บทที่ 3

นายแพทย์ภามหอบสารร่างเหมือนคนไร้วิญญาณมาที่โรงพยาบาล

ทั้งที่เป็นสถานที่เดิมที่เหยียบย่างเข้ามาหลายปีจนคุ้นเคย แต่ความรู้สึกกลับแตกต่าง ทุกอย่างรอบตัวหม่นหมองไปหมด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เขารู้เพียงแค่ว่าเกลียดสิ่งที่กำลังเป็นอยู่

เกลียดตัวเองที่เผลอหวั่นไหวกับภรรยา เกลียดความอาลัยอาวรณ์ในหัวใจที่มีต่อของขวัญ เกลียด.. ที่ไม่ชิงชังเธออย่างที่ควรจะเป็น เกลียดที่สุดก็คืออยากดึงรั้งกันไว้ในวันที่เจ้าหล่อนบอกจะไป

เป็นห่าอะไรของมึงวะภาม!

"เฮ้! มาทำงานแต่เช้าเลยนะครับท่าน" นายแพทย์กฤษตบบ่าทักทายเพื่อนสนิทที่เรียนจบจากคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งยังเรียนต่อเฉพาะทางสาขาเดียวกันอีกด้วย เรียกได้ว่ารู้จักภามมานานเป็นสิบปี นานพอที่จะรู้ว่าวันนี้เพื่อนอารมณ์บ่จอย "เป็นอะไรของมึงวะ หน้าหงิกเป็นรูทวารหมาเลย"

"มึงก็เปรียบเทียบซะกูเห็นภาพเลยไอ้สัส"

ต่อหน้าคนอื่นนายแพทย์ภามสุภาพ แน่นอนว่าภาพลักษณ์เขาคือผู้ชายสุขุมสมกับเป็นทายาทรุ่นที่สามของอาณาจักรบางกอกกู๊ดฮอสพิทอลกรุป ผู้นำด้านการให้บริการรักษาสุขภาพอันดับต้นๆ ของประเทศ มีโรงพยาบาลในเครือหลายแห่ง รวมทั้งโรงพยาบาลที่ชายหนุ่มและนายแพทย์กฤษทำงานอยู่ก็เป็นหนึ่งในเครือ BGH (Bangkok Good Hospital)

ซึ่งภาม พรพาณิชย์เป็นทั้งนายแพทย์รักษาคนไข้ และกรรมการบริหารของ BGH โดยมีศาสตราจารย์ดอกเตอร์นายแพทย์วาโย พรพาณิชย์ นั่งเก้าอี้ประธานกรรมการบริหาร

ศาสตราจารย์ดอกเตอร์นายแพทย์วาโยปัจจุบันอายุหกสิบปีบริบูรณ์ ซึ่งตัวเขาคิดว่าควรเกษียณและยกเก้าอี้ประธานกรรมการบริหารให้ลูกชายคนเดียวเสียที

ทว่านายแพทย์ภามกลับขอเวลาทำงานในฐานะนายแพทย์รักษาคนไข้อีกสองสามปี ผู้เป็นพ่อที่ยังพอไหวจึงได้แต่ตามใจลูกอย่างที่ตามใจกันตลอดมา แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยขออะไรจากลูกชาย

"มีหลานให้พ่อนะภาม ถ้าแกมีหลานให้พ่อสักคน พ่อสัญญาว่าพ่อจะทำตามที่แกขอ"

ด้วยว่านายแพทย์วาโยหย่ากับภริตาตั้งแต่ลูกชายคลอดได้ไม่กี่เดือน เขาจึงมีทายาทเพียงคนเดียว แม้ในวัยหนุ่มนายแพทย์วาโยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงบ้าง ทว่าไม่ได้แต่งงานใหม่ ด้วยกลัวว่าหากภามมีแม่เลี้ยง จะเกิดปัญหาระหว่างลูกชายกับภรรยา จึงใช้ชีวิตเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว ดูแลลูกคนเดียวลำพังจนถึงปัจจุบัน

หลาน.. เป็นเรื่องเดียวในชีวิตที่นายแพทย์วาโยร้องขอจากลูกชาย

นึกถึงคำขอของพ่อทีไร ภามก็พลันหนักใจขึ้นมา เขาไม่ได้รับปากนายแพทย์วาโยว่าจะมีทายาทให้ แต่ก็รู้ว่าพ่อและย่าคาดหวังแค่ไหนกับเรื่องนี้

"ว่าแต่อะไรทำให้หงุดหงิดแต่เช้าครับท่าน"

"หน้ากูมันชัดขนาดนั้นเลยเหรอ"

"มองมาตั้งแต่ห้าร้อยเมตรยังรู้เลยว่ามึงอารมณ์บ่จอย สรุปว่าเป็นอะไรวะ" กฤษถามอีกครั้ง ทั้งเป็นห่วงเพื่อนและอยากสาระแน ซึ่งแน่นอนว่าอย่างหลังมีมากกว่า

