พระชายาสารพัดพิษ

หญิงสาวร่างอ้วนนอนสลบสไลในบนหุบเขาแห่งหนึ่ง พอรู้สึกตัวร่างกายพลันมีความรู้สึกเหมือนกำลังแผดเผาไปด้วยไฟราคะ

ร้อน ร้อนมาก เหตุใดร่างกายนางถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้.....?

มู๋ชิงเหยาจำได้ว่ากำลังทำการวิจัยอยู่ในห้องแล็บส่วนตัว เหตุใดถึงได้มาโผล่ยังที่แปลกตาเช่นนี้ แถมตอนนี้เธอยังถูกวางยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง จนร่างกายเริ่มสั่นระริก ลมหายใจระส่ำระสาย

เธอเป็นถึงศัลยแพทย์อันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และยังเชี่ยวชาญในด้านการปรุงยาพิษและยาถอนพิษทุกชนิด มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอได้รับในขณะนี้ คือสิ่งใดกันแน่

"โธ้เอ๊ย...นี้อย่าบอกนะว่าฉันได้ย้อนเวลามา ให้ตายซิ....เวลาอ่านในนิยาย...พอเป็นคนอื่นข้ามเวลา แต่ละคนดูสวยพิ้งพร้อมกับมีไอเทมมากมายสารพัด แต่พอเป็นฉันทำไมถึงได้อนาถาเช่นนี้ แถมยังไม่มีไอเทมพิเศษโผล่ตามออกมาเหมือนในนิยายอีก โธ้...ชีวิตน้อยๆของฉัน...ทำไมถึงได้สุดแสนจะรันทดแบบนี้เนี้ย..." มู๋ชิงเหยาได้แต่แอบพึมพำอยู่ภายในใจ

ครั้นพยายามนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างนี้กลับมีชื่อเหมือนกับเธอเป๊ะ แตกต่างกันเพียงรูปร่างหน้าตาและความสามารถ

"มู๋ชิงเหยา...เจ้าอย่าได้โทษข้าเลยนะ หากจะโทษก็ต้องโทษที่เจ้านั้นโง่เขลา เหตุใดคนอัปลักษณ์เช่นเจ้า ถึงได้มีสิทธิ์เป็นคู่หมั้นซุนอ๋อง เหตุใดถึงไม่ใช่ข้า หรือเพียงเพราะบิดาของเจ้าเป็นสหายสนิทของฝ่าบาท เจ้าจึงได้มีอภิสิทธิ์มากกว่าข้าอย่างนั่นหรือ หญิงอัปลักษณ์เฉกเช่นเจ้า อย่าริบังอาจทำให้ซุนอ๋องต้องมาด่างพร้อยเพราะเจ้าเชียว ช่างไม่เจียมตัวเสียบ้างเลย ตั้งแต่เล็กจนโต...เจ้าก็คอยเป็นเสี้ยนหนามในใจข้ามาโดยตลอด ยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรงที่เจ้าพึ่งจะดื่มไปเมื่อครู่ เจ้าควรขอบคุณข้าถึงจะถูก ไม่เช่นนั้นชาตินี้เจ้าก็อย่าหวังจะมีสามีเลย...ฮ่าๆๆๆ...." น้ำเสียงภาคภูมิใจของหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยอย่างผู้ชนะ

หญิงบ้าคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่.....?

หรือว่าเธอกำลังคุยกับฉัน....?

ปากร้ายๆแบบนี้....น่าจะถูกตบให้คว่ำจริงๆเลย...ให้ตายสิ

ถึงแม้มู๋ชิงเหยาจะเป็นศัลยแพทย์ชื่อดัง แต่ต้นตระกูลของเธอก็เป็นคนที่มีอำนาจล้นฟ้า ไม่ใช่แค่มีความสามารถพิเศษเกี่ยวกับพิษทุกชนิดเท่านั้น เธอยังเป็นอาจารย์สอนวิชาศิลปะป้องกันตัว และคว้าแชมป์โลกมาแล้วจนนับครั้งไม่ถ้วน จะยอมให้คนอื่นมายืนชี้หน้าด่าปาวๆได้ยังไง....

มู๋ชิงเหยาพยายามทำความเข้าใจเกี่ยวกับคนตรงหน้า และสถานะการณ์ก่อนหน้านี้....

"มู๋ชิงเหยา เจ้าควรจะตายไปในท้องพร้อมกับมารดาของเจ้าตั้งนานแล้ว....ใยถึงยังมีชีวิตเชิดหน้าชูคอมาได้จนถึงทุกวันนี้ รูปร่างอ้วนลงพุงอัปลักษณ์เยี่ยงเจ้า แถมใบหน้ายังเต็มไปด้วยหลุมสิวขรุขระ ช่างน่าสะอิดสะเอียนจริงๆ......" เว่ยไป่หลินกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด รูม่านตาหดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

