مشاركة

กรรมนั้นคืนสนอง 1/2

last update تاريخ النشر: 2025-08-08 09:37:04

หยางเฟิ่งเซียนเดินไปยืนกับมารดาด้วยท่าทางเขินอาย ส่วนเสี่ยวฮัวรีบวิ่งไปตามบ่าวไพร่อย่างรวดเร็ว และประตูเรือนรับรองก็ถูกเปิดโดยแม่นมฟาง หลังจากบานประตูเปิดกว้างสิ่งที่พบเห็น ยิ่งสร้างความโกรธเคืองให้กับเหอฮูหยินอย่างมาก

แต่ว่าภาพตรงหน้าทำเอาสองฮูหยิน ที่ติดตามมาถึงกับตกตะลึงจนอยากหยุดหายใจ เนื่องจากสตรีสองในสี่ที่อยู่ด้านในนั้น กลับกลายเป็นบุตรสาวของพวกนางเสียเอง พวกนางไม่คิดมาก่อนว่าบุตรสาวของตน จะคิดวางแผนกลั่นแกล้งคนในในจวนตระกูลฟง จนต้องรับผลจากแผนสกปรกเสียเอง หากสามีของพวกนางรู้เข้าต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่

เหอฮูหยินยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด ก็มีเสียงจากด้านหลังกรีดร้องและวิ่งเข้าไป เพื่อแยกคนด้านในออกจากบุรุษ ที่พวกนางดูอย่างไรก็มิใช่คุณชายตระกูลสูงศักดิ์ ที่สำคัญคนภายในห้องนี้ล้วนเปลือยกายล่อนจ้อน ไม่เว้นแม้แต่สาวใช้ของบุตรสาวพวกนาง

ปัง! “กรี๊ดดด! เอินเอ๋อร์ /หรานเอ๋อร์!”

“เจ้าคนต่ำช้าออกไปให้ห่างลูกของข้านะ ออกไป๊ เอินเอ๋อร์ ๆ เจ้าอย่าทำเช่นนี้บอกแม่มาเถิดว่าใครที่ทำร้ายเจ้า แม่จะให้คนไปตามจับตัวพวกมามาลงโทษ”

“หรานเอ๋อร์ ๆ ลูกแม่” เพียะ! เพียะ! “ออกไปให้พ้นพวกสกปรกอย่ามาแตะลูกสาวของข้านะ!”

แม้จะมีเสียงทุบตีและเอ่ยห้ามอย่างไร คนที่ถูกกำยานชนิดพิเศษจากฝีมือของจีจี้ ไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งของฮูหยินทั้งสอง พวกเขายังคงพยายามไขว่คว้าเพื่อเสพสมกันให้หนำใจ คนที่อยากมาเป็นพยานให้กับเรื่องดังกล่าว ถึงกับยอมถอยหลังออกมาเมื่อรู้แล้วว่า คุณหนูในห้องหอทั้งสองเป็นบุตรสาวของผู้ใด

‘อ๊ายย น่าอับอายเกินไปแล้วจริง ๆ ข้าไม่คิดเลยว่าคุณหนูเซิ่งกับคุณหนูหลีจะเป็นสตรีเช่นนี้’

‘นี่ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่ เรื่องที่หลับนอนกับบ่าวไพร่บางทีอาจเป็นพวกนาง ที่ต้องการทำให้ใครอับอายในวันนี้ก็เป็นได้นะ’

‘ใช่ ๆ ๆ ข้าได้ยินมาว่าพวกนางอิจฉาคุณหนูหยางด้วยนะ’

เหอฮูหยินถอยหลังมาหนึ่งก้าวยืนมองอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งเสี่ยวฮัวกลับมาพร้อมบ่าวไพร่ที่มีถังน้ำอยู่ในมือ จึงได้มีคำสั่งให้สาดน้ำเย็นเข้าไป และแยกคนออกจากกันโดยเร็วที่สุด

“พวกเจ้าสาดน้ำเย็นให้คนเหล่านี้ได้สติ จับตัวบ่าวพวกนั้นแยกไปมัดไว้ต่างหาก ฟางซื่อเจ้าไปนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้คุณหนูทั้งสองที”

