Masuk"พระเจ้า! ลูกใครวะนั่น หิวจนจะกินหัวกันแล้ว" "ลีโอ อย่าร้องชิ เดี๋ยวใครมาเห็นนึกว่าพี่แกล้งน้อง" เด็กหญิงปลอบน้องบอกว่าแค่เล่นด้วย แต่เสียงเล็กๆ นั้นไม่ได้ไปถึงหูชายร่างสูงที่ยืนมองอยู่ "หึ หิวขนาดนั้นเลยลูกใครกัน" ไม่พูดเปล่า เฮฟเว่นเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคน พร้อมกับความสงสัยว่าแม่ของเด็กไปอยู่ไหนถึงปล่อยลูกที่น่ารักมาอยู่กันลำพังเช่นนี้ "หนูหิวหรือไงถึงงับแก้มน้องแบบนั้น" เสียงเข้มของคนตัวโต ทำให้แก้มหวานชะงักและหยุดงับแก้มลีโอทันที ก่อนเงยมองชายร่างใหญ่เป็นยักษ์ปักหลั่นด้วยความรู้สึกเกรงกลัว แล้วชักสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เฮฟเว่นรู้ว่าเด็กหญิงกำลังกลัวตนเอง จึงพยายามจะพูดให้แกเข้าใจว่าเขาเป็นมิตร "ฉันถามว่าหนูหิวหรือไง เดี๋ยวฉันซื้อขนมปังให้ เอาไหม"
Lihat lebih banyak“ลีโอ งานนี้ต้องช่วยพ่อแล้วนะลูก เราต้องร่วมมือกันนะ ไม่อย่างงั้น เราสองคนพ่อลูกได้เป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่แน่ๆ แม่งอนพ่อตั้งหลายวันแล้ว” เฮฟเว่นหยอกล้อเด็กน้อยในอ้อมแขนที่ส่งยิ้มหวานให้เขาด้วยท่าทีไร้เดียงสา“แอ๊ แอ๊”“ฉันว่าคนที่กำลังร้องเรียกหาฉันไม่ใช่ลีโอแน่ๆ และคนที่กำลังจะเป็นกำพร้าก็คงมีคุณคนเดียว ไม่ใช่ลีโอด้วยหรอกค่ะ”พลอยระวีในชุดเดรสลายดอกไม้เดินเข้ามาหาสามี หญิงสาวมัดมวยผมแบบยุ่งๆ ขึ้นสูงโชว์คอขาวระหง แล้วเบียดตัวเข้ามาช้อนเด็กชายร่างอวบอ้วนจากวงแขนใหญ่มาอุ้มไว้เสียเอง“แม่พลอยมาแล้วครับ ลีโอลูกรัก ได้เวลานอนกันแล้วนะเด็กดี”“พลอยหายโกรธผมเถอะนะ เรื่องเมื่อบ่ายวันก่อนไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดจริงๆ ฟังผมอธิบายก่อน”ชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดสูทรีบจ้ำอ้าวตามก้นภรรยาสาวสวยไปติดๆ“ผู้หญิงคนนั้น เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่จะมาร่วมทุนทำธุรกิจกับเรา แค่บังเอิญเจอกันที่โรงแรม ผมมีนัดทานข้าวกับลูกค้าพอดี” เฮฟเว่นพยายามอธิบายเรื่องเข้าใจผิดที่กำลังเผชิญอยู่“งั
