Compartir

EP.04 : ซ้ำรอย

last update Fecha de publicación: 2025-06-12 17:08:17

“เอาล่ะ... อากาศสดชื่นดีจริง ๆ สมกับที่เป็นเมืองใหญ่”

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะเดินออกจากสนามบิน สะพายกระเป๋าบนบ่าแล้วโบกมือเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังคอนโดที่จองไว้ล่วงหน้า — ที่พักใหม่ที่ฉันจะใช้เริ่มต้นชีวิตบทใหม่ของตัวเอง

โชคดีที่มันอยู่ไม่ไกลนักจากสนามบิน และที่โชคดีกว่าก็คือ... ฉันจองทันก่อนจะถูกใครตัดหน้า ทั้งที่ความจริงแล้วก็มีคนอาศัยอยู่ในห้องนั้นมาก่อนแล้วด้วยซ้ำ

คอนโดสูงทันสมัยตั้งตระหง่านตรงหน้า แม้จะเป็นครั้งที่สองที่ฉันมาเห็น แต่มันก็ยังทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด ฉันยืนมองหน้าประตูอยู่นาน พยายามนึกทบทวนทุกอย่างในหัว — ว่าฉันตัดสินใจอะไรลงไปบ้างตอนเลือกที่นี่...

และสิ่งที่ตามมาก็คือ...

‘หุบปากสักทีได้ไหม!’ ฉันแผดเสียงออกมาด้วยความเหลืออด ‘ต่อให้หมอนั่นจะดังแค่ไหน เขาก็ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันหรอก เข้าใจไหม! แล้วก็—ช่วยทำความเข้าใจใหม่ด้วย ว่าฉันก็คือ ‘ผู้เสียหาย’ ในเรื่องนี้!’

ฉันชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้า ‘และที่สำคัญ—ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับของอีตา ‘ไม่หล่อ’ นั่นด้วย!’

‘...ไม่หล่อ?’ เขาทวนคำเสียงเบา เหมือนกำลังงงหนัก

‘ใช่! ไม่หล่อ!’ ฉันแยกเขี้ยวใส่ ‘ต่อให้มีเขาอยู่คนเดียวในโลก ฉันก็ยังเลือกอยู่คนเดียวจะดีกว่า! อีกอย่างนะ—เธอควรเข้าใจซะด้วยว่าไม่ใช่ทุกคนบนโลกนี้จะรู้จักศิลปินที่ตัวเองไม่สนใจ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาดังแค่ไหน แต่ฉันไม่ได้อยากอยู่กับเขา เข้าใจไหม?’

ฉันถอนหายใจแรงจนรู้สึกเหมือนปล่อยไอน้ำจากหม้อความดัน

‘ฉันทุ่มเงินเก็บทั้งหมดกับคอนโดนี้ เพราะหวังจะมาเรียนต่อในเมืองนี้ หาที่อยู่ใหม่ไกลบ้าน หวังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แล้วเธอมากล่าวหาฉันมั่ว ๆ แบบนี้เนี่ยนะ—ลองใช้สมองคิดดูหน่อย มันจะตายไหม!’

โอเค — อย่าเพิ่งหาว่าฉันปากร้าย ถึงจะแซ่บไปนิดแต่ก็นี่แหละฉันในแบบที่เป็น

ยังไงก็เถอะ... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เงินเก็บทั้งหมดถูกเทลงกับคอนโดนี้ จะให้หาที่ใหม่ตอนนี้ก็ไม่มีทางไหว

เอาวะ! เลือกแล้วก็ต้องลองให้สุด!

“Um—excuse me.”

(เอ่อ – ขออนุญาตสอบถามนะคะ)

ฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บริการหน้าคอนโด Aurum Heights ก่อนจะส่งยิ้มบางให้พนักงานหญิงในชุดสูทเรียบหรู เธอเงยหน้าจากเอกสาร แล้วส่งรอยยิ้มสุภาพกลับมาทันที

“I booked a room here. Is this Aurum Heights Condominium?”

