ตอนที่ 7 ไม่ได้รู้สึกอะไร

"กับอีฟนี่ยังไง" จู่ๆ ปุณณ์ก็เอ่ยขึ้นระหว่างคุยงานกับปู่ พ่อและน้องชายในห้องหนังสือ ทุกสายตาหันมองหน้าปัณณ์เป็นตาเดียว รอฟังคำตอบ

"ยังไง? อะไรของมึง" ปัณณ์ถามกลับเสียงเรียบ เช่นเดียวกับใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดในคำถามของปุณณ์

"คำถามกูไม่ชัดเจนว่างั้น งั้นกูถามใหม่ มึงรู้สึกยังไงกับอีฟ"

"ปู่ก็อยากรู้ว่าปัณณ์รู้สึกยังไงกับอีฟ" แทนไทเอ่ยขึ้นเมื่อปัณณ์เงียบไม่ยอมตอบ

"พ่อก็อยากรู้" อาชิเอ่ยขึ้นมาอีกคน

"ปัณณ์ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้นครับนอกจากอีฟเป็นเพื่อนนาว"

"แล้วที่มึงให้ของขวัญอีฟล่ะ ทั้งของขวัญต้อนรับวันที่อีฟย้ายมาเรียนที่นี่ แล้วยังจะ MacBook ที่ให้เป็นของขวัญวันเกิด แล้วจะให้ทุกคนคิดว่าไง"

"ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ที่ให้ก็ให้ตามหน้าที่ พี.เอ็น.ที. เป็นผู้ให้ทุนการศึกษากับอีฟ ซึ่งก็เป็นความต้องการของทุกคน ในฐานะผู้ให้ทุนก็ย่อมสนับสนุนทุกด้าน ทั้งค่าหน่วยกิต ค่าอุปกรณ์การเรียน และสื่อการเรียนต่างๆ ปัณณ์ก็แค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่านั้น"

"ปัณณ์นี่เหมือนกระจกที่สะท้อนเงาของอาชิเมื่อสมัยหนุ่มๆ เลยนะ ดึกมากแล้วพ่อไปนอนก่อนนะอาชิ ปู่ไปนอนนะปุณณ์ ปัณณ์ ป่านนี้ย่าของเราสองคนรอปู่แล้ว" แทนไท เห็นหลานชายคนนี้ก็ยิ่งนึกถึงอาชิเมื่อสมัยที่ยังไม่รู้ใจตัวเองว่ารักชะเอม ก่อนจะลุกออกจากห้องไป

"เหมือนคุณพ่อ เหมือนยังไงครับ" ปุณณ์เอ่ยถาม

"คุณปู่คงจะหมายถึงเรื่องปากแข็ง ใจแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ ประมาณนี้" อาชิตอบลูกชาย และดูเหมือนว่าลูกชายของเขาทั้งสองคนจะได้นิสัยนี้ของเขาติดตัวไปกันทุกคน โดยเฉพาะปัณณ์ที่ดูจะรับไปเต็มๆ หรืออาจจะมากกว่าเขาด้วยซ้ำ

"ปัณณ์คิดยังไงก็พูดไปตามที่คิดครับคุณพ่อ ปัณณ์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับอีฟ ตอนนี้ปัณณ์คิดแค่เรื่องเรียนแล้วก็เรื่องงานเท่านั้น ไม่พร้อมจะคิดเรื่องอื่นจริงๆ ครับ"

"พ่อเห็นในความตั้งใจของปัณณ์ แต่การได้มีใครสักคนเข้ามาในหัวใจ มันก็ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย มีแรงใจทำงานขึ้นเยอะ เพราะกำลังใจดีๆ จริงไหมปุณณ์"

"จริงครับ นาวเป็นกำลังใจที่ดีเยี่ยมของปุณณ์ พูดแล้วก็คิดถึง ปุณณ์ไปนอนกอดเมียกอดลูกดีกว่า" ว่าแล้วปุณณ์ก็ออกจากห้องหนังสือไปอีกคน

"พ่อชอบอีฟนะ อีฟมีส่วนคล้ายบัว ถ้าได้เป็นลูกสะใภ้ความร่าเริงของอีฟคงทำให้บ้านเราสดใสขึ้นเหมือนตอนบัวอยู่"

"แต่พี่บัวก็ไม่ได้ไปอยู่ไหนไกลนี่ครับ บ้านก็อยู่ข้างๆ กันนี่เอง ไม่เห็นต้องหาใครมาแทนที่ อีกอย่างปุณณ์ก็มีลูกสะใภ้ให้คุณพ่อแล้ว แล้วยังมีพาฝันอีก รัก คุณ ก็แวะเวียนมาทุกวัน ปัณณ์ว่าแค่นี้บ้านเราก็สดใสเกินพอแล้วครับ"

"แล้วหัวใจปัณณ์ล่ะลูก สดใสหรือเปล่า"

