จอมนางคู่บัลลังก์ [NC30+]

เมื่อต้าหวางทรงนามว่าเฉินหลงแห่งแคว้นเฉิน ได้สวรรคตกะทันหัน บ้านเมืองระส่ำระสายองค์ขณะที่ องค์ไท่จื่อได้เพียงสิบพรรษา องค์ไท่จื่อจัดการทุกอย่างได้อย่างหมดจด ผู้ใดหมายคิดแข็งข้อเป็นกบฏ ต่อพระองค์ ทรงไม่ตัดสินให้มากความถึงกรมอาญา แต่ทรงสั่งประหารทันที เป็นความเด็ดขาดในการบริหารบ้านเมือง ถึงพระองค์ยังทรงพระเยาว์เช่นนี้แต่มีความเด็ดขาดดุจผู้ใหญ่ อีกทั้งทรงบุกตีให้แคว้นตัน จนเป็นที่ยำเกรงของใต้หล้า ส่วนอีกแคว้นหนึ่งที่พระองค์ยังไม่ทรงทำสงครามด้วยคือเหลียง ต้าอ๋องแคว้นเฉินพระองค์นี้ทรงมีพระนามว่า เฉินเป่ยเยว่ ทรงขึ้นเป็นอ๋องแคว้นเฉิน ขณะที่ได้สิบพระชันษา โดยมีเฉินกวาง พระนามรองคือฉู่หวางเย่ เป็นทรงเป็นซูซุของต้าหวาง (ซูซุ คือ อาชาย) ต้าหวางทรงไว้วางพระทัยให้ฉู่หวางเย่เป็นอุปราช อีกทั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการอีกด้วย ทว่าบัดนี้ต้าหวางมีพระชนมายุได้ยี่สิบพระชันษา ยังทรงไม่ยอมมีจะมีฟูเหรินสักนางเดียว จนทำให้เป็นที่วิตกแก่เหล่าขุนนางเป็นยิ่งนัก เมื่อฎีกาของเหล่าขุนนางเขียนให้พระองค์คัดเลือกเหล่าสตรีบุตรขุนนางกลับไม่ทรงใส่พระทัย จึงทำให้ผู้คนคิดว่าทรงชอบเล่นชาย แต่ถึงกระนั้นพระองค์ก็ไม่ได้ใส่ใจคำพ

เมื่อต้าหวางทรงประทับนั่งบนตั่ง ไป๋เจิ้นให้สาวรับใช้รินน้ำชาให้ต้าหวาง เมื่อรินน้ำชาเสร็จสาวใช้จึงก้าวเดินออกไป ไม่ช้าชายหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งรอรับโทษ เอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“กระหม่อมสมควรตาย ที่ปล่อยให้พระองค์อยู่ในอันตราย ทรงโปรดลงพระอาญาด้วยพระเจ้าค่ะ”"ข้าให้เจ้าไปสำนึกผิดด้วยตัวเอง"“ขอบพระทัยที่ทรงเมตตา กระหม่อมจะไม่ทำพลาดอีกครั้งพระเจ้าค่ะ”“ลุกขึ้นเถิด”ต้าหวางทรงหันพระพักตร์ไปหาไป๋เจิ้น ด้วยสีพระพักตร์เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด แล้วทรงตรัสด้วยความกังวล“วันนี้ข้าประมือกับโจรป่า ข้าคิดเห็นว่าโจรป่าพวกนี้ไม่ธรรมดา อาจเป็นสายข่าวของแคว้นเหลียนหรือแคว้นตัน ท่านช่วยตรวจสอบให้ข้าที ส่งเรื่องมาที่ข้าโดยตรง”“พระเจ้าค่ะ กระหม่อมจะรีบดำเนินการทันที”ต้ากวางทรงลุกขึ้นจากตั่งดำเนินพร้อมกับใต้เท้าทั้งสอง อีกทั้งไป๋เจิ้นเดินตามมาส่ง ต้าหวางทรงหันกลับมาทางไป๋เจิ้นแล้วทรงตรัส“อีกทั้งบุตรสาวของเจ้า โจรเหล่านั้นได้เห็นใบหน้าของนางแล้ว ให้นางระวังตัวให้ดีด้วย”อวี้เฟิ่งลืมตาขึ้นช้าๆ มองเพดานห้อง นางจำได้ว่า เมื่อวานยังอยู่บนหลังม้ากับชายหนุ่มใบหน้างดงามนามว่า เป่ยเยว่

วันนี้อวี้เฟิ่งเข้ามาสอนเด็กกำพร้าเป็นวันสุดท้าย นางสอนตั้งแต่เช้าจรดเย็น วันนี้พิเศษกว่าทุกวันเด็กๆ ชวนนางวิ่งรอบกองไฟ ในยามค่ำคืน อีกทั้งแม่ของเด็กๆ ก็มาร่วมด้วยจนกลายเป็นการวิ่งรอบกองไฟที่สนุกสนาน อีกทั้งยังมีการขับร้องเพลงอวยพรให้อวี้เฟิ่ง อวี้เฟิ่งนางปีติยินดียิ่งนัก ก่อนจะกลับ พวกนางให้กระพรวนห้อยเพื่อขับสิ่งชั่วร้าย อวี้เฟิ่งจึงรับไว้ด้วยใจจริงเช้าวันรุ่งขึ้นเตี่ยของอวี้เฟิ่งนั่งรถม้าคันใหญ่มาส่งที่ชายแดนเมืองฉู่หวั่นเข้าเขตเมืองฉางเทียน รวมระยะการเดินทางสามวันเต็มๆ จึงต่อเข้าเมืองหลวง นางจึงเลือกทางใกล้ที่สุดเพื่อเข้าเมืองหลวงโดยมีพ่อบ้านและสาวใช้ตามมาส่ง เมื่อถึงเขตวังหลวง นางมายืนรอต่อแถวกันกับหญิงสาวบุตรีขุนนางหลายพันคนเมื่อถึงตัวของอวี้เฟิ่งนางส่งป้ายและราชโองการให้ขันทีที่ประตูก่อนเข้าวังดู ขันทีดูใบหน้าของนางเผยยิ้มเล็กน้อย แล้วคืนป้ายหยกและราชโองการให้อวี้เฟิ่ง นางจึงเดินเข้าประตูทิศเหนือของวัง ทว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องนาง ขณะย่างก้าวเข้ารั่วของพระราชฐานชั้นนอกอวี้เฟิ่งและเหล่าหญิงสาวที่ได้เข้ามาในวังประมาณสองพันคน เดินมาตรงลานกว้างที่เหล่าขันทีประมาณร้อยคนพวกนางทีล

