ของหวงนายรุ่นพี่ EP.11 คนเจ้าแผนการ

ด้านมะปรางหลังจากที่ยัยโรราบอกจะพาพวกฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้กับพี่ชายของนาง ร่างบางในชุดบิกินี่สีแดงที่เดินตามโรรามาจนกระทั่งถึงโต๊ะริมขอบสระ แต่ในจังหวะนั้นสายตาของฉันกับสะดุดเข้ากับร่างสูงตรงหน้าในชุดเสื้อฮาวายธีมทะเลสีเขียวอ่อน ให้ตายเถอะใครจะคิดว่าฉันจะบังเอิญมาเจอเขาที่นี่ ฉันสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มคู่ดุหัวทองที่สบตาฉันมาก่อนหน้า

‘ชิ...คิดว่า หล่อว่าเท่มากหรือไง ก็งั้นๆ’ ไม่ได้อยากจะมองหน้านายนั้นหรอกนะ แต่สายตามันเห็นเอง ด้านรามที่เห็นโรราและเพื่อนๆ ของเธอเดินมาที่โต๊ะของตน ร่างสูงนั่งด้วยท่าทีสบาย หึ...ยัยนี้คิดได้ไงว่าผมคบกับยัยโรรา สายตาคมเหลือบมองร่างบางในชุดบิกินี่สีแดงตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

“มองเขาขนาดนั้น เรียกมานั่งตักพี่รามเลยไหม” ไม่ใช่เสียงมอส แต่นั้นเป็นเสียงของแทคิณ

“ไอ้เชี่ย คิณ...มึง” แทคิณที่ว่าให้รามเช่นนั้น ถึงกับโดนรามกระทุ้งศอกเข้าข้างเอวไปหนึ่งที แต่นั้นเสียงของแทคิณทำเอารามนั้นได้สติ

“กูมองใคร” รามเอ่ยอย่างเฉไฉ

“ชุดแดง ตรงหน้าไอ้เชี่ยโรม ตอนนี้ อย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้มองเธอ” ด้านราม ใช่ครับ ยอมรับว่าผมมองยัยนี้จริง ไม่ได้มองด้วยความพิศวาสอะไรหรอกครับ มองที่สายตาของเธอมองผมด้วยสายตาเกลียดชังนี้สิ มีอย่างที่ไหนมางานปาร์ตี้ผม แล้วมองผมด้วยสีหน้าแบบนี้ น่ามาก น่าจับมาจูบลงลิ้นร้อนๆ ของผมเสียให้เข็ด มองผมด้วยสายตาหยิ่งๆ แบบนี้เห็นทียัยนี้จะยังไม่เข็ดวะ สงสัยอยากลองของ เหอะ...ใครสนละวะ ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ไม่ใช่เพียงแค่แทคิณที่สังเกตสีหน้ารามและสาวชุดแดง ด้านโรมเองก็สังเกตเห็นสีหน้าท่าทีผิดปกติของคนทั้งคู่เช่นกัน

“ว่าไง โรรา มีไรกับพี่ป่าว” เสียงเข้มของโรมเอ่ยถามน้องสาว แต่สายตากับเบนไปยังหน้าน้องชาย

“พี่โรม พี่ราม พอดีเพื่อนโร เอาของขวัญวันเกิดมาให้พวกพี่สองคนน่ะ”

“พวกแก คนนี้พี่โรม ส่วนคนที่นั่งตรงนั้น หน้าแหลมๆ หัวทองๆ หน้าหยิ่งๆ คนนั้น พี่ราม พี่ชายฉันเอง” คำบอกเล่าของโรราทำเอามะปรางถึงกับตาค้าง นี้คืออีกเรื่องที่เธอไม่เคยทราบ นายหัวทองปากแซ่บนี้นะพี่ชายยัยโร...รา

“พี่ชายแก...” มะปรางเอ่ย ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างออกมาด้วยสีหน้าตกใจ กล่องของขวัญในมือถึงกับล่วงลงบนพื้น

!! ตุบ !!