3 เดือนผ่านไปณ คฤหาสน์ร่มรื่นรูปตัวยู ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรองรับวิวสระว่ายน้ำกลางบ้าน ตกแต่งสวยงามตามสถาปัตยกรรมตะวันตก เฮฟเว่นจ่ายเงินกว่าแปดสิบล้านบาทเพื่อเนรมิตที่นี่ให้เป็นที่อยู่ของเขากับภรรยา แม่ยาย และลูกทั้งสอง แก้มหวานกับลีโอ โดยมีแม่บ้านและสาวใช้ถึงแปดคนเพื่อให้พลอยระวีมีเวลาดูแลลูกได้อย่างเต็มที่ภายในห้องครัวไอร้อนจางๆ ลอยคลุ้งเหนือถาดนึ่งอาหารสเตนเลสที่เพิ่งถูกยกลงมาวางบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีขาวนวล เนื้อฟักทองสีเหลืองอร่ามถูกปอกเปลือกออกจนเกลี้ยงเกลา หั่นเป็นชิ้นเล็กพอดีคำ ส่งกลิ่นหอมละมุนดึงดูดความสนใจของแก้มหวาน สาวน้อยแก้มป่องวัยสามขวบครึ่งที่กำลังเจริญอาหาร และอร่อยกับทุกสิ่งอย่างที่เธอสามารถกินได้ ไม่ว่าจะเป็นผัก ผลไม้ ขนม หรือแม้กระทั่งนมจากเต้าของพลอยระวีซึ่งคนเป็นแม่นั้นปั๊มใส่ขวดไว้ให้ลีโอหม่ำในแต่ละมื้อหากมื้อไหนที่ลีโอหม่ำไม่หมด เหลือติดก้นขวดสักออนซ์สองออนซ์ แก้มหวานก็มักจะคว้าขวดนมของน้องชายมาดูดต่อจนหมดเกลี้ยง ครั้นพลอยระวีจะร้องห้ามไม่ให้กินต่อ เพราะมีนมสำหรับลูกสาวที่ซื้อ
“อ๋อ เป็นแผนของคุณสินะคะ ถึงว่าแม่อยากให้พลอยมาที่นี่นัก” พลอยระวีหันไปคาดโทษชายหนุ่มด้วยสีหน้าเปื้อนขำ ขณะที่เขาได้แต่ยักไหล่ยอมรับความจริง“คุณแม่สวยจังเลยค่ะ”แก้มหวานพูดขึ้นพร้อมกับเข้าไปจับมือพลอยระวี ก่อนที่นัยน์ตาจะลุกวาว“หนูอยากมีคนมาขอแต่งงาน แล้วสวมแหวนให้บ้างค่ะ”พลอยระวีมองลูกสาวบุญธรรมด้วยแววตาเอ็นดู แล้วรีบปรามไว้“แก่แดด เดี๋ยวเถอะเรา แม่ยังให้ใครมาขอหนูแต่งงานตอนนี้ไม่ได้ รอให้โตก่อน เรียนจบก่อน”สีหน้าดุๆ ของคนเป็นแม่ กับแววตาเหมือนจริงจังเต็มทีทำเอาสาวน้อยร่างอวบยิ้มเก้อๆ ออกมา“แก้มหวานพูดเล่นค่ะ แม่พลอยดุเป็นยักษ์เลย”“เหรอ แต่สายตาจริงจังเลยนะเรา”พลอยระวีเอามือยีผมแก้มหวาน ก้มลงไปหอมแก้มอวบๆ ด้วยความรักใคร่เอ็นดู เด็กหญิงหัวเราะคิกๆ เพราะจักจี้ ส่วนเฮฟเว่นก็เข้าไปอุ้มลีโอมาไว้ในอ้อมอกตนเองแทนพิมมาดา“คิดถึงจังเลยลูกพ่อ แม่ตกลงแต่งงานกับพ่อแล้วน้า”เหมือนลีโอจะฟังผู้ใหญ่รู้เรื่อง เมื่อคนเป็นพ่อพูดจบก็ยิ
