ข้ามเวลาไปทำสวนกับเจ้าหนูตัวป่วนข้างบ้าน ยุค80

ข้ามเวลาไปทำสวนกับเจ้าหนูตัวป่วนข้างบ้าน ยุค80

last updateآخر تحديث : 2025-07-06
بواسطة:  ต้าซ้อمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 تصنيف. 1 review
39فصول
3.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

แม้ว่าครั้งนี้ต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ฉันต้องทำให้ครอบครัวลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง ขอบคุณโชคชะตาที่ทำใหฉันได้มีโอกาสกลับมาอยู่กับทุกคน ฉันจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่าเพื่อครอบครัวที่รออยู่

عرض المزيد

الفصل الأول

เดินทางสู่โลกคู่ขนาน

You will not alter the foundation.” He uttered in silent warning, as he traced lazy circles on his oakwood desk.

She raised her chin in defiance, ready to argue back.

“You will not touch the foundation without my consent.” He sharpened his warning, looking her square in the eyes.

“And if the design requires-”

“It won’t.” He cut her off and she swallowed her words.

“I don’t take jobs where the truth is off-limits, Mr Romano.” she argued.

“Architetta.” He leaned closer, his hands gripping each side of his desk as his voice dropped dangerously low. ”Then this job may take more from you than you expect.”

She could feel it then, the danger lurking behind his words.

Promising retribution.

AILANI’S POV (24 hours earlier.)

“She collapsed suddenly.”

Everything in my life changed with those three words.

A single phone call was all it took to send my whole world crashing down, like a rollercoaster on a broken track.

As I dashed out of the office at break neck speed, wind whipping at my skin and tears welling in my eyes, not even caring that I'm about to put my whole career into jeopardy.

My fists clenched as I paced back and forth the hallway while chewing on my thumb, the abused skin turning pinkish.

The time glowing bright red at the top of the ward only seemed to mock me as I whispered prayers with only one intent in mind. “Please don't take her too, you've already taken enough from me.” The plea fell from my lips in hushed whispers over and over again. It was a desperate plea, and I really hoped it would be heard.

About an hour and a half later ,the doors finally opened and Josh approached me with worry evident on his features.

“H-how is she?” I stuttered, the bile in my throat rising painfully from all the silent cries I had held back.

“She’s stable for now but not in the clear yet.” He informed me, bags hanging under his eyes. I could tell he's not been getting much sleep.

“Can I see her?” I held onto the sleeve of his hospital coat pleading.

He swung his head left and right. “Hey let me speak to you for a moment.” He put a hand on my lower back to lead me out of the hallway.

“I noticed that she was out of her long acting and short acting insulin, what happened?” He maintained a calm stance but his concern was seeping through, in contrast I looked like a mess, eyes bloodshot from all the crying, pale skin and not much difference between my hair and a bird's nest.

“We don't have insurance and our medical debt keeps rising…” The words that were coming out of my mouth didn’t feel like they were mine at all. It felt like an out of body experience. I was moving but it didn't feel like it was me making all these movements.

“Ali.”Josh's voice broke the trance I was in. ”Look there’s not much I can do for you right now. His expression softened as he put a hand over my shoulder, “but if you're interested I can get you some medicine off the record.”

“Thanks Josh I would really appreciate that.” I sniffled, it was becoming harder to breathe.

“Well I need to get back to my shift, I hope you'll be okay by yourself.”

“Yeah, go on I'll be fine.” I waved at him to go off.

His lips curved into a comforting smile before he turned and walked down the hall to attend to his next patient.

Taking a deep breath, I slumped back into the chairs. The smell of anesthetics and medicine fogging my senses. I still couldn't process all that was happening. How did she end up breaking down? She always took her medications on time and avoided stress. Was I being too negligent? All my thoughts were beginning to steal me away from reality.

My breaths became heavy and laboured. Breathe, I told myself.

You're not that helpless little girl back in the burning house anymore. Closing my eyes and alternating breaths between sharp intakes and drawn-out ones.

The hallway of the hospital, as crowded as it was, felt erringly quiet. Completely elusive to my internal turmoil.

My phone rang, shattering the memories that kept me in a chokehold. I retrieved it from my skirt.

The caller ID showed that it was Ryan, my boss. Letting out a sigh I answered the call.

