Novels by มนต์จันทร์

“เหมยยังไม่เล่าให้พี่อิชย์ฟังใช่มั้ยว่าทำไมยัยหนูของเราถึงชื่อเอิงเอย” อิชย์ก้มมองภรรยาที่นอนเอาหัวชนกับลูกสาวบนตักเขาแล้วส่ายหน้า อันที่จริงชายหนุ่มตั้งใจจะถามถึงที่มาของชื่อเล่นเด็กหญิงอาภัสราหลายครั้งแล้ว แต่พอจะอ้าปากถามทีไร มักมีเรื่องแทรกเข้ามาขัดจังหวะทุกทีอยู่ร่ำไป “มีที่มายังไง ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ”เรียวปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างจนส่งให้ดวงตาคู่หวานทอประสุกสกาวสดใส “ก็.. อิชย์กับเหมยไงคะ อออ่างมาจากอิชย์ ส่วนของเหมยก็ถอดหอหีบกับมอม้าออกแล้วเอาอออ่างใส่เข้าไป รวมกันได้เอยพอดี เหมยเลยตั้งชื่อลูกเราสองคนว่าเอิงเอย เป็นไง ความคิดเหมยล้ำไหมพี่อิชย์”ได้ยินเช่นนั้นแล้วทำให้หนุ่มใหญ่วัยมั่นคงยิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหู “ช่างคิดนะเราเนี่ย” เขาบีบแก้มภรรยาเล่นอย่างนึกมันเขี้ยวแก้มป่องๆ ของเจ้าหล่อนพลางมองสองแม่ลูกสลับกันแล้วแอบเปรียบเทียบใบหน้าทั้งสอง “มีคนบอกพี่ว่า ถ้าแม่รักพ่อมาก ลูกจะหน้าตาเหมือนพ่อ ดูเอิงเอยสิ หน้าเหมือนพี่เปี๊ยบเลย”เจ้าของชื่อเหลือบตามองพ่อแล้วฉีกยิ้มแฉ่ง “เอิงเอยหน้าเหมือนพ่อเหรอคะ”อิชย์พยักหน้ารัวๆ “ใช่แล้วคร้าบ เอิงเอยหน้าเหมือนพ่อมากกก” โดยเฉพาะดวงตาสีดำขลับดูลึกล

“คุณแม่สวยเนอะเอิงเอย” อิชย์มองภรรยาซึ่งกำลังก้าวขาเดินลงบันไดศาลประจำจังหวัดแล้วพูดกับตัวเล็กที่อยู่บนคออาภัสราพยักหน้า “สวยมากๆ เลยค่า”คราแรกอิชย์ตั้งใจจะมาพร้อมคณานางตั้งแต่เมื่อวาน แต่ติดที่ว่าอาภัสราต้องไปเรียนหนังสือ กอปรกับเขาเองก็มีประชุมสำคัญ จึงจำต้องยอมให้ภรรยาเดินทางมาทำงานของเจ้าหล่อนล่วงหน้าก่อนหนึ่งวัน ทั้งที่ใจจริงไม่อยากให้เธอห่างตาแม้สักวินาทีเลยด้วยซ้ำสองพ่อลูกทนรอให้คุณทนายสาวเดินมาถึงไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา คณานางวันนี้ดูสง่าและภูมิฐานเกินกว่าวันไหนๆ เห็นแล้วอดชื่นชมไม่ได้จริงๆอิชย์พึ่งสังเกตว่าข้างกายภรรยามีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินเคียงคู่มาด้วย เพียงแค่เห็นสายตาที่มองคณานาง เขาก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังคิดเช่นไร“ถ้าเย็นนี้ผมชวนคุณเหมยดินเนอร์ คุณเหมยสะดวกไหมครับ ถือว่าเป็นการเลี้ยงขอบคุณ คุณทนายคนสวยที่ช่วยให้ผมชนะคดีพิพาทที่ดิน แล้วอีกอย่าง.. ถือเป็นการฉลองที่เราสองคนได้รู้จักกันด้วย” พิภพถูกตาต้องใจทนายสาวคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า ยิ่งได้พูดคุยกับคณานาง เขาก็ยิ่งอยากสานสัมพันธ์กับเจ้าหล่อนอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามาใกล้ทั้งคู่ถึงกับเบะปา

