INTRO

ฉันยืนมองผู้ชายคนหนึ่งโดนแฟนปฏิเสธทั้งยังเอาผู้ชายคนใหม่มาเยาะเย้ยเขา นอกจากจะโดนนอกใจแล้วยังเจ็บใจซ้ำอีก ทำไมคนคนหนึ่งต้องโดนขนาดนี้ด้วย

ไม่รู้ทำไมตัวฉันถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน จดจ้องแค่แผ่นหลังกว้างที่ยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนโดนแรงดึงดูด

อาจเพราะสงสารหรือเพราะฉันพึ่งเจอสถานการณ์แบบนี้มาเลยเห็นใจเขา รู้ตัวอีกทีฉันก็เดินมาหยุดอยู่ตรงนั้นแล้ว ยิ่งเข้ามาใกล้ยิ่งเห็นแผ่นหลังเขาสั่นไหว

ร้องไห้สินะ...น่าสงสารจัง

“ขอโทษนะแต่ว่า...อย่าเสียใจไปเลย ถ้าเศร้าก็ร้องไห้ให้พอแล้วเริ่มต้นใหม่ ชีวิตของนายยังมีอะไรอีกเยอะ”

“...”

“ไม่ได้อยากยุ่งนะแต่ว่าฉันก็พึ่งโดนแฟนนอกใจมาเหมือนกัน เลยคิดว่านายคงจะเสียใจมากและต้องการใครสักคนในตอนนี้”

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ หลายคนอาจจะมองข้ามและเดินผ่านไป ต่างคนต่างไม่สนใจแต่ไม่ใช่กับเธอ ในเมื่อความเจ็บปวดเล็กน้อยของเรามันอาจจะมากมายจนสาหัสสำหรับใครบางคนก็ได้ เธอแค่รู้สึกว่าควรอยู่ตรงนี้เหมือนอย่างตอนที่โดนแฟนนอกใจ ฉันก็ยังต้องการใครสักคนที่จะอยู่รับฟังปัญหา

ร่างบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ รวบผมเป็นหางม้าและใส่แว่นสายตา ยืนนิ่งมองอีกคนที่สูงกว่าเธอหลายเท่า เวลาผ่านไปสักพักเลยทำให้เธอมีเวลาได้สังเกตเขามากขึ้น

คนตรงหน้าเธอค่อนข้างสูงมาก ผิวขาวจัดใส่เสื้อช็อปสีแดงเหมือนนักศึกษาคณะวิศวกรรม และที่สะดุดตาคงจะเป็นผมสีแดงเพลิงของเขา ที่เธอแอบคิดว่าเขาคงเป็นผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองมากทีเดียว

เธอไม่เคยเจอผู้ชายย้อมผมจัดจ้านแบบนี้มาก่อน

“ถ้าอยากร้องหรือระ!”

“ไสหัวไป!”

เขาตวาดเสียงดังจนเธอสะดุ้งตกใจกับความก้าวร้าวของเขา ทำไมต้องเสียงดังด้วยพูดดี ๆ ก็ได้เธอเข้าใจ แค่เป็นห่วงเอง

“เอ่อ...ขอโทษ แค่เป็นห่วง”

“น่ารำคาญ!”

“ถ้านายโอเคแล้วฉันก็จะไป แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้นะ”

“ถ้ายังไม่ไปฉันจะไปเอง”

ร่างสูงที่ฉันยังไม่เห็นใบหน้าเดินหนีไปโดยที่ฉันยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เอาเถอะถือว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว เขาคงจะอายถ้าร้องไห้ให้ใครเห็น

ผู้ชายคนนั้นเดินไปจนสุดสายตา ฉันเลยหมุนตัวเพื่อเดินทางกลับที่พักบ้าง เนื่องจากฉันเข้ามาเรียนมหา’ลัยได้สองปีแล้ว ส่วนบ้านอยู่ชลบุรีเลยต้องเช่าหออยู่แถวมหา’ลัย ฉันเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองคณะอักษร-ศาสตร์เอกภาษาจีน พินอิน คือชื่อของฉัน สาวเนิร์ดประจำคณะนั่นเอง!

กึก!

ปลายเท้าเหยียบโดนวัตถุบางอย่างบนพื้น เมื่อขยับปลายเท้าออกปรากฏเป็นโลหะสีเงินที่รูปร่างเหมือนเกียร์ เธอเลยก้มลงไปหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเกียร์ และข้างกันก็มีสร้อยสีเงินอยู่ แต่ตัวสร้อยขาดออกจากกันทำให้เกียร์ตกแยกออกจากสร้อย

เป็นของผู้ชายคนนั้นหรือเปล่านะ

พินอินพลิกดูอีกด้านของเกียร์ก็มีชื่อสลักไว้ว่า T ตัวอักษรตัวเดียวเนี่ยนะ แล้วจะเอาไปคืนได้ที่ไหนกัน หรือจะทิ้งไว้ที่เดิมดี ไม่เอา เผื่อมันเป็นของสำคัญของเขา ถ้าหายจะแย่เอา ช่วยแล้วต้องช่วยให้ถึงที่สุด