“อืม...พี่โรม พี่ราม พี่ชายฉันเอง เป็นไง หล่อมากใช่ไหมละ หล่อจึ้งถึงกับแกตกใจไปเลย” โรราไม่พูดเปล่า แต่กับหันมากระซิบที่หูของมะปราง

“ส่วนพี่โรม พี่รามนี้ยัยข้าวตัง ส่วนคนนี้ยัยมะปราง เพื่อนสนิทฉัน สองคนนี้น้องหวงมากพี่ชายห้ามจีบค่ะ” โรราที่เอ่ยมาเช่นนั้น ทำเอารามที่ดูเหมือนถูกน้องสาวพูดดักคอคนฟังถึงกับคอแข็ง มะปรางงั้นเหรอ เหอะ...สีหน้าของเธอตอนนี้ดูตกใจมากที่รู้ว่าผมเป็นพี่ชายยัยเด็กแรด คิดได้ไงหาว่าผมคบกับโรรา แค่คิดก็สยองแล้ว

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ น้องข้าวตัง น้องมะปราง” โรมเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับสองสาว เพื่อนสนิทของโรรา

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ค่ะพี่โรม พี่ราม นี้ของขวัญของข้าว และมะปราง ให้พี่โรมค่ะ” ข้าวตังเอ่ยจบก็ยื่นกล่องของขวัญในมือให้กับโรม ข้าวตังถึงกับตะลึงและทึ่งในความหล่อเหล่าใบหน้าฟ้าประทานให้กับสองหนุ่มบ้านนี้ เรียกว่า DNAเรื่องหน้าตานั้นดีงามกันทุกคน ฉันทึ่งมาก พี่โรมก็หล่อ ส่วนพี่รามนั้นก็หล่อจึ้ง แบดบอยงานดีไม่ไหว กร้าวใจอิข้าวไม่ไหว

“ขอบคุณครับ” โรมเอ่ย

ด้านข้าวตังที่ยื่นกล่องของขวัญให้กับโรมแล้วนั้น

“ฉันให้พี่โรมแล้ว ส่วนที่เหลือในมือแกให้พี่รามละกัน” ข้าวตังไม่พูดเปล่า แต่นั้นกับหันมาสะกิดมะปราง เหอะ ฉันนี้นะ ให้นายนั้น บ้าไปแล้วบ้าที่สุด

“เร็วดิ จะได้ไปนั่งตี้กันที่ริมสระตรงโน้น นั้นไง อิโต้งมาแล้ว” มะปรางที่ข้าวตังเอ่ยมาเช่นนั้น ใบหน้าสวยถึงกับมีสีหน้าคิดหนัก

“ฉันนี้นะ แกไม่เอาให้เขาเองละ” สองสาวได้แต่กระซิบกระซาบกัน ท่ามกลางสายตาของใครหลายคู่ที่อยู่ในโต๊ะ ไม่เว้นแม้กระทั่งรามที่จับจ้องมะปรางอย่างไม่ละสายตา

“ฉันให้พี่โรมแล้ว นี้มันของแกให้พี่รามไปสิ เร็ว อิโต้งมันรออยู่นะ” ในที่สุดมะปรางก็ทนเพื่อนคะยั้นคะยอไม่ไหว ร่างบางในชุดบิกินี่สีสวยเดินมาหยุดตรงหน้าของราม สายตาทั้งสองคู่ประสานเข้าหากัน อย่าว่าแต่ไอ้ราม ด้านมอสผมที่รู้เรื่องสองคนนี้ถึงกับลุ้นสุดๆ ว่าน้องมะปรางคนสวยจะให้ของขวัญไอ้รามมันไหมเอ่ย มอสที่นั่งติดกับรามถึงกับลุ้นสุดๆ

ในที่สุดร่างบางสาวสวยอย่างมะปรางก็เดินมาหยุดตรงหน้าของราม ทั้งสองสบตากัน

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ค่ะ นี้ของขวัญวันเกิดพี่ จากข้าวตัง และฉัน” มะปรางกัดฟันพูดแต่นั้นก็ยื่นกล่องของขวัญให้กับราม ด้านรามที่คนสวยบ้าพลังอย่างยัยนี้อุตส่าห์มีน้ำใจให้ของขวัญวันเกิด ถึงผมจะไม่ใช่คนดีอะไรแต่ก็ไม่ปฏิเสธของขวัญจากเธอหรอกนะครับ

“ขอบ...คุณ” เสียงทุ่มเอ่ยพร้อมกับยิ้มเย้ยหยันด้วยท่าทีสะใจ ไงละ สีหน้าคนที่คิดว่าเขาคบกับยัยโรรา สะใจชะมัด แต่นั้นใช่ว่ารามจะรับมาดีๆ มือหนากับจับเข้าที่มือของมะปรางแทนกล่องของของขวัญ เขาตั้งใจลวนลามเธอ มะปรางชักมือออกแต่นั้นกลับไม่ทัน มะปรางสะดุดเข้ากับขาของตน แต่ในจังหวะที่จะล้มนั้น

!! ว้าย...กรี๊ด!!

