ตอนที่ 6 นอกบทจนเกิดเรื่อง

“หมิงฮ่าว! นายเป็นอะไรไปน่ะ?”

ผู้กำกับรีบวิ่งเข้าไปหาพลางกางบทในมือ

“บทคือนายแค่แตะปากนิดหน่อย แล้วต้องผลักน้องเขาออกเพราะได้สตินะ แต่นี่นาย...นายเล่นจูบแช่ยาวขนาดนั้นได้ยังไง!”

ใบหน้าหล่อเหลาของซูเปอร์สตาร์หนุ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายและความสับสนที่พุ่งพล่าน เขาเป็นนักแสดงมืออาชีพที่ไม่เคยพลาดเรื่องนอกบท เลยสักครั้งตลอดชีวิตการทำงาน

“ผมขอโทษครับ...คือผม...”

หมิงฮ่าวอึกอัก เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด เขาจะบอกได้อย่างไรว่าวินาทีนั้นเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือจะบอกว่าสัมผัสจากเด็กสาวคนนั้นมันรุนแรงจนเขาเผลอตัวไปจริงๆ

สายตาคมดุเหลือบมองไปยังสาวงามล่มเมือง ที่ยังคงนั่งหน้าเสียอยู่บนเตียงอีกครั้ง ร่างกายของเขายังคงร้อนผ่าวและปั่นป่วนอย่างประหลาด เพียงแค่เห็นดวงตากลมโตที่สั่นระริกของเธอ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียการควบคุมอีกรอบ

“งั้น...ผมขอพักสักสิบนาทีครับ”

พูดจบหมิงฮ่าวก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปยังรถบ้านส่วนตัวทันที ทิ้งให้ทีมงานทั้งกองถ่ายยืนมองหน้ากันด้วยความฉงน หลินเฟิงและหลินเสี่ยวถงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่หลังมอนิเตอร์รีบปรี่เข้าไปหาลูกชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เทพบุตรผู้สมบูรณ์แบบ แห่งวงการบันเทิงจีน เสียอาการให้กับผู้หญิงแปลกหน้าที่เป็นเพียงตัวประกอบเพียงแค่สามนาที เท่านั้น!

ท่ามกลางความเงียบงันที่ยังปกคลุมเซตถ่ายทำ เยว่รันรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองไหล่มารินที่ยังคงนั่งตัวสั่นน้อยๆ อยู่บนเตียงทันที ขณะที่พี่ยวี่เฟยซึ่งเห็นเหตุการณ์แบบ ใกล้ชิดติดขอบเตียง ก็รีบกวักมือเรียกช่างแต่งหน้าให้เข้ามาจัดการกับสภาพของนักแสดงตัวประกอบสาวที่ดูจะได้รับบทหนักเกินคาด

“มาเร็ว! เติมลิปให้น้องด่วนเลย โดนจูบจนปากซีดลิปหลุดขนาดนี้ สงสัยพี่ต้องเพิ่มค่าตัวให้เธอเป็นกรณีพิเศษแล้วแหละมาริน”

ยวี่เฟยพูดพยายามตลกกลบเกลื่อนความตึงเครียด แต่สายตาก็ยังแอบมองรอยแดงจางๆ ที่มุมปากของมารินอย่างทึ่งๆ

“มาริน...เธอโอเคมั้ย?”

เยว่รันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลขณะมองสำรวจเพื่อนรักที่ดูเหมือนวิญญาณจะยังไม่กลับเข้าร่าง

มารินยกมือที่เย็นเฉียบขึ้นทาบอก หัวใจยังคงเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอหันไปหาเพื่อนแล้วกระซิบเสียงแผ่ว

“ไม่โอเคเลยเยว่รัน...ทำไมเขาไม่ทำอย่างที่ตกลงกันไว้ล่ะ ไหนบอกแค่แตะไง”

“พี่ขอโทษจริงๆ นะมาริน คือมัน...ผิดคิวไปหน่อย”

ยวี่เฟยรีบเข้ามาอธิบายพัลวัน

“ความจริงหมิงฮ่าวเขาเป็นมือโปรมากนะ เข้าฉากแบบนี้มาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะหลุดนอกบทแบบนี้ พี่เองก็งงเหมือนกัน”

“น้องเขาสวยขนาดนี้ มีผู้ชายที่ไหนบ้างจะไม่หลุดคะพี่”

ช่างแต่งหน้าที่กำลังใช้พู่กันแต่งแต้มลิปสติกสีชาดลงบนริมฝีปากอิ่มของมารินพูดแทรกขึ้นมาพลางส่ายหน้า

“แต่ก็นะ...ตั้งแต่ทำงานมา เพิ่งเคยเห็นหมิงฮ่าวเสียอาการจนคุมตัวเองไม่ได้ครั้งแรกนี่แหละ เห็นแล้วอยากจะแอบถ่ายภาพช็อตนั้นเก็บไว้ดูจริงๆ เลย!”

“หยุดเลยนะ! ห้ามใครเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกเด็ดขาด!”

ยวี่เฟยรีบหันไปเอ็ดเสียงเข้ม

“ถ้าข่าวรั่วออกไปว่าหมิงฮ่าวคุมอารมณ์ไม่ได้ในฉากจูบจนนัวเนียเกินเหตุพวกเราได้โดนบริษัทเขาฟ้องจนล้มละลายแน่ พี่ไม่รู้ด้วยนะ!”