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้คณานางรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจระคนนึกขัน สองพ่อลูกหยอกล้อกันเสียงดังลั่นบ้าน ในขณะเดียวกันคนเป็นแม่อย่างเธอนั้นกำลังคร่ำเครียดอยู่กับเอกสารกองโต“คุณพ่อเดินมาตกบ้านเอิงเอยค่ะ” เด็กหญิงอาภัสราแบมือน้อยๆ ของตัวเองไปตรงหน้านายแพทย์อิชย์ “สองหมื่นห้าค่าเช่าบ้านค่ะพ่ออิชย์”“สองพันห้าหรือเปล่าครับเอิงเอย”สาวน้อยของพ่ออิชย์ส่ายหน้า “ไม่ช่ายๆ สองหมื่นห้าค่าคุณพ่อ”อิชย์ก้มมองเงินกระดาษของตัวเองแล้วฉีกยิ้มแฉ่งส่งให้ลูกสาว “แฮะๆ พ่อหมดตัวแล้วลูก พ่อเหลืออยู่ห้าร้อยสุดท้าย ขอติดไว้ก่อนได้มั้ย”เด็กหญิงวัยห้าขวบมองหน้าพ่อแล้วยิ้มกว้าง “ฮ่าๆ ติดไม่ได้ค่า คุณพ่อแพ้เอิงเอยอีกแล้ว เย้ๆ ”สงสัยวันนี้เขาดวงตก เล่นเกมเศรษฐีกับลูกสาวสามรอบ แพ้น็อกทั้งสามรอบ “ยอมแพ้ก็ได้คร้าบ ว่าแต่รอบนี้ผู้ชนะอยากได้อะไรเอ่ย”ข้อตกลงในการเล่นเกมเศรษฐีของสองพ่อลูกคือใครเป็นผู้ชนะสามารถขออะไรก็ได้หนึ่งอย่าง ซึ่งสองรอบที่ผ่านมาอาภัสราได้ใช้สิทธิ์ไปเรียบร้อยแล้วดวงตาคู่วาวฉายแววระยิบระยับ อาภัสราสบตากับผู้เป็นพ่อแล้วยิ้มแฉ่ง “เอิงเอยอยากมีน้องค่าคุณพ่อ”อิชย์ได้ยินเช่นนั้นก็ตาลุกวาวในทันที ชายหนุ่มหันม

หลังจากที่อิชย์หายดี งานวิวาห์ของชายหนุ่มกับคุณทนายสาวก็ถูกจัดขึ้นทันที โดยจัดเล็กๆ เป็นการภายในที่หาดทรายริมทะเล เพราะเป็นความประสงค์ของทั้งคู่ที่คิดว่าความหรูหราไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ แต่เป็นความสุขของคนในครอบครัวมากกว่าที่อยากเห็นแขกที่มาร่วมงานมีเพียงญาติ และบรรดาเพื่อนสนิทเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีปรมัตถ์เป็นหนึ่งในนั้น“ยินดีด้วยนะเหมย ยินดีด้วยจริงๆ” เขาไม่เคยคิดโกรธเลยสักนิดที่สุดท้ายคณานางเลือกอิชย์ ขอเพียงแค่เธอมีความสุข เท่านั้นเขาก็พอใจแล้ว “ขอให้นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เหมยได้พบแต่ความสุขนะ”“ขอบคุณมากนะปก”เพื่อนรักทั้งสองยิ้มให้กันปรมัตถ์คิดว่าสักวันเขาคงได้พบกับผู้หญิงที่เขารักและรักเขาเหมือนกัน ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ แต่ยังไงก็จะรอ..“ลุงปกขา” อาภัสราในชุดสีชมพูหวานแหววเดินจูงมือใครบางคนมาหาลุงปกป้องทันทีที่ดวงตาสองคู่สบประสาน คล้ายว่ามีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับปรมัตถ์และ..“ยัยเมย์! ดีใจจังเลยที่เห็นเมย์มางานพี่” คณานางโผเข้ากอดเมขลาทันทีอย่างรู้สึกดีใจ “เป็นยังไงมาไง พี่คิดว่าตอนนี้เมย์อยู่อังกฤษซะอีก” เมขลาเป็นลูกสาวของน้าแท้ๆ เธอเอง ครั้งสุดท้าย