“ขอรับ /เจ้าค่ะ”

ซ่า ซ่า กรี๊ดดด แค่ก ๆ ๆ “อืมมม พวกเจ้าเป็นใครถึงมาขัดขวางเวลาความสุขของข้า อ่า ข้ายังไม่พอพวกเจ้าต้องปรนนิบัติข้าให้มากกว่านี้ อื้อออ” เซิ่งฟางเอินแม้จะถูกสาดด้วยน้ำเย็นจนเปียกไปทั่วร่าง แต่ฤทธิ์ยายังคงไม่หมดไปในทันที

หลีเยียนหรานก็เช่นกันนางพยายามสะบัดตัว เพื่อให้พ้นจากการเกาะกุมของผู้เป็นมารดา “ซี้ดดด นี่ปล่อยข้านะ ข้าต้องการบุรุษเท่านั้นมิใช่สตรีเช่นเจ้าที่ไม่มีแท่งหยก”

“เจ้าพูดอันใดออกมารู้ตัวหรือไม่ นี่มันเกิดอะไรกับพวกเจ้ากันแน่”

ชุนเพ่ยสาวใช้ของลู่ฮูหยินกระซิบบอกเจ้านาย เพราะยามนี้มีฮูหยินจากตระกูลขุนนางที่รับรู้เรื่องนี้จำนวนมาก “ฮูหยินเจ้าคะบ่าวว่ารีบพาคุณหนูกลับจวนก่อนเถิด หากนายท่านทราบว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ บ่าวเกรงว่าฮูหยินกับคุณหนูจะรับโทสะของนายท่านไม่ไหวนะเจ้าคะ”

“เจ้าพูดถูกชุนเพ่ย”

เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน หยางเฟิ่งเซียนจึงกระซิบบอกกับมารดาซึ่งคล้ายกับที่ชุนเพ่ยคิดไว้ “ท่านแม่เจ้าคะ เพื่อช่วยท่านย่าเหอมิให้รู้สึกเสียหน้าในวันนี้ เราเตรียมรถม้าส่งพวกนางกลับจวนเถิดเจ้าค่ะ”

“อืม แม่ก็คิดว่าควรเป็นเช่นที่เจ้าว่า เพราะเหล่าฮูหยินที่ตามมาล้วนเห็นอย่างชัดเจน พวกนางจะไม่แอบนินทาจนบ่าวไพร่ในจวน นำเรื่องที่เกิดขึ้นไปพูดต่อนอกจวนได้หรือ”

ซูอันยกยิ้มร้ายอย่างรู้ทันพร้อมบุตรสาว ก่อนจะเดินขึ้นไปบอกกับเหอฮูหยินที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับ “ท่านป้าเจ้าคะ ข้าว่าจัดการเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ เถิด ให้บ่าวไพร่ไปเตรียมรถม้าไว้ยังประตูข้าง เพื่อพาคุณหนูทั้งสองกลับจวนโดยเร็ว ลู่ฮูหยินและเจี่ยงฮูหยินจะได้ตามท่านหมอมาตรวจบุตรสาว ขืนปล่อยไว้เช่นนี้พวกนางอาจเป็นอันตรายได้นะเจ้าคะ”

“นั่นสินะ ยาปลุกกำหนัดถือว่ามีพิษอยู่เช่นกัน ฮูหยินทั้งสองข้าจะให้คนเตรียมรถม้าไว้ที่ประตูข้าง ท่านจะได้พาบุตรสาวกลับจวนอย่างเงียบ ๆ และตามท่านหมอมาตรวจรักษาพวกนาง ส่วนสามีของพวกท่านข้าจะให้คนไปแจ้งทีหลัง ประเดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บุตรสาวพวกท่านเสียก่อนนะค่อยไปขึ้นรถม้า”

“ขอบคุณเหอฮูหยินที่เข้าใจพวกข้า ขออภัยที่บุตรสาวของข้าทำเรื่องน่าอับอายในจวนของท่าน ไว้นางหายดีข้าจะพามาขอขมาท่านเอง” แม้จะรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ แต่ลู่ฮูหยินกลับพูดตรงกันข้ามเสียอย่างนั้น