รามกับคว้าที่เอวขอดของคนตัวเล็กเอาไว้ ทำให้ร่างบางนั้นตกอยู่ในตักของเขา ด้านมะปรางที่ได้สตินั้น เธอนั่งในตักของรามดวงตาเรียวสวยถึงกับเบิกกว้างออกมาด้วยท่าทีตกใจ ไม่ใช่แค่มะปรางที่ตกใจ รวมถึงโรรา ข้าวตัง วาคิมเองก็ตกใจไม่ต่างกัน มีเพียงมอส โรม แทคิณที่ไม่รู้สึกอะไรกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น ไอ้รามมันแผนเยอะ

มือหนาบีบเข้าที่เอวขอดของคนตัวเล็ก พร้อมกับยื่นใบหน้าอันหล่อเหลากระซิบที่หูของเธอ

“ของขวัญวันเกิดฉัน เปลี่ยนเป็นเธอได้ปะละ” เสียงทุ่มที่กระซิบมานั้นทำเอามะปรางถึงกับหน้าเหวอ

“ไม่มีวัน รอชาติหน้าเถอะ” มะปรางเอ่ยน้ำเสียงรอดไรฟันที่ได้ยินแค่เธอและรามกันเพียงแค่สองคน

“แต่ฉันว่าไม่นะ ขนาดจูบ เรายังจูบกันมาแล้ว จริงไหม” รามยังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากมะปราง เขายังกอดเธอหน้าตาเฉย

“นาย...” ทั้งสองจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

แต่นั้นรามกับยอมปล่อย เพราะตอนนี้สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขาและเธอ ถ้ายัยเด็กแรดรู้ว่าผมเคยจูบยัยนี้ไม่ดีแน่

“มะปราง แกเมาเหรอ” โรราที่เป็นห่วงถึงกับถาม

“แกดื่มแค่ไวน์เองนิ”

“อืม...ฉันมึนๆ หัวนะ” มะปรางเอ่ยอย่างตัดบท แต่ในจังหวะที่ลุกออกจากตักรามนั้น

“ขอบคุณที่ช่วยฉันนะคะ...พี่ราม ถ้าไม่ได้พี่ ฉันคงล้มหน้าคะมำไปแล้ว” มะปรางไม่พูดเปล่าแต่ในจังหวะนั้น รองเท้าส้นสูงกับเหยียบเข้าที่เท้าของรามอย่างตั้งใจ

!! ตึก !!

“อึก” รามที่โดนมะปรางเล่นงานเหยียบเท้าของตนถึงกับหน้าแดง

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คืนนี้ขอให้พี่มีความสุขในคืนวันเกิดของพี่มากๆค่ะ และอย่าลืมของขวัญวันเกิดของฉันนะคะ” ก่อนที่มะปรางจะสาวเท้าเข้าไปถึงเน้นน้ำหนักลงที่ส้นเท้าของรามอย่างหนักให้เขาเจ็บ พร้อมกับเผยรอยยิ้มสวยหวานกระชากใจให้กับหนุ่มรุ่นพี่ ที่คิดไม่ซื่อกับตน เหอะ...สมน้ำหน้ามีอย่างที่ไหนมากอดฉัน นี้ฉันไม่ได้เมา หรือมึน อะไรหรอกนะแต่นายนั้นฉวยโอกาสกับฉันต่างหาก ไม่ใช่สายเอาคืน แต่นายนี้เมื่อกล้าเล่นฉัน ก็ต้องเจอฉันสวนกลับ ไม่ใช่คนดีแต่ก็ไม่ใช่ยอมคนที่เอาเปรียบ

ด้านรามหลังจากที่มะปรางเดินสะบัดตัวไปอย่างหน้าสวยๆ แล้วนั้น

“ตีน กูนิสัส แม่งเหยียบกันมาได้ คนนะไม่ใช่หมา ไม่ใช่ไอ้บูบู่หมาไอ้เชี่ยคิณ” รามได้แต่บ่นอุบอิบ เหอะยัยหน้าสวยบ้าพลังฝากไว้ก่อนเถอะ เท้านี้หนักไปไหนเหอะ

ด้านแทคิณที่ไม่รู้เรื่องอะไร ทว่ารามกับเอ่ยชื่อสุนัขตัวโปรดของตนขึ้นมา

“เหอะ...เกี่ยวไรกับไอ้บู่กู” แทคิณได้แต่มองหน้าราม เมื่อกี้แม่งอารมณ์ยังดีอยู่เลย เป็นเชี่ยไรของมันวะ แทคิณได้แต่ส่ายหน้าให้กับเจ้าของปาร์ตี้อย่างราม