EP.05 : ของขวัญหรือคองวัน

ฉันเงยหน้าขึ้น มองเอเดนด้วยสายตาอ้อนวอน ขณะที่แอมเบอร์กัดฟันกรอด สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เอเดนเป็นคนเอาแต่ใจอยู่แล้ว... ฉันภาวนาให้เขาใจอ่อนเพราะอารมณ์ชั่ววูบเถอะ

ไม่งั้นฉันคงไม่มีที่นอนไปอีกหลายวันแน่

“เธอจ่ายค่ามัดจำไปแล้วใช่ไหม?”

เขาถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

“ชะ...ใช่ค่ะ” พนักงานตอบเสียงแผ่ว “และตอนนี้ก็ไม่มีห้องอื่นว่างเลยจริงๆ ต้องขออภัยด้วยค่ะ”

เอเดนพยักหน้าช้าๆ แล้วหันมามองฉัน ดวงตาสีฟ้านั่นวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ

“งั้น...เราก็อยู่ด้วยกันไปเลยสิ”

“อะไรนะ!?” แอมเบอร์ร้องลั่น เสียงสูงเกือบแสบแก้วหู “นายพูดเล่นใช่ไหม!?”

“ก็อย่าให้มันเป็นเรื่องเล่นสิ” เอเดนยักไหล่ราวกับไม่มีอะไรน่าคิด “เธอก็ถือเป็นเจ้าของร่วมไปแล้วนี่ ส่วนที่เหลือ ฉันออกเองก็ได้”

พนักงานหน้าเหวอแต่ดูโล่งใจจนเกือบจะปรบมือสรรเสริญ เอ่ยคำขอบคุณไม่หยุดราวกับเจอเทพบุตรประจำอาคาร ส่วนฉัน...

ใจเต้นโครมคราม ราวกับแผนบ้าๆ มันได้ผลจริง ๆ จนแทบจะยืนเฉิดฉายบนพรมแดงได้แล้ว

แต่ยังไม่ทันได้ยิ้มออก...

“นี่!” แอมเบอร์หันขวับกลับมาจ้องเขม็ง “ฉันรู้นะว่าเธอมันแค่แฟนคลับโรคจิต! ทำตัวน่าขนลุก! ถ้าไม่เลิกตื้อ ฉันจะ—”

“พอได้แล้ว แอมเบอร์” เอเดนตัดบทด้วยเสียงเรียบเฉยแต่ฟังแล้วเย็นเยียบ “ถ้าเธอยังพูดอีก ฉันจะหักเงินเดือนเธอ”

“นายมัน...!”

หล่อนพูดได้แค่นั้นก่อนจะสะบัดหน้า แล้วเดินกระแทกประตูเข้าไปด้านใน—เสียง “ปัง!” ดังสนั่น

เอเดนถอนหายใจ แล้วหันมามองฉัน

“มาเถอะน่า” เขาเดินเข้ามาคว้ากระเป๋าฉันจากมือหน้าตาเฉย แล้วสั่งพนักงานอย่างใจเย็นแต่เฉียบขาด “เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามมีใครขึ้นมาบนชั้นนี้นอกจากสมาชิกวงกับ...ยัยนี่”

เขาหันกลับมา เลิกคิ้วใส่ฉันด้วยแววหงุดหงิด

“เอ้า จะยืนบื้ออีกนานแค่ไหน ตามมาสิ จะอยู่ หรือไม่อยู่?”

“ยะ...อยู่สิ!”

ฉันตอบเสียงหลง แล้วรีบก้าวตามเขาเข้าไปในห้องทันที

...ส่วนเรื่องของต้นหอม?

เอาไว้ก่อนแล้วกันเถอะ

ตอนนี้เรื่องตรงหน้าใหญ่พอจะทำให้ฉันปวดหัวจนไม่มีแรงเหลือไปคิดถึงอะไรอื่นอีกแล้ว

เอเดน... ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้ทุกอย่างพังลงเหมือนเดิมอีก

“นายจะทำยังไง ถ้าเรื่องนี้ถึงหูปาปารัซซี่ขึ้นมาน่ะ!!”

เสียงของแอมเบอร์ดังลั่นหลังประตูปิดสนิท — อาจเพราะผนังห้องบาง หรือไม่ก็เพราะเธอจงใจให้ได้ยิน แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร มันดังชัดทุกถ้อยคำ ราวกับเธอเก็บมันไว้มานาน

ฉันลากกระเป๋าเข้าไปในห้อง เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิลต์อิน แล้วเริ่มจัดเสื้อผ้าอย่างสงบ พยายามตั้งสติให้มั่น ทั้งที่เมื่อกี้ยังฟูมฟายราวกับนางเอกละครช่องแปด แต่ตอนนี้กลับใจเย็นราวกับคนละคน...