(ฉันจองห้องไว้ที่นี่ค่ะ – ใช่คอนโด Aurum Heights ใช่ไหม?)

“Yes, welcome to Aurum Heights,” รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น “May I ask whose name the reservation is under?”

(ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าจองไว้ในนามของใครคะ?)

“Natalie.” (นาตาลีค่ะ)

“Oh! You’ re the one who booked the penthouse on the top floor, right?” เธอหยิบเอกสารหนาเตอะขึ้นมาแล้วยื่นให้ฉันทันที “Aside from the payment slip, we’ ll also need your signature for the annual lease agreement. Once that’ s done, please give us a moment to check the room before you move in.”

(โอ้ คุณคือคนที่จองเพ้นต์เฮ้าส์ชั้นบนสุดใช่ไหมคะ? นอกจากสลิปโอน เรายังต้องการลายเซ็นของคุณสำหรับสัญญาเช่ารายปี – รอสักครู่หลังจากเซ็นนะคะ เราจะตรวจสอบความเรียบร้อยของห้องให้ก่อนค่ะ)

“Oh... alright. Where should I sign?”

(อ้อ... ได้ค่ะ เซ็นตรงไหนคะ?)

ฉันรับเอกสารและเซ็นชื่อลงไปโดยไม่พูดอะไรอีก พนักงานสาวยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ฉันพลิกหน้ากระดาษ เธอรับเอกสารกลับไปด้วยท่าทางกระตือรือร้นเหมือนคนที่เพิ่งเซ็นสัญญาใหญ่สำเร็จ

ขณะรอ ฉันเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกในล็อบบี้ ปล่อยร่างทิ้งตัวลงในพนักพิงหนานุ่มและถอนหายใจเฮือกใหญ่

มันเป็นวันแรกของการเริ่มต้นใหม่ที่หนักหนาสาหัสเหลือเกิน...

และบางเรื่องที่ยิ่งหนักใจก็ยังรออยู่ข้างหน้า

“This way, please, ma’ am.”

(เชิญทางนี้ค่ะ คุณผู้หญิง)

เสียงพนักงานคนเดิมดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส เธอผายมือเชื้อเชิญให้ฉันเดินตามไปยังลิฟต์ ด้วยจังหวะนุ่มนวลราวกับพนักงานโรงแรมหรูระดับห้าดาว

แน่นอน เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของ Aurum Heights ไม่ใช่ห้องธรรมดา มันตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ระดับพรีเมี่ยม มองเห็นวิวเมืองได้ไกลสุดสายตาและราคาค่าเช่าก็ไม่เบาเลย

แต่ว่านะ...

ห้องนี้ก็ไม่ใช่ของฉันตั้งแต่แรก

อยากรู้ใช่ไหมว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของ?

อีกไม่กี่นาทีก็จะได้รู้เอง

ฉันมาถึงชั้นบนสุดของตึก มือยังสั่นเล็กน้อยขณะลากกระเป๋าใบใหญ่ตามหลังพนักงานออกจากลิฟต์ แสงไฟสีอุ่นส่องเงาฉันสะท้อนบนผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ ดูหรูหรา สูงส่ง และเหินห่างเกินกว่าจะรู้สึกว่าเป็นบ้านของใครสักคนจริง ๆ

ฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างประหม่า จนกระทั่ง...

ประตูกระจกบานใหญ่เบื้องหน้าเปิดออก

เสียงบานพับดังเบา ๆ และชายร่างสูงคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากด้านใน เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตู ดวงตาคมเข้มกวาดมองฉันกับพนักงานที่ยืนเคียงข้าง

พร้อมกับขมวดคิ้วทันที

“What are you doing here?”

