2.ของเล่นของรัก(ลลิน)

ประตูหน้าห้องเปิดออก พร้อมกับ เจ้าของห้องที่เดินเข้าไปอย่างหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าขาวใส ถอดแว่นสายตาออกแล้ว ทรุดตัวนอนขดตัวที่โซฟา ดึกมากแล้ว และเธอเหนื่อยเหลือเกิน

เสียงร้องของผู้เป็นแม่ ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมา ใบหน้าเล็กๆ ที่แอบอยู่ภายในตู้เสื้อผ้า เอามือทั้งสองข้างอุดหูของตัวเอง เสียงทะเลาะและการทำลายของในบ้าน ดังขึ้น ไม่เว้นแต่ละวัน วันใดที่พ่อเมามา วันนั้น บ้านเป็นเหมือนดั่งนรก

นางสาวลลิน ที่ตื่นจากฝันร้าย เพราะเสียงนาฬิกาปลุก ไม่ว่าจะนอนดึกมากแค่ไหน แต่เธอยังต้องตื่นเวลาเดิม มือบางรวบผมของตัวเองลวกๆ แล้วสวมแว่นสายตา ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดไฟ แล้ว หยิบไอแพดขึ้นมา ตารางงานมากมายของบอส ที่เธอต้องจำให้ได้ ในแต่ละวัน

เสียงนาฬิกาปลุก หรือเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แบบไม่ยอมลดละ ความพยายาม คนที่นอนบนเตียง ควานหาที่มาของเสียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาปิด แล้ว หลับตานอนอีกครั้ง

ประตูหน้าห้องเปิดออก พร้อมกับกลิ่นน้ำหอม ประจำตัวของเธอ

"ตื่นได้แล้วค่ะ "

เสียงของเธอบอกกับเขา แล้ว ก็เปิดม่านทึบออก เพื่อให้แสงสว่างส่องเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลา ของชายหนุ่มบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ

"ไม่อยากตื่น " เสียงอู้อี้ ของคนเอาแต่ใจ บอกออกมา

"ประชุมสิบโมงค่ะ บอส "

เลขาสาวย้ำอีกครั้ง แล้วเดินไปยังห้องแต่งตัว หยิบเสื้อผ้าออกมาเตรียมให้

"ดิฉันจะชงกาแฟ เตรียมอาหารเช้า บอสตื่นค่ะ "

เธอเดินไปข้างเตียงของเขา แล้วดึงผ้าห่มออกจากตัว ร่างกายเปลือยเปล่า ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันร้ายกาจ สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวเท่านั้น

"ตื่นแล้ว "

เขาเสียงห้วน ตอบเธอ แล้วลุกจากเตียง เดินตึงๆ เข้าไปในห้องน้ำ ใชเวลาในนั้น ราวๆครึ่งชั่วโมง ก็เดินออกมาที่ห้องแต่งตัว

นี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ ตามคำสั่งของคุณริสา

รถตู้คันหรูจอดรออยูที่หน้าคอนโดมิเนียมตามเวลาที่นัดกันเอาไว้ หญิงสาวในชุดสูทสีครีม ก้าวขึ้นไป ก่อนที่บอสจะขึ้นตามมา ใบหน้าของคนเอาแต่ใจ เมื่อไม่ถึงชั่วโมง หายไปแล้ว ในตอนนี้ เขาคือ คุณทอย ธนาวัฒน์ ผู้เพียบพร้อม แบบไร้ที่ติ

เอกสารหลายอย่าง ที่เขาต้องการ อยู่ในมือ ระหว่างการเดินทางไปทำงาน สิ่งที่ลลิน ต้องยอมรับความจริง อย่างที่สุดก็คือ เขาทำงานเก่งมาก แบบที่ไร้ที่ติ ในเวลาการทำงานของเขาเช่นกัน

"ประชุม ดิฉัน ไม่ได้เข้าด้วยนะคะ "

คนที่กำลังอ่านรายงาน เงยหน้าขึ้นมา แล้วมองเธอ

"งานนี้ เป็นทีมของคุณปิยะ รับผิดชอบค่ะ " เธอเป็นเลขาส่วนตัวของเขา แต่เรื่องงานบางเรื่อง ก็ไม่ได้ทำ ดังนั้น

"แล้วจะไปไหน ไม่ประชุม "

เลขาที่ยุ่งหัวหมุน ตลอดทั้งวัน ถอนหายใจออกมา แล้วมองหน้าเขา

"มีงานหลายอย่างค่ะ ไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ "

เธอตอบเสียงเรียบ และเขาก็พยักหน้ารับรู้

"กลางวันล่ะ "

ตามปกติแล้ว จะต้องเป็นเธอ ที่เตรียมอาหารกลางวัน แต่การประชุมแบบนี้

"บอส จะทานอะไรคะ "

สามคุณชายและหนึ่งคุณหนู ของบ้านนี้ คือ การโดนตามใจ อย่างที่สุด ในสายตาของเธอ ลูกชายสามคนและลูกสาวหนึ่งเดียว ของคุณหมอแดนไท และคุณคะนิ้ง คือ ครอบครัว ที่แสนจะสมบูรณ์แบบ แต่ลูกชายทั้งสามคน ยังไม่มีใคร คิดจะสละโสดสักคน ส่วนน้องสาว คุณหมอเทียน แต่งงานไป ก่อนพี่ๆ เรียบร้อยแล้ว

"กินอะไรก็ได้ "

คำตอบของเขา ทำเอาเธอกำมือแน่น อาหารที่คุณทอย เลือกกิน ต้องเป็นอาหารที่คุณทอยชอบ เพราะครอบครัวทำธุรกิจด้านร้านอาหาร ดังนั้น คุณทอยจึงเลือกมาก เป็นพิเศษ

"ขออนุญาตขอเป็น ประเภทของอาหารได้ไหมคะ "

เลขาสาวถามออกไป

"เสนอ "

เธออยากจะกรี้ด แต่ต้องเก็บอาการ

"บ็อกเซ็ทข้าวกล่องไหมคะ อาหารญี่ปุ่น ที่เป็นเมนูใหม่ หรือจะเอา เมนูที่เชฟเสนอ เมนูประจำเดือน "

"ก๋วยเตี๋ยว "

เขาหันหน้ามามองเธอ แล้วบอกสิ่งที่อยากกิน

"ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก ช่วงเบรคตอนเที่ยง ที่ร้าน จองโต๊ะเอาไว้ 2 ที่ ผมกับคุณ "

เลขาสาวนับหนึ่งถึงสิบในใจ แล้วพยักหน้า ก่อนจะ ลงจากรถ เดินตามเขา เข้าไปในอาคาร ก่อนเวลาประชุม เกือบครึ่งชั่วโมง

บอส เดินนำหน้า โดยที่มีเลขาเดินตามหลัง แล้วเขาก็หยุดเดิน อย่างกระทันหัน ทำให้เธอ ชนเขาอย่างแรง

ชายหนุ่มในชุดราคาแพงระยับ หันมาหาเธอ

"ซุ่มซ่าม " เขาบอกเสียงเบา แล้วเดินจากไป ลลิน นับหนึ่งถึงเท่าไหร่แล้ว