Chapter 5/1

Chapter 5

[5/1]

เวลาผ่านไปเกือบ 10 นาที ชายหนุ่มที่อาสาตัวไปเรียกเพื่อน ก็เดินกลับเข้ามาหาญารินพร้อมกับคนที่เธอต้องการเจอตัว

ร่างเพรียวบางลุกขึ้นยืนออกจากโซฟาที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้ พร้อมกับเดินเข้าไปหาชายทั้งที่เพิ่งเดินเข้ามาด้านใน

เธอนึกอยากจะขอบคุณคนที่ชื่อโอมเสียจริงที่ช่วยเหลือเธอในครั้งนี้ นอกจากจะหล่อมากแล้วยังใจบุญใจกุศลอีกพ่อคุณทูนหัว

“เธอมาที่นี่คงไม่ใช่เพราะว่าจะมาดูเขาแข่งรถกันหรอก ใช่ไหม?”

“กว่าจะเจอตัวได้นะคุณ รู้ไหมว่าวันนี้ฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง ห๊ะ!?”

ทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากันและกัน ทั้งญารินและเจ้านายหนุ่มก็เริ่มมีปากมีเสียงกันอีกเช่นเคย

ญารินอยากจะด่าคนตรงหน้าให้เหมือนกับที่เธอโดนพี่ชายของเขาเรียกไปอบรมสั่งสอนในช่วงเช้าของวันนี้ ดูสิว่าเขาจะรู้สึกเหมือนที่เธอรู้สึกบ้างไหม

“พี่ชายคุณเรียกให้คุณกลับบริษัทให้ได้เลยวันนี้ จนฉันต้องหอบสังขารมาถึงที่นี่ยังไงเล่า!” ประโยคสนทนาระหว่างณัฐกานต์และหญิงสาว อยู่ในสายตาของอัครเดชในตอนนี้

ซึ่งเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมญารินถึงได้กล้าต่อปากต่อคำกับเพื่อนของเขาได้โดยไม่เกรงกลัวเลย ก่อนที่ประโยคต่อไปจะทำให้เขาเริ่มเข้าใจอะไรๆ มากยิ่งขึ้น

“เหอะ! เงินที่พี่ชายฉันให้มาคงจะหนักมากพอสมควรสินะ ถึงได้ลงทุนลงแรงมาตามฉันถึงที่นี่ เธอกลับไปเถอะ อีก 2 ชั่วโมงฉันจะลงแข่งแล้ว อ่อ! กลับไปแล้วก็อย่าลืมโทรไปฟ้องพ่อฉันด้วยล่ะ ฉันจะได้โดนด่าทีเดียวพร้อมกัน 2 คนเลย”

“ฉันกลับแน่ค่ะ แต่เมื่อคุณกลับกับฉันเท่านั้น”

“เดี๋ยวก่อนๆ นะ ทั้งสองคนเลย คือ อย่างนี้นะครับคุณญาริน ผมว่าวันนี้ไอ้ณัฐคงจะกลับไปไม่ได้หรอกครับ งานนี้สำคัญกับเรามากจริงๆ ถ้ามันชิ่งกลับเอาตอนนี้พวกผมก็ซวยกันหมดเลยนะครับคุณ รวมทั้งทีมงานและสปอนเซอร์ด้วย คือตอนนี้คุณคงไม่เข้าใจ แต่ผมว่ารอให้มันแข่งเสร็จก่อนไม่ได้หรอครับ”

อัครเดชรับบทเป็นทนายอาสาเข้ามาไกล่เกลี่ยทั้งสองฝ่าย ก่อนที่จะลงมวยกันเลยเถิดไปมากกว่านี้ เท่าที่เขาฟังบุคคลทั้งสองโต้งเถียงกันแล้ว คาดว่าคงจะไม่จบง่ายๆ แน่นอน

“แข่งเสร็จก็คงกลับไปไม่ทันงานที่บริษัทหรอกค่ะคุณ ถ้าจะพูดเข้าข้างเพื่อนคุณขนาดนี้ ไม่รู้แหละค่ะ! งั้นฉันก็จะอยู่ที่นี่ จะตามราวีกันไปแบบนี้แหละ! ไหนๆ กลับไปก็โดนว่าอยู่ดี”