“คุณบารมี” กลับเป็นอดีตสามีของนางเองราวกับโลกหยุดหมุนลง ณ วินาทีนั้น บารมีมองคนตรงหน้าไม่วางตา แม้ว่าเขาและอรอิสราจะยุติชีวิตสมรสกันนานแล้ว ทว่าหัวใจกลับไม่เคยลืมผู้หญิงคนนี้ได้เลย“อร..”อรอิสราลุกขึ้นแล้วก้าวถอยหลังหนีบารมี นางมองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยวาจาเตือนเขา “อย่าแม้แต่คิดจะเข้าใกล้ฉัน”“คุณยังโกรธผมอยู่เหรอ” อดีตภรรยาเบือนหน้าหนี“ไม่โกรธ แต่เกลียด แล้วคุณมาที่นี่ทำไม”พออดีตภรรยาถามเช่นนั้น บารมีจึงนึกขึ้นได้ “อิชย์เป็นยังไงบ้าง แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่กับลูกที่นี่ได้” เขารู้ข่าวว่าลูกชายถูกรถชนจากโซเชียล แล้วอรอิสราล่ะ หรือว่านางเองก็เห็นข่าวเหมือนกัน เลยมาเยี่ยมลูกอย่างนั้นหรือ“ฉันกับลูกเราเจอกันได้สักพักแล้วล่ะ”นักธุรกิจหมื่นล้านคิ้วขมวดเข้าหากัน “ที่อิชย์มาจังหวัดนี้บ่อยๆ ก็เพราะมาหาคุณอย่างนั้นเหรอ”อรอิสราเหลือบตามองสามีสลับกับหันมองว่าที่ลูกสะใภ้ “เปล่าหรอก เขามาหาเมียกับลูกน่ะ”ทันใดนั้นบารมีก็กันมองคณานางทันที สายตาที่เขามองหญิงสาว บ่งชัดว่าไม่พอใจหากอิชย์จะคว้าผู้หญิงคนนี้มาทำเมีย “เมีย? ลูก?” แสดงว่าเขามีหลานงั้นหรือในเรื่องร้ายๆ ก็ยังพอมีเรื่องดีๆ อยู่บ้าง “ไหนล่ะหล

อิชย์มองตามคนตัวเล็กที่เดินนำหน้าเขาไปที่รถแล้วถอนหายใจ แม้วันนี้ยังไม่สมหวัง แต่ไม่เป็นไร เพราะเขารอคณานางได้ทั้งชีวิตอยู่แล้วเพราะมัวแต่สนใจร้านอาหารที่อยู่อีกฝั่งของถนน คณานางจึงไม่ทันระวังรถยนต์ที่กำลังพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความเร็วสูง“ระวัง!” อิชย์ที่พึ่งเดินออกจากคลินิกแพทย์หญิง อรอิสรา รีบวิ่งไปหาคณานางแล้วผลักเจ้าหล่อนให้พ้นรัศมีรถยนต์คันนั้น ก่อนที่ร่างเขาจะถูกกระแทกเข้าอย่างจังทุกอย่างมืดดับลง อิชย์ไม่รับรู้อะไรหลังจากนั้น..“พี่อิชย์” คณานางช็อก เธอพยายามรวบรวมสติแล้วลุกขึ้นวิ่งไปหาร่างชายหนุ่มแล้วกอดเขาร้องไห้ “พี่อิชย์ทำไมทำอย่างนี้”เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ด้วยว่าตกใจและระทึกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนวิ่งมามุงดูผู้บาดเจ็บ บ้างก็โทรเรียกรถพยาบาล ส่วนคณานางทำอะไรไม่ถูก เธอได้แต่นั่งมองหน้าพ่อของลูกแล้วร้องขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ว่าอย่าพรากชีวิตอิชย์ไปจากเธอเลยความกลัวว่าจะต้องสูญเสียแล่นพล่านไปทั้งทรวงอก ภาพความทรงจำทั้งดีและร้ายที่เคยเกิดขึ้นไหลกลับเข้ามาในความคิด แม้ครั้งหนึ่งอิชย์จะเคยทำให้เธอเสียใจ แต่เขาก็พยายามแก้ไขและชดใช้ให้เธอกับอาภัสรา แล้วทำไม.. ทำไมเธอถึงได้ใจร

"รางวัลอะไรคะ" หญิงสาวยิ้มตาหวานภามขึ้นลุกก่อนกดภรรยาลงบนโซฟาเบดในห้องทำงาน "ลูกคนที่สามยังไงล่ะครับ""อร๊ายยย~ พี่ภาม นี่มันห้องทำงานนะ จะดีเหรอคะ" ปากถามว่าจะดีเหรอ แต่มือแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตผู้ชายใหญ่เลย"ดีไม่ดีพี่ไม่รู้ ที่รู้งานนี้มีคนได้ขึ้นสวรรค์ล่ะสอง"หลังแวะเยี่ยมกีรติและนอนค้างที่บ้านน้องสาวนายแพทย์ภามสองคืน ของขวัญกับสามีก็พาลูกๆ ขึ้นดอยไปเยี่ยมชาวบ้านในหมู่บ้านที่ภามเคยไปเป็นแพทย์อาสา พร้อมนำของที่จำเป็นไปแจกจ่ายให้ นี่แหละพักร้อนของพวกเรา"อู้หู~ น่าสนุกจัง" เด็กหญิงที่พ่อพึ่งอุ้มลงจากรถโฟวิล ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเมื่อมองไปเบื้องหน้า "คูมพ่อขา มีไก่กะต๊ากๆ ด้วย""นอกจากไก่ก็ยังมีอีกหลายอย่างเลยนะคะ ทั้งพี่วัว พี่ควาย พี่อู๊ดๆ ก็มีค่ะ""โอ้โห~ หนูดาวอยากเห็น" เจ้าของร่างอวบป้อมกระโดดโหยงเหยงพร้อมตบมือแปะๆ"เดี๋ยวพ่อพาไปดูนะคะ แต่ว่าตอนนี้หนูดาวกับพ่อต้องไปสวัสดีคุณตา คุณยาย แล้วก็พี่ๆ ทางนู้นก่อนนะคะ"นายแพทย์ภามอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอก พาเดินไปหาชาวบ้านที่มารออยู่ก่อนแล้วเพราะครูจุฑาบอกว่าหมอภามจะพาครอบครัวมาเยี่ยม"ลูกสาวคุณหมอน่ารักจังเลย" คุณยายผู้เฒ่าประจำหมูบ้านจับมือลูก

