Chapter 7 แค่คู่จิ้น     

"หอมจัง" เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้น ทำให้หัวใจของมารียาเต้นไม่เป็นจังหวะ และแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอแน่ใจว่ามันคือเสียงของกวินอย่างแน่นอน ดาราสาวค่อยๆ หันหน้ามาที่ต้นเสียง ภาพของชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า เขาสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินธรรมดา แต่ทำไมมารียากลับคิดว่าเขาช่างหล่อเหลาและดูมีเสน่ห์ ผิดกับมาร์ตินพระเอกแนวหน้าเธอกลับมองว่าหน้าตาไม่ได้เรื่อง                                                                                                     

"คุณเข้ามาได้ยังไงแล้วพี่เชอรี่ล่ะ!" เวลานี้มารียารู้สึกร้อนรนใจ เพราะกลัวว่าผู้จัดการส่วนตัวของเธอจะเจอกับกวิน                                                         

"เชอรี่สตรอว์เบอร์รีอะไรของคุณ ผมเดินเข้ามาก็ไม่เห็นใครนี่ แถมประตูหน้าบ้านยังเปิดกว้างเอาไว้ ผมยังคิดในใจอยู่เลยว่าคุณเปิดรอผมหรือเปล่า" กวินพูดออกมาพร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มไปที่ดาราสาว แต่เธอกลับมองค้อนใส่เขาแทน ทั้งที่ภายในใจนั้นรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก     

"ใครเขาจะไปเปิดรอคุณ สงสัยพี่เชอรี่ออกไปแล้วไม่ปิดประตูให้แน่เลย" มารียาพูดพร้อมกับตักข้าวผัดใส่จาน ก่อนจะเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วลงมือรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย                                       

"ใจร้าย!" กวินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่น้อยใจ เพราะชายหนุ่มคิดว่ามารียาน่าจะคิดถึงเขาบ้าง แต่เปล่าเลย แม่ดาราสาวของเขายังคงทำตัวเย็นชาเหมือนดั่งเคย                                                                                       

"นี่คุณ! อยากกินก็ตักเอาเองสิ มือก็มีไม่ได้เป็นง่อยสักหน่อย ทำตัวอย่างกับผีแวบไปแวบมา" คำพูดของดาราสาวทำให้กวินฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะตักข้าวใส่จานแล้วเดินมานั่งรับประทานข้างๆ เธอ                 

"ขอโทษที่ไปไม่ได้บอก พอดีคุณแม่ของผมให้ไปดูงานที่ต่างประเทศ และไม่รู้ว่าคนแถวนี้จะคิดถึงผมหรือเปล่า ที่หายไปโดยไม่ได้บอกกล่าวแบบนั้น" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจ้องมองไปที่ใบหน้างามของมารียา แต่เธอกลับมองมาที่เขา พร้อมกับเลิกคิ้วใส่อย่างไม่ไยดี                

"คุณจะไปจะมาก็ไม่ได้เกี่ยวกับฉันสักหน่อย ไม่ต้องมาบอก เพราะยังไงคุณก็คงคิดว่าผู้หญิงทุกคนเป็นเหมือนกันหมดสินะ" คำพูดของมารียา ทำให้กวินถอนหายใจอย่างแรง                                         

"แน่นอนผมคงจะสู้พระเอกคู่จิ้นทั้งในจอและนอกจอของคุณไม่ได้ เพราะผมมันก็แค่ผู้ชายธรรมดา ที่อยากจะมอบหัวใจให้ผู้หญิงสักคนไว้ดูแล แต่เธอกลับไม่เห็นคุณค่าคอยเหยียบย่ำซ้ำเติม เพราะในอดีตที่เจ้าของหัวใจดวงนี้เคยทำผิดพลาด และผมคงจะไม่ขอโอกาสนั้นกับคุณอีกแล้ว วันนี้ผมตั้งใจจะมาบอกลา ทานข้าวเสร็จแล้วก็จะไป" คำบอกเล่าของกวิน ทำให้มารียานั้นพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล เขาจะรู้ไหมว่าความจริงแล้วหัวใจ ของเธอนั้นมันไม่เคยรับใครเข้ามาเลย นอกจากผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอในเวลานี้             