“Where the fuck are you?” His voice boomed through the phone. “You think you can just run away after costing us billions of dollars?”

“Don't even bother coming back to the office and hand in your resignation letter before the end of today.”

“No, please-” but he had already cut the line off.

Shit, could this day get any worse, and just like that, as if the universe were testing my patience, drops of rain started hitting the ground.

Fantastic. I left my purse back at the office and the cab fare during the rains tripled.

Things are going to be really tough from here on. I'll need to hire a caregiver for her and if I'm unemployed I won't be able to cover the medical bill and her medicine for long.

I’m already spreading myself thin as it is. I let myself get lost in my thoughts as I walked through the rain, the relentless drops soaking up every fabric on my skin.

I found myself back at the office building, soaked to the bone and looking like a mad person. I treaded to my boss's office, ignoring all the eyes that looked at me with either worry, concern or pure disgust.

“I'm sorry.” I bowed my head hoping he would go a little easier on me.

He folded his hands, eyes laced with scrutiny.

“You’re sorry?” He squinted his eyes in disbelief. “Do you have any idea how much damage you've caused us?” He spat the words out like they were poison, his face turning crimson.

Any hope of him going easier on me was thrown out the window. Totally forgotten.

“Sorry won't cut it.” He placed a hand on his forehead, trying to smooth out wrinkles.

“If you would just let me explai-”

“I don't care about whatever bullshit you have to say.”

“It's not bullshit, my grandma is in the hospital and she almost died. If you fire me I won't have the money to support her treatment.”

“You should have thought about that before leaving that proposal hanging.”

Tears brimming at the corner of my eyes, I went on my knees, my soaked clothes ruining the polished tiles.

“Please, don't fire me.” My fists clenched the sides of my skirt, well aware how desperate I looked but I have no use of my pride right now.

“If you don't go out now I'm gonna call security.” He threatened.

“No please, please.”

He was about to press the button for security when the office landlines started ringing.

He picked up without missing a beat, his whole demeanor changing. The person on the other side of the line must be higher ranked than him judging from how his posture changed and he was suddenly crouching like a student asking the teacher for permission to go to the bathroom.

He was nodding profusely by the time the caller hung up.

“Looks like luck is on your side, Miss Hart.”

He looked anything but pleased.

On his desk sat a project proposal, he slid it off the table and slapped the documents over my head, while they scattered generously around me.”You’ve heard of Dominion industries before right?”

How could I not? The industry ranked number one worldwide for its mineral resources with billions of dollars net worth and notorious for running shady businesses behind the scenes.

“The CEO of dominion industries has been looking for an architect to rebuild his ancestral mansion.” He circled around me slowly.

“He wants you as the lead architect on the project.”

“They’re giving us a generous offer and an extra bonus to whoever takes up the project.” He crouched down to my level, fingers tapping lightly on the document, nudging it in front of me.

I stared at him bewildered. I can’t believe he expected me to accept this project. Dominion industries is sketchy with all kinds of underground criminal activities. Not only that but I've heard certain rumours about the CEO and his streak of questioning activities.

He let out a deep sigh. “Your grandma is still in the hospital right?” I froze my chest rising and falling at an unnatural pace.

“Not taking the offer would be illogical, given your situation.” Holding some of the files in one hand, he continued, ignorant of my disapproval.

He’s right, I know he is. I’m drowning in debt all the way to my neck and if I don't do something about it quickly I'll go under.

I didn't have the luxury of saying no, not when my grandma's life is waiting on the other side of my signature.

“Where do I sign?”