ก็ควรจะควบคุมตัวเองให้ได้สักทีล่ะนะ

“ฉันรับมืออะไรแบบนี้ของพวกนายไม่ไหวแล้วนะ!” เสียงของแอมเบอร์ยังคงดังก้อง ไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว “นายเป็นนักร้องนำ เป็นหัวหน้าวง! จะรับผิดชอบอะไรบ้างไม่ได้เลยหรือไง!”

“ก็แค่ทำให้มันไม่เป็นข่าว”

เสียงของเอเดนตอบกลับมาอย่างเย็นชาและเรียบเฉย...จนน่าขนลุก

“แค่—ทำ—ให้—ไม่—เป็น—ข่าว!!” แอมเบอร์เน้นทีละคำ ราวกับแทบจะระเบิดออกมาตรงนั้น “นายลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งก่อนมันเกิดอะไรขึ้น!?”

“เลิกพูดถึงเรื่องนั้นได้แล้วน่า”

“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นกับฉัน เอเดน!” เธอตะโกน “ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีก ไปแก้ตัวกับท่านประธานเอาเองก็แล้วกัน—ฉันพอแล้ว!”

เสียงปัง!ดังสนั่นเมื่อประตูถูกกระแทกปิดแรงจนฉันสะดุ้ง

ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปจัดเสื้อผ้าต่อ พยายามไม่สนใจบทสนทนาที่เพิ่งผ่านไป

ไม่แปลกเลยที่เธอจะหัวเสียขนาดนั้น — แอมเบอร์ดูแลวงไซเรนมาตั้งแต่เริ่มต้น เธอคือหัวใจเบื้องหลังความสำเร็จนี้ จะให้เธอวางใจใครบางคนที่โผล่เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

เป็นไปไม่ได้หรอก

หลังจากปิดตู้ ฉันลากกระเป๋าไปเก็บข้างโต๊ะใกล้ห้องน้ำ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงผืนใหม่ หอมสะอาดจนสัมผัสได้ทันทีว่ายังไม่เคยมีใครใช้ กลิ่นน้ำยาซักผ้ายังอ่อน ๆ ติดปลายจมูก

ร่างกายฉันจมลงไปบนที่นอน ฉันหลับตา ปล่อยความคิดไหลย้อนกลับไปถึงชาติที่แล้ว การพบกันระหว่างฉันกับเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากคำด่าลั่นห้องเมื่อก่อน... กลายเป็นการฟูมฟายราวกับโลกจะแตกแทน

...ดูเหมือนจะขายหน้า แต่แปลกที่มันได้ผล

เอเดนไม่ผลักไสฉันเหมือนครั้งก่อน ไม่หันหลังเดินหนีหรือพูดอะไรแรง ๆ ใส่ มันคล้ายเดิมแต่ก็ไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียว

และที่สำคัญ ทุกอย่างยังคงเหมือนบทภาพยนตร์ที่ถูกฉายซ้ำ และฉันเริ่มมั่นใจมากขึ้นว่า มันสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้

แต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่ขาดหายไป...

คนคนนั้น คนที่ทำให้ฉันตัดสินใจฆ่าตัวตาย คนที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตฉัน

...ฉันกลับจำอะไรไม่ได้เลย

แม้แต่เสียง ใบหน้า หรือแม้แต่เงา — เหมือนเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตฉันมาก่อน

ทำไม?

เพราะโชคชะตาต้องการให้ฉันลืม? หรือเพราะนี่คือสิ่งที่ฉันไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงตั้งแต่แรก?

แล้วฉันจะย้อนเวลากลับมาทำไมถ้ามันเปลี่ยนอะไรไม่ได้เลย

ฉันถอนหายใจแรง ๆ ราวกับพยายามระบายทุกอย่างออกจากอก

โอเค ของขวัญ—ตั้งสติ อย่าเพิ่งหลุด อย่าเพิ่งถอย

...อย่างน้อย ตอนนี้ก็ยังต้องอยู่กับเขา แล้วฉันควรทำอะไรเป็นอย่างแรก?