"ยางงง~ อะไรจะมาไวขนาดนั้น อย่าลืมสิคะว่าเราพึ่งปล่อยกันเองนะ" เธอตกลงกับภามว่าหลังแต่งงานขอใช้ชีวิตด้วยกันก่อนสักหนึ่งปี เลี้ยงเจ้าแฝดไป แต่ยังไม่มีลูกเพิ่ม เพราะอยากมีช่วงเวลาที่ดื่มด่ำกับคำว่าข้าวใหม่ปลามันให้เต็มที่ พึ่งหยุดคุมกำเนิดเมื่อไม่นานมานี่เอง"ไม่แน่นะ ขนาดไอดินกับอิงดาว แค่ครั้งเดียวยังมาเลย" ของขวัญบอกว่าเธอฉีดยาคุมกำเนิด แต่ลูกยังมาเกิด นี่เราไม่ได้คุมกำเนิด แถมจัดหนักจัดเต็มทุกคืนไม่เว้นว่าง ที่สำคัญ.. น้ำยาไอ้ภามน่ะโคตรดี จะเปิดปุ๊บ ติดปั๊บก็ไม่เห็นแปลกอะไร"ตอนไอดินกับอิงดาว ขวัญฉีดยาคุมช้าไปตั้งเดือนกว่า จะท้องก็ไม่แปลกหรอกค่ะ" ยาคุมกำเนิดชนิดสามเดือนที่เคยใช้ ช้าไปแค่สองอาทิตย์ความเสี่ยงที่จะตั้งครรภ์ก็มีมากแล้ว แต่นี่เธอเล่นเลยไปเดือนกว่า แถมหลังฉีดแค่สามวันก็มีอะไรกับภามเลย ทั้งที่แพทย์แนะนำว่าควรหลั่งในหลังเจ็ดวันผ่านพ้นไป เพราะอย่างนี้กระมัง สองแสบถึงได้ออกมาป่วนเธอกับภาม "พี่ภามไม่เคยเลี้ยงลูกตอนเป็นทารก ตอนนั้นน่ะ ขวัญเหนื่อยมากเลยนะคะ แต่ก็มีความสุขมากเหมือนกันค่ะ คิดแล้วอยากย้ายออกจากเมืองหลวงไปอยู่ป่าอีก"บ้านทนายจิรัสย์ที่ของขวัญเคยอาศัยอยู่กับลูกทั้งสอ

แน่นอน.. ทั้งภามและของขวัญรู้ถึงจุดประสงค์ของบอร์ดบริหารว่าต้องการอะไร"คนอื่นที่ไม่ได้ช่วยเราทำงาน แต่เขาขาดแคลน ส่วนพวกเราเป็นองค์กรใหญ่ จริงอยู่ที่เม็ดเงินที่บริจาคไปค่อนข้างมาก แต่ก็ไม่ได้เกินความสามารถของทาง BGH นี่คะ" ของขวัญมองบอร์ดบริหารที่จ้องจะเลื่อนขาเก้าอี้สามีเธอ "ดิฉันคิดว่าหากทางองค์กรต้องการประหยัดงบประมาณ เราควรเชิญคนที่ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลยให้กับโรงพยาบาลออกจากตำแหน่งคงดีกว่า""ท่านหมายความว่ายังไง" อำนวยมองภรรยาประธานกรรมการบริหารด้วยสายตาไม่พอใจ เพราะของขวัญพูดแล้วมองมายังเขา จนบอร์ดบริหารคนอื่นเริ่มจับจ้องมาเป็นตาเดียว"อำนาจบริหารเป็นของบอร์ดทุกท่าน แต่คุณอำนวยพยายามแทรกแซงโดยเสนอผลประโยชน์แบบลับๆ และเล่นการเมืองขนาดย่อมภายในโรงพยาบาล สร้างความเสียหาย วุ่นวาย และอาจเกิดการแบ่งแยกเป็นฝักฝ่ายในอนาคตหากดิฉันไม่จัดการตามสมควร""อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!" อำนวยลุกขึ้นแล้วชี้หน้าของขวัญ "พูดพล่อยๆ ให้ผมเสียหาย ผมฟ้องคุณได้นะคุณของขวัญ"เมื่อครู่ยังเรียกเธอว่าท่านอยู่เลย แป๊บเดียวลดเหลือมาเป็นคุณซะและ โธ่.. ของขวัญเสียใจนะเนี่ย "ขออนุญาตเปิดคลิปวิดีโอให้บอร์ดบริหารทุกท่านใน