"ขอบคุณนะคะที่มาลา อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันได้รู้ว่า ยังมีค่าอยู่บ้างในสายตาของคุณ" คำพูดคำจาที่ประชดประชันนั้น ยิ่งทำให้กวินไม่เข้าใจผู้หญิงอย่างมารียา สรุปแล้วเธอต้องการให้เขาอยู่ หรือต้องการให้เดินจากไป แต่ที่แน่ๆ สิ่งที่เขาพูดออกไปเมื่อสักครู่ แค่จะกลับไปตั้งหลัก ไม่ได้คิดจะไปแล้วไปลับสักหน่อย 

ความเงียบได้ปกคลุม เมื่อหนุ่มสาวทั้งสองต่างเงียบไม่พูดอะไรออกมา ทั้งที่ต่างคนต่างก็โหยหากันและกัน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งรับประทานอาหาร ก็มีเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น ทำให้มารียาเดินไปเปิดประตู และเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อแขกที่มาเยือนนั้นคือมาร์ติน                          

"สวัสดีครับคุณมารียา นึกว่าจะมาเสียเที่ยวซะแล้ว ดีจังที่คุณอยู่บ้าน" ดาราหนุ่มพูดพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างออกมา ก่อนที่มารียาจะเปิดประตูเล็กให้เขาเดินเข้ามาในบ้านของเธอ                                                         

"สวัสดีค่ะคุณมาร์ติน คุณมีธุระกับอะไรกับฉันหรือเปล่า" ที่มารียายอมเปิดประตูให้มาร์ตินเข้ามา เพราะวันนี้เธอไม่ได้อยู่บ้านคนเดียว อย่างน้อยกวินก็อยู่ข้างในบ้าน และเธอก็กำลังคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้

"ไม่มีธุระแต่คิดถึงได้ไหมครับ" ในขณะที่เดินเข้ามาในบ้าน มาร์ตินได้หยอดคำหวานเหมือนกับที่เขาเคยพูดกับผู้หญิงทุกคน แต่ดาราสาวกลับฟังดูเฉยๆ และเธอก็ไม่ได้พูดจาโต้ตอบเขาออกไป                          

"เชิญนั่งค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาน้ำมาให้รอแป๊บหนึ่งนะคะ" มาร์ตินนั่งลงที่โซฟาห้องรับแขก ก่อนจะมองไปรอบๆ บ้าน ที่ค่อนข้างจัดได้คลาสสิค                                                                                                              

มารียาเดินเข้ามาในครัว แล้วเปิดตู้เย็นรินน้ำใส่แก้ว เพื่อไปให้แขกผู้มาเยือน ส่วนกวินนั้นเพิ่งจะล้างจานเสร็จ และกำลังยืนเช็ดเพื่อเก็บเข้าที่                                                                                                                     

"ไม่คิดว่าคู่จิ้นของคุณจะมา เขาคงไม่เข้าใจผิดผมกับคุณหรอกนะ ก็อย่างว่าแหละจิ้นทั้งในจอและนอกจอ มิหนำซ้ำแฟนคลับเชียร์ให้เป็นแฟนกันอีกด้วย" กวินพูดออกมาเพื่อหยั่งเชิง เขาอยากรู้ว่ามารียาจะตอบกลับมายังไง

"เซาเว้าแหน่เถาะ ผีเจาะปากเจ้ามาให้เว้าโดยเฉพาะติ!" (หยุดพูดได้แล้ว ผีเจาะปากคุณให้มาพูดหรือไง!) มารียาพูดจบก็เดินออกไป ปล่อยให้กวินยืนงง เมื่อเขานั้นฟังภาษาที่เธอพูดมาเมื่อสักครู่ไม่เข้าใจเลยสักคำ เป็นยังไงล่ะ อยากได้ยินประโยคตอบกลับเธอนักหนา ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว                                                 

"น้ำค่ะ" มารียาวางแก้วน้ำลงให้มาร์ติน ก่อนที่เธอจะนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับเขา 

"ขอบคุณมากครับ บ้านของคุณมารียาน่าอยู่จังเลยนะครับ บรรยากาศข้างนอกก็ร่มรื่นดี" มาร์ตินพูดถึงสิ่งแวดล้อมบริเวณบ้าน แต่สายตาของเขากับจ้องมองไปที่ใบหน้างามของมารียาอย่างไม่ละสายตา              

"ฉันชอบต้นไม้ เพราะที่บ้านนอก หมายถึงบ้านเกิดของฉัน ที่นั่นจะเต็มไปด้วยต้นไม้ที่หนาตา มันจึงทำให้ฉันอยากจะเนรมิตพื้นที่ของบ้านหลังนี้ ให้เป็นสีเขียวล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติ