เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา

หากจะกล่าวถึงความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวผู้นี้ แน่นอนว่าทุกอย่างยังคงว่างเปล่า เช่นเดียวกันกับความรู้สึกที่หญิงสาวมีต่อคนในคฤหาสน์ตระกูลเว่ยแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกประหลาด เพราะเรื่องที่ทำให้นางรู้สึกถึงลางสังหรณ์อันเข้มข้นนั้น เป็นเรื่องอุบัติเหตุที่ไม่มีใครสามารถบอกถึงสาเหตุอีกทั้งในยามที่นางเอ่ยถามศพของสาวใช้ และคนขับรถม้า เนื่องจากต้องการจะมอบเงินค่าทำศพให้ญาติพี่น้องของคนตาย คำตอบที่ได้รับกลับยังคงคลุมเครือเช่นเดิมคำตอบของผู้อื่นคลุมเครือนั้น นางยังพอเข้าใจได้ หากแต่คำตอบของบิดาของนางเองก็ยังคงน่าสงสัยพอ ๆ กัน เช่นนี้แล้วจะให้นางสงบจิตใจลงได้อย่างไร“คุณหนูเจ้าคะ”เสียงของเสี่ยวเถาขัดจังหวะการใช้ความคิดของหญิงสาว นางค่อย ๆ หันหน้าไปมองอีกฝ่ายที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา “มีอะไรหรือ”“ฮูหยินให้มาเรียนว่าอาจารย์หวังมาเยี่ยมเจ้าค่ะ”“อาจารย์หวังหรือ”ความคิดของเว่ยซวงอวี่หมุนเร็วรี่ ชื่อของทุกคนที่เคยผ่านหูนับจากวันที่ฟื้นตื่นขึ้นมา นางเพิ่งจะตระหนักว่านางล้วนแล้วแต่จดจำได้ แต่อาจารย์หวังผู้นี้นางเพิ่งจะเคยได้ยินด้วยเพราะตระกูลเว่ยเป็นตระกูลบัณฑิต ดังนั้นเว่ยซวงอวี่จึงเดินไป

หยวนเฟิงหลิงซึ่งนั่งอยู่บนกำแพงคฤหาสน์ มองตรงไปยังหน้าต่างห้อง ใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ภายใต้หน้ากากหนังสีดำดูครุ่นคิดหลายวันก่อนคนของเขาส่งข่าวมาจากเมืองหลวง เว่ยจื่อฉีส่งจดหมายไปยังตระกูลหยวน สอบถามเรื่องการไว้ทุกข์ว่าราบรื่นดีหรือไม่ แต่มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่านั่นคือการทวงถามว่าเมื่อไหร่เขาจะส่งเกี้ยวมารับเจ้าสาว“บุตรสาวคนโตเพิ่งจะแต่งออกไป ตอนนี้คิดจะส่งตัวบุตรสาวคนเล็กออกเรือน เว่ยจื่อฉี...หรือว่าท่านจะมีส่วนรู้เห็นและร่วมมือกับองค์ชายเก้าจริง ๆ”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เขาในฐานะหยวนเฟิงหลิงแน่นอนว่าย่อมรู้สึกหนักใจ บิดาและมารดาของเขาเป็นสหายเก่าแก่กับตระกูลเว่ย หลายครั้งเว่ยจื่อฉีเองก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือตระกูลหยวน ได้พบกันหลายครั้งเขาเองก็รู้สึกว่าเว่ยจื่อฉีเป็นคนไม่เลวแต่ถึงอย่างนั้นหลายปีที่เขาไม่ได้พบ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงไปเช่นไรบ้าง...สายลมยามค่ำคืนพัดมาวูบหนึ่ง เงาร่างสีดำที่นั่งอยู่บนกำแพงก็เลือนหายไป ความมืด และความเงียบค่อย ๆ คืบคลานเข้าปกคลุม กลิ่นหอมของดอกซิ่งอบอวลไปทั่วบริเวณ ขับกล่อมให้เจ้าของเรือนดอกซิ่งอย่างเว่ยซวงอวี่หลับใหลหญิงสาวไม่ตระหนักเลยส

หลังจากกลับเข้าคฤหาสน์ตระกูลเว่ย เว่ยซวงอวี่ให้สาวใช้พยุงเว่ยฮูหยินกลับเข้าไปพักด้านใน ตัวนางเองที่เดินจนเหนื่อยก็อยากจะกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดเสียหน่อยระหว่างทางกลับพบกับบิดาที่กำลังเดินตรงมาพร้อมกับพ่อบ้าน นางย่อกายคารวะทั้งยังส่งยิ้มให้ “ท่านพ่อ”เว่ยจื่อฉีพยักหน้าให้บุตรสาว เขาให้พ่อบ้านเดินไปก่อน ส่วนตัวเขายืนสนทนากับนางอีกครู่ใหญ่ “กลับมาแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”“เป็นอย่างไรบ้าง ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่ อยู่แต่ในเรือนไม่ได้ออกไปไหน อึดอัดแย่กระมัง”“ก็ไม่รู้สึกอึดอัดมากมายอะไรเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีเช่นกัน”ได้ยินคำตอบของเว่ยซวงอวี่ เว่ยจื่อฉีก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “เจ้าก็อย่าโทษว่าพ่อใจร้าย เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้พ่อต้องระมัดระวังมากขึ้น เกิดเจ้าออกไปข้างนอกแล้วเกิดเรื่องอีก เจ้าจะให้พ่อมองหน้าเจ้าอย่างไร”“ลูกเข้าใจเจ้าค่ะ ไม่ว่าก่อนหน้านั้นจะเกิดอะไร ต่อไปลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ต้องกังวลอีก”“ความจริงก็ไม่ใช่ความผิดเจ้าเสียทีเดียว” เว่ยจื่อฉีชะงักหลังจากเอ่ยจบประโยคนั้น เขาลอบสังเกตใบหน้าของบุตรสาว จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่งเมื่อไม่พบความผิดปกติ“ค