"จริงนะ" รอยยิ้มผุดผายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง คล้ายเด็กน้อยได้ขนมหวาน "งั้นขอมัดจำหน่อย""หือ มัดจำเป็นอะไรดีคะ""จูบ"ริมฝีปากบางหยักวางแนบกลีบปากอวบอิ่ม ภามเก็บมัดจำโหดจนเมียหายใจไม่ทัน ลิปสติกเนื้อฉ่ำก็เลอะเปรอะเปื้อนไปทั้งปากนายแพทย์หนุ่มและภรรยา"อื้อ~" เสียงหวานครางผะแผ่ว มือน้อยกำเสื้อคนที่จูบแน่น แค่จูบของภามก็ทำเธอสั่นไปทั้งตัว คนอะไรไม่รู้ จูบดุจริงพ่อคุณ "พี่ภาม..""ขา" เขาละจากริมฝีปากภรรยาอย่างอ้อยอิ่ง แสนเสียดายที่ไม่ได้ไปต่อกับเธอให้มากกว่านี้ "เรียกพี่ภามทำไมเหรอคะ""ขวัญว่า เรายกเลิกประชุมกันดีไหมคะ"คนฟังถึงกับหัวเราะ "แน่ะ ว่าพี่เกเร เราจะเกเรเองซะและ""ก็พี่ภามบิวท์เก่งนี่คะ" เธอสวมกอดสามี ออดอ้อนเขาเหมือนลูกแมวตัวน้อยยามอ้อนเจ้าของ "พี่ภามของขวัญ เก่งทุกอย่างเลย เลี้ยงลูกก็เก่ง ทำอาหารก็อร่อย แถมใจดีที่สู้ด"เนื้อแท้ของภาม เขาไม่ใช่ผู้ชายมาดขรึม ยังจำครั้งแรกที่ได้เจอชายหนุ่มได้ไม่เคยลืม ตอนนั้นเด็กหญิงของขวัญอยู่มัธยมต้น ส่วนภามพึ่งเรียนจบได้หนึ่งปี เขาเป็นนายแพทย์หนุ่มจบใหม่ที่ดูไม่เหมือนแพทย์ในความเข้าใจของขวัญ เพราะหมออะไรไม่รู้ หล้อหล่อ หน้านี่ใสกิ๊ก ผมก

สำหรับของขวัญ การแต่งงานอีกครั้งกับผู้ชายคนเดิมไม่ใช่จุดจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งของชีวิต หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นต่างหากเล่า.."ข้าวต้มแสนอร่อยมาแล้วคร้าบ~ เด็กๆ รีบกินนะ จะได้ไปโรงเรียนกัน" นายแพทย์ภาม นายแพทย์ผู้บริหารบางกอกกู๊ดฮอสพิทอลกรุป ในยามเช้าของทุกวัน ชายหนุ่มจะกลายร่างเป็นพ่อครัวทำอาหารให้ลูกให้เมียรับประทาน ก่อนจะพาสองแสบไปส่งที่โรงเรียน"ฮะพ่อ" ไอดินทำท่าวันทยหัตถ์ส่วนอิงดาวเจ้าลูกหมูตัวขาวเพียงอมยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร เพราะทันทีที่พ่อวางชามข้าวต้ม หนูน้อยก็ตักเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มโป่งออกมา"ค่อยๆ กินสิคะหนูดาว เดี๋ยวก็สำลักหรอก" คนเป็นแม่พูดพลาง เช็ดปากที่เลอะให้ลูกสาวไปพลาง"อาย่อย คูมพ่อทำอาหารอาย่อยที่สู้ด" หนูดาวยกนิ้วให้พ่อ"เป็นหมู กินอะไรก็อร่อยหมดแหละ""พี่ดิน! ว่าหนูดาวอีกแย้ว"ไอดินใช้นิ้วชี้ดันจมูกทำเหมือนจมูกหมูแล้วร้องอู๊ดๆ ล้อเลียนน้อง "ไอ้หมูขาว แบร่ๆ""หนูดาวไม่ใช่หมูขาวนะ!""หนูดาวเป็นหมูขาว ดูพุงก็รู้" ไอดินยังแกล้งน้องไม่เลิก ยิ่งเห็นน้องทำหน้ามุ่ย คนเป็นพี่ยิ่งสนุก"ฮือ.. คูมพ่อขา พี่ดินว่าหนูดาวเป็นหมูขาว" แฝดน้องปีนลงจากเก้าอี้ไปหาพ่อ กอดขายาวของภาม คว่

