ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย

------------------

เสียงเครื่องรถจักรยานยนต์คันเก่าดังกระหึ่มฝ่าความเงียบของถนนลูกรังที่ตัดผ่านป่าละเมาะห่างไกลหมู่บ้านแสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนถนนดินแดงร้อนระอุ ฝุ่นคลุ้งกระจายไปตามจังหวะการบิดคันเร่งของชายหนุ่มร่างหนาในชุดข้าราชการสีกากี

หาญ ชะลอรถลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งผิดปกติข้างทาง 

"เฮ้ย นั่นมันคนนี่หว่า"

ร่างของชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่บนพงหญ้า ข้าราชการหนุ่มป้ายแดงผิวเข้มรีบดับเครื่องกระโดดลงจากรถพุ่งเข้าไปดูด้วยอาการตกใจ 

"นะ น้าเป็นใครมาจากไหนล่ะเนี่ย!!"

"แค่ก! แค่ก!!"

ทันทีที่เขาพลิกร่างนั้นขึ้นมา หาญถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นแผลฉกรรจ์ที่ถูกยิงเข้ากลางอก เลือดสีข้นไหลซึมจนเปื้อนพื้นดินแดงเป็นวงกว้าง

"น้า! น้าทำใจดี ๆ ไว้ ใครมันทำน้ามาเนี่ย"

"อึก! เฮือกก"

ชายแปลกหน้าคนนั้นพยายามพะงาบปากหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก ตาของเขาส่วนหนึ่งเหลือบมองชุดข้าราชการที่หาญสวมอยู่ มือที่สั่นเทาและชุ่มไปด้วยเลือด คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชายหนุ่มแน่นจนเลือดเปื้อนแขนเสื้อสีกากี

"กู กูคงไม่รอดแล้ว" 

เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด 

"พวกมันตามฆ่า กูหนีมันไม่พ้น"

"น้าอย่าเพิ่งพูดมาก!! ฉันจะพาน้าไปส่งโรงพยาบาล" 

หาญพยายามจะประคองร่างกำยำนั้นขึ้นเพื่อจะเอาซ้อนท้ายรถตรงไปโรงพยาบาล ถึงแม้ระยะทางจะค่อนข้างห่างไกล หากรีบไปอาจช่วยยื้อชีวิตน้าชายร่างสูงใหญ่ไว้บนโลกนี้ต่ออีกหน่อย

"ไม่ต้อง! แค่ก!!" 

ชายแปลกหน้าคนนั้นตะคอกออกมาพร้อมกับกระอักเลือดสีเข้มจนเปื้อนไปตามไรฟัน มือที่สั่นระริกพยายามดึงสร้อยออกจากคออย่างทุลักทุเล มันเป็นสร้อยพระเหรียญเก่าที่ตอนนี้นองไปด้วยเลือดจนแดงฉาน เขาจับสร้อยเส้นนั้นยัดใส่มือของหาญด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ 

"เอ็งเป็นผู้ใหญ่สินะ เอ็งคงมีสัจจะมากกว่าโจรหลังเขาอย่างพวกข้า อึก!"

"นี่สร้อยของข้า เอามันไปที่บ้านดอนป่าไผ่ ฝาก... ฝากดูแลอีดวงใจ ลูกสาวคนเล็กของข้าด้วย... "

"ฉันดูแลใครไม่ได้หรอกน้า!"

"หึ ข้าเชื่อว่าเอ็งจะดูแลมันได้ อั๊ก!"

"น้า..." 

สายตาเขาก้มมองดูสร้อยพระในมือ ก่อนจะกำมันไว้แน่นจนมือนั่นสั่นเทา

"ถือว่าช่วยคนบาป อย่างข้าเถอะ...นะ"

"น้า!!!"

