Chapter 4/1

Chapter 4

[4/1]

@The Willington N group

10.00 น.

ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ของวันนี้ บรรยากาศรอบๆ ช่างน่าอึดอัดใจสำหรับญารินอยู่ไม่ใช่น้อย การประชุมงานในครั้งถือว่าสำคัญอย่างยิ่ง เพราะมันไม่ใช่การประชุมงานทั่วไปที่จะมีแค่ผู้บริหารระดับสูง

แต่วันนี้มีผู้ถือหุ้นมากมายจากภายนอกองค์กร ที่เสียสละเวลามาฟังบริษัทเปิดตัวโครงการใหม่ เพื่อที่จะเสนอร่างงบประมาณและจัดแผนการระดมทุนเพิ่มจากเหล่าผู้ถือหุ้นทั้งรายใหญ่และรายย่อย

ร่างเพรียวบางยืนเตรียมสคริปต์มากมายที่จะใช้ในการนำเสนอสำหรับวันนี้ด้วยความตื่นเต้นและปนไปด้วยความกดดัน เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะทำอยู่ต่อจากนี้จะออกมาดีหรือไม่

ที่จริงแล้วเธอไม่ควรได้รับเกียรตินี้ด้วยซ้ำ ทว่าคนที่จะต้องนำเสนอมันจริงๆ กลับผลักภาระมาให้ลูกน้องอย่างเธอแทน ส่วนตนเองน่ะเหรอก็คงจะไปมีความสุขอยู่แถวๆ สนามแข่งรถแล้ว

“คุณญารินพร้อมไหมคะ?” เลขาฯ ของท่านประธานบริษัทเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นอากัปกิริยาที่ไม่ค่อยสู้ดีนักของร่างเพรียวบางผู้เป็นเลขาฯ หน้าใหม่

“พอไหวอยู่ค่ะพี่วจี ขอบคุณนะคะ”

“ถ้าพร้อมแล้วงั้นเราก็ออกไปเถอะ ทุกคนพร้อมแล้ว”

“ค่ะ!!” ใบหน้าที่เคยแลดูมั่นใจมาตลอด ทว่าวันนี้กลับตอบเลขาฯ รุ่นพี่อย่างหวาดหวั่น ก่อนที่ร่างเพรียวบางจะพาตนเองออกไปยืนตรงหน้าห้องประชุม

หญิงสาวค่อยๆ อธิบายเนื้องานตามที่ตนเองนั้นได้ทำความเข้าใจมาดีแล้วให้ทุกคนในที่ประชุมได้รับฟัง พอมองไปรอบเมื่อเห็นทุกคนในนี้ตั้งใจฟังอย่างไม่ขัด ความกดดันของเธอก็เริ่มค่อยๆ จางลงไปในที่สุด

ถึงแม้จะมีสายตาคู่ดุที่กำลังเพ่งมองมาที่เธอ แต่เธอก็เตรียมใจมาในระดับหนึ่งแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้อย่างแน่นอน ภัทรกาฬที่นั่งอยู่หัวมุมสุดของโต๊ะใหญ่ สบตามาทางญารินเหมือนกำลังจะสื่อว่ามันไม่ใช่หน้าที่เธอที่จะต้องมานำเสนองานเลย คนที่จะต้องรับผิดชอบจริงๆ แล้วคือน้องชายของเขาต่างหาก

“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย เชิญในห้องผมด้วยครับ” หลังจบการประชุมสำคัญนัดแรกไป ขณะที่กำลังเดินกลับเข้าไปทำงานที่โต๊ะของตนเอง ภัทรกาฬหรือท่านประธานบริษัทก็ดันเรียกหญิงสาวเข้าไปหาถึงด้านในห้อง

“เชิญนั่งก่อน”

“ค ...ค่ะ” ร่างเพรียวบางลากเก้าอี้มาแล้วนั่งลงไปตามคำสั่งของภัทรกาฬ

“ผมว่าผมยังบอกอะไรคุณไม่หมดหรือเปล่าครับ?”