(เธอมาทำอะไรที่นี่)

เสียงของเขาราบเรียบ แต่เฉือนลึก ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องนิ่ง ก่อนจะเหลือบมองพนักงานหญิงข้างตัว แล้วกลับมาสบตาฉันอีกครั้ง

“Ah! Mr. Kenneth!” พนักงานสาวร้องเบา ๆ คล้ายตกใจ “I… I think there’ s been some kind of mistake.”

(คุณเคนเนธ! เอ่อ... ฉันว่าต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ ค่ะ)

เอาล่ะ ตอนนี้คงรู้แล้วสินะว่าห้องนี้เป็นของใคร

“Who are you?” (เธอเป็นใครเนี่ย?)

เขาถามเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกดฉันให้เล็กลงในพริบตา แต่ฉันยังยืนนิ่ง สายตาไม่ไหวเอน เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าจะต้องเจออะไรแบบนี้

“I booked this room,” ฉันตอบอย่างเรียบเฉย “And the receptionist told me the room number matched this one.”

(ฉันจองห้องนี้ไว้ และพนักงานบอกว่าหมายเลขตรงกับห้องนี้)

“But this is my place.” เขายังคงจ้องเขม็ง “How could you possibly book this penthouse when I’ ve already booked it myself?”

(แต่นี่มันบ้านของฉัน เธอจะจองเพนต์เฮาส์ห้องนี้ได้ยังไง ในเมื่อฉันจองไว้แล้ว?)

“It might be a system error...” พนักงานหญิงพูดเสียงอึกอัก “Our data center must have made a mistake… but unfortunately, we can’ t refund the deposit to either party.”

(อาจเป็นข้อผิดพลาดของระบบค่ะ... ทางศูนย์ข้อมูลอาจจัดการข้อมูลผิดพลาด — แต่เราไม่สามารถคืนเงินจองให้ได้ค่ะ)

ประโยคนั้นชัดเจน... ไม่ว่าใครจะถูก ไม่มีใครได้เงินคืน

ฉันหลุบตามองพื้น กระเป๋าเดินทางในมือหนักขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่แรงในตัวกลับเบาบางลงอย่างประหลาด

แล้วเสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังขึ้นมา

“What’ s going on here?” (เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?)

เสียงหญิงสาวดังขึ้นอย่างขัดใจ ก่อนที่เจ้าของเสียงจะก้าวออกมาจากห้อง เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนไฮไลต์ทองของเธอไหวตามแรงก้าว ดวงตาคมกริบหรี่มองเราทั้งสามอย่างไม่พอใจ

“Didn’ t you say you were going to call the staff? And now you’ re just standing here doing... what, exactly?”

(ไหนนายบอกว่าจะไปตามพนักงาน แล้วตอนนี้มายืนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้?)

“Just a little issue,” เขาตอบพลางเสยผมขึ้นอย่างลวก ๆ “Apparently, the staff says I booked this unit... and so did she. And they can’ t refund the deposit either.”

(แค่มีปัญหานิดหน่อย พนักงานบอกว่าฉันกับผู้หญิงคนนี้จองห้องซ้อนกัน แล้วพวกเขาก็ไม่สามารถคืนเงินได้)

เธอหันขวับมามองฉัน และชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกแขนกอดอก ดวงตาเต็มไปด้วยแววเหยียดหยันที่ไม่คิดจะปิดบัง

“A fan, huh? Figures…” เธอแค่นเสียงเบา “How much did you pay to dig up where Eden lives?”

(แฟนคลับล่ะสิ… จ่ายไปเท่าไหร่ล่ะถึงรู้ที่อยู่ของเอเดน?)

ฉันยังคงเงียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ในความทรงจำครั้งก่อน ฉันเคยเถียงกลับดุเดือด จนอีกฝ่ายแทบไม่มีที่ยืน...