ปกติเขาไม่ชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง แต่เรื่องของขวัญขอหย่าเป็นข้อยกเว้น เพราะขืนเก็บงำไว้คนเดียวต่อไป มีหวังหัวได้ระเบิดกระจุยแน่ "ไอ้กฤษ กูจะหย่า"

"หย่า!" ดวงตานายแพทย์กฤษเบิกโพลง ก็รู้ว่าเพื่อนไม่ได้เต็มใจแต่งงาน กระนั้นก็เห็นอยู่กันมาได้เรื่อยๆ แล้วทำไมถึงได้ลุกขึ้นมาหย่ากะทันหันโดยไม่มีเค้าลางให้เห็นอย่างนี้ล่ะ "อาทิตย์ก่อนยังไปงานแต่งด้วยกันดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมึงถึงจะหย่า"

"นั่นสิ กูก็งง"

"อ้าวไอ้หมอ มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าถูกเมียขอหย่า?" เรื่องนี้น่าตกใจยิ่งกว่าได้รู้ว่าภามจะหย่ากับเมียเสียอีก ตอนแรกก็นึกว่านายแพทย์ภามเป็นฝ่ายเอ่ยปาก แต่กลับเป็นของขวัญที่รักสามีจนแทบถวายหัวที่พูดออกมา

"ก็เออน่ะสิ"

"แล้วทำไมทีนี้ หรือว่ามึงเกิดไม่อยากหย่าขึ้นมา" ไอ้หมอภามควรระริกระรี้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงได้ซึมเป็นหมาถูกเจ้าของทิ้งซะอย่างนั้น "ไหนมึงเคยบอกกูว่าจะพยายามหาทางหย่ากับเมียให้ได้ ก็นี่ไง น้องของขวัญคนสวยจะหย่าให้มึงแล้ว โอกาสของมึงมาถึงแล้ว รีบคว้าไว้อย่าให้หลุดมือไป"

ไม่ได้ยุยงส่งเสริมให้เพื่อนครอบครัวแตกแยกนะ แต่ที่พูดไปเพราะหมั่นไส้ที่ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขาต้องทนนั่งฟังไอ้ภามพูดว่าอยากหย่าอย่างนั้น อยากหย่าอย่างนี้ ทั้งที่ของขวัญก็ดีจะตาย ปรนนิบัติสามีทุกอย่าง ข้าวปลาอาหารเวลาผัวอยู่เวรก็ไม่เคยขาด ยิ่งไปกว่านั้นยังเผื่อแผ่มาถึงเพื่อนร่วมงานอย่างเขาและบุคลากรทางการแพทย์คนอื่นอีกด้วย แถมยังเข้าใจไอ้ภามกว่าใคร ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเจออย่างที่ของขวัญเจอ คงเผ่นแน่บตั้งแต่สามอาทิตย์ที่อยู่กินเป็นผัวเมียกับไอ้ภามมันแล้ว ไม่ทนอยู่จนถึงสามปีหรอก

"ไม่ใช่อย่างนั้น กูก็แค่กลัวว่าหย่ากันไปแล้วพอเจอหน้ากันตอนทำงานแล้วมันจะอึดอัด"

ของขวัญเป็นมาร์เก็ตติ้งของ BGH แม้อยู่คนละแผนก ทำกันคนละหน้าที่ กระนั้นก็อยู่ภายใต้องค์กรเดียวกัน โรงพยาบาลเดียวกัน ย่อมต้องมีโอกาสได้พบหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นายแพทย์ภามบอกตัวเองและกฤษว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้ถึงไม่อยากหย่า ทว่าในใจลึกๆ ชายหนุ่มรู้ดีว่าไม่ใช่

ให้ตายเถอะ! มึงเป็นบ้าอะไรวะภาม

"ถ้าเหตุผลมีแค่นี้กูว่าไม่น่าใช่ปัญหาหรอก เพราะเมียมึงมืออาชีพ เขาแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้"

"แยกได้แล้วไง เวลาเจอหน้ากันก็ต้องรู้สึกอึดอัดอยู่ดีหรือเปล่าวะ"

"แล้วมึงจะเอายังไง ให้น้องของขวัญลาออกไปไหม จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากัน อย่างนี้ดีปะ"

"ไม่! ถ้าขวัญลาออกแล้วจะไปทำงานที่ไหนที่ได้เงินดีเท่าทำงานกับ BGH"

"มึงนี่ปัญหาเยอะจังเลยนะ อย่างนั้นก็ไม่ได้ อย่างนี้ก็ไม่เอา สรุปมึงจะเอายังไง" กฤษหรี่ตามองเพื่อน ภามเป็นคนอ่านยาก ยากนักจะรู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดเช่นไร แต่ตอนนี้แววตาลูกชายเจ้าสัวใหญ่ ทายาทโรงพยาบาลกลับเปิดเปลือกทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังคิดกำลังรู้สึกออกมา ราวกับว่านี่ไม่ใช่ภาม พรพาณิชย์ "หรือมึงจะไม่หย่างั้นเหรอ"