ความกังวลเริ่มเปลี่ยนเป็นความกลัว มารินมองหน้าเยว่รันด้วยสายตาเว้าวอน มือเล็กคว้าแขนเสื้อเพื่อนไว้แน่น

“เยว่รัน...ฉันยกเลิกตอนนี้ทันไหม? ฉันไม่อยากทำแล้ว เงินนั่นฉันไม่เอาก็ได้”

เยว่รันเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน เธอรีบจับมือเพื่อนไว้พยายามปลอบให้ใจเย็น

“ไม่ได้นะมาริน! เราจะมายกเลิกกะทันหันตอนนี้ไม่ได้นะ กองถ่ายเขาจะเสียหายแล้วเราจะโดนแบล็กลิสต์กันหมด เธอทนไปก่อนได้ไหม...ฮึบไว้ก่อนนะเพื่อนรัก เดี๋ยวครั้งต่อไปคงไม่เป็นแบบนี้แล้วแหละ หมิงฮ่าวเขาคงได้สติแล้วล่ะ...มั้ง”

มารินถอนหายใจยาว ความหวังที่จะหาเงินเงียบๆ เริ่มกลายเป็นเรื่องวุ่นวายระดับชาติ เธอได้แต่ภาวนาให้สิบนาทีที่หมิงฮ่าวไปสงบสติอารมณ์ ช่วยคืน พระเอกจอมเย็นชา คนเดิมกลับมาทีเถอะ อย่าให้เขาทำอะไร นอกบท กับเธออีกเลย!

ในขณะที่...

ภายในรถบ้านสุดหรูที่ติดตั้งระบบปรับอากาศเย็นฉ่ำและเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน หลิน หมิงฮ่าว นั่งทอดกายลงบนโซฟาหนังชั้นดี เขาหลับตาลงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อขับไล่ความร้อนรุ่มที่ยังคงหมุนวนอยู่ในกาย ทว่าทุกครั้งที่หลับตา สัมผัสนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากริมฝีปากของเด็กสาวคนนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นจนเขาต้องลืมตาขึ้นมาอย่างขัดใจ

“ลูกโอเคมั้ยหมิงฮ่าว?”

เสี่ยวถงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล เธอส่งแก้วน้ำอุ่นให้ลูกชายพลางเหลือบมองสบตากับหลินเฟิงด้วยความฉงน ลูกชายของเธอที่ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งดั่งหินผา ไม่เคยมีอาการคุมสติไม่อยู่ แบบนี้ปรากฏให้เห็นมาก่อนตลอดสิบเจ็ดปีในวงการ

“ขอผมพักสักครู่ครับม๊า...”

หมิงฮ่าวตอบเสียงพร่า เขาพยายามจะสลัดความรู้สึกที่ยังติดค้างอยู่ที่ริมฝีปากออกไป แต่มันกลับเหมือนรอยประทับที่ฝังลึก

เธอเป็นใครกัน? คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่จบสิ้น ทำไมเด็กสาวนิรนามที่ดูเหมือนนักศึกษาธรรมดาๆ คนนั้น ถึงมีอิทธิพลต่อร่างกายและจิตใจของเขาได้รุนแรงขนาดนี้ เพียงแค่สัมผัสเดียวเขากลับรู้สึกเหมือนโดนกระชากหน้ากากแห่งความเย็นชาทิ้งไปจนหมดสิ้น

“ป๊าคิดว่าฉากจูบนั่นมันก็ใช้ได้นะ อารมณ์ดิบดีออก ทำไมผู้กำกับถึงไม่เอาล่ะ?”

หลินเฟิงเอ่ยขึ้นตามประสาคนมองในมุมของผู้จัดการที่เห็นว่าภาพที่ออกมามัน ขายได้ และทรงพลังอย่างยิ่ง

“ก็ในบทมันแค่แตะปากแล้วผละออกไงป๊า! แต่นี่ลูกชายเรา...”

เสี่ยวถงละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ เธอหันกลับมามองใบหน้าของลูกชายอีกครั้งที่แม้จะนั่งพักมาครู่หนึ่งแล้ว แต่พวงแก้มและใบหูยังคงขึ้นสีแดงก่ำไม่จางหาย

เสี่ยวถงเริ่มตั้งข้อสังเกตในใจ...หรืออาจจะเป็นเพราะหมิงฮ่าว อยู่ในวัยที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านแต่กลับถูกบีบให้อยู่ในกฎระเบียบที่เคร่งครัดมานานเกินไป? เขาไม่เคยมีแฟน ไม่เคยเที่ยวกลางคืน และไม่เคยได้รับการปลดปล่อยอารมณ์ตามสัญชาตญาณของวัยหนุ่มเลยสักครั้ง ทว่าสิ่งที่น่าแปลกคือ หมิงฮ่าวเคยร่วมงานกับนางเอกระดับแถวหน้าที่สวยหยาดเยิ้มมานักต่อนัก แต่เขาก็ควบคุมมันได้ดีเยี่ยมทุกครั้ง

แล้วทำไมต้องเป็นเด็กคนนี้? ความเงียบปกคลุมรถบ้านไปชั่วขณะ หมิงฮ่าวบีบแก้วน้ำในมือแน่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในฐานะนักแสดงมืออาชีพกำลังตีกับความต้องการประหลาดในใจที่ร่ำร้องว่า...เขาอยากจะสัมผัสเธออีกครั้ง

“ผมจะออกไปถ่ายต่อครับ”

หมิงฮ่าวพูดขึ้นพลางหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง แววตาคมกริบ เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นทว่าแฝงไปด้วยความระแวดระวัง เขาต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันเป็นเพียงอุบัติเหตุ ไม่ใช่เพราะเขาพ่ายแพ้ให้กับสาวน้อยตากลมคนนั้นจริงๆ

..............................