แต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่เป็นแบบเดิม

ฉันจะเลือกใหม่ — เพื่อให้อนาคตเปลี่ยนไป

“I don’ t know how much you wasted just to get someone like him to look your way,” เสียงของแอมเบอร์เจือความดูแคลนชัดเจนเมื่อเธอก้าวเข้ามาประจันหน้าฉัน ใกล้พอให้กลิ่นน้ำหอมเย็นเฉียบลอยแตะปลายจมูก “But this time, you’ ve taken it way too far.”

(ไม่รู้เธอเปลืองเงินไปเท่าไหร่เพื่อให้เขาเหลียวมอง แต่รอบนี้เธอทำเกินไปมากแล้ว)

ฉันยังคงนิ่ง ไม่หลบ ไม่ตอบโต้

“I should file a complaint—trespassing, harassment... Maybe then you’ d think twice before chasing after some celebrity like–”

(ฉันควรแจ้งข้อหาบุกรุกและรบกวนความสงบ อย่างน้อยมันอาจทำให้เธอคิดได้ก่อนจะตามตื้อพวกคนดังอีก...)

ฉันไม่แน่ใจว่าทำไมความรู้สึกบีบรัดในอกถึงได้หนักขนาดนี้—อาจเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอก อาจเพราะฉันรู้ดีว่าความจริงมันซับซ้อนกว่าที่ใครจะเข้าใจ...

แต่สิ่งที่แน่นอนคือ—ฉันจะไม่มีวันลืมความรู้สึกนี้

“ฮืออออออออออออออออ!!!”

เสียงร้องไห้ดังลั่นราวกับฟ้าถล่ม ทุกคนชะงักงัน แอมเบอร์อ้าปากค้าง ส่วนฉัน... ทรุดตัวลงกับพื้นทันที ก้มหน้า คร่ำครวญอย่างหมดหนทาง แม้น้ำตาจะไม่มีสักหยด แต่เสียงสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยแรงสะเทือนที่ไม่มีใครกล้าขัด

“ฉันตั้งใจมาอยู่ที่นี่จริง ๆ ...” เสียงฉันสั่นเครือในภาษาไทย “ฉันดีใจชะมัดเลยที่ได้เจอนายอีกครั้ง... ฮือ... ฉันแค่อยากจะแก้ไขอดีต ขอแค่ได้รักนายอีกสักครั้งก็พอแล้ว”

เอเดนขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทางไม่แน่ใจชัดเจน รอบข้างเงียบสนิท เหมือนทั้งโลกหยุดหายใจ

“No way! I don’ t believe her!” แอมเบอร์พูดขึ้นทันที “There’ s no way this girl dragged her suitcase all the way here without knowing anything—she’ s lying!”

(ไม่มีทาง ฉันไม่เชื่อยัยนี่หรอก! จะมีที่ไหนที่ผู้หญิงคนนึงจะหอบกระเป๋ามาแบบไม่รู้อะไรเลย — ยัยนี่มันโกหกชัด ๆ!)

เธอก้าวเข้ามาหาฉันอีกครั้งอย่างเอาเรื่อง แต่ฉันเงยหน้าขึ้น แววตาสั่นไหว แต่เสียงกลับนิ่งกว่าที่ใครคาดคิด

“I understand your language.” ฉันพูดขึ้นเป็นภาษาอังกฤษชัดเจน “But this really is my first time moving here... I’ m scared, okay? Nothing here looks like what the brochure promised. Everyone is a stranger to me... How am I supposed to feel safe?”

(ฉันเข้าใจภาษาของพวกคุณนะ... แต่นี่คือครั้งแรกที่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่จริง ๆ ฉันกลัวนะ ตั้งแต่มาถึง ที่นี่ไม่มีอะไรเหมือนในโบรชัวร์เลย พวกคุณก็เป็นคนแปลกหน้า แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าฉันปลอดภัย?)

ห้องทั้งห้องเงียบลงอย่างน่าอึดอัด

เสียงร้องไห้ในตอนแรกอาจฟังดูเว่อร์เกินจริงสำหรับใครบางคน...