จากที่จะรับบทเป็นคนดี ทว่าตอนนี้โดนผลักไสให้เป็นผู้ร้ายเข้าข้างเพื่อนสนิทของเขาเสียอย่างนั้น

ส่วนญารินเองก็ดูอารมณ์ร้อนเหมือนกัน เพราะวันนี้ทั้งวันเธอเจอแต่เรื่องที่ทำให้ปวดหัว ‘ท่องไว้ญาริน 3 ล้านๆ เธอต้องทำมันให้ได้’

ณัฐกานต์เองเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดแบบนั้นก็เลยหงุดหงิดขึ้นไปกันใหญ่

แต่แล้วไงใครอยากอยู่รอก็ช่างมันปะไร ถ้าเขาไม่กลับก็คือไม่กลับ ไม่อยู่ทำงานที่บริษัทวันเดียวมันไม่ทำให้กำไรของพ่อหายไป 10 ล้านหรอก

“ยัยบ้าเอ๊ย! ช่างแม่งเถอะ เราไปกันเถอะ ถ้าใครอยากอยู่ก็อยู่ไปสิ”

“อ่าๆ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณเลขาฯ สุดสวย” ว่าจบก็ชวนเพื่อนของเขาออกไปจากตรงนี้เลย ทิ้งไว้ให้ญารินยืนหัวร้อนอยู่ในห้องนี้คนเดียว

“คอยดูเถอะ ไอ้เจ้านายบ้าเอ๊ย!”

(YARIN TALK)

ขณะที่เจ้านายของฉันเดินออกจากห้องรับแขกไปพร้อมกับเพื่อนของเขาแล้ว ฉันได้แต่ยืนอึ้งไปกับคำพูดของเขาที่ไม่แม้แต่จะใส่ใจใครบนโลกนี้เลย คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองชะมัด สาธุเถอะ! สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายเกิดมาชาตินี้ขอให้ลูกอย่าได้มีสามีนิสัยแบบอิตาบ้านี่เลย ขอร้องล่ะ

ไหนๆ วันนี้ก็คงจะไปไม่ทันเข้างานตอนบ่ายแล้ว งั้นขอทำอะไรสนุกๆ แก้เผ็ดเจ้านายคนนี้หน่อยก็แล้วกัน อยากแข่งรถมากนักใช่ไหม? ได้เลยเดี๋ยวแม่จัดให้ เริ่มจากตรงไหนก่อนดีนะ งั้นเดินตามทั้งสองคนนั้นออกไปด้วยเลยก็แล้วกัน

โอเค ตอนนี้ฉันเดินตามสองคนนั้นมาจนถึงจุดที่เขาทั้งสองกำลังยืนเช็ครถกันอยู่ ซึ่งถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นรถคันนี้สินะที่จะใช้ลงสนาม คนที่ชื่อโอมเพื่อนสนิทของเจ้านายฉันกำลังเช็คเครื่องยนต์อยู่กระโปรงรถด้านหน้า

ส่วนคุณณัฐก็กำลังเช็คอะไรสักอย่างอยู่ด้านในรถ และในตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวฉันเองคิดอะไรอยู่ ถึงได้เปิดประตูรถออกมาแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งประจำจุดผู้โดยสาร

“เฮ๊ย! เธอจะเข้ามาทำไม!?”

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าคุณยังยืนยันจะอยู่ที่นี่ ฉันก็จะอยู่ด้วย” คุยกันดีๆ ไม่ชอบนักก็ต้องเอาแบบนี้แหละ ขืนกลับเข้าบริษัทโดยไม่มีเขากลับไปด้วยก็โดนคุณนาฟด่าอยู่ดี สู้อยู่ที่นี่กวนประสาทเขายังจะดีซะกว่า

“เธอมันบ้า!” ในตอนนี้อีกคนมองหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง ดูเหมือนเขาจะหัวเสียไม่น้อย จนทุบมือหนาเข้าไปที่พวงมาลัยรถ

“แล้วไง” ส่วนฉันเองก็ไม่ยอมน้อยหน้าให้หรอกนะ บอกเลยวันนี้ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง

“แล้วไง? เธออยากรู้จริงๆ ใช่ไหม หื้ม?”

