วาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์

ยามซื่อ ตลาดกลางเมืองหลวงเสียนหยางคึกคักไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมา กลิ่นซาลาเปานึ่งสุกใหม่จากร้านแผงลอยริมทางลอยปะปนกับกลิ่นสุราเลิศรสที่โชยมาจากโรงเตี๊ยมฝูหม่านอันเลื่องชื่อ บรรยากาศของเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองแผ่ซ่านไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ทว่าความสนใจของชาวบ้านในยามนี้กลับไม่ได้อยู่ที่สินค้าล้ำค่าหรืออาหารเลิศรส แต่มุ่งตรงไปยังบริเวณหน้าร้านเครื่องประดับจินอวี้

หลินเฟิงเหมียน คุณหนูใหญ่แห่งจวนอันผิงโหว ยืนอยู่อย่างสงบเสงี่ยม อาภรณ์สีฟ้าอ่อนปักลายกล้วยไม้พลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้างดงามหมดจดของนางราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ดวงตาหงส์เรียวยาวทอดมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ชุนสือ สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางมีสีหน้าขุ่นเคือง สองมือขยำผ้าเช็ดหน้าจนยับย่น

บุรุษที่ยืนประจันหน้าอยู่คือกัวรุ่ย ซื่อจื่อแห่งจวนเจี้ยนอานโหว เขาสวมผ้าไหมสีเปลือกมังคุด บนศีรษะสวมกวานหยกประดับมุก ในมือถือพัดจีบด้ามจิ้ว ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองดุจไก่ชนที่กำลังพองขนอวดอ้างบารมี อาฟู่ บ่าวรับใช้ข้างกายเขายืนยืดอกเชิดหน้า ราวกับว่าเจ้านายของตนคือผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า

“หนังสือถอนหมั้นส่งไปถึงจวนอันผิงโหวตั้งแต่เมื่อวาน เจ้ายังจะตามมารังควานข้าถึงกลางตลาดอีกหรือ หลินเฟิงเหมียน” กัวรุ่ยแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน

หลินเฟิงเหมียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ซื่อจื่อหลงตัวเองเกินไปกระมัง ข้าเพียงออกมาเลือกซื้อปิ่นปักผมกับสาวใช้ ผู้ใดจะหยั่งรู้ว่าก้าวออกจากร้านแล้วจะต้องมาพบท่านให้เสียสายตา”

“ทำเป็นปากแข็งไปเถิด” บุรุษตรงหน้าสะบัดพัดจีบกางออก “สตรีปากคอเลาะร้ายไร้ความอ่อนหวานเช่นเจ้า จวนเจี้ยนอานโหวของข้าไม่มีวันรับเป็นสะใภ้ สู้หลินเยวี่ยหรูน้องสาวเจ้าก็ไม่ได้ นางทั้งอ่อนโยนและรู้กาลเทศะกว่าเจ้าเป็นไหนๆ”

ชาวบ้านรอบข้างเริ่มจับกลุ่มซุบซิบ การถูกบุรุษหักหน้าและเปรียบเทียบกับน้องสาวต่างมารดากลางตลาดเช่นนี้ สตรีทั่วไปคงน้ำตานองหน้าด้วยความอับอายไปแล้ว ทว่าหลินเฟิงเหมียนเพียงแค่กวาดสายตามองกัวรุ่ยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์

จมูกของนางได้กลิ่นแป้งหอมราคาถูกและกลิ่นสุราหมักชั้นเลวมาจากตัวเขา กลิ่นเช่นนี้มิใช่กลิ่นสุรานารีแดงจากโรงเตี๊ยมฝูหม่านอย่างแน่นอน

แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของสุราจากหอคณิกาแถบชายขอบเมืองหลวง ปลายแขนเสื้อด้านซ้ายของเขามีรอยยับย่นและรอยเปื้อนสีชาดจางๆ รอยนั้นเกิดจากการถูกสตรีซบอิงแอบ และที่สำคัญที่สุด เมื่อสายตาของนางเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าผ้าหุ้มข้อของเขา นางก็เห็นคราบดินโคลนสีดำคล้ำและเศษตะไคร่น้ำสีเขียวเกาะติดอยู่ที่ส้นรองเท้า

ฝนตกหนักเมื่อสามวันก่อน พื้นถนนในเมืองหลวงเสียนหยางปูด้วยหินเรียบ แห้งสนิทไปนานแล้ว จะมีตะไคร่น้ำและดินโคลนเช่นนี้ได้อย่างไร หากมิใช่ว่าเมื่อคืนซื่อจื่อผู้นี้ลอบไปเที่ยวหอคณิการิมคูน้ำคลำท้ายเมือง แล้วเดินย่ำผ่านตรอกแคบที่แสงแดดส่องไม่ถึงจนรองเท้าเปรอะเปื้อน ตะไคร่น้ำพวกนั้นยังสดใหม่ แสดงว่าพื้นรองเท้าของเขาย่อมลื่นมาก