"ปัณณ์พึ่งจะอายุยี่สิบ ยังมีเวลาอีกเยอะครับ ตอนนี้ปัณณ์ขอทำในสิ่งที่ปัณณ์รักก่อนนั่นก็คืองาน ปัณณ์สร้างบริษัทนี้ขึ้นมา ปัณณ์ต้องทำให้บริษัทนี้ไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ คงไม่มีเวลาไปดูแลหัวใจใคร"

"แล้วถ้าวันหนึ่งอีฟมีใครเข้ามา ปัณณ์ก็จะไม่รู้สึกอะไรใช่ไหม"

"...ไม่ครับ" ปัณณ์ชะงักไปเพียงครู่กับคำถามของคนเป็นพ่อ ก่อนจะตอบออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก

"พ่อเข้าใจละว่าทำไมคุณปู่ถึงบอกว่าปัณณ์เหมือนพ่อ พ่อไปนอนดีกว่าแม่คงรอพ่ออยู่เหมือนกัน ปัณณ์ก็นอนได้แล้วลูก ดึกมากแล้ว"

"ครับ" อาชิตบบ่าลูกชายเบาๆ สองสามทีก่อนจะออกจากห้องไป ปล่อยให้ลูกชายได้อยู่กับความรู้สึกนึกคิดของตนเอง

"ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ" สายตาคมปะทะกับรูปที่ปรากฎบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เป็นรูปที่เขาถ่ายกับมือตัวเองตอนไปเที่ยวหัวหิน โดยไม่รู้ตัวว่าตนเผลอคลิกเข้าไปดูรูปพวกนี้ตั้งแต่เมื่อใด นิ้วเรียวกดคลิกเลื่อนดูรูปไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่รูปของอีฟในชุดว่ายน้ำทูพีชสีส้มกับรอยยิ้มสดใส ก่อนจะเอ่ยตอกย้ำความรู้สึกกับตัวเอง ปัณณ์สลัดส่ายศีรษะตนเองไปมาราวกับจะไล่ความคิดและภาพของอีฟที่มารบกวนจิตใจอยู่ตอนนี้ แล้วกดปิดภาพนั้น เปิดแผนงานขึ้นมาทำต่อ เขาจะไม่ยอมให้ความรู้สึกใดมาทำให้เป้าหมายของเขาหยุดชะงักเป็นอันขาด

มหาวิทยาลัย

"นี่!! เธอตั้งใจหน่อยได้ไหม" ปัณณ์ตะคอกใส่อีฟพร้อมประเคนมะเหงกไปอีกหนึ่งที เมื่อเธอเอาแต่ทำเป็นเล่นขณะที่เขากำลังติวภาษาอังกฤษให้อยู่ที่โต๊ะใต้ตึก จนเป็นภาพที่ชินตาของทุกคนในคณะวิศวกรรมศาสตร์

"โอ๊ย!! ทำไมชอบใช้ความรุนแรงจังเลย มันเจ็บรู้ไหม" อีฟยกมือกุมหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บ ถึงแม้จะกินมะเหงกของเขาเป็นอาหารว่างทุกวัน แต่ก็ใช่ว่าจะชินกับความเจ็บเพราะเขาก็ไม่เคยเบามือกับเธอเลย แต่ก็ต้องยึดคติที่ว่า ตื้นเท่านั้นที่ครองโลก

"เธอโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่ นี่เดือนหนึ่งแล้วนะ ทำไมภาษาอังกฤษเธอมันถึงอ่อนกว่าเด็กประถมเสียอีก เธอสอบติดมหาลัยได้ไง แถมได้เป็นนักศึกษาทุนอีก คงจะฟลุ๊คซินะ"

"ปัณณ์ก็พูดเกินไป อีฟไม่ได้อ่อนขนาดนั้นซะหน่อย เรียนภาษาอังกฤษมันยาก เปลี่ยนเป็นเรียนภาษารักง่ายกว่า" อีฟยังคงทำทะเล้น ความจริงแล้วเธอก็แกล้งอย่างที่เขาว่านั่นแหละ แต่มันเป็นข้ออ้างเดียวในตอนนี้ที่จะได้อยู่ใกล้ชิดเขาในทุกๆ วัน ถึงจะแค่วันละครึ่งชั่วโมงบ้าง หนึ่งชั่วโมงบ้างก็เถอะ เธอชอบมองหน้าเคร่งขรึมจริงจังของเขายามที่ติวภาษาอังกฤษให้เธอ เธอรู้สึกว่าเขาเท่ห์มากๆ เลย

"อยากโดนอีกทีใช่ไหม" ปัณณ์ว่าอย่างเข่นเคี้ยวเคี้ยวฟัน

"ไม่เอาแล้ว มันเจ็บ อีฟก็ล้อเล่นไปงั้นไม่อยากให้ปัณณ์เครียด โอเค อีฟไม่เล่นแล้วก็ได้ อีฟจะตั้งใจเรียนให้เหมือนที่ตั้งใจอ่อยปัณณ์เลย...เรียนกันต่อดีกว่าเนอะ บ่ายอีฟต้องเข้าสตูดิโอ" อีฟยิ้มจนตาหยี สงบปากสงบคำเมื่อเจอสายตาดุๆ