ร่างบางหันรีหันขวางก่อนจะไปสะดุดตากับร้านคาเฟ่ขนาดเล็ก เธอเดินไปที่ร้านก่อนจะบอกพนักงานว่าถ้าเห็นผู้ชายผมสีแดงตัวสูงผิวขาวมาแถวนี้ รบกวนให้โทรหาเธอหน่อยเผื่อเขาตามหาของสำคัญ และไม่ลืมที่จะทิ้งเบอร์ติดต่อไว้

ครืนนน

“สวัสดีค่ะแม่”

“พินอินทำอะไรอยู่ลูก แม่รบกวนไหม”

“กำลังจะกลับหอ แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“สัปดาห์นี้กลับบ้านไหมลูก คุณย่าถามหาแน่ะ”

“กลับก็ได้ค่ะ ช่วงเปิดเทอมไม่ค่อยมีอะไรมาก”

“จ้า แม่จะได้บอกคุณย่าไว้”

“ทำขนมเทียนไว้ให้หนูด้วยนะคะ”

“อยากกินก็กลับมาทำสิลูกคนนี้”

“ก็แม่ทำอร่อย หนูอยากกินฝีมือแม่นี่คะ”

“เดี๋ยวแม่ทำไว้ให้ก็ได้”

“แม่น่ารักที่สุดเลย ขอบคุณนะคะ”

“จ้ะ งั้นแค่นี้นะลูก รีบกลับหอเถอะเดี๋ยวค่ำ”

“ค่าา สวัสดีค่ะ”

พินอินเก็บโทรศัพท์ลงในถุงผ้าอย่างหวงแหนเพราะพ่อซื้อให้เธอตอนสอบติดมหา’ลัย ก่อนที่ท่านจะกลับไปทำงานที่แท่นขุดเจาะ

พ่อทำงานเป็นวิศวกรที่แท่นขุดเจาะน้ำมัน นานครั้งถึงกลับบ้านเพราะการเข้าออกแท่นขุดเจาะต้องรอเฮลิคอปเตอร์มารับ ดังนั้นช่วงที่กอบโกยพ่อก็พยายามทำให้เต็มที่ เงินเดือนดีเพราะพ่อต้องส่งฉันเรียนแต่ท่านก็พลาดโอกาสในการใช้ชีวิตเช่นกัน ดังนั้นฉันเลยรักและเคารพพ่อมาก

ระหว่างทางกลับหอทำให้เธอคิดถึงคนที่เคยเดินกลับด้วยกัน ภูผา เขาเป็นแฟนเก่าของฉันเราเป็นเพื่อนที่โรงเรียน เมื่อเข้ามหา’ลัยปีหนึ่งเขาก็เริ่มเข้าหาและจีบฉันด้วย หลาย ๆ อย่างที่เขาทำให้รวมถึงการแสดงความจริงใจ สุดท้ายฉันเลยใจอ่อนและตกลงคบกับเขา

พวกเราคบกันเป็นระยะเวลาหนึ่งปีท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ไม่เห็นด้วย ไม่ว่าจะคนนอกหรือคนสนิทอย่างพวกเพื่อนเขาก็ตาม ส่วนฉันไม่ได้แคร์อยู่แล้วเพราะแทบจะไม่มีใครรู้จักฉันเลย อย่างที่บอกฉันมันคนเฉิ่มเชยไม่สุงสิงกับใครทำให้หลายคนกังขากับความสัมพันธ์ของเรา

เขาที่เป็นถึงหนุ่มคณะแพทย์และโดนพูดถึงในเพจเมาท์มอยเซเลบมหา’ลัยบ่อย ๆ ถึงความหล่อ และมีสิทธิ์ติดท็อปสิบหนุ่มฮอตมหา’ลัยแอลก็ได้ถ้าหากรุ่นพี่จบไป

ฉันเคยคิดว่าทำไมคนอย่างเขาถึงมาจีบฉัน คำตอบที่ได้เขาบอกว่าชอบฉันตั้งแต่เรียนมัธยมซึ่งฉันไม่เคยรู้ นี่คือคำตอบของเขา เราคบกันได้ปีหนึ่งและเขาก็ขอเรื่องอย่างว่า แต่ฉันยังไม่พร้อมเลยปฏิเสธไป เขาก็โอเคไม่เซ้าซี้ต่อ จนเมื่อเดือนที่แล้วเขาตื๊อเรื่องนี้บ่อยมากแต่ฉันไม่ยอม จนไปเจอเขาจูบกับผู้หญิงคนอื่นถึงได้รู้ว่าเขานอกกายมานานแล้ว และเหตุผลคือฉันไม่ยอมให้เขา

ถ้าเขาไม่โอเคก็ควรบอกว่าไม่โอเค ไม่ควรมาทำลับหลังแบบนี้ เมื่อจับได้นึกว่าเขาจะสำนึก เปล่าเลย ภูผาโทษว่าเป็นความผิดของฉันและขอเลิกตรงนั้นเลย

ถามว่าเจ็บไหมบอกเลยว่าโคตรเจ็บเพราะแผลมันยังสดใหม่อยู่ คงต้องใช้เวลาสักพัก แต่ไม่นานคงจะดีขึ้นเอง