ภาค 1: กรงขังซาตาน

ชั้น 68 ของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร สำนักงานใหญ่แห่ง 'เสิ่นอวี้กรุ๊ป' อาณาจักรเทคโนโลยีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ

หลินอวี่ซินนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสง่างามอยู่บนโซฟาหนังแท้หน้าห้องประธานกรรมการบริหาร หญิงสาวในวัยยี่สิบหกปีอยู่ในชุดทำงานที่ดูเผิน  ๆ เหมือนจะเรียบร้อย แต่กลับแฝงความเย้ายวนไว้อย่างจงใจ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมเนื้อดีถูกปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นช่วงคอระหงและไหปลาร้าสวยงาม กระโปรงทรงสอบสีดำเข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าและเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่าด้านข้างขึ้นมาเล็กน้อยยามขยับตัว

เธอคือผู้สมัครคนสุดท้ายสำหรับตำแหน่ง 'ผู้ช่วยส่วนตัวของ CEO' และเธอต้องได้งานนี้

ไม่ใช่เพราะเงินเดือนที่สูงลิ่ว แต่เพราะแฟลชไดรฟ์ขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าถือต่างหาก... หน้าที่ของเธอคือการแฝงตัวเข้าไปล้วงข้อมูลลับสุดยอดจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของประธานบริษัท ตามคำสั่งของผู้ว่าจ้างที่จ่ายเช็คตัวเลขเจ็ดหลักให้เธอ

"คุณหลินอวี่ซิน เชิญด้านในครับ" เลขาชายวัยกลางคนเดินออกมาเปิดประตูบานใหญ่

หลินอวี่ซินคลี่ยิ้มการค้าที่ฝึกฝนมาอย่างดี ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นใจ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่น ทว่าเมื่อก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามา บรรยากาศภายในห้องกลับทำให้เธอต้องลอบสูดลมหายใจ

ห้องทำงานกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาเป็นหลัก ผนังกระจกใสบานยักษ์มองเห็นวิวเมืองหลวงกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา แต่นั่นไม่ดึงดูดสายตาเท่ากับบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

เสิ่นเหยียนเฉิน

ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้กุมบังเหียนเสิ่นอวี้กรุ๊ป เขาสวมสูทสั่งตัดสีเข้มที่พอดีกับช่วงไหล่กว้างและแผงอกตึงแน่น ใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเจ้าลำเอียงสร้างนั้นเรียบเฉย เย็นชา สันกรามคมกริบรับกับริมฝีปากบางที่เม้มสนิท ดวงตาคมปลาบใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินกำลังกวาดมองแฟ้มประวัติของเธอโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ

"หลินอวี่ซิน จบปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ประวัติการทำงานสามปีที่ผ่านมาไร้ที่ติ..." เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้น มันเป็นเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง "ประวัติของคุณสมบูรณ์แบบเกินไป"

"สมบูรณ์แบบเกินไป เป็นข้อเสียด้วยหรือคะ บอส?" หลินอวี่ซินจงใจใช้น้ำเสียงหวานหูทอดสะพานบาง ๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยให้คอเสื้อเปิดกว้างขึ้นอีกนิด เป็นจริตมารยาที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต้องเผลอมอง

ทว่าเสิ่นเหยียนเฉินกลับปิดแฟ้มประวัติลงดังปั๊บ เขาวางมือประสานกันบนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรง ๆ

ดวงตาคู่นั้นดำมืด ลึกล้ำ และไม่มีร่องรอยของความหวั่นไหวทางอารมณ์ใด ๆ แม้แต่น้อย มันเหมือนกับเครื่องสแกนเนอร์ที่กำลังชำแหละเธอออกเป็นชิ้น ๆ

"ตำแหน่งผู้ช่วยของผม ต้องพร้อมทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ต้องจัดการได้ทั้งเรื่องงานและ 'เรื่องส่วนตัว' ที่ผมมอบหมาย... คุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติพอที่จะรับมือกับความต้องการของผมหรือเปล่า?" เขาเน้นคำว่าความต้องการด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หลินอวี่ซินรู้สึกขนลุกซู่ประหลาด ๆ

"ดิฉันมั่นใจว่าสามารถตอบสนองความต้องการของท่านประธานได้ทุกรูปแบบค่ะ" เธอยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว

เสิ่นเหยียนเฉินจ้องมองรอยยิ้มนั้นนิ่งนาน ก่อนที่มุมปากของเขาจะกระตุกขึ้นเพียงมิลลิเมตรเดียว เป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ

"คุณจาง เตรียมสัญญาจ้างงานให้คุณหลิน... เธอจะเริ่มงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้"

หลินอวี่ซินลอบร้องไชโยในใจ สำเร็จ! แผนการเข้าถ้ำเสือราบรื่นกว่าที่คิด หมอนี่ก็แค่พวกบ้างานที่ใช้สายตาข่มขู่คนอื่นเท่านั้นแหละ

"ขอบคุณที่ให้โอกาสค่ะ บอส" เธอลุกขึ้นยืน โค้งตัวทำความเคารพอย่างสวยงามก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

คล้อยหลังประตูที่ปิดลง เสิ่นเหยียนเฉินถอดแว่นตาสีเงินออก โยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ไยดี รังสีความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป สันดานดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ใต้คราบนักธุรกิจผู้สูงส่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในแว่นตาที่สะท้อนแสงไฟ

เขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักที่ล็อกรหัสผ่าน หยิบแฟ้มเอกสารลับปึกใหญ่ออกมาวาง บนหน้าปกคือรูปถ่ายของหลินอวี่ซินในอิริยาบถต่าง ๆ ทั้งภาพแอบถ่าย ภาพตอนที่เธอเจรจากับผู้ว่าจ้าง และรายละเอียดทุกตารางนิ้วเกี่ยวกับชีวิตของเธอ

นิ้วเรียวยาวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนลากไล้ไปบนรูปถ่ายใบหน้าสวยหวานของเธออย่างหลงใหลและบ้าคลั่ง

"ตอบสนองได้ทุกรูปแบบงั้นหรือ... หลินอวี่ซิน" เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันมืดมิด "แล้วเราจะได้เห็นกัน ว่าสายลับอย่างคุณ... จะทนให้ผม 'ใช้งาน' ได้นานแค่ไหน"