로그인กาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลรินไม่เคยหวนกลับ... นับตั้งแต่วันที่ทองเอกลืมตาดูโลก ภายใต้ร่มเงาของบ้านสวนศิริเวชเจริญ... วันนี้ก็เวียนมาถึงวันที่เขามีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยย่างยี่สิบเอ็ดปีเต็ม เป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไทยถือว่าพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่พิธีอุปสมบท เพื่อสนองคุณบ
เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นแววตาที่ลุกโชนของคนกลุ่มนี้ที่ทุกคนจะเป็นกำลังหลักในอนาคต ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้าย...“พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น... ว่าพวกเธอไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไปแล้ว”“ครับ/ค่ะ” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากพวกเขาที่กำลังจะมีประสบการณ์อย่างเต็มตัวกับหน้าที่ในความรับผิดชอบอันสำคัญหนึ
เรื่องราวความสำเร็จของศิริเวชเจริญการช่างและการออกแบบไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยขวัญรดาและปฐพีเพียงสองคน... แต่มันยังถูกถักทอขึ้นจากหยาดเหงื่อ น้ำตาและเสียงหัวเราะของเหล่าน้องใหม่ไฟแรงที่ร่วมเดินทางกันมาตั้งแต่ต้น...ย้อนกลับไปในช่วงที่ขวัญรดากับกลุ่มเพื่อนขึ้นปีสองภายห้องสตูดิโอของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในย
หลังจากที่ทั้งสองตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ โลกของดวงเชฟขนมหวานผู้ถ่อมตนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีความรักที่งดงามและอบอุ่นเช่นนี้โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายต่างก็ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างเปิดใจ บ้านที่เคยคิดว่าอาจเป็นที่กดดัน กลับกลายเป็นที่พักใจที่อบอ
โดยที่ขวัญรดายังคงนั่งเคียงข้างกับปฐพี... ที่บนตักของชายหนุ่มก็มีเด็กชายทองเอกกำลังนั่งมองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็นผิดวิสัยเด็กทั่วไปที่มักจะตื่นสถานที่หรือกลัวคนแปลกหน้าส่วนปาปารัสซี่... ที่ถ่ายรูปพวกเขาวันนั้นตอนนี้กลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นภาพนี้ เพราะตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายกับกำลังทำงาน
“ผมว่าพวกเราควรไปสูดอากาศข้างนอกบ้างนะเจ๊... ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กนี่ เจ๊แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย วนเวียนอยู่แต่บริษัทและก็บ้าน” คำพูดของน้องชายดูมีเหตุมีผลไม่น้อย“ก็ดีเหมือนกัน นายขับรถนะ”“ได้เลยครับ นานครั้งจะได้รับใช้พี่สาวสุดสวยกับหลานชายสุดหล่อผมเต็มใจ” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความร่าเริง โดยมีทองเ
(เงินมีแล้ว แต่เราจะทำยังไงให้แม่นำออกมาเป็นเงินทุน) ในขณะที่เด็กหญิงตัวน้อยกำลังนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน หลังจากให้แม่เก็บสมุดบัญชีซ่อนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว...ก่อนแม่จะไปทำงานในช่วงเย็น ซึ่งท่าทางของเธอได้ทำให้เจ้าทองที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับมนัสไม่ไกลกันนั้นเกิดความสง
ส่วนช่อฟ้า...ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอกลับถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความหวังและความมุ่งมั่น เธอนั่งป้อนข้าวต้มให้มนัสพลางพูดคุยหยอกล้อกับลูก ๆ อย่างที่ไม่ค่อยได้ทำบ่อยนัก และสำหรับขวัญรดา...เด็กหญิงรับรู้ได้ถึงพลังงานบวกที่อบอวลอยู่รอบตัว เธอจึงกินข้าวต้มในชามของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย แสด
รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับเสียงไก่ขันดังแว่วมา...ขวัญรดาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นในความสลัวของยามเช้ามืด เธอรับรู้ได้ถึงความว่างเปล่าข้างกายในทันที... แม่คงลุกออกไปนานแล้ว แต่เธอไม่ได้รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย จิตวิญญาณของหญิงชราในร่างคำนวณเวลาอย่างแม่นยำ... (ตีสี่...แม่คงไป
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากวันที่โชคชะตาเข้าข้างครอบครัว... ขวัญรดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ความลับมูลค่าหนึ่งหมื่นบาทที่แม่เก็บไว้กับตัว ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ...ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน และเมื่อเด็กหญิงสบโอกาสได้อยู่กับแม่ตามลำพังใ