With the weight of the pen heavy in my hand I signed the contract boldly, selling my soul to the devil.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Nattery
Nattery
สนุกกว่าสองเรื่องโน้น ยังมีคำผิด เพิ่งเจอนิยายชุดนี้ที่เอาบทสนทนาของสามนางเอกมาใส่ซ้ำ กินพื้นที่ไปเยอะ ไม่โอเคค่ะ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-08-01 21:39:21
0
0
39 فصول
เดินทางสู่โลกคู่ขนาน
1. นิยายเรื่อง ย้อนเวลาไปปฏิวัติตัวเอง ให้กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ยุค80 (จบแล้วมี e-book)2. นิยายเรื่อง หลี่หนิงซิน ข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80 (จบแล้ว มีe-book)3. นิยายเรื่อง ข้ามเวลาไปทำสวนกับเจ้าหนูตัวป่วนข้างบ้าน ยุค80 นิยายทั้ง 3 เรื่องนี้เป็นนิยายชุด ที่มีเนื้อหาและตัวละครที่เกี่ยวพันกัน เพื่อความเข้าใจควรอ่านตามลำดับนะคะ"ไม่นะ! ทำไมรถถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ไม่นะ ไม่!"โคร้ม!กว่าฮั่นซานเฉียวจะรู้ตัวว่ารถที่เธอขับอยู่มีปัญหาก็สายไปเสียแล้ว เธอพยายามเหยียบเบรกระหว่างที่ขับรถลงเขา พอรู้ตัวอีกที่เธอก็กลายเป็นเพียงวิญญาณที่ยืนอยู่ข้างซากปะหลักหักพังรถกู้ภัยและเจ้าหน้าที่ตำรวจช่วยกันนำร่างของเธอออกจากซากรถ ระหว่างนั้นเธอมองเห็นญาติผู้น้อง ซึ่งเป็นลูกสาวของน้ากำลังยืนมองดูเหตุการณ์อย่างเย็นชา ใบหน้าของจางลี่เผยรอยยิ้มที่มุมปากเพียงครู่เดียวก็ถูกแม่ของเธอสะกิดเอาไว้ซานเฉียวที่เป็นวิญญาณพยายามเดินเข้าไปใกล้สองแม่ลูกที่กำลังคุยกัน นั่นจึงทำให้เธอตาสว่างถึงเรื่องอุบัติเหตุของครอบครัวเมื่อเดือนก่อน ปู่ย่า พ่อแม่และพี่ชายของซานเฉียวเดินทางด้วยรถตู้ครอบครัวเพื่อลงไปเยี่ยมเธอที่ต่า
اقرأ المزيد
มีเวลา 1 สัปดาห์
เช้าวันต่อมาฮั่วซานเฉียวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังโหวกเหวกโวยวายมาจากหน้าบ้าน เธอลุกขึ้นมานั่งแล้วหันมองรอบตัวก็พบว่าเธอกำลังอยู่ในห้องของร่างนี้ ข้าวของเครื่องใช้ดูเรียบง่ายแต่กลับประณีตและใส่ใจ เสื้อผ้าของเธอถูกซักแล้วพับไว้บนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบทุกครั้งที่เธอมองไปรอบ ๆ ห้องก็จะมีความทรงจำที่ทำให้เธอเห็นภาพต่าง ๆ ว่าร่างนี้เป็นคนที่ค่อนข้างมีระเบียบแต่หัวอ่อน เรียบร้อยพูดน้อยและเป็นดวงใจของทุกคนในบ้านนี้ ซึ่งนั่นก็ต่างจากนิสัยของเธอโดยสิ้นเชิง"หู้วว ต่างกันขนาดนี้จะบอกกับทุกคนยังไงดีเนี่ย""จะเอายังไง เมื่อไหร่จะย้ายออก ดอกเบี้ยก็ไม่จ่าย ตอนนี้ฉันก็หมดทางจะช่วยเหลือครอบครัวนายแล้วนะซานถัง"เสียงดังจากหน้าบ้านทำให้ซานเฉียวต้องหยุดความคิดทุกอย่างแล้วรีบเดินออกมาตามต้นเสียง สิ่งที่เธอเห็นก็คือชายวัยกลางคนกับลูกน้องอีกหลานคนกำลังมายืนทวงหนี้อยู่หน้าบ้าน ท่ามกลางเสียงสะอื้นของแม่ของเธอที่ดังมาเป็นระยะ ส่วนพ่อกับพี่ชายของเธอกำลังต่อรองกับอีกฝ่าย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล"พี่เหล่ย ผมขอร้องช่วยพูดกับเถ้าแก่ให้พวกเราอีกสักนิดได้ไหมครับ ขอเวลาพวกเราหาเงินสักหน่อย ผมรับรองว่าจะหาเง