“ข้าก็เช่นกัน ขออภัยเหอฮูหยินจริง ๆ หากหรานเอ๋อร์ดีขึ้น จะพานางมากราบขอขมาท่านที่จวนแน่นอน”

โหรวฮูหยินที่อยากมาร่วมเป็นพยาน หลังจากได้เห็นเรื่องราวกับตาตนเองแล้ว จึงแอบสะกิดฮูหยินคนอื่น ๆ เพื่อกลับออกไปโดยอ้างถึงเหล่าสามีของตนว่าจะเกิดความสงสัย ที่พวกนางหายมาด้วยกันทั้งหมด แต่ความจริงนางอยากพูดเรื่องของเซิ่งฟางเอินกับหลีเยียนหรานเท่านั้น

“เหอฮูหยินในเมื่อท่านต้องอยู่จัดการที่นี่ เช่นนั้นพวกข้ากลับไปรอท่านที่เรือนหน้าดีกว่า หากเหล่าบุรุษสังเกตเห็นอาจเกิดความสงสัยเอาได้ ว่าฮูหยินทั้งหลายหายไปที่ใด”

ฮูหยินของใต้เท้าเสี่ยวที่คันปากอยากนินทา ก็รีบเอ่ยขึ้นเพราะเห็นด้วยกับโหรวฮูหยิน “ใช่เจ้าค่ะเหอฮูหยิน ท่านก็รู้ว่าพวกบุรุษมักมีข้อสงสัยกับพวกเราได้ทุกเรื่อง”

เหอฮูหยินไม่เข้าใจคนเหล่านี้ได้อย่างไร เรื่องเช่นนี้มิใช่ว่านางไม่เคยพานพบมาก่อนเสียเมื่อไหร่กัน “ขออภัยทุกท่านที่ต้องพบเจอเรื่องนี้ในจวนของข้า พวกท่านกลับไปรอข้าที่เรือนหน้าก่อนเถิด ข้าจะให้บ่าวไพร่นำสุราชั้นดีและอาหารเลิศรสไปเพิ่มเพื่อเป็นการขอโทษนะ”

หยางเฟิ่งเซียนได้จังหวะที่จะปลีกตัวไปจากที่นี่ นางจึงเอ่ยกับมารดาด้วยเสียงที่ดังพอสมควร “ท่านแม่ลูกขอกลับไปพร้อมฮูหยินทุกท่านนะเจ้าคะ ป่านนี้พวกพี่ชายคงรอลูกอยู่นาน หากยังไม่กลับไปเกรงว่าพวกเขาจะมาตามหาด้วยตนเองเจ้าค่ะ”

ซูอันย่อมรู้ทันว่าบุตรสาวอยากกลับไปหาพี่ชายเพราะอะไร “ไปเถิด และอย่าได้พากันไปซุกซนที่ใดอีกล่ะ บอกญาติผู้พี่ของเจ้าว่ารอพบแม่อยู่ที่นั่น”

“ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ”

ซูอันกำชับบุตสาวเสร็จก็หันมาช่วยเหอฮูหยิน เพื่อส่งสตรีจากสองตระกูลกลับจวนของพวกนาง ส่วนหยางเฟิ่งเซียนที่เดินรั้งท้ายของกลุ่มฮูหยิน ก็เดินกลับไปอย่างสง่าผ่าเผยแต่ใบหน้าที่งดงาม กลับปรากฏความสาแก่ใจอยู่ในดวงตาหงส์คู่งาม ผู้อื่นไม่รู้แต่เหล่าพี่ชายย่อมรู้ว่า แผนซ้อนแผนของพวกตนสำเร็จเป็นที่เรียบร้อย

ทางด้านใต้เท้าเซิ่งกับใต้เท้าหลีต้องขอตัวกลับจวน เมื่อมีบ่าวไพร่มาแจ้งว่าฮูหยินของตนพาบุตรสาวกลับไปก่อน และต้องการให้ใต้เท้าสองรีบตามไปโดยเร็ว เนื่องจากฮูหยินของทั้งสองมีเรื่องสำคัญต้องการหารือ พวกเขารู้สึกได้ว่ามีอะไรแปลก ๆ กับคำพูดที่ได้ฟัง แต่ยังคิดไม่ออกว่าเป็นเรื่องอันใดกันแน่ แต่เมื่อได้รู้ใต้เท้าทั้งสองแทบอยากสังหารบุตรสาวของตนทันที