“อะไรหรอคะ? ท่านประธาน” ที่จริงไม่ใช่ไม่รู้ว่าที่เขาเรียกมาจะตำหนิอะไรเธอ ทว่าก็แกล้งๆ ไม่รู้ไปก่อนดีที่สุด เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรให้คนตรงหน้าเข้าใจ

“มันไปไหน? ทำไมคุณต้องมาพรีเซ้นต์งานแทนมัน ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่า จ้างคุณให้มาทำงานของตัวเองไม่ใช่จ้างมาให้ทำงานของเจ้านาย ยิ่งคุณทำแบบนี้เจ้านายของคุณก็ยิ่งได้ใจ หรือคุณว่ามันไม่ใช่ ฮึ?”

“คือ ดิฉันเข้าใจดีนะคะท่านประธานว่าตอนนี้ฉันดิฉันไม่สามารถทำได้อย่างที่ตกลงรับปากไว้กับคุณและท่านประธานอาวุโส แต่ฉันก็พยายามแล้วนะคะ”

เพียงแค่ครึ่งเขากลับทำให้เธอเหนื่อยขนาดนี้เลย การตามคุมใครสักคนที่โตแล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย โดยเฉพาะกับคนหน้ามึนอย่างน้องชายของเขา

ตอนเห็นค่าจ้างเธอก็รู้สึกมีแรงอยากทำงานอยู่หรอก ทว่าเมื่อคืนนี้มันพิสูจน์แล้วว่ายิ่งเธอเข้าไปในชีวิตของอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีแต่เสียเปรียบทุกประตู

“ผมว่า 3 ล้านที่ให้คุณไปมันก็มากอยู่นะสำหรับคนอย่างคุณ แค่นี้ก็น่าจะทำงานให้มันคุ้มหน่อยว่าไหม?” ภัทรกาฬข่มเสียงเข้มพร้อมกับทำสีหน้าตึงใส่หญิงสาวตรงหน้า เพื่อเป็นการบอกว่าเขาจริงจังกับเรื่องนี้มากขนาดไหน

ช่วงนี้บริษัทกำลังเติบโตแบบก้าวกระโดด จะมาให้เขาบริหารจัดการทุกอย่างเพียงคนเดียวคงเป็นไปได้ยาก แล้วยิ่งเขาเองก็ต้องไปๆ มาๆ กรุงเทพฯ กับต่างจังหวัดอยู่บ่อยครั้งเพื่อง้อผู้หญิงคนหนึ่งที่ในชีวิตเขาคงขาดเธอไปไม่ได้

ภัทรกาฬหวังว่าสักวันน้องชายของเขาจะพอช่วยผ่อนแรงกิจการครอบครัวได้บ้างไม่น้อยก็มาก หากวันใดที่เขาไม่อยู่แล้วจะพึ่งพาอาศัยใครได้

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอยกเลิกสัญญาค่ะ ดิฉันคงทำอย่างที่รับปากกับท่านประธานไว้ไม่ได้แล้ว ขอโทษทีนะคะ”

ด้วยความกดดันตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานจนถึงตอนนี้หญิงสาวยังไม่มีความสุขในการทำงานเลยสักครั้งเดียว หากเลือกได้ตอนนี้เธอคิดว่าอยากจะเลิกทำแบบนี้แล้ว

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วมันจะดีหรอ? อย่าลืมนะว่าสัญญานั้นระบุไว้ชัดเจนแล้วว่าจะเลิกทำงานนี้ก็ต่อเมื่อครบ 6 เดือน”

“ดิฉันยินดีคืนเงินให้คุณค่ะ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะใช้บางส่วนแล้วก็ตาม แต่ดิฉันสัญญาว่าจะรีบหามาคืนค่ะ”

ในหัวยังนึกไม่ออกหรอกว่าจะหาเงินส่วนที่ตนเองใช้ไปแล้วจากไหนมาคืน แต่เธอก็คิดอยากจะไปอย่างเดียวแล้วตอนนี้

“คุณทำแบบนั้นไม่ได้หรอกคุณญาริน คิดดีๆ นะครับ ผมได้ข่าวว่าน้องสาวของคุณกำลังอยากย้ายออกไปอยู่คอนโดใกล้มหาลัยของเธอ แล้วถ้าคุณเลิกทำคุณคิดว่าจะไหวกับค่าใช้จ่ายที่บ้านของคุณหรอ? แล้วก็หลานของคุณอีกคุณจะมีปัญญาช่วยพี่สาวคุณเลี้ยงไหม? งานสมัยนี้มันหากันยากนะคุณ”

“คือ ...คือว่า ดิฉัน”