เว่ยจื่อฉีหยอกเย้ากับบุตรสาวครู่หนึ่งก็ปล่อยตัวนางกลับเรือน ใบหน้ายิ้มแย้มที่มีต่อบุตรสาวหายวับไป ทันทีที่ประตูห้องหนังสือถูกปิดลง ท่าทีของบุตรสาวในยามนี้ ยังจะเหมือนกับเว่ยซวงอวี่ในอดีตได้อย่างไร บุตรสาวของเขาผู้นี้เฉลียวฉลาดและสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดตัวเขาเองที่เป็นคนสั่งสอนทุกอย่างให้นาง ยังมั่นใจว่านางเรียนรู้ได้เร็วกว่าเขาด้วยซ้ำมาบัดนี้เว่ยซวงอวี่คนก่อนหายไป ที่เขาได้กลับมากลับเป็นบุตรสาวผู้น่ารักช่างออดอ้อน ช่างพูดจาพาที หากจะให้เทียบกันแล้ว นางที่เป็นแบบนี้นับว่าทำให้เขาหมดห่วงมากกว่าตัวเขาเองไหนเลยไม่ตระหนัก บางครั้งความฉลาดที่อยู่ผิดที่ผิดทางก็อาจนำภัยร้ายมาให้ หากให้เลือกเขาอยากจะเลือกให้บุตรสาวเป็นเช่นนี้ มากกว่าคืนความทรงจำแล้วนางกลับมาเป็นเว่ยซวงอวี่คนเดิม...“เอาเถิด อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด หวังเพียงแต่อย่าให้เป็นเร็วๆ นี้เลย”หลังจากสังเกตบุตรสาวมาพักหนึ่งแล้ว ในที่สุดเว่ยจื่อฉีก็ตัดสินใจปล่อยวาง แม้ลึกๆ จะยังคงกังวล แต่ตอนนี้มั่นใจแล้วว่าบุตรสาวยังคงจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้เขาได้แต่หวังว่าก่อนที่จะได้ข่าวจากหยวนเฟิงหลิง บุตรสาวของเขาจะยังคงเป็นนางเช่นทุกวันนี้อ

เมื่อไปถึงครัวเล็กเว่ยซวงอวี่มองทุกอย่างด้วยใบหน้าประหลาดใจ ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างทำให้นางมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยใคร่รู้ นางเป็นคุณหนูในห้องหอ สมควรมีสาวใช้ทำทุกอย่างให้โดยที่ไม่ต้องลงมือเองในขณะที่ครุ่นคิดมือของนางก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ข้างซ้ายจับฟืน ข้างขวาจุดไฟ ไม่นานไฟในเตาก็ลุกโชนขึ้น ความคุ้นเคยและภาพบางอย่างแวบเข้ามาในความคิดอาการปวดศีรษะที่นางพยายามเพิกเฉยกลับมาอีกครั้ง มือเล็กสั่นเทาคว้าจับโต๊ะเพื่อยืดเอาไว้ไม่ให้ตัวเองล้ม สายตาของหญิงสาวกวาดมองทุกอย่างในห้องนางมั่นใจ...นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางทำเรื่องอย่างจุดไฟ ต้มน้ำ ชงชาเมื่อตระหนักดีว่าภาพที่เห็นอาจเป็นหนึ่งในความทรงจำที่นางเพิ่งนึกออก เว่ยซวงอวี่พยายามตั้งสติ สะบัดศีรษะครั้งหนึ่งยืนตัวตรง จากนั้นนางก็โผเผออกมาจากครัวเล็กเท้าที่ไม่มั่นคงเพราะอาการปวดศีรษะที่ยิ่งมาก็ยิ่งรุนแรง ร่างเล็กเริ่มโงนเงน เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าเว่ยซวงอวี่อ้าปากหอบหายใจ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อรอรับความเจ็บปวด เมื่อร่างกายของนางสูญเสียการควบคุมมือใหญ่คู่หนึ่งยื่นออกมาคว้าร่างที่กำลังเอนตัวล้มลง เสียงทุ้มพึมพำออกมา แต่กระนั้นเว่ยซวงอวี่กลับคิ