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   บทส่งท้าย

    ผ่านมาแล้วหลายเดือนในที่สุดขบวนสินสอดของตระกูลซ่างกวน ก็ได้ฤกษ์ออกเดินทางไปเยือนแคว้นเป่ยชาง เพื่อจะสู่ขอบุตรสาวตระกูลหยางมาเป็นลูกสะใภ้ ขบวนเดินทางของซ่างกวนเซียวจิ้งใช้เวลาเกือบยี่สิบวัน สุดท้ายก็มาถึงเมืองหลวงแคว้นเป่ยชาง ด้วยหีบไม้ผูกผ้าสีแดงมากมายนับร้อยหีบ ยามทั้งหมดเดินผ่านประตูเมืองจึงกลายเป็นจุดสนใจทันทียิ่งไปกว่านั้นยังมีบุรุษรูปงามนั่งบนหลังม้า เป็นผู้นำขบวนดังกล่าวไปเยือนจวนตระกูลหยาง ซึ่งได้สอบถามเส้นทางไว้ล่วงหน้าแล้ว และขบวนสินสอดนี้ยังเป็นที่สนใจ ท่ามกลางความอยากรู้อยากเห็นของคนในเมืองหลวงยามนี้ในห้องโถงรับแขกของจวนตระกูลหยาง มีเจ้าของจวนและครอบครัวของซ่างกวนเซียวจิ้งนั่งอยู่อย่างพร้อมหน้า เนื่องจากเป็นการเดินทางมาเพื่อเจรจาสู่ขอหยางเฟิ่งเซียนอย่างเป็นทางการซ่างกวนเจิ้งไห่เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพกับหยางไท่หมิงและซูอัน “วันนี้ข้ามารบกวนถึงจวนเพราะต้องการสู่ขอบุตรสาวของน้องหยางกับฮูหยิน ไปเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลซ่างกวน เนื่องจากบุตรของพวกเราผูกสมัครรักใคร่กันทั้งสองฝ่าย พวกท่านมีความเห็นกับเรื่องนี้อย่างไรหรือ”หยางไท่หมิงและซูอันยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง เนื่องจากเรื่องนี้พวกเข

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   ต่างคนต่างทำหน้าที่

    นับตั้งแต่หยางเฟิ่งเซียนและหยางซิวหรงเดินทางกลับแคว้น ซ่างกวนเซียวจิ้งจึงเข้ามามีบทบาทในฐานะผู้สืบทอดการค้าของมารดา ซึ่งมีน้องสาวที่มีประสบการณ์คอยช่วยเหลือ เนื่องจากการค้าที่มารดาของเขาทำนั้น มีความแตกต่างกับการค้าของตระกูลซือหม่าอยู่มากก่อนนั้นแม้เขาจะรับราชการคล้ายไม่ค่อยมีเวลา แต่ความเป็นจริงเรื่องการค้าเขาจะคอยช่วยดูแลอยู่ห่าง ๆ เมื่อได้ลงมือทำเต็มตัวจึงใช้เวลาไม่นานก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว โดยให้น้องสาวคอยดูแลจัดการอยู่ที่ร้านค้า ส่วนการติดต่อกับคู่ค้าในต่างเมืองตนจะรับผิดชอบทั้งหมดระหว่างที่ซ่างกวนเซียวจิ้งกำลังทำหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์ ก็มักจะปลีกตัวมาพูดคุยกับหยางเฟิ่งเซียนผ่านป้ายหยกอยู่เสมอ นางไม่เคยเอ่ยเร่งรัดเรื่องการแต่งงานกับซ่างกวนเซียวจิ้ง เพราะเข้าใจดีกับการเริ่มต้นใหม่ของครอบครัวนี้‘ท่านอย่าได้เร่งรีบจนเกินไปนักรู้หรือไม่ หากทำให้เกิดช่องโหว่คู่ค้าอาจเอาเปรียบท่านได้นะเจ้าคะ’“พี่เข้าใจแล้ว ขอบใจเซียนเอ๋อร์ที่คอยเตือนและให้คำแนะนำดี ๆ แก่พี่เสมอนะ”‘ขอบใจอันใดมากมายเจ้าคะ ข้าย่อมเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายกับท่านเท่าใดนัก หากข้าสามารถช่วยได้จะไม่ช่วยท่านได้อย่างไรกัน