ในความทรงจำเดิม ฉันกับเขาแทบไม่พูดกันเลยเป็นเดือนหลังจากที่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน

แล้วถ้าคราวนี้ฉันอยากเริ่มใหม่... อย่างน้อยก็ควรจะเอ่ยขอบคุณเขาสักครั้งไหม?

ฉันลุกขึ้นจากเตียงอย่างลังเล ก่อนค่อย ๆ แง้มประตูออกช้า ๆ สายตากวาดไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง (ไม่ได้กลัวอะไรหรอก! สาบานเลย!)

ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดสลัว บรรยากาศเงียบงัน เสียงเพลงจากทีวีจอยักษ์ลอยมากระทบโสตประสาทเบา ๆ เป็นเพลงของวง Chaos วงร็อกอีกวงที่ฉันเคยได้ยินชื่อผ่านหูมาบ้าง

I’ m the shadow of me – yeah, the ghost of my style

Been lost for a while... maybe since that drunk dial

I scream into mirrors, no one replies

But at least I look cool when I roll my eyes

(ฉันคือเงาของตัวเอง – ผีของความเท่ที่หายไป

หลงทางมานาน...อาจตั้งแต่โทรหาผิดคนนั้น

ฉันตะโกนใส่กระจก – แต่มันเงียบเกินไป

แต่ยังไงก็ดูเท่ล่ะนะ...ตอนกลอกตาใส่ตัวเอง)

ตรงโซฟายาวในเงามืด ฉันเห็นเงาคุ้นตากำลังเอนตัวพิงอยู่ — น่าจะเป็นเอเดน

เขานอนนิ่ง ราวกับหลับไปแล้ว เสียงดนตรีแปลกประหลาดของ Chaos ยังคงลอยวนในอากาศเมื่อฉันค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าใกล้โซฟาตัวใหญ่

เอเดนเอนตัวอยู่ตรงนั้นอย่างไร้เสียง ข้างมือคีบบุหรี่มวนหนึ่งไว้ เหมือนไม่ได้สนใจว่าไฟจะลามไปถึงพรมเมื่อไหร่

ใบหน้าของเขาคมราวกับมีใครจงใจปั้นแต่งขึ้นมา ผิวขาวเนียนจนแทบสะท้อนแสง เส้นผมสีดำขลับปรกหน้าบางส่วน กลับทำให้ดูราวกับภาพฝันมากกว่าเป็นคนจริง

คิ้วเข้ม ดวงตาปิดพริ้ม ริมฝีปากสีส้มอ่อนเผยอเล็กน้อย

...ให้ตายสิ คนอะไรจะหล่อลากกระชากใจได้ขนาดนี้วะ!

และในขณะที่ฉันยืนนิ่ง ราวกับลืมหายใจไปเสี้ยววินาที เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากคนที่เหมือนจะหลับไปแล้ว...

“มองอะไร – ไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไง”

“ว้าย!”

ฉันสะดุ้งเฮือก ผละออกจากโซฟาแทบไม่ทัน ใจเต้นระรัวราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา

โว้ย... ไม่เห็นแม้แต่จะลืมตา แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้!?

“นายตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...”

“ช่วยพูดภาษาเดียวกันกับฉันทีเถอะ”

เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น เอเดนลุกจากโซฟาอย่างเชื่องช้า มือข้างหนึ่งเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

“ฉันไม่ได้เก่งภาษานอกมากขนาดนั้น”

“ฉะ... ฉันนึกว่านายหลับอยู่…”

“แต่ก็ไม่ได้หลับ” เขายักไหล่ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบสบเข้ากับสายตาของฉันอย่างจัง “ว่าแต่... ฉันคุ้นหน้าเธอมากเลยนะ – เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนไหม?”

ถ้าฉันบอกว่าเคยไปดูคอนเสิร์ตของนาย อยู่แถวหน้าเลยด้วยซ้ำ หรือบอกว่าเคยตามเพื่อนไปถึงหลังเวที มันก็คงฟังดูเวอร์ไปหน่อย — ไม่เอาเด็ดขาด!

“ไม่ – เราไม่เคยเจอกันหรอก”

ฉันตอบในที่สุด พยายามวางสีหน้าให้เป็นกลางที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แต่เธอไม่สงสัยเลยนะ ว่าฉันคือใคร?”