اقرأ المزيد
หว่านข้าว
สองคนพี่น้องเดินขึ้นไปตามเชิงเขาจนซานเฉียวเห็นว่าพ้นจากสายตาของทุกคนแล้ว เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องสำคัญให้พี่ชายฟัง"พี่ใหญ่ เรื่องนี้มันอาจจะเหลือเชื่อไปหน่อย แต่พี่ต้องเชื่อฉันนะ ฉันไม่มีเวลาอธิบายมากเท่าไหร่ แต่ฉันอยากให้พี่เห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง""น้องหมายความว่ายังไงอาเฉียว?"ซานหลางเริ่มแปลกใจในสิ่งที่น้องสาวพูด วันนี้ซานเฉียวมีหลายอย่างที่แปลกไป แต่เขาเห็นว่าเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้นเขาจึงไม่ได้ทักท้วงอะไร บางครั้งน้องสาวของเอาอาจจะเปลี่ยนไปเพราะเคยผ่านความเป็นความตายมาแล้วก็เป็นได้"พี่ใหญ่จับมือหนูแล้วหลับตานะ"ถึงจะไม่ได้คำตอบกับเรื่องที่สงสัย แต่ซานหลางก็ยอมทำตามที่น้องบอกแต่โดยดี ซานเฉียวจับมือพี่ชายแล้วพาซานหลางเข้าไปในมิติ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าผู้เป็นพ่อแอบตามมาด้วยตลอดเส้นทาง การที่เห็นลูกทั้งสองหายวับไปกับตาทำให้ฮั่วซานถังแทบเป็นลมล้มทั้งยืน"มะ..ไม่จริง นี่มันเรื่องอะไรกัน"ในมิติ"ลืมตาได้แล้วพี่ใหญ่""เฮ้ย! นี่มันที่ไหนกันอาเฉียว พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"ซานหลางมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก ปากหยักเอ่ยถามน้องสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่แตกตื่น"พี่ตั้งสติ
اقرأ المزيد
มื้ออาหารที่มีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา
พอพ่อเฒ่ากับภรรยารวมไปถึงลูกสะใภ้ที่รออยู่ที่บ้านได้เห็นสิ่งของที่ 3 คนพ่อลูกนำกลับมา ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปรอยยิ้มแห่งความยินดีและตื่นเต้น แต่ก็มิวายจะมีคำถามมากมายตามไม่หยุดเมื่อเป็นเช่นนั้นฮั่วซานถังผู้เป็นพ่อจึงปรึกษากับลูก ๆ และตัดสินใจบอกเรื่องมิติให้กับคนในครอบครัวรู้ อย่างไรเสียทุกคนก็ต้องช่วยกันให้ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปให้ได้ ซานเฉียวกับซานหลางจะได้ไม่ต้องแอบไปหาที่เข้ามาติที่อื่นนอกบ้าน เพราะนั่นยิ่งเสี่ยงที่จะมีคนพบเห็นได้มากกว่า"อั๊ยหยา ถ้าไม่ได้เห็นกับตาปู่คงไม่เชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะมีอยู่จริงหรอกนะอาเฉียว เป็นบุญของเราจริง ๆ ที่เทพเซียนท่านยังเมตตา"เสียงของพ่อเฒ่าดังขึ้นเมื่อออกมาจากมิติ ท่านแทบไม่อยากจะเชื่อว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะได้มีโอกาสพบเห็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจเช่นนี้"ย่าแทบจะเป็นลม