แต่ตอนนี้ ทุกคนเริ่มลังเลแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ — อาจไม่ได้บ้าอย่างที่คิด

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   ตอนพิเศษ อาเรน เคนเนธ : บ้านที่เสียงไม่เคยเงียบ

    Where you are, I’ m home Even when I feel alone You’ re the peace I’ ve never known The one place love has grownNo star-lit road or famous light Could guide me more than your quiet might Where you are… That’ s where I’ m whole insideที่ที่มีเธอ... ก็คือบ้านของฉันแม้จะพังทลาย... ฉันก็จะไม่หนีไปไหนเธอโอบกอดฉันไว้... แม้ยามที่ฉันเย็นชาเหมือนหินและสร้างฉันขึ้นใหม่ ด้วยอ้อมแขนเพียงคู่เดียวไม่ใช่ห้องโถงทองคำ... หรือท้องฟ้าหินอ่อนที่ให้ความรู้สึกถูกต้อง หรือเปล่งแสงได้เท่านี้ที่ที่มีเธอ...คือที่ที่ฉันมีชีวิตอีกครั้ง[อาเรน เคนเนธ – วัย 15 ปี กับบ้านที่ใหญ่เกินไปและพ่อแม่ที่ยังรักกันเหลือเกิน]ผมชื่อ อาเรน เคนเนธ ครับ อายุ 15 ปี โตพอจะฟังเพลงร็อก แต่ยังไม่โตพอจะขับรถพาพ่อไปหาหมอได้บ้านของผมใหญ่พอจะมีห้องซ้อมดนตรีเล็ก ๆ ส่วนตัว แต่ก็ยังไม่พอจะซ่อนตัวจากฝาแฝดนรกสองคนนั้นได้สำเร็จแฝดนรก ที่ว่าคือ อลิเซีย กับ แอนนา ฝาแฝดวัยสิบขวบที่เกิดมาพร้อมพลังงานไม่จำกัด เหมือนจับสายฟ้ามาใส่ร่างมนุษย์ ทั้งกวน ทั้งแสบ และที่แย่ที่สุด — พวกเธอ ไม่เคยทะเลาะกันเลยแล้วผมจะหาจุดแตกแยกยังไงล่ะ ถามจ

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   บทส่งท้าย : รักที่ไม่ต้องย้อนเวลา

    “คุณจะไม่เข้าไปหาลูกสาวคุณจริง ๆ เหรอครับ... คุณแม็คซ์เวลล์? เธออาจจะกำลังต้องการคุณอยู่ก็ได้”เสียงหมอหนุ่มพูดขึ้นเบา ๆ ขณะหญิงสาววัยกลางคนยังคงนั่งนิ่ง เธอจ้องผ่านกระจกเข้าไปในห้องพักฟื้นที่ซึ่งลูกสาวของเธอนอนหลับอยู่ ท่ามกลางแสงแดดอุ่นและอ้อมแขนของชายหนุ่มที่คอยดูแลไม่ห่างสามวันที่ผ่านมา เธอนั่งอยู่ตรงนี้ทุกวัน แต่ไม่เคยก้าวเข้าไป ไม่เคยแม้แต่จะเคาะประตูห้องไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอ...แต่เพราะไม่รู้ว่าตัวเอง... ควรได้รับอนุญาตให้เจอหรือเปล่าเธอหลุบตาลงช้า ๆ หัวใจเต้นสั่นเหมือนคนที่รู้ดีว่าเคยทำพลาดมาอย่างใหญ่หลวงละอาย... ที่ไม่เคยอยู่ตรงนั้นเมื่อลูกต้องการละอาย... ที่วันนี้กลายเป็นคนนอกที่ต้องแอบมองผ่านกระจกใสบานหนึ่ง“เธอไม่จำเป็นต้องเจอฉันหรอกค่ะ”น้ำเสียงแผ่วเบาดังลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกทุกอย่างที่ปากไม่กล้าพูด“เข้าใจแล้วครับ...”หมอตอบพลางพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเธอจะหยิบซองซิปพลาสติกออกจากกระเป๋าเอกสารแล้วยื่นให้เขา“ส่งค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดมาให้ฉันก็แล้วกันนะคะ”“อา... อาจจะไม่จำเป็นแล้วครับ” หมอยิ้มสุภาพ ก่อนพูดอย่างระมัดระวัง “เพรา

