Chapter 4/2

Chapter 4

[4/2]

@สนามแข่งรถ

กว่าที่ญารินจะหาตำแหน่งที่ณัฐกานต์อยู่ได้ก็ใช้เวลาเกือบเป็นชั่วโมงเลย โชคดีที่วจีเลขาฯ สาวรุ่นใหญ่ของภัทรกาฬเป็นคนให้ข้อมูลกับเธอมา ไม่อย่างนั้นญารินคงจะหาไม่เจอและคงไม่ทันเวลาเข้างานตอนบ่ายแน่นอน

“นี่ค่ะพี่ ไม่ต้องทอนนะคะ”

“จะทอนได้ไงล่ะน้อง ก็มันพอดีแล้วนี่ ฮ่าๆๆ”

“อู๊ยย! แฮร่ๆ” ร่างเพรียวบางกำลังเดินลงจากรถแท็กซี่มาหลังจากที่ชำระค่าเดินทางเสร็จแล้ว จะบอกว่าเมื่อสักครู่นี้ไม่ได้ขายขำแต่อย่างใด เพราะเธอเองก็ไม่ทันรู้เลยปล่อยไก่ตัวโตใส่คนขับไปเลย

ตอนนี้ญารินเข้ามาด้านในสนามแข่งรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเดินเข้ามาในงานก็ต้องเสียเงินอีกรอบ เพราะรู้สึกว่าวันนี้จะเป็นงานแข่งรถด้วยหญิงสาวเองก็เพิ่งรู้จากพนักงานขายบัตรด้านหน้า

ร่างเพรียวบางกำลังมองหาที่นั่งตามเลขบัตรที่ตนเองได้มา แสงแดดส่องลงกลางหัวแบบนี้ทั้งร้อนทั้งเหนื่อย ยังจะต้องทนแบกหน้าหาที่นั่งอีกเธอเองก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

แต่ทันใดนั้นหญิงสาวก็กลับฉุดคิดได้ว่าหากมัวแต่รอให้ถึงเวลาเริ่มแข่งก็คงจะเลยเวลางานหรือไม่ ญารินจึงเกิดความคิดว่าจะต้องไปหาเจ้านายหนุ่มของตนก่อนที่งานจะเริ่มให้ได้ และแล้วขาเรียวยาวก็พาร่างตัวเองเดินหันหลังกลับไปหาพนักงานขายตั๋วให้ตนเองก่อนหน้า

“เอ่อ น้องคะ? พอดีพี่มาหาคนรู้จักน่ะค่ะ เค้าน่าจะลงแข่งวันนี้ด้วย น้องพอจะรู้จักคนที่ชื่อณัฐไหมคะ?” ร่างเพรียวบางยืนถามพนักงานที่กำลังยืนขายตั๋ว

“ณัฐ? ถ้าเป็นคนลงแข่งวันนี้ก็มีอยู่ 2 ณัฐนะพี่ พี่จะเอาณัฐไหนอ่ะ?” เด็กวัยรุ่นผู้ชายที่เป็นพนักงานเอ่ยถามเธอกลับด้วยสีหน้ากวนๆ ทำให้ญารินต้องอธิบายบอกลักษณะให้ฟัง

“ณัฐที่ตัวสูงๆ ประมาณนี้ และก็ที่แขนจะมีรอยสักทั้งสองข้างเลย ที่มือก็มีรอยสักรูปนกอะไรซักอย่างอ่ะน้อง เออ... แล้วก็ชอบทำหน้านิ่งๆ ด้วย” ญารินอธิบายให้เด็กขายตั๋วหน้างานได้รู้ พร้อมทั้งทำท่าทำทางบอกลักษณะไป

“อ๋อ... เฮียณัฐ แล้วพี่เป็นไรกับเค้าอ่ะ” ดูเหมือนว่าเด็กขายตั๋วหน้างานจะพอรู้เรื่องบ้างแล้ว

“พี่เป็นเพื่อนร่วมงานของเค้าน่ะ เอาเป็นว่าน้องพาพี่ไปหาเค้าได้ไหมตอนนี้?”