ชายหนุ่มขับรถยนต์หรูพาพาพลอยระวีไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารริมทะเลซึ่งเขาเคยพาเธอมานั่งทานเมื่อสองปีที่แล้ว แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าเช่นเคย เพราะทั้งร้านไม่มีลูกค้าอยู่เลย มีเพียงเขากับเธอเท่านั้น“อย่าบอกนะคะว่าคุณปิดร้าน” พลอยระวีเอ่ยถามขึ้นเมื่อมองรอบๆ ร้าน ก่อนจะนั่งลง“อื้ม ผมอยากให้มันส่วนตัวน่ะ” เฮฟเว่นยิ้มรับก่อนจะหันไปสั่งให้พนักงานนำอาหารเข้ามาให้“ทีหลังไม่ต้องก็ได้นะคะ ร้านนี้น่าจะมีคนอยากทานเยอะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ เพราะร้านนี้ค่อนข้างเป็นร้านดัง มีแต่คนอยากเข้า แถมชายหนุ่มต้องมาเสียค่าเหมาร้านแพงขึ้นอีก“ก็ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณสองต่อสองนี่” เฮฟเว่นพูดขึ้นยิ้มๆ พร้อมกับมองหน้าพลอยระวีอย่างสื่อความหมาย“คุยเรื่องอะไรคะ” หญิงสาวถามกับด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะเริ่มตักอาหารเข้าปากไปด้วย“จำร้านนี้ได้ไหม เมื่อสองปีที่แล้ว ผมเคยพาคุณมา” เขาถามขึ้นพร้อมกับเริมตักอาหารเข้าปากเช่นกัน“จำได้ค่ะ ก็ครั้งนั้น เรายังทะเลาะกันที่นี
จู่ๆ ผู้จัดการหนุ่มก็เปิดประตูพุ่งพรวดเข้ามา ทำเอาคนที่นั่งเหม่ออยู่ถึงกับสะดุ้ง แต่ถึงอย่างนั้น เฮฟเว่นก็ไม่ต่อว่าลูกน้องสักคำเพราะสิ่งที่เขาต้องการจากเมธีสำคัญกว่า“เป็นไง ได้เรื่องไหมวะ” ถามขึ้นด้วยความร้อนใจกับสิ่งที่รอคอยคำตอบ“นี่คือที่อยู่ของคุณพลอยระวีครับ&
และไวกว่าความคิด…เด็กหญิงก้มลงไปงับแก้มน้องอย่างอดไม่ได้ เมื่อจินตนาการถึงซาลาเปาขาวๆ ลูกอวบๆ ในร้านสะดวกซื้อที่แม่พลอยพาไปซื้อขนมบ่อยๆ แต่ก็ใช้เพียงริมฝีปากแดงระเรื่อไล่งับแก้มน้องชายเบาๆ ไม่ได้ใช้ฟันกดลงบนแก้มอ้วนๆเท่านั้น ทารกเพศชายส่งเสียงแผดร้องจ้า “แงๆ ๆ”ล
“ไหนลองบอกเหตุผลที่ผมควรให้อภัยเพียงเพราะแค่คุณมาขอโทษทีซิ” เจ้าของร่างสูงใหญ่พูดพร้อมกับมองพลอยระวีอย่างเหลือเชื่อที่เธอกล้าเข้ามาหาเขาพร้อมกับมีเพียงแค่คำขอโทษมาให้“เหตุผลก็คือฉันไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ถ้าคุณยืนยันว่าจะฟ้อง ฉันเองก็คงถูกไล่ออกแค่นั้นเอง”พลอยระวีพูดอย่างหมดหนทาง หากท้ายที่
ย้อนไปเมื่อห้าปีก่อน พลอยระวีได้งานเป็นนักข่าวหลังจากเรียนจบ เธอมีความฝันคืออยากเป็นกระบอกเสียงให้กับประชาชนจึงเลือกเรียนคณะนิเทศศาสตร์และเลือกฝึกงานที่สถานีโทรทัศน์ชื่อดังแห่งหนึ่งเพื่อหวังว่า หากฝึกงานจบแล้ว ทางช่องจะรับเธอเข้าเป็นพนักงาน แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง เพราะช่องใหญ่ๆ