“นะ ...นี่คุณ” แต่ในขณะที่ตัวฉันมั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าอีกคน พอเจอคำพูดของเขาพร้อมทั้งสายตาเริ่มมองมาที่ฉันเหมือนกับตอนที่อยู่ในโรงแรมของเขาไม่มีผิด จนตอนนี้ฉันเริ่มหวาดผวาขึ้นมา กลัวว่าเขาจะเล่นสกปรกเหมือนที่ผ่านมา

ไวเท่าความคิดของฉันเลย เพราะตอนนี้มือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ตรงหน้าท้องของฉัน และนิ้วแกร่งที่สอดเข้ามาด้านในเสื้อเชิ้ตผ่านตรงช่องว่างระหว่างกระดุมเม็ดเล็ก

“คุณอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ นี่มันไม่ได้มีแค่คุณกับฉันนะ”

“แปลว่าถ้ามีแค่เรา เธอจะยอมงั้นหรอ?”

“อย่ามาคิดเองเออเอง เอามือของคุณออกไป! ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนมาช่วย” ไอ้คนบ้า! เอะอะอะไรก็ฉวยโอกาสตลอด ทั้งๆ ที่เพื่อนของเขาก็อยู่แถวๆ นี้ด้วย

“เห็นปากดีแบบนี้ ....อยากรู้จังเลยว่าเกิดอยู่บนเตียงลีลาจะดีขนาดไหน” ดูเขาพูดเข้าสิ โอ๊ย! แม่จ๋าหนูอยากถอนตัว

“เอ่อ ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ วันนี้คุณคงไม่สะดวก” แพ้อีกแล้ว ...แพ้เขาอีกแล้วหรอเรา เล่นเกมแบบนี้ทีไรฉันไม่มีทางสู้เขาได้เลย เอาวะ! กลับไปตั้งหลักกันก่อนก็ได้

“หื้ม? ไม่อยู่ต่อหน่อยหรอ ฉันไม่ว่าอะไรเธอหรอกนะถ้าจะอยู่ต่อน่ะ แต่มันคงต้อง.... มี ‘อะไร’ แลกกันซักหน่อย หึๆ”

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่า”

ปึ่กก!

หลังจากลงจากรถของเขามาได้ฉันก็รีบวิ่งแจ่นออกมาเลย โดยที่ระหว่างวิ่งออกมาก็เห็นท่าทางมึนงงเพื่อนเขาเหมือนกัน คงจะงงล่ะสิว่าฉันเข้าไปในรถตอนไหน

แต่เดี๋ยวก่อนนะ ตอนนี้ฉันว่าฉันเริ่มหลงทางเข้าแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาอยู่ที่ไหนแล้ว สนามแข่งมีซุ้มมากมายหลายที่ผู้คนก็เยอะมาก ฉันกำลังพยายามตั้งสตินึกคิดให้ได้ก่อนว่าจะออกจากงานได้อย่างไร

ตุ๊บ!!

ขณะที่เดินหมุนตัวและมองหาทางออกอยู่นั้นก็ได้ชนเข้ากับใครที่ไหนก็ไม่รู้ จนอีกฝ่ายที่ถูกชนโดนแก้วน้ำที่ตัวเองถือมาด้วยเลอะเต็มๆ ใส่เสื้อของเขา

“ว้าย! ตายแล้วฉันขอโทษค่ะ คุณเป็นอะไรมากไหมคะ? ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ” ฉันรีบขอโทษผู้ชายทรงอ้อนแอ้นตรงหน้า พร้อมกับหยิบเอาทิชชู่ในกระเป๋าสะพายของตัวเอง เข้าไปเช็ดน้ำที่หกเลอะใส่เสื้อเขาอย่างเร็ว