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.93 : รักนี้มีเสียงหัวใจอีกดวง

    เสียงปืนกึกก้องในห้อง ฉันยกแขนขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดแล้วทุกอย่างก็เงียบ...“แนต! ฉันเอง!”เสียงของวัตสันดังขึ้นพร้อมแรงกอดแน่นที่โถมเข้ามา เธอกอดฉันไว้แน่นราวกับจะไม่ปล่อยอีกเลย ฉันสั่นไปทั้งตัวข้างหลังเรา เทเวลถูกชายอีกคนจับกดกับพื้น ใส่กุญแจมืออย่างรวดเร็ว เอเดนยังเล็งปืนไว้ตรงเขา ปากเม้มแน่น ดวงตาแข็งกร้าว“เอเดน พอเถอะ... เขาแพ้แล้ว” เสียงของวัตสันเบาแต่หนักแน่น “อย่าให้เขาชนะด้วยการเปลี่ยนนายเป็นฆาตกรอีกคน”“ฉันจะ—”“แนตปลอดภัยแล้ว ไปหาเธอเถอะ เอ!”คำพูดนั้นเหมือนดึงเขากลับมา เอเดนมองฉันแวบหนึ่ง แล้วลดปืนลงช้า ๆ เขาก้าวเข้ามา ปลดเชือกที่มัดแขนฉันอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะรวบฉันเข้ามากอดไว้แน่น“จบแล้ว...” วัตสันพึมพำพลางปาดน้ำตา “จบสักที เรื่องบ้านี่”เธอลุกขึ้น หันไปหาชายที่จับเทเวล“พาแนตออกไปที ฉันจะติดต่อหาอลัน”“แน่ใจนะว่าเธอไหว?”เอเดนถาม น้ำเสียงยังระแวงอยู่“โล่งขึ้นเยอะเลย—แต่เรื่องฉันกับเฮอร์วินยังไม่จบนะ” เธอยิ้มเจื่อน ๆ แล้วหันหลังกลับ “ไปช่วยเซลิคก่อน พวกนายออกไปก่อนเลย”เอเดนไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงช้อนตัวฉันขึ้น อุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ฉันซุกหน้าเข้ากับไหล่เขา ส

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.92 : เมื่อรักกลายเป็นกระสุน

    สเตล่าลุกขึ้นช้า ๆ แล้วถอยห่างไปจากฉัน สีหน้าเธอเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้า รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า ราวกับพยายามบอกลาทั้งที่ไม่กล้าเอ่ยคำเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบันได เทเวลปรากฏตัวขึ้น เขาสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิม — ตัวเดียวกับในความทรงจำของฉัน วันที่ทุกอย่างพังทลาย เขาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ และในขณะที่สเตล่ายืนอยู่ข้างห้องอย่างสงบ ปลายนิ้วของเขาก็เลื่อนขึ้นแนบกระบอกปืนไว้ที่ท้ายทอยของเธอ“เพื่อนเธอมาน่ะ แนต” เสียงเขาเย็นชา “ฉันเจอพวกเขาแล้ว — ฉันเจอ มัน แล้ว”ฉันไม่ตอบ ได้แต่มองสบตาเขาอย่างแน่นิ่ง“พวกนั้นไปที่ทำงานของเธอ ถามหาเธอ... ถามว่าสเตล่าเป็นใคร” เขาหัวเราะเบา ๆ “ฉันก็บอกพวกมันว่า พวกเธอไม่ได้มาทำงาน ทั้งที่พวกมันยืนอยู่ข้างล่างนี้เอง”เขากระซิบถัดจากเสียงลมหายใจ“ใกล้... แต่ก็ยังไกล”กริ๊ก— เสียงง้างไกปืนดังชัดเจน ปลายกระบอกแนบแน่นกับต้นคอของสเตล่า เธอหันมามองฉัน น้ำตาคลอในดวงตาสีน้ำตาล แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ปนกับคำขอโทษที่ไม่สามารถพูดออกมาได้เธอรู้... ว่านี่คือวินาทีสุดท้ายของเธอ“พวกมันรู้ว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง” เทเวลพูดต่อ เสียงเรียบเรื่อย “และเธอก็รู้... ว่าฉันทำอ