ภัทรกาฬพูดดักทางเธอทุกอย่างเหมือนรู้ทัน ขณะที่ญารินเองก็ไม่ไหนไม่ถูกเมื่อได้ฟังคำพูดของเขา มันยิ่งตอกย้ำความจนตรอกของเธอเข้าไปอีก แทบจะไม่มีทางให้ไปได้เลย

“เอาเป็นว่าคุณก็ทำงานเหมือนเดิม และตั้งใจทำให้มากกว่านี้นะครับ ผมรู้ว่าคุณเป็นคนเก่งยังไงคุณก็ทำได้ครับ”

ภัทรกาฬไม่ได้อยากให้เธอกดดันแบบนี้เลย ทว่าก่อนที่จะตัดสินใจลากเธอเข้ามาทำแบบนี้ก็เพราะว่าเขาเห็นอะไรบางอย่างในตัวของญาริน และก็เชื่อมั่นว่าเธอจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

“ค่ะ”

“เชิญครับ ผมจะทำงานแล้ว อ่อ!! ตอนบ่ายถ้าผมไม่เห็นน้องชายผมเข้าบริษัท คุณเตรียมเดือดร้อนได้เลยนะครับ ...เชิญ”

คำพูดส่งท้ายก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องประธานบริษัทแห่งนี้ มันเหมือนกับก่อนหน้านี้เขาปลุกเธอให้ฟื้นคืนชีพด้วยถ้อยคำให้กำลังใจแล้ว ทว่าตอนจบเขากลับสะดุดขาเธอล้มลงที่พื้นอย่างนั้นเลย

แล้วญารินจะไปหาณัฐกานต์จากที่ไหนล่ะ สนามแข่งรถในประเทศกรุงเทพฯ ก็ตั้งมากมาย และถ้าเกิดไปตามตัวมาเธอก็คิดว่ามันเป็นเรื่องยากที่เขาจะกลับเข้ามาในบริษัทพร้อมกันกับเธอได้

Line ~~

‘Thongruk_rukna : พี่ริน โอนค่าคอนโดมาให้รักยังอ่ะ เร็วๆ นะ พี่เค้ารอนานแล้ว รักรีบ’

‘YaRin.n : แปบนะ พี่จะโอนไปให้เดี๋ยวนี้แหละ’

‘Thongruk_rukna : คัมซาค้าบป๋ม จุ๊บๆ’

ร่างเพรียวบางอยากจะมุดตัวเข้าประตูไปที่ไหนก็ได้สักที่ในวันนี้เลย ยังไม่ทันจะได้เลิกงานกลับถึงบ้านก็มีคนไลน์มาขอเงินแล้ว และเธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วย

ต้องรักหรือน้องสาวของเธอเพิ่งจะสอบติดคณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศไทย ต้องรักเป็นเด็กใฝ่เรียนมาโดยตลอด ถ้าเป็นเรื่องการเรียนแล้วน้องสาวคนนี้ไม่เคยทำให้เธอและคนในครอบครัวผิดหวังเลย

ตั้งแต่สมัยตอนที่แม่ของเธอยังอยู่แม้จะไม่มีเงินแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องการเรียนแม่ของเธอจะพยายามหามาให้ทันใช้ตลอด โดยที่ไม่บ่นเหนื่อยเลยสักคำ

ต้องรักเองก็ถูกเลี้ยงมาแบบนั้นจนหลังจากแม่ของพวกเธอทั้ง 3 คน จากไปแล้ว หากผู้เป็นพี่สาวอย่างญารินไม่สนับสนุนน้อง สานต่อความต้องการของผู้เป็นแม่แล้ว คิดดูว่าน้องสาวของเธอจะเสียใจมากเพียงใดในเมื่อที่ผ่านๆ มา เธอเคยได้รับโอกาสจากผู้เป็นแม่มาโดยตลอด

“แล้วฉันจะไปหาคุณที่ไหนเนี้ย!! เฮ้อออ...” ถึงตอนนี้จะเกือบเที่ยงแล้ว แต่ร่างเพรียวบางก็ต้องหอบกระเป๋าออกไปตามหาเจ้านายหนุ่มของตนเอง

แทนที่จะได้มีเวลาไปทานอาหารกลางวันเหมือนอย่างพนักงานทั่วไปเขา กลับต้องเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับคนเกเรไม่รู้จักโตเพียงคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของเธอวุ่นวายอยู่แบบนี้