“กรี๊ดดดด!!” เอาแล้วไง เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูแบบนี้ เขาคงไม่พอใจฉันอยู่แน่ๆ เลย ทำไงดีญาริน ฮือออ

“เอ่อ คะ คุณ คือว่าฉันในขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฉันยินดีรับผิดชอบคุณเลยค่ะ จะให้ฉันซักเสื้อมาคืนคุณก็ได้นะคะ”

“ในที่สุด!” จู่ๆ ชายทรงอ้อนแอ้นก็พูดอะไรออกมาแบบที่ทำให้ฉันมึนงงไปกับคำพูดของเขา

“คะ?”

“ในที่สุด!!!” นี่เขาโดนน้ำหกใส่จนเพี้ยนไปแล้วงั้นหรอ 0_0

“??”

“ในที่สุดฉันก็เจอเธอแล้ว แม่นางฟ้านางสวรรค์ส่งมาโปรดของเจ้” คนทีเรียกตัวเองว่าเจ้า ดูเหมือนจะไม่ได้ให้ความสนใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ฉันชนเขาเลย แถมยังทำท่าทางดีใจอะไรบางอย่างเมื่อมองหน้าฉัน

“คุณพูดกับฉันอยู่รึเปล่าคะ?”

“Of course!! ใช่สิจ๊ะ นี่เจ้กำลังคุยกับหนูอยู่”

“เอ่อ คือเรื่องเมื่อกี้นี้ฉันขอโทษจริงๆ นะคะ และก็ยินดีชดใช้หากคุณต้องการ” เรื่องเมื่อกี้นี้ฉันผิดเต็มๆ เลยที่ไม่ดูทางจนเผลอทำความเดือดร้อนให้เจ้สาวสองคนนี้

“เจ้ไม่เป็นไรมากหรอกจ้ะหนู แต่! ถ้าหนูยินดีจะชดใช้เจ้ เจ้ก็พร้อมรับค่ะ”

"หนูชื่ออะไรหรอ?"

"ญารินค่ะ"

"ว้าวชื่อเก๋มากกก นี่เจ้ชื่อผักหวานนะ"

“แล้ว... ฉันจะชดใช้ยังไงคะ?”

“ตามเจ้มา!!! หุ๊ๆๆ”

ยังไม่ทันที่จะได้ตอบตกลงเลยว่าจะไปไหม แต่กลับโดนอีกฝ่ายดึงแขนของฉันให้เดินตามเขาไปทางด้านเต็นท์ขนาดใหญ่ และฉันก็ไม่รู้ว่าข้างในเต็นท์นั้นคืออะไร แล้วเขาจะพาฉันไปทำอะไรที่นั่น คิดแล้วก็แอบหวั่นว่าเจ้คนนี้จะทำอะไร

จนกระทั่งเดินมาถึงด้านในเต็นท์ ฉันก็เลยถึงบางอ้อแล้วตอนนี้ ช่างแต่งหน้าและผู้หญิงสวยๆ มากมายถูกจับเข้าคู่ให้พอดีกับช่างแต่งหน้าพร้อมกับบรรเลงงานศิลป์ลงบนใบหน้าแต่ละคนให้สะสวย ถ้าให้เดาก็คงจะเป็นพริตตี้ในงานแข่งรถครั้งนี้แน่นอนเลย

“มาๆๆ เข้ามานั่งตรงนี้นะหนู”

“อ้าว! อิเจ้ผักหวาน นี่มึงไปหาพริตตี้ที่ไหนมาแทนน้องชมพู่ได้วะนั่น โอ้โห... นี่มึงเล่นจ้างดารา เซเลบฯ เลยหรอ?”

“ไม่ใช่ๆๆ อะ เอ่อ.. คือหนูไม่ใช่ดาราเซเลบค่ะ” ดูเหมือนตอนนี้ฉันเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าเจ้คนที่ชื่อผักหวานพาฉันมาที่นี่ทำไม ปฏิเสธตอนนี้จะทันไหมนะ ฮือออ