เข้าสู่ระบบ“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
ไนต์ยืนนิ่งมองคนตัวเล็กเบิกตาโตด้วยความตกใจกับเวลาที่เธอเห็น ไม่แน่ใจว่าเธอลืมไปแล้วหรือเปล่าว่ายังทำเป็นโกรธเขาอยู่ ถึงได้ยอมพูดคุยกับเขาแล้ว แถมสรรพนามก็กลับมาเป็นปกติแล้วด้วย “หิวมั้ย เดี๋ยวพี่สั่งอาหารขึ้นมาให้ใหม่” ถ้าเธอเพิ่งตื่นก็แสดงว่าอาหารเที่ยงที่เขาสั่งไว้ให้ก่อนจะออกไปทำงานยังไม่ถูกเ
หนึ่งวันแรกของการมาต่างประเทศครั้งแรกของจัสมินหมดไปกับการอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ทั้งวันจนถึงเย็น เพื่ออยู่ทานอาหารเย็นที่ท่านผู้เฒ่าเรียกเชฟมาจากภัตตาคารเพื่อรังสรรค์เมนูสุดพิเศษเลี้ยงต้อนรับสมาชิกใหม่ที่เข้ามาในครอบครัวพร้อมกันถึงสองคน หลังจากกล่าวล่ำลาเจ้าของอาณาจักรเสร็จ รถยนต์คันหรูก็ค่อยๆ เคล
หลังจากที่ทักทายกันเสร็จ เจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่ก็ชวนให้หลานชายและหลานสะใภ้เข้ามาในบ้าน เพราะด้านนอกนั้นอากาศค่อนข้างเย็น เกรงว่าจะทำให้หลานสะใภ้ที่กำลังท้องปรับตัวไม่ทันกับสภาพอากาศแล้วจะไม่สบายเอาได้ “ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ” โนอาห์เอ่ยถามออกมาท่ามกลางบรรยากาศของหนุ่มสาวที่ดูแปลกๆ ความผิดปกติของ
เธอรีบหันกลับไปมองคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างกัน เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหนกันแน่ รอบข้างถึงได้เต็มไปด้วยต้นไม้เรียงรายตลอดทางแบบนี้ “จะถึงแล้ว” ไนต์เอ่ยขึ้นทันทีเมื่อคนตัวเล็กหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้างุนงงระคนตื่นกลัว ถ้าเธอยอมพูดกับเขา เขาคงได้ตอบข้อสงสัยที่เธอมี เพราะสีหน้าของเธอตอน