สิ้นคำพูดนั้น ร่างที่เคยดิ้นรนกระตุกเกร็งก่อนจะนิ่งสงบไป ดวงตาที่เบิกกว้างนั้นยังคงจ้องมองหน้าหาญเหมือนจะทวงถามคำสัญญาที่เพิ่งฝากฝังไว้ 

หาญยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมพัดใบไผ่สีกัน เขาจ้องมองสร้อยพระในมือที่ชุ่มไปด้วยเลือดสลับกับใบหน้าของคนตายด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

ลูกสาวคนเล็ก... บ้านดอนป่าไผ่ 

"บอกก่อนนะน้า ฉันไม่รับปากว่าจะดูแลลูกสาวน้าได้ตลอดรอดฝั่งหรอกนะ ไปสู่สุคติเถอะนะน้าเดี๋ยวฉันจะไปบอกตำรวจให้มาดูน้านะ"

ยกมือไหว้ท่วมหัวชายผิวเข้มสูดหายใจเข้าลึก เขากำสร้อยเส้นนั้นแน่นจนเหรียญพระกดลงบนฝ่ามือ แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ในเมื่อเป็นคำขอของคนใกล้ตายมันก็ยากจะปฏิเสธ 

"เอาวะ เป็นไงเป็นกัน"

หาญดับเครื่องรถจักรยานยนต์หน้ากระท่อมไม้ทรุดโทรม สายตามองร่างซูบผอมของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งที่กำลังก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าอยู่ข้างบ้าน เนื้อตัวเธอมอมแมมจนดูแทบไม่ได้

นี่สินะ ผู้หญิงที่ชื่อ ดวงใจ

ทันทีที่เห็นชายแปลกหน้าในชุดสีกากีเดินเข้ามาในเขตบ้านดวงใจก็สะดุ้งสุดตัว เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

"มาหาใครจ๊ะ ที่นี่มีแค่ฉันคนเดียวน่ะจ้ะ"

หาญไม่ตอบอะไร เขามองใบหน้าอิดโรยนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือหยิบสร้อยพระเหรียญเก่าที่ยังมีรอยเลือดเกรอะกรังออกมาจากกระเป๋าเสื้อหน้าอก ยื่นส่งให้เธออย่างช้า ๆ

"!!!"

เพียงแค่เห็นสร้อยเส้นนั้น ดวงใจก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น อ้าปากค้าง แววตาที่เคยหวาดกลัวกลับแตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา

"พะ พ่อฉันตายแล้วเหรอจ๊ะ" 

เธอกลั้นใจถามออกไป หาญพยักหน้ารับช้า ๆ นัยน์ตาของเขาทอดมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเห็นใจ

"อือ พ่อเอ็งฝากสร้อยเส้นนี้ไว้ให้ก่อนตาย แกฝากให้กูเป็นคนดูแลมึงต่อ"

"ฮึก! ฮือ"

สิ้นคำยืนยันหญิงสาวสะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเทิ้ม มือที่เปื้อนดินโคลนลูบคลำไปตามสร้อยพระที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ราวกับอยากสัมผัสถึงไออุ่นสุดท้ายของพ่อที่หลงเหลือไว้ รอยเลือดแดงฉานที่ติดอยู่บนเหรียญพระมันตอกย้ำว่าพ่อของเธอต้องตายอย่างทรมานเพียงใด

"พ่อจ๋า ฮึกฮือ ทิ้งนังใจไปทำไม พ่อไม่อยู่แล้วนังใจจะอยู่กับใคร พ่อจ๋า!"

เสียงร้องไห้ของดวงใจแว่วโหยหวนไปตามลม ดูน่าเวทนาจนหาญที่ยืนมองอยู่ถึงกับสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มันคือความเจ็บปวดของผู้หญิงคนหนึ่งที่โลกทั้งใบพึ่งจะพังทลายลงตรงหน้า พ่อที่เป็นทั้งชีวิตและกำแพงคอยปกกันภัยจากคนโฉดบัดนี้ได้พังลงไม่เหลือชิ้นดี

--------------------