เว่ยไป่หลินเป็นบุตรสาวคนเล็กของท่านเว่ยกั๋วกง ปีนี้นางถึงวัยปักปิ่นพร้อมมู๋ชิงเหยา และเป็นเพื่อนสนิทมู๋ชิงเหยามาตั้งแต่วัยเยาว์ ในสายตาคนนอก...เว่ยไป่หลินเป็นเพียงหญิงสาวที่อ่อนโยนบอบบาง มีเมตตา คอยปกป้องมู๋ชิงเหยามาโดยตลอด แต่ความเป็นจริง...เว่ยไป่หลินกลับคอยเป่าหูมู๋ชิงเหยาไปในทางที่ผิด และไม่เคยหวังดีกับมู๋ชิงเหยาแม้แต่นิดเดียว เหตุผลเพียงเพราะว่า เว่ยไป่หลินได้ตกหลุมรักซุนอ๋องจนหัวปักหัวปำ และคอยชักใยแผนการร้ายอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆมาโดยตลอด

มู๋ชิงเหยาผู้ซึ่งควรจะหมดสติ กลับลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มเยาะเว่ยไป่หลินอย่างน่าขนลุก ทำให้เว่ยไป่หลินรู้สึกตื่นตระหนกต่อแววตานั้น

"พรึบ!!!"

"แค่ก...แค่ก...แค่ก...มู๋...ชิงเหยา ปล่อยข้านะ.....?

"หึ...เธอคงจะเป็นเว่ยไป่หลินซินะ....โถ้ๆๆ...อุส่าห์วางแผนเอาไว้ตั้งมากมาย เหตุผลเพียงเพราะผู้ชายแค่คนเดียว ช่างเป็นเด็กสาวที่หมกหมุ่นในตัณหาราคะจริงๆ ความรักมักทำให้คนตาบอดและโง่เขลา อุส่าห์มีสหายที่ดีพร้อมอยู่ในมือแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่เห็นคุณค่า ถ้าไม่เรียกว่าโง่เขลาเบาปัญญา แล้วจะให้เรียกว่าอะไรอีกละ.....?

"หุบปาก....หากไม่ใช่เพราะเจ้า ป่านนี้ข้าคงได้ครองคู่กับซุนอ๋องไปนานแล้ว หญิงอัปลักษณ์เช่นเจ้าจะไปรู้อะไร...."

"เพลี้ยะ...!!!"

"ตบนี้เพื่อเตือนสติ ในเมื่อเธอเป็นคนทำลายมิตรภาพที่เคยมีร่วมกันมา เช่นนั้นแล้ว...ยาปลุกกำหนัดส่วนที่เหลือ เธอก็ต้องร่วมอิ่มเอมไปพร้อมกับฉันด้วยถึงจะถูก จะปล่อยให้ฉันสนุกไปคนเดียวได้ยังไง ของดีๆแบบนี้ควรต้องแบ่งปันสหายรักถึงจะถูก...." มู๋ชิงเหยาแสยะยิ้มหลังจากเอ่ยจบ

"อย่านะ...อึก...อึก แค่ก...แค่ก...!!! เว่ยไป่หลินเริ่มตื่นตระหนก เมื่อเห็นมู๋ชิงเหยาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

มู๋ชิงเหยาเอื้อมมือไปสกัดจุดเว่ยไป่หลินอย่างรวดเร็ว และกรอกยาปลุกกำหนัดในส่วนที่เหลือจนหมดเกลี้ยง

"แค่ก...แค่ก...แค่ก...นังสารเลว...แค่ก....แค่ก..."

"ชิ...คนเลวย่อมต้องเจอกับคนที่เลวกว่า ในเมื่อเพื่อนรักอยากได้สามีเพื่อนจนตัวสั่น ฉันจะไม่สนองให้ก็คงจะไม่ได้....? มู๋ชิงเหยาดึงผ้าคลุมหน้าตัวเองออก แล้วนำไปสวมให้เว่ยไป่หลินแทน ก่อนจะรีบวิ่งไปหลบอยู่อีกฝั่งเพื่อรอดูเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น

เพียงเวลาไม่นาน ชายฉกรรจ์หลายคนรีบเปิดประตูเดินเข้ามาภายในกระท่อมร้าง แสงตะเกียงที่มืดสลัวทำให้มองเห็นใบหน้าหญิงสาวได้เลือนลาง

"ลูกพี่ ไหนท่านบอกว่านางอ้วนลงพุงยังไงละ แล้วเหตุใดรูปร่างนางถึงได้ไม่เหมือนกับที่ท่านเคยบอก....? ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยืนเอามือเกาหัวอย่างงงงวย

"หุบปาก ไม่ต้องพูดมาก แค่ทำตามที่ผู้ว่าจ้างบอกมาก็พอ หลังจากเสร็จธุระ พวกเราก็แค่รีบไปรับเงินว่าจ้างในส่วนที่เหลือ...เรื่องที่ไม่ควรถาม ก็อย่าถามให้มากความ รีบๆไปจัดการนางซะ.."

"หวังว่าเรื่องที่พวกเราทำ คงจะไม่ถูกจับได้หรอกนะ...?

"ไอ้โง่....ปากเจ้าช่างอัปมงคลยิ่งนัก หุบปากเน่าๆของเจ้าเสีย ที่นี้เราอยู่นานไม่ได้...รีบไปทำตามที่ข้าบอกก็พอ...เร็วเข้าสิ"

"ทราบแล้วลูกพี่..."