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู.. แม่ขวัญ" สองแสบถือเค้กออกมา โดยมีนายแพทย์ภาม และเด็กทั้งสองช่วยกันร้องเพลงอวยพรให้เจ้าของวันเกิด"สุขสันต์วันเกิดค่าคูมแม่" อิงดาวจุ๊บแก้มแม่ข้างซ้าย"ขอให้แม่มีความสุขมากๆ นะฮะ" ไอดินจุ๊บแก้มแม่ข้างขวา"ส่วนพี่ วันเกิดปีนี้พี่ขอให้ขวัญมีความสุข สมหวัง ยิ้มเยอะๆ และได้หมอหล่อๆ เป็นของขวัญนะ"คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน คราแรกของขวัญไม่เข้าใจที่นายแพทย์ภามพูด แต่ก็ถึงบางอ้อทันทีเมื่อพ่อของลูกนั่งคุกเข่าลงแล้วยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงมาตรงหน้า"อะไรกันคะพี่ภาม" ของขวัญมองแหวนเพชรเม็ดโตตรงหน้า และลูกทั้งสองที่ถอยฉากออกไป ไอดินกับอิงดาวยิ้มกรุ้มกริ่ม นัยน์ตาเด็กๆ ฉายชัดว่ามีอะไรซ่อนเร้นไว้"ขอโอกาสให้เราได้กลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งได้ไหมครับของขวัญ แต่งงานกับพี่ภามได้ไหม กลับมาเป็นพ่อแม่ เป็นผัวเมีย และครอบครัวเดียวกัน สัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียใจอีก" ของขวัญวันคล้ายวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของของขวัญ สิ่งที่เธอมอบให้เขาคือบอกว่าจะหย่าให้ เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงวันคล้ายวันเกิดครบรอบสามสิบเอ็ดปี เขาก็อยากมอบของขวัญให้หญิงสาวคืนบ้าง "แต่งงานกันนะครับคนดี พี่สัญญาจะทำให้ขวัญเป็นผู

สายตาของส้มที่มองมายังเธอ ไม่ต้องรอให้พนักงานรุ่นพี่พูดออกมา เธอก็รู้ว่าส้มกำลังคิดอะไรอยู่ “ไม่ต้องเลยพี่ส้ม หนูกับหมอพอร์ชไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น แค่คนรู้จัก”สิ้นประโยคของพราวจันทร์ เสียงกระดิ่งที่แขวนไว้ที่ประตูทางเข้าคลินิกก็ดังกรุ้งกริ่ง ส่งสัญญาณว่ามีคนเปิดประตู ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่พนักงานประจำคลินิกคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะติดสอยห้อยตามพ่อกับแม่มาที่คลินิกบ่อยครั้ง“แม่จ๋า ตะวันมาแล้ววว” เด็กชายตะวันฉายที่นั่งอยู่บนคนนายแพทย์ภวินท์ ตะโกนเรียกแม่เสียงดังลั่น“ตะวันอย่าเสียงดังสิลูก เกรงใจคนอื่นเขา” พราวจันทร์เอ็ดลูกชาย“ขอโทษครับผม” เด็กที่ว่านอนสอนง่าย พูดอะไรเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจ รีบเอ่ยขอโทษแม่เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตนทำนั้นไม่สมควรภวินท์เดินเข้าไปหาพราวจันทร์แล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ซึ่งคราแรกแม่ของตะวันฉายก็คิดว่าที่พ่อของลูกทำเช่นนั้นเพื่อให้ลูกชายลงจากบ่าทว่า.. ไม่ใช่“แม่ครับ พ่อมีอะไรจะให้”ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของพราวจันทร์เต้นตุบตับเมื่อเห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงที่ภวินท์ยื่นมาตรงหน้า หญิงสาวรู้ดีว่าข้างในคืออะไร กระนั้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนายแพทย์หนุ่มถึ