พวกเราต้องช่วยกันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับนะ ถ้าชาวบ้านรู้เข้าต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ""เพราะแบบนั้นแหละครับแม่ ผมถึงบอกให้ลูกเล่าให้ทุกคนฟัง อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องแอบไปหายตัวเข้าออกพื้นที่วิเศษอยู่นอกบ้าน แบบนั้นผมว่าอันตรายกว่า"ฮั่วซานถังรีบพูดเสริมขึ้นตามที่ตนเองคิด ถ้าปล่อยให้ลูก
اقرأ المزيد
ขายข้าวเปลือก
รุ่งเช้าวันต่อมาทุกคนในบ้านฮั่วตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะได้ออกมานอนพักก็กินเวลาเกือบเที่ยงคืนกว่าจะซ่อมเกวียนเสร็จให้พร้อมกลับมาใช้งานได้อย่างแข็งแรงและทนทานอีกครั้ง นางฮั่วเจินผู้เป็นแม่รีบลุกมาหุงข้าวและอุ่นกับข้าวที่เหลืออยู่ตั้งแต่ตี 3 จากนั้นซานเฉียวก็พาทุกคนเข้าไปในมิติและเริ่มลงมือทำงานทันที ซานหลางกับซานถังผู้เป็นพ่อ รีบไปขับรถเกี่ยวข้าวออกมาจากโรงนา ทั้งคู่ไม่ลืมที่จะเตรียมกระสอบบรรจุข้าวเปลือก พร้อมกับเชือกฟางให้พร้อมใช้งานในการปิดปากถุง"เราน่าจะได้ระบายข้าวออกประมาณ 3 ครั้งนะครับพ่อ รถเกี่ยวข้าวคันนี้บรรจุข้าวได้ 1,700 กิโล แต่เท่าที่ผมเกี่ยวมาได้ 1 ไร่เราก็ได้ข้าวมากกว่า 1 ตันแล้ว เกี่ยวต่ออีกสักหน่อยก็ต้องไปบรรจุใส่กระสอบแล้วล่ะผมว่า"ฮั่วซานหลางปรึกษากับผู้เป็นพ่อที่อยู่บนรถเกี่ยวข้าวด้วยกัน "เอาอย่างนั้นก็ดีเหมือนกันลูก เกี่ยวอีกสักหน่อยก็ขับไปที่ลานข้างเกวียนได้เลยนะ เดี๋ยวพ่อกับน้องจะไปรอตรงนั้น""ครับพ่อ เดี๋ยวผมตามไป"พูดจบฮั่วซานถังก็ลงจากรถแล้วรีบลงไปเตรียมกระสอบช่วยลูกสาวกับบิดาที่รออยู่บริเวณลานกว้าง ส่วนภรรยาของเขากับมารดากำลังชื่นชมสวนผ
اقرأ المزيد
ออกเดินทาง
กว่าสามคนพ่อลูกจะกลับมาถึงหมู่บ้านก็เป็นช่วงเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว พอมาถึงทุกคนก็แยกย้ายกันทำหน้าที่ของตัวเอง เมื่อรู้ว่าซานเฉียวเตรียมตัวจะไปซื้อตั๋วรถไฟเดินทางไปปักกิ่งในวันพรุ่งนี้"งั้นแม่กับย่าจะช่วยกันทำเนื้อแห้งเองนะลูก""พ่อกับเจ้าใหญ่กับปู่จะช่วยกันปลูกข้าวให้ได้อีกซัก 3 ไร่ เสร็จแล้วจะไปสีข้าวที่เหลืออยู่ให้เป็นข้าวสาร ระหว่างนี้ลูกก็เริ่มเก็บของที่แม่กับย่าแยกไว้เข้าไปเก็บในมิติเลยนะลูก""ได้ค่ะพ่อ"พอตกลงกันได้แบบนั้นซานเฉียวก็พาทุกคนเข้าไปในมิติ ส่วนตัวเธอเองก็รีบเก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติไม่เว้นแม้แต่ฟืนหรือไม้อ่อยไฟที่จำเป็นต้องใช้ เหลือไว้เพียงที่นอนและผ้าห่มที่ต้องใช้ในคืนนี้เท่านั้น เพียงไม่นานสิ่งของจุกจิกโต๊ะและชั้นวางของต่าง ๆ ก็ถูกย้ายไปไว้ในมิติจนหมดพอถึงเวลาค่ำทุกคนก็ออกมาใช้ชีวิตนอกมิติเพื่อให้เพื่อนบ้านไม่เกิดความสงสัยเกินไปเช้าวันต่อมาข้าว 3 ไร่ที่ปลูกไว้ถูกเกี่ยวและกรอกถุงจัดเรียงใส่เกวียนไว้เรียบร้อยตั้งแต่เช้ามืด ทันทีที่ทำงานเสร็จ 3 คนพ่อลูกก็ออกเดินทางเข้าเมืองโดนที่ซานเฉียวแยกตัวออกไปที่สถานีรถไฟเพียงคนเดียว ส่วนฮั่วซานถังกับลูกชายจำเป็นต้องขับรถไถไป
اقرأ المزيد
เจ้าหนูตัวป่วน
3 วันบนรถไฟอาจจะยาวนานสำหรับคนอื่น แต่สำหรับบ้านสกุลฮั่วแล้วถือว่าพวกเขาใช้ทุกนาทีได้คุ้มค่าที่สุด ฮั่วซานถังกับลูกชายช่วยกันทำรถลากรูปทรงคล้ายเกวียนแต่มีเหล็กกั้นรอบด้านอย่างแน่นหนา อีกทั้งด้านข้างซานหลางก็ทำเป็นบันไดให้ขึ้นลงได้อย่างสะดวกรถคันนี้จึงเหมาะมากสำหรับใช้ขนสินค้าการเกษตร อีกทั้งยังสามารถพ่วงรถกระบะหรือรถไถนาก็ได้เช่นกัน ระหว่างที่พี่ชายกับพ่อกำลังทำรถลากอยู่ ซานเฉียวก็ถือโอกาสหัดขับรถไถจนชำนาญ จากนั้นเธอกับแม่ก็ลงมือหว่านข้าวและช่วยกันเก็บเกี่ยวจนมีข้าวเก็บไว้ในโรงนาเกือบ 200 กระสอบผักสวนครัวรวมไปถึงเห็ดที่ผู้เฒ่าทั้งสองช่วยกันปลูกก็ออกดอกออกผลกันอย่างงดงามจนนางฮั่วเจินเก็บพริกสีแดงไปตากแห้งได้หลายกระด้ง เช่นเดียวกับเห็ดป่าที่ปลูกเอาไว้ เมื่อกินไม่ทันก็ต้องนำมาทำเป็นหัวเชื้อขยายปริมาณให้เพิ่มมากขึ้นปู๊นน ปู๊นน"แจ้งผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้ขบวนรถไฟที่ท่านกำลังโดยสารอยู่ กำลังจะเข้าเทียบท่าชานชาลาปลายทางที่เมืองปักกิ่ง ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านตรวจสอบสิ่งของของท่านให้เรียบร้อยก่อนลงจากขบวนรถไฟด้วยค่ะ"ซานเฉียวกับทุกคนในครอบครัวเมื่อได้ยินเสียงประกาศก็รีบออกมาเตรียมตัวลงจากขบ
اقرأ المزيد
หม่าม๊าว่ายังไง หาวห่าวก็ว่ายังงั้น
"มากันแล้วสาว ๆ เข้ามาเร็วเข้า ไม่เจอกันนานเลยนะอาเหนียง อาเจิน ซานหลาง ส่วนคนสุดท้ายคงเป็นยัยหนูซานเฉียวใช่ไหมลูก"ปู่เสิ่นเอ่ยทักทายในขณะที่ทุกคนกำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร แต่ที่น่าแปลกคือเจ้าเหลนตัวป่วนของท่านที่ไม่ชอบเข้าใกล้ใคร ครั้งนี้กลับเดินตามหลังซานเฉียวต้อย ๆ พร้อมกับจับมือของเธอเอาไว้แน่น"พี่อวิ๋น ยังแข็งแรงเหมือนเดิมเลยนะคะ ไม่เจอกันนานพี่สบายดีใช่ไหม?"แม่เฒ่าฮั่วรีบทักทายสหายของสามีที่ไม่ได้เจอกันนาน ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างสามีของนาง"ฉันก็ยังสบายดี เป็นอะไรไปก่อนไม่ได้หรอก ยังมีห่วงอีกหลายอย่างที่ยังปล่อยวางไม่ได้ หนึ่งในนั้นก็คือรอให้ครอบครัวของพวกเธอกลับมาที่นี่นั่นแหละ""คุณพ่อสวัสดีค่ะ/คุณปู่สวัสดีค่ะ/คุณปู่สวัสดีครับ""สวัสดีทุกคน นั่งตามสบายเลยลูก อาหยางเลื่อนเก้าอี้ให้น้องเร็วเข้า ไม่อยากจะคิดเลยว่าอาเฉียวตัวน้อยที่หลานเคยอุ้มแล้วพาเดินเล่นไปรอบบ้าน กลับมาครั้งนี้จะโตเป็นสาวขนาดนี้แล้ว""ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับปู่ น้องดูเปลี่ยนไปเยอะเลย""พ่อถอยไป เดี๋ยะผมจัดเก้าอี้ให้หม่าม๊าเอง"ตงหยางที่กำลังจะเลื่อนเก้าอี้ให้ซานเฉียวก็ต้องหยุดมือแต่โดยดี เมื่อลูกชายตัวน้อ
اقرأ المزيد
ผมคือหัวใจ แค่หม่าม๊ารักผมก็พอ
ทันทีที่รถไถของสองพี่น้องเลี้ยวเข้าไปจอดภายในพื้นที่ของบ้าน ชางหยวนกับลูกน้องที่กำลังรออยู่ก็ลุกมาเดินวนดูรอบ ๆ รถไถด้วยความสนใจเพราะไม่เคยเห็นที่ไหนขายรถไถรุ่นใหม่และคันใหญ่ขนาดนี้มาก่อน"สนใจลองขับดูได้นะครบ เดี๋ยวผมเอารถลากออกให้ลองขับดู รับประกัน 1 ปี ถ้ามีปัญหาเปลี่ยนคันใหม่ให้เลย"ซานเฉียนหันกลับไปมองพี่ชายที่ตอนนี้กลายเป็นพ่อค้าขายรถไปเสียแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ยังไงความฝันของเธอก็ยังต้องใช้เงินอีกมาก หากถึงเวลาที่เธอต้องตอบแทนแน่นอนว่าเธอก็จะไม่อิดออดเช่นกัน"น่าสนนะครับ แต่ผมขอจัดการเรื่องแบบบ้านกับการเซ็นสัญญาก่อน หมิงเจ๋อ นายมาช่วยคุณซานหลางเอารถลากออกด้วยนะ"ชางหยวนหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ส่วนเถียนซ่วยผู้ช่วยอีกคนของชางหยวนกำลังยื่นแบบแปลนให้ซานเฉียวดูอยู่ที่แคร่ใหญ่ใต้ร่มไม้"ครับลูกพี่" "แบบถูกต้องตามที่คุณซานเฉียวต้องการไหมครับ ไม่ทราบว่าจะให้พวกเราหันหน้าตัวบ้านไปทางไหนดี ถ้าเป็นแบบเดิมจะหันข้างออกไปทางถนน ไม่ทราบว่าอยากเปลี่ยนใหม่ไหมครับ"ซานเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปถามปู่กับย่าที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ"ปู่กับย่าคิดว่ายังไงคะ เราจะหันหน้าออกถน
اقرأ المزيد
พ่อเป็นส่วนเกินของผมกับหม่าม๊า!
ระหว่างที่เจ้าหนูหาวห่าวกลับบ้านไปอาบน้ำกับคุณปู่ทวด เป็นจังหวะเดียวกับคนงานก่อสร้างก็กลับไปหมดแล้ว ซานเฉียวจึงรีบนำเครื่องครัวออกมาจากมิติมาให้พี่ชายจัดให้เข้าที่เข้าทาง จากนั้นเธอก็ขึ้นไปบนห้องพักชั่วคราวเพื่อนำเครื่องนอนของทุกคนออกมาจัด"เดี๋ยวแม่จัดต่อเองลูก อาเฉียวไปทำกับข้าวเถอะ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กก็คงมาแล้ว""ค่ะแม่ ย่าคะเราไปเผามันไว้เป็นของหวานตบท้ายมื้อค่ำกันค่ะ"ซานเฉียวรีบชวนย่าของเธอลงไปนั่งเล่นหน้าที่พัก กองไฟที่ปู่ของเธอกำลังก่อถูกใช้เป็นที่หมกหัวมันหวานไว้ในดินด้วยความใจเย็น มันที่ซานเฉียวซื้อมาจากสถานีรถไฟพอเธอนำไปปลูกในมิติ หัวมันที่ได้รับดินวิเศษในการหล่อเลี้ยงก็มีขนาดใหญ่อวบอ้วน รสชาติหวานหอมขึ้นหลายเท่า"ไปสิลูก วันนี้หุงข้าวเยอะหน่อยนะ ทำเผื่อบ้านนู้นด้วย เอาเห็ดซงหยงออกมาให้ทุกคนจิ้มกับซีอิ๊วด้วยนะลูก""ได้เลยค่ะ"ซานหลางก่อไฟบนเตาเหมือนรู้ใจน้องสาว เตาทั้ง 3 หัวถูกอัดแน่นด้วยฟืนและถ่านไฟที่กำลังร้อนแรง ซานเฉียวจึงรีบซาวข้าวแล้วตั้งหม้อหุงข้าวทันที ส่วนเตาถัดมาเธอตั้งหม้อน้ำเอาไว้ครึ่งหม้อแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องพัก เพื่อเข้าไปเก็บผักกับเห็ดในมิติโดยมีพี่ชายคอยช่วย
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status