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   พี่สัญญาจะเอาเกี้ยวเจ้าสาวไปรับเจ้าโดยเร็ว

    เรื่องราวที่เย่จินลู่คิดกระทำกับซ่างกวนเซียวจิ้ง ไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครมไปยังเรือนรับรองอีกสองหลัง แม้แต่บ่าวไพร่ที่นำร่างของนางกลับไป ยามได้ยินคำพูดจากโจวหลี่ก็แทบจะกลายเป็นใบ้ เพราะคำเตือนที่มาจากหยางเฟิ่งเซียน สร้างความหวาดกลัวให้พวกเขาอยู่ไม่น้อยเมื่อร่วมรับมื้อเช้าพร้อมกันเสร็จเรียบร้อย ซ่างกวนเซียวจิ้งจึงเอ่ยขอตัวออกไปหาดูจวนหลังใหม่ เพราะครอบครัวของเขาไม่อยากรบกวนท่านตานานเกินไป ซึ่งการออกไปนออกจวนข้างกายของซ่างกวนเซียวจิ้ง ย่อมมีหยางเฟิ่งเซียนที่มีพี่ชายฝาแฝดติดตามไปด้วยเช่นกันทั้งสามคนมายังที่ว่าการของเมืองหลวง เพื่อสอบถามเรื่องจวนที่เจ้าของต้องการขายกับเจ้าหน้าที่ จากนั้นถึงจะไปดูจวนแต่ละหลังก่อนตัดสินใจซื้อ“ไม่ทราบว่าพวกท่านมาที่นี่ต้องการดูร้านค้า หรือหาซื้อจวนเพื่ออยู่อาศัยหรือขอรับ ข้าน้อยฟางเหวินหมิงเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องนี้ พวกท่านสามารถบอกรายละเอียดกับข้าน้อยได้เลยขอรับ”“ข้าต้องการซื้อจวนขนาดใหญ่เล็กน้อย ท่านเจ้าหน้าที่พอจะแนะนำได้หรือไม่ว่า จวนหลังใดน่าสนใจและน่าอยู่อาศัยบ้าง สิ่งที่สำคัญคือจวนหลังนี้ต้องไม่มีผู้คนพลุกพล่านจนเกินไป”“โอ้ว คุณชายท่านมาได้พอดี

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   เจ้าสมควรถูกคู่หมั้นของข้าสั่งสอน

    เมื่อครอบครัวซ่างกวนตอบรับคำเชิญที่จะพักอยู่ในจวน เรือนรับรองจึงถูกบ่าวไพร่ทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว เพื่อให้แขกคนสำคัญของตระกูลซือหม่าได้พักผ่อนจากการเดินทางไกล สิ่งของที่นำมาจากแคว้นหนานหยางด้านหน้าจวน ถูกยกเข้ามาเก็บไว้ที่เรือนรับรองเสียก่อน ด้วยความเหนื่อยล้าที่เดินทางมาสิบกว่าวัน สองสามีภรรยารวมถึงบุตรสาวจึงงีบหลับทันทีหลังจากชำระล้างร่างกายส่วนซ่างกวนเซียวจิ้งถูกหยางเฟิ่งเซียนรั้งไว้ด้านนอกเรือน เพราะนางต้องการพูดถึงเรื่องที่สังเกตเห็นยามที่มาถึงจวนแห่งนี้ โดยมีหยางซิวหรงนั่งฟังน้องสาวเล่าเรื่องด้วยเช่นกัน“เซียนเอ๋อร์มีเรื่องอันใดจะบอกพี่เช่นนั้นหรือ ดูสีหน้าของเจ้าคล้ายกำลังมีคนทำให้โกรธอยู่ใช่ไหม?”“นั่นน่ะสิน้องเล็ก พี่ใหญ่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครไม่ยินดีที่จะต้อนรับพวกเรา ยกเว้นป้าสะใภ้รองของพี่เซียวจิ้งคนนั้น”“หึ เพราะพวกท่านสองคนมิได้สนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นสตรี ถึงไม่เห็นว่ามีสาวใช้คนหนึ่งกำลังอยากปีนเตียงคู่หมั้นของข้าน่ะสิ”“หา!! /อะไรนะ!!”บุรุษทั้งสองอุทานอย่างตกใจออกมาพร้อมกัน เนื่องจากพวกเขาไม่ทันสังเกตอย่างที่หยางเฟิ่งเซียนพูดจริง ๆ เพราะคิดว่าที่นี่ย่อมรู้ว่าครอบค