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.91 : บทของหัวใจที่ไม่มีสคริปต์

    [special part of Eden]ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ — สายเกินกว่าปกติเล็กน้อยและสิ่งแรกที่มือควานหาก็คือโทรศัพท์ เหมือนทุกวันแต่สิ่งที่ไม่เหมือนคือ...ไม่มีข้อความจากนาตาลีเธอไม่ใช่คนหวาน ไม่ใช่คนที่จะแชทมาอรุณสวัสดิ์ทุกเช้าอยู่แล้ว ผมรู้ดี แต่วันนี้มันกลับรู้สึกเงียบผิดปกติจนน่าอึดอัดผมคิดถึงเธอเลยกดเปิดแชทขึ้นมา[เอเดน] : อรุณสวัสดิ์[นาตาลีที่รัก ♥] : อรุณสวัสดิ์ค่ะ...หือ?[เอเดน] : วันนี้เธอแต่งตัวยังไง เซ็กซี่เหมือนเดิมหรือเปล่า[นาตาลีที่รัก ♥] : เซ็กซี่เหมือนเดิมแหละ ♥♥เดี๋ยวนะ... นั่น อีโมจิ สองดวงเลยเหรอ? ผมขมวดคิ้วทันที—ไม่ใช่ว่าแนตไม่เคยส่งอะไรแบบนี้ แต่มันไม่ใช่แนตเลย[เอเดน] : กินข้าวหรือยัง[นาตาลีที่รัก ♥] : ยังเลย มัวแต่คิดถึงคุณอยู่????อีกอันแล้ว...!?ผมเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจ อะไรมันก็แปลกไปหมด แต่ก็ยังลองส่งอีกข้อความไป ทั้งที่รู้ว่าเธอคงจะด่าแน่ ๆ ถ้าเป็นปกติ[เอเดน] : วันนี้ใส่ชั้นในสีอะไร บอกหน่อยได้ไหม[นาตาลีที่รัก ♥] : สีเดิมที่เธอชอบไงล่ะ[นาตาลีที่รัก ♥] : เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ ฉันมีประชุม โอเคไหม ที่รัก????โอเค... นี่แม่งไม่ใช่แนตแน่ ๆเสียงขำหึดังขึ้นจา

