Snow white กับไททันทั้ง 7

คำเตือน

นิยายนามปากกา “ศศิชา” เป็นงานเขียนแนว PWP

สำนวนอีโรติก ไม่เหมาะสำหรับนักอ่านสายทั่วไป และโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

มี ebook ขายที่เว็บ m*b

กรุณาอ่านตัวอย่างก่อนซื้อนะคะ

----------------------

บทนำ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....

ช่วงฤดูหนาวอันแสนสงบเงียบ ปุยหิมะโปรยปรายลงสู่พื้นดินราวกับขนนกบางเบา ราชินีผู้อ่อนโยนกำลังนั่งปักเย็บเสื้อผ้าให้แก่ทารกน้อยที่กำลังจะเกิด ทรงนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่างแล้วมองออกไปชมสวนซึ่งขาวโพลนไปด้วยหิมะ

“อุ๊ย...” พระนางเผลอทำเข็มตำนิ้ว หยดเลือดกลิ้งตกลงบนปุยหิมะขาวๆ ราชินีจึงอธิษฐานว่าหากได้พระธิดา ก็ขอให้เด็กน้อยมีผิวขาวราวกับหิมะ ริมฝีปากแดงฉ่ำราวกับหยดเลือดและงามล้ำมิมีผู้ใดเทียบ

ในที่สุดคำอธิษฐานของพระนางก็เป็นความจริง เพราะหลังจากนั้นไม่นานพระองค์ก็ให้กำเนิดพระธิดาองค์น้อยผู้มีผิวขาวผุดผ่อง ริมฝีปากแดงสดใส พระองค์จึงตั้งชื่อให้หนูน้อยคนนี้ว่า

        สโนวไวท์

        แต่ทว่าคำอธิษฐานนั้นต้องแลกด้วยชีวิตของราชินี ทรงสิ้นพระชนม์หลังจากสโนวไวท์เพิ่งคลอดได้ไม่นาน ราชาวิลเลียมผู้เป็นบิดาจำต้องอภิเษกใหม่เพื่อรักษาฐานอำนาจ และผู้ที่ได้รับเลือกเป็นราชินีคนใหม่ก็คือบุตรสาวของขุนนางผู้มีใบหน้าหมดจดงดงามทว่าเฝ้ามองพระธิดาน้อยด้วยสายตาเกลียดชัง

        “เอาตัวนังเด็กนั่นไปเลี้ยงไกลๆ ข้าเกลียดเด็ก”

        “แต่ว่าหากฝ่าบาททรงรู้...”

        “นังโง่ เจ้าก็อยากให้ฝ่าบาทรู้สิ ข้าจะบอกพระองค์ว่านางล้มป่วยด้วยโรคระบาด ต้องแยกตัวไปรักษาจนกว่าจะหาย”

        “เพคะ”

ราชินีใจร้ายหมายมั่นว่าจะต้องตั้งครรภ์แล้วกำจัดสโนวไวท์ไปเสีย เพื่อที่ว่าบุตรของนางจะได้ครอบครองแคว้นนาโปลีแห่งนี้เพียงผู้เดียว ดังนั้นแล้วสโนวไวท์ผู้น่าสงสารจึงถูกเลี้ยงดูบนหอคอยสูง มีเพียงบาทหลวงที่ทำหน้าที่สอนหนังสือกับนางกำนัลไม่กี่คนเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านในหอคอย

“สั่งลงไป ให้นางอดน้ำอดอาหาร”

สิ่งที่พระนางเกลียดที่สุดก็คือคนที่สวยงามกว่า สโนวไวท์อายุแค่ห้าขวบก็งามล้ำเหนือกว่าแม่เลี้ยงเสียอีก หนำซ้ำผู้คนยังชอบเปรียบเทียบรูปโฉมของพระนางกับราชินีผู้ล่วงลับ

“ตายเป็นผีไปแล้วยังบังอาจกลับมาเทียบความงามกับข้า ใครๆ ก็ข่มข้าว่างามไม่เท่าลูกเลี้ยง ดีล่ะ ในเมื่อแม่ของมันเน่าอยู่ในโลง... งั้นข้าก็จะให้นัง สโนวไวท์น่าเกลียดน่ากลัวเหมือนผีแม่มัน” แม่เลี้ยงใจร้ายหวังจะทำลายโฉมเด็กน้อยให้ซูบซีดแล้วก็ตายไปเอง ทุกๆ สามวันพระนางจะถามคนสนิทด้วยคำถามเดิมๆ

“มันน่าเกลียดแค่ไหน ใกล้ตายแล้วหรือยัง”

ใหม่ๆ นางกำนัลคนสนิทก็แวะเวียนขึ้นไปตรวจสอบตามที่พระนางถาม แต่นานวันเข้า คนสนิทขี้เกียจปีนหอคอยจึงตอบไปส่งๆ ว่าเจ้าหญิงทรงขี้ริ้วขี้เหร่นัก เผ้าผมรุงรังไร้การดูแล เนื้อตัวแห้งเหี่ยวไม่มีน้ำไม่มีนวล ดวงตาลึกโหล ริมฝีปากแตกดำคล้ำ ไม่ช้าไม่นานก็จะต้องตายแน่ๆ ราชินีใจร้ายจึงวางใจแล้วเลิกให้ความสนใจเด็กกำพร้าผู้น่าสงสารคนนี้ กลายเป็นโอกาสให้เจ้าหญิงองค์น้อยรอดชีวิตจนเติบใหญ่