บทที่ 1

เจ้าของร่างระหงในชุดเดรสสีสุภาพเข้ารูปทรงเดินทอดฝีเท้าเข้าไปยังตัวคฤหาสน์หลังงาม ซึ่งใช้เป็นเรือนหอของเธอกับสามีตั้งแต่แต่งงานเมื่อเจ็ดปีก่อน

          “คุณเจนกลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงของแม่บ้านวัยกลางคนร้องทักขณะเจนสิตาเดินเข้าไปหย่อนสะโพกบนโซฟาในห้องรับแขก วางถุงกระดาษหลายใบที่เพิ่งได้มาจากการช้อปปิ้งในช่วงบ่ายวันนี้

          “ป้าเพ็ญ คุณร็อกล่ะคะ” เธอถามถึงร็อกโกซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของสามีที่เดินทางมาพักอยู่ด้วยตั้งแต่อาทิตย์ก่อน

          “เห็นว่าจะขึ้นไปเอนหลังบนห้องนะคะ”

          “อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ป้ากลับเลยก็ได้ค่ะ” สายตากวาดมองความเรียบร้อยภายในบ้าน เครื่องใช้และเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ สะอาดเอี่ยมเป็นระเบียบ กลิ่นหอมหลังจากผ่านการอบโอโซนฆ่าเชื้อทำให้รู้สึกพอใจ จึงเอ่ยปากอนุญาตให้แม่บ้านกลับได้

          “ถ้าอย่างนั้น ป้าลากลับเลยนะคะ”

          “ขอบคุณมากค่ะ พรุ่งนี้เว้นสักวันก็ได้นะคะ”

          “คุณเจนไม่ออกไปไหนเหรอคะ” โดยปกติแล้ว นางจะเข้ามาทำความสะอาดที่นี่ทุกวัน แบบมาเช้าเย็นกลับ บางครั้งถ้าคุณๆ เจ้าของบ้านอยากพักผ่อนเป็นการส่วนตัวก็สั่งงดอย่างเช่นครั้งนี้

          “ค่ะ คุณดินกลับวันนี้ค่ะ”

          “อ๋อค่ะ ถ้าจะให้ป้าเข้ามาวันไหน คุณเจนไลน์บอกอีกทีก็ได้นะคะ” เพ็ญเข้าใจทันที คุณดินไปประชุมงานที่ต่างจังหวัดหลายวัน กลับมาก็คงอยากพักผ่อน

          “ค่ะป้า” เจนสิตารับคำแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋า จัดการเข้าแอปธนาคารแล้วโอนเงินค่าจ้าง ไม่กี่วินาทีมีเสียงเตือนการทำธุรกรรมแล้วเสร็จ

          “คุณเจนโอนมาเกินอีกแล้วนะคะ” คนได้รับค่าแรงเกินมาเกือบเท่าตัวส่งยิ้มขอบคุณ

          “ฝากเป็นค่าขนมเด็กๆ ค่ะ” เจนสิตาบอกยิ้มๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าหลานสามคนของป้าเพ็ญ เด็กเล็กกำลังกินกำลังนอน ลำพังแค่เงินเดือนพนักงานประจำของหน่วยราชการ คงไม่พอให้เด็กๆ ได้กินอะไรที่อยากกินนัก

          “ขอบคุณมากเลยค่ะ ขอบุญกุศลตอบแทนให้คุณเจนสมหวังสักทีนะคะ” เพ็ญอวยพรด้วยคำขอแบบเดิมทุกครั้ง หวังช่วยส่งเสริมให้เจ้านายได้มีบุตรสมใจหลังจากไร้วี่แววมาหลายปี

          “เจนก็หวังอย่างนั้นค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง ลึกๆ ในใจนั้นท้อแท้จนถอดใจ แต่ก็อดจะหวังไม่ได้ตามประสาคนอยากมีลูก

          “ไม่ลองชวนคุณดินไปปรึกษาหมออีกทีล่ะคะ”

          “ผิดหวังมาหลายรอบ คุณดินก็เริ่มหมดกำลังใจแล้วค่ะป้า” เจนสิตาออกจะเห็นใจแผ่นดินไม่น้อย สีหน้าผิดหวังยามเห็นที่ตรวจครรภ์แสดงผลขีดเดียวในแต่ละเดือน ทำให้เธอเริ่มคิดได้ว่าคงต้องทำใจเรื่องมีลูก

          “ไม่แน่นะคะ นี่ก็หลายปีแล้ว” เพ็ญทำงานให้บ้านเจนสิตามาตั้งแต่เธอกับสามีย้ายมาอยู่บ้านในโครงการหรูแห่งนี้