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.90 : รักที่พันธนาการ

    “แนต! เธอมาที่นี่ได้ยังไงน่ะ”“เทเวล…”ใบหน้าที่ฉันเคยไว้ใจ กับใบหน้าที่เคยเห็นในความทรงจำเลวร้ายของฉัน… มันทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกอีกต่อไป ดวงตาอ่อนโยนของเขา แววตาคุ้นเคยที่เคยทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย กลับแฝงไว้ด้วยบางอย่างที่น่ากลัวเกินจะอธิบายเขาไม่ใช่แค่คนรู้จัก เขาคือคนที่วางแผนทุกอย่าง… เพื่อให้ฉันตกเป็นของเขาคนเดียว“คุณ—” ฉันพยายามพูด แต่เสียงแทบไม่ออก “คุณทำแบบนี้ทำไม…”“เดี๋ยวก่อนแนต—”“อย่ามาจับฉันค่ะ!!”ฉันผงะถอยทันทีที่ความทรงจำถาโถมกลับมา ฉันจำได้แล้ว… เป็นเขา!เขาคือคนที่ฆ่าสเตล่าและแนนซี่ต่อหน้าฉันในชาติที่แล้ว! ฉันปัดมือเขาออกอย่างแรง ลุกพรวดขึ้นและรีบวิ่งไปที่ประตูแต่พระเจ้าไม่เคยอยู่ข้างฉัน…สเตล่ายืนอยู่ตรงนั้นราวกับรอจังหวะนี้มานานแล้ว รอยยิ้มของเธอแสยะกว้างอย่างเย็นเยียบ ในขณะที่ฉันแข็งค้างเธอคือฆาตกรอีกคนที่อยู่ตรงหน้าและตอนนี้ เธอไม่ได้ปกป้องฉัน แต่กำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉันโดยสิ้นเชิงฉันมองเธอเต็มตา… หวังจะเห็นสเตล่าคนเดิมที่เคยเป็นเพื่อนแต่แววตาอ่อนโยนนั้นไม่มีอีกแล้ว มีเพียงแววตาของคนที่เต็มไปด้วยความเศร้าและการยอมจำนนต่อความรักที่ผิดทาง“สเตล่า… เราเป็นเพื

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.06 : นี่คือจุดเริ่มต้น ที่ฉันจะไม่พลาดอีก

    ดูเหมือนแอมเบอร์จะเดินออกไปแล้ว และแน่นอนว่า ด้วยอารมณ์แบบนั้น เธอคงหัวเสียไม่น้อย — ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ผู้หญิงคนนั้นดูแลวงไซเรนมาตั้งแต่พวกเขายังเป็นแค่ชื่อที่ไม่มีใครรู้จัก จนกระทั่งกลายเป็นวงร็อกระดับโลก จะให้เธอไม่ระแวงสิ่งใดที่อาจสร้างความ

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.05 : น้ำตาปลอม ๆ

    “Just a little issue,” เคนเนธตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเสยผมขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย “Apparently, the staff says I booked this unit... and so did she. And they can’t refund the deposit either.”(มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ พนักงานบอกว่าฉันกับผู้หญิงคนนี้จองห้องซ้อนกัน แล้วก็ไม่สามารถคืนเงิ

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.03 : อดีตที่ต้องแลกด้วยความจริง

    “I can’t believe that was our last gig.”(ไม่น่าเชื่อเลยว่า นั่นคือโชว์สุดท้ายของพวกเราแล้วว่ะ)เสียงเหนื่อยล้าดังขึ้นจากหนุ่มผมเฮเซลนัทที่นั่งเอนพิงพนักโซฟาเหมือนหมดแรงทั้งตัว“Kinda sucks,” หนุ่มผมบลอนด์ตอบเสียงเนือย “Playing live is the best part of this job, hands down.”(โคตรเซ็งเลย เล่นสดนี่ม

  • Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง   EP.02 : แค่สบตา... ก็พอแล้ว

    “โอเค... ฉันว่านี่มันก็ค่อนข้างวุ่นวายนิด ๆ นะ”ของขวัญพึมพำเบา ๆ ขณะเดินผ่านจุดตรวจตั๋ว ก่อนจะหยุดยืนต่อแถวหน้าคอนเสิร์ตฮอลล์ที่ออกแบบอย่างทันสมัย ผนังด้านนอกเป็นกระจกสะท้อนแสงไฟจากเมืองที่สาดเข้ามาวูบวาบ รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนกระจายอยู่ทั่วบริเวณหน้าอาคาร พร้อมเสียงพูดคุย หัวเราะ และแซวกันระ

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status