เขาเลิกคิ้วนิด ๆ ดวงตายังคงจับจ้องมาอย่างไม่ละสายตา ฉันถอนหายใจในใจเบา ๆ ก่อนจะตอบเรียบ ๆ กลับไปว่า

“ก็นะ... นายอาจจะจำฉันผิดกับใครก็ได้”

เอเดนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจี้บุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะข้างโซฟา

“คนสวย ๆ แบบนี้ ฉันไม่น่าจะจำผิดนะ”

โอ้ย... อย่ามาหลอกให้ใจเต้นเลย!

“อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยน่า” ฉันกลอกตาเบา ๆ “ฉันไม่ได้อยากรู้ด้วยซ้ำว่านายเป็นใคร”

“ถ้าไม่อยากรู้ แล้วเดินมาจ้องฉันขนาดนั้นทำไมล่ะ?”

เขาเท้าคางกับพนักโซฟา ยิ้มนิด ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ — รอยยิ้มนั่นแหละ ที่ทำให้ใครต่อใครตกหลุมพรางของเขา... รวมถึงฉันด้วย

...แต่ไม่ใช่ตอนนี้หรอก!

“ฉันแค่มาขอบคุณต่างหาก”

ฉันพูด พร้อมส่งรอยยิ้มเล็กน้อยที่จริงใจที่สุดออกไป

“ขอบคุณเรื่องอะไร?”

“ก็... ที่นายยอมให้ฉันอยู่ที่นี่ด้วย ขอบคุณนะ”

น้ำเสียงของฉันเบาลงอย่างไม่รู้ตัว เขาชะงักไปนิด เหมือนไม่คาดคิดจะได้ยินคำนั้นก่อนจะยกมือขึ้นเกาหลังคอเบา ๆ ใบหูแดงระเรื่อขึ้นจาง ๆ — ท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ แบบนี้... เหมือนในความทรงจำเดิมไม่มีผิด

“ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก” เขาพูดในที่สุด เสียงทุ้มของเขาฟังดูอ่อนลงอย่างประหลาด “ฉันก็แค่ช่วยคนที่เดือดร้อนเท่านั้นเอง”

ฉันยิ้ม ไม่อยากเชื่อเลยว่า ครั้งแรกที่เราคุยกันคราวนี้ — มันจะต่างจากครั้งก่อน... ขนาดนี้

“ว่าแต่ – สรุปเธอชื่ออะไร”

“อ่า...” ฉันชะงักไปนิดกับคำถามที่รู้ว่าต้องมา... แต่ก็ยังไม่ทันตั้งตัว “ของขวัญ”

“คองฟัน?” เขาทวนเสียงงง ก่อนขมวดคิ้ว “คนอะไรชื่อแปลกชะมัด”

ให้ตายสิ...

“ของ – ขวัญ”

ฉันเน้นทีละพยางค์ ช้า ๆ ชัด ๆ

“คอง – วัน?”

...พอกันที!!

“เรียกฉันว่านาตาลีเถอะนะ” ฉันถอนหายใจเบา ๆ พร้อมหลบสายตา “ฉันจะไม่เอาภาษาบ้านเกิดมาทำร้ายปากนายอีกแล้ว”

“ทำไมล่ะ มันไม่เพราะเหรอ?”

เขาเอียงคอถามอย่างจริงใจ เออ...ก็ไม่เพราะนั่นแหละ

“ละไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกันเถอะ”

เอเดนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้า

“ฉัน เอเดน เคนเนธ เพื่อนในวงเรียกฉันว่า ‘เอ’ ก็ได้ แล้วแต่เธอถนัด – ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

ฉันเงยหน้ามองเขา ก่อนจะยื่นมือไปจับตอบ

“ยินดีที่ได้รู้จัก... เอ”

สัมผัสจากมือของเขาไม่ได้นุ่มหรือหยาบเกินไป แต่มันอบอุ่นพอจะทำให้หัวใจของฉันสั่นคลอนเบา ๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงไฟในห้อง หรือเพราะบางอย่างในสายตาของเขา — แต่ช่วงเวลาที่มือเราสัมผัสกัน มันเหมือนแสงเล็ก ๆ ในใจฉันเริ่มสว่างขึ้นอีกครั้ง

เขาอาจไม่ได้ยิ้มอย่างยินดีนักแต่เขาก็ไม่ผลักไสฉันเหมือนที่ผ่านมา

และแค่นั้น...ก็เพียงพอจะทำให้ฉันขอบคุณตัวเอง ที่กล้าก้าวออกมาหาเขาอีกครั้ง

คราวนี้... การเริ่มต้นของเรา ไม่ได้แย่เลยจริง ๆ