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   มีดอกบัวขาวอยู่ในตระกูลซือหม่า

    ในการออกเดินทางของตระกูลซ่างกวน หย่างไท่หมิงอยากให้ซ่างกวนเซียวจิ้งกับครอบครัว ขึ้นไปนั่งอยู่ด้านในรถม้าเสียก่อน เมื่อพ้นเขตเมืองหลวงค่อยออกมาขี่ม้าเช่นที่เคยทำ เนื่องจากมีบ่าวไพร่ติดตามไม่มาก ขบวนเดินทางครั้งนี้จึงใช้ม้าทั้งหมด เพื่อการเดินทางที่สะดวกและรวดเร็ว ซึ่งระยะทางจากเมืองหลวงแคว้นหนานหยาง ไปถึงแคว้นชางเหอใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนเท่านั้นเพียงแต่หยางไท่หมิงกับซูอันและสองพี่น้องตระกูลฟง ต้องแยกตัวกลับแคว้นเป่ยชางเมื่อมาถึงเขตชายแดน มีเพียงสองพี่น้องตระกูลหยางและผู้ติดตามอีกสิบคน ยังคงต้องไปกับซ่างกวนเซียวจิ้งตามความตั้งใจเดิมจากชายแดนแคว้นเป่ยชางมาถึงเมืองหลวงแคว้นชางเหอ ขบวนเดินทางของซ่างกวนเซียวจิ้งใช้เวลาอีกเจ็ดวัน ในที่สุดก็ผ่านประตูเมืองหลวงมาหยุดอยู่หน้าจวนขนาดใหญ่ ซึ่งที่นี่เป็นจวนของตระกูลซือหม่าคหบดีอันดับหนึ่งของแคว้นชางเหอเฉินเจ๋อลงจากหลังม้าทำหน้าที่ของตน โดยการบอกบ่าวด้านหน้าประตูให้ไปรายงานเจ้าของจวน “น้องชายรบกวนเจ้าไปรายงานนายท่านผู้เฒ่าว่า บุตรสาวเพียงคนเดียวมาขอพบ”“รอสักประเดี๋ยวข้าจะรีบไปรายงานท่านพ่อบ้านให้ขอรับ”“ขอบใจมาก”บ่าวคนที่พูดคุยกับเฉินเจ๋อเร่งกล

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   ช่วยตระกูลซ่างกวนย้ายถิ่นฐาน