ไม่คิดเลยว่าชีวิตของภวินท์จะผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้ เพราะหากมองจากภายนอกเขาดูมีพร้อมทุกอย่างโดยไม่จำเป็นต้องขวนขวาย แต่ใครเล่าจะคิดว่าลูกชายมหาเศรษฐีที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ต้องต่อสู้กับอะไรหลายอย่างถึงเพียงนี้“แล้วอย่างนี้ถ้าแม่ใหญ่รู้ว่าพี่เจอแม่แล้ว แม่ใหญ่พี่จะไม่ทำอะไรป้าไจเหรอคะ”“ลองแตะต้องแม่พี่ดูสิ รับรองแม่ใหญ่กับครอบครัวได้ฉิบหายกันหมดแน่ ครอบครัวแม่ใหญ่ทำธุรกิจส่งออกผลไม้กระป๋องเป็นฉากบังหน้าเพื่อใช้ฟอกเงิน แม่ใหญ่รู้ว่าพี่รู้เรื่องนี้ แล้วถ้าไม่โง่จนเกินไป แม่ใหญ่ไม่กล้าทำอะไรแม่พี่หรอก”ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องกาญจนา พราวจันทร์เห็นเช่นนั้นแล้วก็อดหวั่นไม่ได้ เธอกลัวเหลือเกินว่าความแค้นในใจเขาจะทำให้ชายหนุ่มอะไรที่คาดไม่ถึง“พี่พอร์ช หนูเข้าใจพี่นะว่าพี่รู้สึกยังไง แต่หนูขออะไรได้ไหม ปล่อยวางเรื่องในอดีตแล้วเดินหน้าต่อไป ใช้เวลาอยู่กับป้าไจกับตะวันให้คุ้มค่าที่สุด อย่าเอาเรื่องร้ายๆ พวกนั้นมาบั่นทอนความรู้สึกแล้วก็ความสุขพี่เลยนะ” เธอวางมือตัวเองบนหลังมือของภวินท์ “ระหว่างพี่กับแม่ใหญ่ ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ อย่าต่อเวรต่อกรรมกันเลย”โทสะในใจมลายหา

“แม่เองจ้ะ” แสดงว่าวันนั้นภวินท์ไม่เห็นนาง มิน่าเล่า ชายหนุ่มถึงไม่ยอมลงจากรถ“ตอนนั้นผมมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นไลน์ เลยไม่เห็นแม่” เขาเล่าให้สกาวเดือนฟังสกาวเดือนหรี่ตามองลูกชาย “แน่ะ! สาวเยอะล่ะสิ”“ม่าย มีพราวคนเดียวครับ”สิ้นประโยคของภวินท์ ทุกคนในห้องก็หันไปมองพราวจันทร์ที่พึ่งเดินเข้ามาเป็นตาเดียว ซึ่งเจ้าหล่อนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเปิดประตูเข้ามาหลังจากที่พ่อของตะวันฉายพูดจบแล้ว“สวัสดีค่าป้าไจป้าจอย” พราวจันทร์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่นับถือทั้งสองท่าน “หน้าหนูมีอะไรติดหรือเปล่าคะ ทำไมทุกคนมองหนูแปลกๆ”“ไม่มีอะไรติดหรอกจ้ะ พอดีเมื่อกี้ลูกชายป้าพูดถึงหนู”ลูกชาย?นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามสกาวเดือนชี้ไปที่ภวินท์แล้วยิ้มกว้าง “นี่ลูกชายป้าเองจ้ะหนูพราว”“จริงเหรอคะ” ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจ “โลกกลมจังเลยค่ะคุณป้า”“นั่นน่ะสิ ป้าเองก็ไม่คิดว่าโลกจะกลมเป็นผลส้มขนาดนี้ แล้วยังโชคดีสมหวังเรื่องที่จะได้หนูพราวมาเป็นลูกสะใภ้อีกต่างหาก”เดี๋ยวนะ!ลูกสะใภ้อะไรกันไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีทางเด็ดขาดพราวจันทร์พยายามปฏิเสธใจตัวเอง ทว่าสองแก้มหญิงสาวแดงปลั่งฟ้องว่าแท้

“เธอดูหน้าตะวันสิ พี่ยังว่าอยู่ว่าทำไมมองตะวันแล้วถึงได้รู้สึกว่าเด็กคนนี้เหมือนตาพอร์ชตอนเด็กจัง แต่จอย ตอนนี้พ่อของตาพอร์ชอยู่ที่ระเบียงห้องพัก เราต้องกลับก่อน ฉันไม่อยากเจอหน้าตานั่น”สองพี่น้องกำลังจะก้าวขาออกจากห้องพักฟื้นเพื่อหลบขจรเกียรติ ทว่าทุกอย่างก็สายเกินไป“ไจ ไจจริงๆ ด้วย” แม้จะให้คนเฝ้าตามดูสารภีที่เปลี่ยนชื่อจริงเป็นสกาวเดือนอยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่เคยไปหาแม่ของลูกด้วยตัวเอง เพราะกลัวว่าหากได้พบหน้าแล้วจะห้ามใจไม่ให้ไปตามแม่ของภวินท์กลับมาอยู่ด้วยกันไม่ได้ “ไจมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“ไม่สำคัญหรอกค่ะว่าฉันจะมาที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับแล้ว”“ไจสบายดีใช่ไหม”น้ำเสียงและแววตาที่ขจรเกียรติมองมา ชัดเหลือเกินว่าตาแก่นี่รู้สึกเช่นไรกับนาง แต่เรื่องของเราสองคนมันจบลงไปตั้งสามสิบกว่าปีแล้ว แม้จะหลงเหลือความทรงจำในช่วงที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันบ้าง แต่ความรู้สึกต่างๆ นั้นจางหายไปจนสิ้น แต่ที่ไม่อยากพบหน้าพ่อของภวินท์ เป็นเพราะไม่อยากมีปัญหากับภรรยาเขา“ฉันสบายดี สบายดีมากๆ แต่วันนี้ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”แต่ยังไม่ทันที่สกาวเดือนจะก้าวเดิน ประตูห้องพักฟื้นก็เปิดออกก่อนที่เจ้าของร่างสู

