มนต์จันทร์ 的作品

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนใช้ ‘ผัว’ กับคนอื่นได้หรอกนะ!” ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตามองหน้าของผู้ชายที่ ‘มณีมันตรา’ มอบทั้งหัวใจไว้ในกำมือแล้วยอมให้เขาขยี้มันจนแหลกแทบไม่เหลือชิ้นดี

คนหนึ่งอยู่อย่างรักเต็มหัวใจ อีกคนต้องการแต่จะไปเพราะหัวใจไม่เคยรัก "ถ้าสามปีของเราไม่มีค่า ขวัญจะหย่าให้"

เขา ‘รักสนุก’ แต่เธอกลับคิด ‘ผูกพัน’ กว่าจะรู้ว่าสำหรับนายแพทย์ภวินท์แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความรัก แต่เป็นเพียงเรื่องสนุกชั่วครั้งชั่วคราว ก็ในวันที่เธอพึ่งรู้ตัวว่า ‘ท้อง’

สุดมือสอยจึงต้องปล่อย ความหวัง ความฝัน ความพยายามสุดกำลัง สุดท้ายผลตอบแทนไม่ใช่หัวใจ ทว่าคือความว่างเปล่า ไม่ว่าทำดีแค่ไหน แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่พายุต้องการ ใบสมรสไม่ต่างจากโซ่ตรวนที่เขาอยากหลุดพ้น

เรียวปากอิ่มยกยิ้มสมเพชเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้หญิงอีกคน “แล้วหมอกุ้งละคะ พี่จะตอบเธอว่ายังไง พี่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นเขาจะรับได้เหรอถ้ารู้ว่าแฟนตัวเองแอบเลี้ยงเมียน้อยไว้ตั้งหลายปี ที่สำคัญคือพี่ทำเหมยท้อง” เธอมาก่อนแต่ไม่ได้รับการยกย่องเพราะไม่มีอะไรคู่ควรกับเขา อิชย์คิดแค่ว่าเราอยู่ด้วยกันเพราะต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ เขาได้ปลดปล่อย ส่วนเธอได้ผลตอบแทนเป็นเงินตรา แต่ชายหนุ่มหารู้ไหมว่า.. เธอรักเขา

เธอถูกกรณ์ขอหย่าในวันที่ตั้งใจจะบอกกับชายหนุ่มว่าเธอ ‘ท้อง’ โดยเหตุผลที่เขาให้คือเขาต้องการเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงอีกคน

"ลึกซึ้งทางกาย แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรทางใจ" คนพูดอาจไม่คิดอะไร ส่วนคนฟังเจ็บจุกไปทั้งใจ น้ำตาตกในแต่ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้และรับฟัง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เพราะเรา 'เป็นเพื่อนกัน' ธามเน้นย้ำและพูดกับฉันซ้ำๆ เสมอมา..

เจ้าสาวที่วาดฝันไว้ ไม่ใช่คนนี้ นายแพทย์หนุ่มจึงทำทุกวิถีทางเพื่อกดดันให้เธอยอมหย่า หากแต่ว่าไปๆ มาๆ กลับเป็นเขาซะเองที่อยากผูกมัดเธอไว้ไปตลอดกาล “แต่งแล้วแต่งเลย พี่ไม่หย่า!”

ความสัมพันธ์ต่างตอบแทน สักวันต้องจบลง อย่างที่ครั้งหนึ่งดาวประดับเคยตัดสินใจจบมัน ไม่ยั่งยืน ไม่เป็นนิรันดร์ และไม่มีวันคงอยู่ตลอดไป

“ทำไมฉันไม่เห็นเธอเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย” คิ้วโก่งดั่งคันศรโค้งขึ้นเล็กน้อย มนสิชาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองต้องเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย “คะ?” “ก็เสื้อผ้าที่เธอจะใส่ไง หรือว่ามาอยู่กับฉันแล้วเธอจะไม่ใส่อะไรเลย” แววตาวาววับของดนย์ที่มองมายังเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มด้วยเพราะเอียงอายผสมเจือปนกับความกรุ่นโกรธ “อ้าว! ทำไมฉันต้องมาอยู่กับคุณ ก็ในเมื่อ เมื่อกี้เรา..” “ฉันจ่ายให้พวกเธอสองคนแม่ลูกไปตั้งห้าแสน จะให้ฉันนอนกับเธอแค่ครั้งเดียว มันไม่เอาเปรียบผู้บริโภคเกินไปหน่อยเหรอแม่สาวน้อย” มนสิชาเจ็บจี๊ดเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เขาพูดราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัวยังไงยังงั้น “ห้าแสนถ้าคุณจะใช้บริการฉันไปตลอด มันก็จะไม่เกินไปเหมือนกันเหรอคะ” “สองปี เวลางานของเธอคือสองปี เมื่อครบระยะเวลางานแล้วเธอจะเป็นอิสระ แต่ในระหว่างที่เธอทำหน้าที่เป็น ‘นางบำเรอ’ ของฉัน เธอห้ามมีเด็กเด็ดขาด เข้าใจไหม”