จึงรับรู้มาตลอดว่าครอบครัวเจ้านายประสบปัญหาเรื่องมีบุตรยาก พยายามกันมาหลายปีตั้งแต่แต่งงานใหม่ๆ จนเพิ่งมาหยุดพักเมื่อสองปีที่แล้ว นางจึงอยากให้พวกเขาลองกันอีกสักตั้ง

         “ปล่อยไปตามธรรมชาติค่ะป้า” เจ้านายสาวเอ่ยอย่างปลงๆ ตอนนี้ชีวิตคู่ระหว่างเธอกับสามีก็มีความสุขดี

แผ่นดินสนุกกับการทำงาน วันหยุดพักผ่อนก็หากิจกรรมอย่างอื่นทำ หรือไม่บางครั้งก็นอนเกลือกก่ายเล่นรักกันบนเตียงทั้งวันทั้งคืน ซึ่งเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ชื่นชอบเป็นพิเศษ

         เอาเข้าจริงๆ ยังไม่มีลูกตอนนี้ก็นับเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง เธอกับสามีแต่งงานกันมาเจ็ดปีแล้วก็จริง แต่ไม่เคยมีปัญหาเรื่องความเบื่อหน่ายในกันและกัน

         เจนสิตาเป็นภรรยาแบบฟูลไทม์ เธอทุ่มเทเวลาดูแลสามีเต็มที่ อีกทั้งยังหมั่นดูแลตัวเองเพื่อสร้างความประทับใจให้เขาตลอดเวลา จนแผ่นดินนั้นออกมาชมเป็นประจำว่าภรรยาของตนนั้นยังเหมือนเดิมไม่ต่างกับตอนเจอกันครั้งแรก

         แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ยังหวังเรื่องการมีลูกอยู่ดี...

         ลับหลังแม่บ้านกลับไปแล้ว เจนสิตาจัดการปิดประตูแล้วเดินกลับเข้าบ้าน ตั้งใจจะนำของที่ซื้อมาขึ้นไปเก็บบนห้องแล้วถือโอกาสอาบน้ำล้างคราบเหงื่อไคลเสียเลย

        จังหวะกำลังจะเดินผ่านหน้าห้องพักแขก ซึ่งบัดนี้มีเพื่อนของสามีจับจองเป็นเจ้าของชั่วคราว

        ฝีเท้ามีอาการชะงักเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคนที่อยู่ข้างใน

        ร็อกโกหรือร็อก หนุ่มลูกเสี้ยวหน้าคมเข้มรูปร่างสูงใหญ่เพราะได้ส่วนแบ่งอันโดดเด่นจากพ่อชาวฝรั่งเศส

        เจ้าของดวงตาสีคาราเมล แต่มีโครงหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มจากแม่ชาวไทยตุรกี อีกทั้งยังมีนัยน์ตาชวนฝันที่ทำสาวๆ ละลายพร้อมสยบแทบเท้า

        แผ่นดินสนิทสนมกับร็อกมาตั้งแต่เด็กเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน ส่วนเธอมารู้จักกับร็อกหลังจากคบหาเป็นแฟนกับดินตอนอยู่มหาวิทยาลัย

       ความที่ทั้งคู่สนิทกันมาก จึงมักทำตัวติดกันตลอดเวลารวมทั้งตอนมีแฟน ดินก็จะชวนร็อกไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ

       เจนสิตาจึงกลายเป็นเพื่อนกับร็อกไปโดยปริยาย...

       คิดถึงความเป็นเพื่อนระหว่างเธอกับสายหนุ่มทั้งสองคนแล้วเจนสิตาเผลอถอนหายใจแรงๆ ออกมา พยายามปัดความรู้สึกบางอย่างที่รบกวนใจออก แต่ทว่าเมื่อมองบานประตูห้องที่รู้ว่ามีใครนอนอยู่ข้างใน

       หญิงสาวก็อดปล่อยใจให้ย้อนกลับไปคิดถึงช่วงเวลาก่อนแต่งงานไม่ได้

       ร็อกคือเงาตามติดดิน จนบางครั้งเจนสิตาไม่สามารถแยกความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายสองคนนี้ออก

       พวกเขาปฏิบัติตัวกับเธอเหมือนๆ กัน ดูแลเอาใจใส่อย่างดีไม่ต่างกัน ดินมีหน้าที่รับเธอจากที่หอไปเรียนในตอนเช้า ส่วนร็อกก็จะไปส่งเธอในตอนเย็นเพราะดินเป็นสายกิจกรรม เขามักมีงานต้องทำช่วงหลังเลิกเรียน

      และความใกล้ชิดกันแบบนี้ ทำให้เจนสิตาเกิดหวั่นไหวกับผู้ชายสองคนพร้อมกัน...