บางที.. คนเราก็มัวแต่ขวนขวายหาสิ่งนอกกายที่เรียกว่าเงิน จนหลงลืมคนที่อยู่ข้างๆ หลงลืมว่าแท้จริงแล้วความสุขของชีวิตคืออะไรเกิดมานานจนใกล้จะลาลับจากโลกไป ขจรเกียรติพึ่งคิดได้ว่าควรให้ความสำคัญกับอะไรเป็นที่หนึ่ง“ตลอดทั้งชีวิต ฉันก็คิดแค่ว่าจะทำยังไงให้มีมากกว่าที่มี แต่ฉันลืมคิดไปว่าฉันมีสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินทอง ก็คือลูกชายฉันอย่างแก”“พ่อ..” ภวินท์สวมกอดขจรเกียรติ นี่เป็นกอดแรกของสองพ่อลูกตั้งแต่ชายหนุ่มจำความได้ “ถ้าผมทำอะไรให้พ่อไม่สบายใจ หรือล่วงเกินพ่อ ผมขอโทษนะ”“ไม่ต้องขอโทษ ฉันอาจจะด่าแกบ้าง แต่ฉันก็ไม่เคยโกรธแก่ ฉันรักแกนะพอร์ช”พราวจันทร์ยิ้มกว้างกับภาพตรงหน้าที่ได้เห็น สำหรับเธอแล้ว ‘ครอบครัว’ เป็นสิ่งเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่มาก หากไม่เข้าใจก็ควรรีบ ‘ปรับความเข้าใจ’ หรือถ้าหากใครทำผิดมา ‘การให้อภัย’ และ ‘การให้โอกาส’ เป็นสิ่งที่คนในครอบครัวควรมอบให้แก่กัน อย่างเช่นที่เธอได้รับมันจากพ่อแม่เสมอมา แม้วันนี้ท่านทั้งสองจะลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว แต่พ่อและแม่ยังอยู่ในใจเธอเสมอ ไม่เคยเลือนหายไปไหนพอได้รู้ข่าวจากรินลดาว่าตะวันฉายล้มหัวกระแทกชั้นวางรองเท้าจนต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ส

“เด็กควรได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี ได้มีชีวิตที่มีคุณภาพ ไม่ใช่เติบโตขึ้นมาในบ้านโกโรโกโสหลังนั้น ส่วนเธอ ฉันจะให้เงินสักก้อน แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ”“พ่อไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตพราวกับลูก ลูกจะอยู่กับพราว คนเดียวที่มีสิทธิ์ดูแลลูกคือแม่ของตะวัน ไม่ใช่คนอื่น” เขาจะไม่ยอมให้ขจรเกียรติพรากลูกชายไปจากอกพราวจันทร์เด็ดขาด“แกทนเห็นลูกของแกมีชีวิตอดๆ ยากๆ ได้ยังไงพอร์ช แกก็เห็นนี่ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของลูกแกตอนนี้เป็นยังไง”“จริงอยู่ที่ว่าพราวอาจจะไม่ได้มีเงินมากมาย ไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่โต แต่ผมได้เห็นแล้วว่าพราวเลี้ยงลูกยังไง เธอไม่เคยปล่อยให้ลูกอด เธอเลี้ยงลูกอย่างดีที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้ ถ้าเมื่อไหร่ที่ตะวันตื่นแล้วพ่อได้สัมผัสกับหลาน พ่อจะรู้ว่าพราวเลี้ยงลูกมาดีแค่ไหน”ขจรเกียรติเงียบลงเมื่อได้ฟังคำพูดของลูกชาย เขามองผ่านภวินท์ไปที่ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของหลาน “ฉันจะไม่เชื่อคำพูดใครทั้งนั้น จนกว่าจะได้พิสูจน์ทุกอย่างด้วยตัวเอง ถ้าเธอดูแลหลานฉันได้ดีเหมือนอย่างที่พอร์ชพูด ฉันจะปล่อยให้เธอดูแลลูกโดยให้ความช่วยเหลืออยู่ห่างๆ แต่จะไม่ไปก้าวก่าย แต่ถ้าหากฉันเห็นว่าเธอดูแลลูกไม่