“ไม่ได้หรอกครับผมทำงานอยู่ แต่ถ้าพี่อยากไปหาเค้าผมบอกทางให้ได้นะ”

“ได้ๆ งั้นรีบบอกมาเลย” ร่างเพรียวบางตื่นตัวขึ้นมาทันทีเมื่อเธอจะได้เจอเจ้านายหนุ่มสักที

หลังจากที่ได้รับข้อมูลมาแล้วว่าณัฐกานต์อยู่ที่ตรงจุดไหนของงาน ญารินไม่รอช้ารีบพาตนเองไปตามทางที่เด็กคนนั้นบอกมาเมื่อสักครู่

ทางที่เธอกำลังเดินทางคืออาคารขนาดใหญ่ที่จากสายตาของเธอสังเกตดูรอบๆ แล้วคิดว่าน่าจะอู่รถสำหรับนักแข่ง ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสนามแข่ง

รถแข่งมากมายที่จอดอยู่มีผู้คนให้ความสนใจเป็นอย่างมาก รถหรูมากมายไม่รู้ว่ากี่คันในที่นี้ไม่ได้ดึงดูดสายตาของญารินเท่ากับผู้คนนี้นัก เพราะเป้าหมายของเธอคือการหาตัวณัฐกานต์ให้เจอ

หญิงสาวยกข้อมือของตนเองขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ก็ปาไปเที่ยงกว่าแล้ว เธอคิดว่าคงจะกลับเข้างานไม่ทันแน่ๆ แถมตอนนี้ไม่รู้ว่าเจ้านายของเธอจะอยู่ตรงจุดไหน ก่อนจะเดินหาไปเรื่อยๆ ท่ามกลางเป้าสายตาของผู้ชายมากมายที่กำลังดูแลรถอยู่ในที่นี้

“ว้าว มีสาวที่ไหนพลัดหลงมาเดินแถวนี้วะนั่น?”

อีกทางด้านหนึ่ง หนึ่งในคนที่กำลังเช็ครถที่เตรียมจะลงแข่ง เรียกความสนใจของเพื่อนอีกคนให้หันไปมองดู

ขณะที่อีกคนยังอยู่ในท้องรถก็ต้องมุดหน้าออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นกับสิ่งที่เพื่อนบอก

“หึ มาจนได้นะ” คนที่มุดตัวออกมาจากท้องรถไม่ใช่ใครที่ไหน แต่กลับเป็นณัฐกานต์เอง ร่างสูงไม่ตกใจสักเท่าไหร่เพราะคิดไว้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียก็คงจะหนีไม่พ้น

“ห้ะ? มึงว่าไงนะ”

“ถ้ายัยนั่นมาถามหากู มึงบอกไปเลยนะว่ากูไม่ได้อยู่ที่นี่ เอาประแจมา” ณัฐกานต์บอกเพื่อนเสร็จแล้วก็มุดตัวหายกลับเข้าไปใต้ท้องรถอีกรอบ พร้อมกับเครื่องมือซ่อมรถที่อีกคนยื่นให้ ปล่อยให้คนเป็นเพื่อนยืนงงกับคำพูดของเขาอยู่ข้างๆ รถ

“เดี๋ยวก่อน มึงรู้จักกับเค้าหรอ ใครวะ?” อัครเดช หรือ ‘โอม’ เพื่อนสนิทของณัฐกานต์กำลังงงอยู่ว่าเพื่อนของเขารู้จักกับหญิงสาวที่เดินชะเง้อมองหาอะไรสักอย่างตอนนี้อย่างนั้นหรือ ทว่ากลับไร้ซึ่งคำตอบจากเพื่อนของเขา

“งั้นงานนี้กูต้องเสือกซักหน่อยล้ะ หึ” ว่าแล้วอัครเดชก็เดินไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก

“สวัสดีครับ คุณกำลังอะไรอยู่หรือเปล่า ให้ผมช่วยไหม?”