"ใกล้สอบแล้วยังจะรับงานอีก แทนที่จะเอาเวลาไปอ่านหนังสือ" ปัณณ์ว่า คิ้วหนาขมวดกันเป็นปม

"ช่วงนี้เป็นช่วงกอบโกย งานเยอะ ก็ต้องรีบรับสิ เงินทั้งนั้น แล้วอีฟก็แบ่งเวลาได้ ปัณณ์เองก็ยังแบ่งเวลาไปช่วยคุณพ่อทำงานที่บริษัทเลย แล้วอีกอย่างนะจะอ่านหนังสือไปทำไม ในเมื่อคำตอบสุดท้ายก็คือเธอ โอ๊ย! มันเจ็บ ที่อีฟโง่ก็เพราะปัณณ์เลยชอบเขกหัวนี่แหละ" จากที่กำลังจะดี ความทะเล้นตึงตังของอีฟก็เรียกมะเหงกจากคนตัวสูงจอมดุไปอีกทีจนได้

"สมน้ำหน้า"

"ชิ" อีฟเบ้ปากใส่ มองค้อนตากะหลับกะเหลือก แต่พอเห็นเขาตั้งท่าจะลงไม้ลงมือกับเธออีกก็รีบปรับอารมณ์บนใบหน้า

"จะตั้งใจเรียนได้ยัง"

"ไม่เรียนแล้ว" อีฟกระเง้ากระงอดใส่คนชอบใช้ความรุนแรง

"ไม่เรียนก็เก็บของ เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"อีฟนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้"

"เก็บของ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกเช่นเดียวกับสายตาคู่คมของเขา

"ดุชะมัด ดุจริงดุจัง อย่าเผลอนะจะจับปล้ำเอาให้หลงหัวปักหัวปำ เอาให้โงหัวไม่ขึ้นเลยคอยดู" อีฟบ่นพึมพำงึมงำกับตัวเอง มือก็เก็บของไปด้วย

"บ่นอะไร" ปัณณ์หรี่ตามองถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา หยิบกระเป๋าใส่ MacBook ของอีฟขึ้นมาช่วยถือ

"ใครบ่น ไม่มี อีฟร้องเพลงอยู่...ถ้าเธอยังไม่เชื่อคำว่ารักที่บอก จะทำให้เธอได้เห็นว่าฉัน ไม่ได้หลอก Oh baby read my mind อ่านใจของฉันสักที ฉันไม่ได้ดีแค่หน้าตา เพราะทุกๆ ครั้งที่พูดว่ารักตลอด ถ้าไม่รู้สึกกับเธอแบบนั้นคงไม่พูดหรอก...ว๊ายยยย!!" อีฟถือหนังสือแนบอกด้วยมือข้างหนึ่ง ค่อยๆ ก้าวถอยหลังที่ละก้าว ทำไม้ทำมือพร้อมกับส่งเสียงหวานเป็นท่วงทำนองเพลง หยอกเย้าคนตัวสูง และด้วยความที่เดินถอยหลัง ทำให้เธอเดินไปชนขอบสระน้ำพุ ล้มหงายหลังก้มจ้ำเบ้าลงไปจนน้ำในสระกระจาย

"ระวัง! เฮ้ย!!" ปัณณ์ร้องเตือน แต่ก็ไม่ทันการณ์

"งืออออ เปียกหมดเลย"

"เล่นจนได้เรื่องเลยเห็นไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า...ไปขึ้นรถ" ปัณณ์เข้าไปช่วยพยุงอีฟขึ้นจากน้ำทันที ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง อีฟส่ายหน้าเป็นการตอบ คนตัวสูงสำรวจร่างเพรียวที่เนื้อตัวเปียกปอน จนมาถึงเสื้อนักศึกษาสีขาวที่เธอใส่ซึ่งตอนนี้มันเปียกน้ำแนบเนื้อไม่สามารถบดบังทรวงอกที่อยู่ใต้บราเซียลูกไม้สีขาวได้ พอเห็นดังนั้นร่างสูงรั้งเธอแนบอกกว้างบดบังสายตาจากทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ โอบกอดเธอไว้พลางเก็บถือข้าวของของเธอพาไปยังรถซุปเปอร์คาร์ของเขาทันที

"อีฟขอโทษนะ" อีฟเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดที่ความทะเล้นเอาแต่เล่นของเธอทำให้เป็นแบบนี้หลังจากที่ปัณณ์ใช้เสื้อแจ็กเก็ตของเขาที่อยู่ในรถคลุมกายเธอ

"อืม กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดก่อนแล้วกัน" ปัณณ์ตอบเสียงเรียบ ไม่ดุ ขับเคลื่อนรถออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ไปยังคอนโดมิเนียมของพนักงาน EMMELINE ทันที