LOGINระหว่างทางกลับบ้าน วิคเตอร์ได้คิดถึงคำพูดของคุณวินธัยที่ถามมาว่า แน่ใจใช่ไหมที่เขาจะเอาเงินไปลงทุนเปิดบริษัทเกมกับภูเขา เพราะเท่าที่ท่านรู้มาจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ว่าเพื่อนหลานคนนี้มีประวัติไม่ดี ตอนนี้ติดหนี้การพนันอย่างหนัก แต่ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้“พี่วิคหน้าเครียดๆ มีอะไรรึเปล่าคะ”“ไม่มีอะไร
เพราะคำบอกเล่าของภาคภาคิน ที่ส่งผ่านมาทางแชต ทำให้ลออสิริเกิดอาการเหม่อลอยขณะรอจานผลไม้จากคุณปลายฝัน เพื่อเอาไปเสิร์ฟให้คุณวินธัยกับวิคเตอร์กินเป็นของว่างหลังจากกินข้าววันนี้เธอกับเขามากินข้าวเย็นที่บ้านของสองตายายตามคำชวน รวมถึงครอบครัวของวันรักด้วยที่ยกโขยงกันมาอย่างไม่ได้นัดหมายเด็กชายแพนเตอร์น
ขณะที่วิคเตอร์กำลังนั่งๆ นอนๆ อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น อยู่ๆ ในใจก็นึกห่วงลออสิริอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่แล้วเขาก็บอกให้ตัวเองเลิกห่วงยัยอ้วนนั่นซะ ผู้หญิงบึกบึนแบบนั้นไม่เป็นอะไรง่ายๆ แน่นอน“ผมจะไม่โทรหาคุณ ช่างคุณสิ ผมไม่เห็นจะสนใจคุณเลย”เขาบ่นพึมพำอยู่อย่างนั้นทว่าสุดท้ายกลับทนไม่ไหวจึงคว้า
วิคเตอร์พาลออสิริกลับมาที่คอนโดของเธอเพื่อเก็บข้าวของแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกัน ถึงแม้เขาจะแต่งงานกับเธอเพื่อผลประโยชน์ แต่ถือว่าเป็นสามีภรรยากันแล้วก็สมควรใช้ชีวิตคู่ให้เหมือนกับคู่อื่นๆ ทว่าปัญหาเรื่องแบบเสื้อทำให้ลออสิริไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลย เอาแต่นอนเซื่องซึมอยู่บนเตียงลออสิริพยายามครุ่นคิดอย่างหน
ลออสิริยิ้มด้วยความชอบใจ อาการงอนสามีก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้งหลังจากได้ยินคำถาม เธอไม่อยากให้เขาเป็นห่วง เพราะภาคภาคินเป็นผู้ชายที่ดีมาก และไว้ใจได้“น่ารักยังไงก็สนิทเหมือนเดิมไม่ได้”“ทำไมคะ พี่วิคพูดแปลกๆ”“คุณแต่งงานแล้วอย่าลืม”“ใครเขาจะไปลืม”“ไม่ลืมก็ดี”“พี่วิคเองก็เหมือนกัน แต่งงานแล้วอย่
เช้านี้ตั้งแต่วิคเตอร์ตื่นขึ้นมายังไม่ได้จับโทรศัพท์ จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างกับตัวเองและลออสิริรวมถึงลลินา เขาฮัมเพลงอย่างคนอารมณ์ดีตลอดระยะเวลาที่อาบน้ำ จนกระทั่งเดินออกมาเจอข่าวในโทรทัศน์ถึงได้รู้เรื่องสิ่งแรกที่เขาคิดถึงคือลออสิริจึงหันซ้ายหันขวาหาตัวเธอ แต่ไม่เจอ ความรู้สึกกระวนกระวายเข้าจ
“ลืมจริงด้วย อีสร้อยเอ๊ย แก่แล้วใช่ไหมเนี่ย”ใช่แล้วเธอลืมกระเป๋าสตางค์จึงบอกให้คนขับรถ วนรถกลับเพราะเพิ่งจะออกมาไม่ไกลเธอกดลิฟต์ขึ้นมาบนห้องได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวาย ดังมาจากห้องที่ทำเอาไว้เพื่อพักผ่อนจึงเดินไปดู ดวงตาแทบถลนออกมาจากเบ้า คีย์ตะวันยืนได้ เตะได้ เหมือนไม่ใช่คนป่วยสร้อยทองกัดฟันกรอด
คีย์ตะวันใช้ชีวิตเป็นคนพิการได้อย่างแนบเนียนประหนึ่งคนเรียนจบการแสดงก็ไม่ปาน ทำให้สร้อยทองไม่เคยสงสัยหรือระแคะระคายอะไรเลยตกดึกทีไรเขาก็จะใช้ลูกอ้อนขอร้องให้เธอกลายร่างเป็นนักขี่ม้า ขวบขี่ม้าคึกจนเสียงแหบเสียงแห้ง กว่าจะได้เข้านอนแทบหมดแรงคนเจ้าแผนการนั่งอมยิ้มให้กับภาพเร่าร้อนของคืนที่ผ่านมา บอกต
หวังว่าแผนไม่แตก เพราะถ้ามันแตกพวกเขาก็อาจจะไม่ได้โบนัสก้อนโตซึ่งมีมูลค่าถึงเจ็ดหลักมันไม่ใช่ค่าโบนัสอย่างเดียวแต่เป็นค่าปิดปากค่าตัวนักแสดง สารพัดค่า เจ้านายขู่เสียงเย็น ถ้าสร้อยทองรู้ว่าเขาโกหกจากปากทั้งสองคน นอกจากไม่ได้โบนัสแล้วยังต้องถูกหักเงินเดือนด้วย หนักสุดคือไล่ออกสร้อยทองน้ำตาไหลพรากหลั
“อ้วนจ๋า พี่มาลา อ้วนไม่อยากอยู่กับพี่ พี่ก็จะไปตามทางของพี่ ลาก่อนอ้วนที่รัก”“ไม่นะคะ อย่าทิ้งหนูไป ม่ายยย”เฮือก! สร้อยทองลืมตาตื่นในเช้าของวันใหม่ ใบหน้ามีเม็ดเหงื่อเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากเพราะฝันร้าย ฝันว่าคีย์ตะวันซึ่งอยู่ในชุดที่อาบไปด้วยเลือดมาบอกลา ดวงตาของเขามองเธอด้วยความผิดหวัง จากนั้นก