ร่างสูงของชายที่ไม่คุ้นหน้าเดินมาหยุดตรงหน้าของญาริน ด้วยความสูงระดับไล่เลี่ยกันกับเจ้านายของเธอทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับขยี้ตาเพราะต้องปรับโฟกัสสายตาสู้แสงแดดด้วย

ร่างเพรียวบางยืนพิจารณารูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาเธอในตอนนี้ ทั้งใบหน้าและรูปร่างการแต่งตัวดูดีไปทุกสัดส่วน ถึงแม้จะอยู่ในชุดที่ใส่สบายอย่างเสื้อยืดกางเกงยีนส์เท่ๆ แต่พอมองแล้วก็เป็นของแบรนด์ราคาแพงทั้งนั้น อดีตนางแบบสาวอย่างเธอรู้จักแบรนด์นี้ดี

“เอ่อ สวัสดีค่ะ คือว่าฉันมาหาคุณณัฐกานต์น่ะค่ะ คุณพอจะรู้จักไหมคะ?” ญารินถือโอกาสนี้ถามหาบุคคลเป้าหมายทันที อย่างน้อยต้องมีสักคนในนี้บ้างล่ะที่จะต้องรู้จักเขา

“ไม่ทราบว่าคุณคนสวยเป็นอะไรกับมันหรอครับ?”

“มัน?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วใส่คนตรงหน้าด้วยความสงสัยกับคำพูดที่ดูเหมือนอีกคนจะรู้จักกันกับเจ้านายของเธอ

“อ่อ ผมชื่อโอมครับเป็นเพื่อนของไอ้ณัฐมัน” ชายหนุ่มตรงหน้าบอกกับเธอ พร้องกับรอยยิ้มอ่อนๆ ที่ส่งมอบมาให้ พระเจ้าเวลาเจอรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แบบนี้ช่างทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวขึ้นมาเสียดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ

“อ๋อ... ค่ะ ดิฉันชื่อญารินค่ะ เป็นเลขาฯ ของคุณณัฐกานต์”

“หึ แบบนี้นี่เอง เอ่อ... คือว่าวันนี้ไอ้ณัฐมันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกครับ”

“แต่เมื่อคืนเค้าบอกฉันว่าจะมีแข่งรถนะคะ”

“เมื่อคืน?” คำพูดของญารินเหมือนจะดึงความสนใจให้ชายหนุ่มตรงหน้าเธอสงสัย จนต้องรีบขยายความให้กระจ่างทั้งที่ก็ไม่ใช่เรื่องจริงเท่าไหร่นัก

“อะ เอ่อ คือว่าเค้าแจ้งดิฉันมาทางโทรศัพท์น่ะค่ะ”

“เอาอย่างนี้ไหมครับ ผมว่าเราเข้าไปนั่งข้างในแอร์เย็นๆ ดีกว่าครับ อยู่ตรงนี้มันร้อน เดี๋ยวผมจะติดต่อมันให้มาหาคุณเอง โอเคไหมครับ?” กิริยาเลิ่กลั่กของญารินไม่สามารถทำให้อัครเดชเชื่อได้นัก เธอจะรู้ตัวไหมว่าเวลาที่ตัวเองกำลังโกหกอยู่เขาดูมันออก ‘เรื่องนี้ชักจะสนุกแล้วสิ’

“คุณติดต่อเค้าได้หรอคะ? ทำไมฉันติดต่อเค้าไม่ได้เลย”

“เอาเป็นว่าเข้าข้างในก่อนเถอะครับ” อัครเดชถือวิสาสะโอบเอวร่างบางไว้อย่างหลวมๆ เพื่อที่จะให้เธอเดินเข้าไปด้านในห้องสำหรับรับรองแขกในที่นี้

ญารินไม่ทันจะได้คำตอบอะไรจากคนที่พาเธอเดินเข้ามาในห้องนี้เลย จนกระทั่งเขาบอกให้เธอนั่งรอในนี้ไปก่อนแล้วเขาจะไปติดต่อณัฐกานต์ให้ เธอเองก็คิดว่าคงจะเชื่อถือได้อยู่หรอก เพราะดูจากท่าทางของเขาเหมือนจะรู้จักเจ้านายหนุ่มของเธอจริงๆ ส่วนจะตามเขามาหาเธอได้จริงหรือไม่ก็คงต้องรอลุ้นเหมือนกัน