    ภายหลังกลับมาถึงจวนตระกูลซ่างกวน ผู้เป็นเจ้าของจวนรีบสั่งพ่อบ้านไปเรียกบ่าวไพร่ มาช่วยทำความสะอาดเรือนรับรอง เพื่อให้ครอบครัวของหยางเฟิ่งเซียนได้พักผ่อน ระหว่างที่นั่งรอบ่าวไพร่จัดการเรื่องเรือนรับรอง ภายในห้องโถงรับแขกจึงมีการสนทนาถึงสิ่งที่ซ่างกวนเจิ้งไห่คิดจะทำหลังจากนี้ เพราะหยางไท่หมิงกับซูอันต่างคิดคล้ายกันว่า ตระกูลซ่างกวนไม่อาจอยู่ที่แคว้นหนานหยางได้อีกแล้ว“นายท่านซ่างกวนกับฮูหยินคิดจะทำอย่างไรต่อหรือขอรับ ข้าว่าพวกท่านคงอยู่ใช้ชีวิตในแคว้นหนานหยางยากแล้วล่ะ แม้ฮ่องเต้จะรู้สึกผิดและเสียดายขุนนางดี ๆ แต่ขุนนางที่ฝักใฝ่ในอำนาจมักมีวิธีการชักจูงฮ่องเต้ได้เสมอนะ”“อืม ข้าเข้าใจสิ่งที่น้องหยางพูดมา ก่อนหน้าจะถึงงานเลี้ยงฉลอง ครอบครัวของเราได้หารือกันไว้ว่า เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างที่คาดก็ไม่คิดจะอยู่ที่แคว้นหนานหยางอีก” ซ่างกวนเจิ้งไห่ตอบหยางไท่หมิงไปตามตรงซือหม่าฮูหยินกล่าวเสริมคำพูดของสามีอีกเล็กน้อย “พวกเราคุยกันไว้ว่าจะย้ายกลับไปตระกูลซือหม่าที่แคว้นชางเหอ เพื่อทำการค้าเนื่องจากบิดาของข้าเป็นวาณิชหลวงให้กับราชสำนักน่ะ”ซูอันได้ยินคำว่าวาณิชหลวงจากซือหม่าฮูหยินก็หูผึ่งทันที เพร

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   ผลงานครั้งนี้ล้วนได้รับคำชื่นชม

    เมื่อบุตรชายแยกตัวกลับเรือนไปกับผู้ติดตาม ฟงเฉิงฮ่าวจึงได้จับจูงมือฮูหยินสุดรักสุดหวง ขึ้นรถม้าไปพบสหายกับน้องภรรยาที่คาดว่ายามนี้ยังคงอยู่ที่ร้านผ้าไหมซึ่งการคาดเดาของฟงเฉิงฮ่าวแม่นยำจริง ๆ เนื่องจากซูอันมีสมุดบัญชีที่ค้างตรวจอยู่หลายเล่ม แม้ว่าบิดามารดาจะขอช่วยนางอีกแรง แต่ซูอันไม่อยากให้ทั้งสอง

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   ซ่อนไว้ลึกแค่ไหนก็ไม่พ้น

    ภายในวันเดียวกันคนของซ่างกวนเซียวจิ้ง ยังได้ตรวจสอบไปถึงผู้ช่วยเจ้าเมือง ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องใดบ้างหรือไม่ เมื่อค้นดูหลักฐานทุกอย่างว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง จึงมอบหมายให้ช่วยดูแลเมืองซูหลิงชั่วคราว แต่อย่าได้คิดกระทำผิดเช่นอดีตเจ้าเมืองเป็นอันขาดด้านครอบครัวของอดีตเจ้าเมือง ก็ถูกเจ้าหน้าที่คว

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   เป็นผู้ติดตามช่วยงานเล็กน้อย

    หยางเฟิ่งเซียนกับหยางซิวหรงพร้อมผู้ติดตาม กลับจากการทำภารกิจของตระกูลเสร็จสิ้น ก็พบว่าด้านหน้าเรือนใหญ่ของจวนแห่งนี้ มีซ่างกวนเซียวจิ้งที่ยังไม่ยอมพักผ่อนนั่งรอพวกตนอยู่เมื่อเห็นบุรุษที่ตนพึงใจนั่งรอด้วยสีหน้าเป็นกังวล หยางเฟิ่งเซียนจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปบอกอีกฝ่าย เพื่อให้เขาคลายความกังวลจะได้กล

  • ข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง   กวาดล้างครั้งที่สามสังหารคุณชายสี่ฉี

    หลังมื้อเช้าของวันถัดมาสิ่งที่หยางซิวหรงกับผู้ติดตาม สืบได้จากบ่อนพนันก็ถูกถ่ายทอดให้หยางเฟิ่งเซียนและซ่างกวนเซียวจิ้งได้ฟัง โดยเฉพาะหยางเฟิ่งเซียนพอฟังเรื่องที่มีคนพาบุตรสาวไปใช้ขัดดอก นางถึงกับมีโทสะอยากสังหารคนเช่นนั้นเสียเดี๋ยวนี้ปัง! “งานการไม่คิดจะทำเอาแต่เข้าบ่อนเล่นการพนัน พอไม่มีเงินก็หยิ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status