นางแย้มยิ้มบางเบา “เช่นนั้นก็ยินดีด้วย เมื่อคืนซื่อจื่อคงลอบไปชมจันทร์ริมคูน้ำท้ายเมืองมาจนเพลิดเพลินกระมัง”

กัวรุ่ยชะงักฝีเท้า “เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด”

“ถนนเส้นนี้ปูด้วยหินขัดมัน” หลินเฟิงเหมียนชี้พัดในมือไปที่พื้นเบื้องหน้าเขา “ข้าขอเตือนด้วยความหวังดี ระวังตะไคร่น้ำที่ส้นรองเท้าของท่านจะพาท่านลื่นตกลงไปในคูน้ำคลำให้เป็นที่ขบขันนะเจ้าคะ”

กัวรุ่ยหน้าดำหน้าแดง ถลึงตาใส่นางด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้ากล้าแช่งข้าหรือ นังงูพิษ คิดว่าพูดจาเหลวไหลแล้วข้าจะหวาดกลัวหรือ ข้าเดินถนนเส้นนี้มาตั้งแต่เด็ก หลับตายังเดินได้ ไม่เคยลื่นล้มสักครา”

เขากระแทกเสียงใส่ แล้วหันหลังก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงความไม่แยแสต่อคำเตือนของนาง อาฟู่รีบวิ่งกึ่งเดินตามหลังเจ้านายไปติดๆ

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว

ตรงมุมถนนบริเวณนั้นมีแผ่นหินที่ถูกน้ำล้างผักของแม่ค้าสาดใส่จนเปียกชื้น เมื่อพื้นรองเท้าที่ติดตะไคร่น้ำของกัวรุ่ยเหยียบลงไปบนแผ่นหินเปียกชื้นนั้น …

ร่างสูงโปร่งของซื่อจื่อแห่งจวนเจี้ยนอานโหวเสียหลักหงายหลัง สองแขนแกว่งไกวกลางอากาศหมายจะคว้าที่ยึดเหนี่ยว พัดจีบกระดูกงูลอยหลุดจากมือ อาฟู่ที่วิ่งตามมาหยุดฝีเท้าไม่ทัน ชนเข้าที่แผ่นหลังของเจ้านายเต็มแรง

ร่างของกัวรุ่ยร่วงหล่นลงไปในคูน้ำคลำริมถนน น้ำโคลนสีดำและเศษผักเน่าเปื้อนชุดผ้าไหมราคาแพง กวานหยกหลุดลุ่ย เส้นผมเผ้ายุ่งเหยิงและเปื้อนโคลน กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งกระจายออกไปจนชาวบ้านรอบข้างต้องยกมือขึ้นบีบจมูกแล้วถอยออกห่าง

“คุณชาย” อาฟู่ที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่ริมขอบคูน้ำตะเกียกตะกายลงไปดึงร่างเจ้านายขึ้นมา กัวรุ่ยสำลักน้ำโคลนไปสองอึก ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยคราบสกปรก เขาชี้หน้ามาทางหลินเฟิงเหมียนด้วยมือที่สั่นเทา

“เจ้า นังปีศาจ เจ้าแช่งข้า”

หลินเฟิงเหมียนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม นางส่ายศีรษะช้าๆ “ข้าอุตส่าห์กล่าวเตือนแล้ว ท่านไม่ระวังเองนี่นา ชุนสือ เรากลับกันเถิด อากาศแถวนี้ชักจะเริ่มมีกลิ่นเหม็นเน่าเสียแล้ว”

“เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวก็รู้สึกเหม็นจนจะอาเจียนแล้วเช่นกัน” ชุนสือรับคำเสียงใส ใบหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยความสะใจ

นายบ่าวสองคนหันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้กัวรุ่ยโวยวายอยู่ในคูน้ำคลำท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงซุบซิบที่เริ่มเปลี่ยนทิศทาง ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้าง มองตามแผ่นหลังของคุณหนูใหญ่จวนอันผิงโหวราวกับเห็นเทพเซียนลงมาจุติ

“วาจาศักดิ์สิทธิ์ สวรรค์ส่องทางแล้ว พอคุณหนูหลินพูดเตือน ซื่อจื่อหน้าเหม็นก็ร่วงลงคูน้ำไปเลย”