อวี้เฟิ่งกลับมายังเรือนไม้ลี่ฟาง เพื่อนๆ ของนางนั่งรอนางที่ตั่งในห้องโถง เม่ยเหนียงเปิดเรื่องถามก่อน (ลี่ฟาง แปลว่า กลิ่นหอมสวยงาม)“อวี้เฟิ่งเจ้าไปไหนมา ถึงมาเอาป่านนี้ รู้หรือไม่ว่าพวกข้าเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน” เม่ยเหนียงพูดอยู่นั้น อวี้เฟิ่งนั่งลงตรงตั่งที่ว่าง แล้วจึงรินน้ำชาดื่มหมดแก้ว เหม่ยฮัวเอ่ยแผ่วเบา“อวี้เฟิ่งใจเย็นๆ ค่อยๆ กิน” เหม่ยฮัวเอ่ยบอก รินชาใส่แก้วให้อวี้เฟิ่ง“ข้าไปเข้าเฝ้าต้าหวางมา” อวี้เฟิ่งเอ่ยขึ้น“เจ้าไปเจอต้าหวางมา ต้าหวางทรงเอ่ยกล่าวเช่นไรบ้าง” หลินเซียวเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นเมื่อพวกนางอยากรู้ อวี้เฟิ่งจึงไล่เรียงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเทียนลู่ให้พวกนางฟังจนจบครบถ้วนกระบวนความ ทำให้พวกนางตื่นเต้น และตื่นตกใจกับสิ่งที่อวี้เฟิ่งประสบมา“สิ่งที่เจ้าเอ่ยมานั้น ต้าหวางของพวกเราประสบกับการลอบสังหารทุกเมื่อ เช่นนี้แล้วพรุ่งนี้เจ้าต้องไปหาต้าหวาง ตั้งแต่ยามเหมา เจ้าไม่ไปไม่ได้หรือ” เหม่ยฮัวพูดด้วยความเป็นห่วงสวัสดิภาพของอวี้เฟิ่งจากใจจริง“นั้นสิ เจ้าเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว เจ้าจะไปเสี่ยงตายแบบนี้ไม่ได้ ข้าไม่ให้เจ้าไป” เม่ยเหนียงเอ่ยด้วยความเป็นห่วงอีกคน“เช่นนั้นเ

อวี้เฟิ่งก้าวเดินออกจากห้องของหย่งเยี่ยในชุดเหมือนพ่อบ้าน ชุดที่ใส่นั้นออกเป็นสีม่วงอ่อน อวี้เฟิ่งจึงมาหาหย่งเยี่ยที่ใส่ชุดสีน้ำตาลคล้ายกับนาง อวี้เฟิ่งจึงอดถามไม่ได้ว่าจะไปไหน“กงกง ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยว่าจะพาข้าไปไหน”“พาเจ้าไปเปิดหูเปิดตานอกวัง”“แล้วต้าหวางทรงไม่ว่าท่านหรือ” อวี้เฟิ่งถามด้วยความแปลกใจนี้เป็นกฎไม่ให้ใครออกนอกวังโดยไม่ได้รับอนุญาต ยิ่งเป็นถึงมหาขันทีที่พานางหลบหนีออกไปนอกวังนางกลัวว่าจะมีความผิด และมีโทษหนัก“ไม่เป็นไรน่า แค่อยากหาเพื่อนไปเที่ยวเดี๋ยวก็กลับ ไปเถอะเพลาไม่คอยท่า” หย่งเยี่ยจับแขนอวี้เฟิ่ง อวี้เฟิ่งจึงเดินตามแรงของหย่งเยี่ยอวี้เฟิ่งรู้จากเหล่าขันทีใต้อาณัติของหย่งเยี่ย หรือหย่งกงกง ท่านเคร่งครัดกฎระเบียบอย่างมาก ขนาดพวกขันทีผู้น้อยทำผิดเพียงเล็กน้อยยังต่อว่าครึ่งวัน แต่เหล่าขันทีเหล่านั้นรักและเคารพหย่งเยี่ยเช่นอาจารย์ที่เคารพนับถือ อวี้เฟิ่งได้เข้าวังมายังได้รับการสั่งสอนจากหย่งเยี่ยมาไม่น้อย เช่นการวางตัวต่อหน้าพระพักตร์ของต้าหวาง อีกทั้งหย่งเยี่ยยังสอนการชงชา เป็นศาสน์อย่างหนึ่งที่นางชอบยิ่งนัก ต้าหวางทรงโปรดชากลิ่นดอกกุ้ย และขนมดอกท้อ หย่งเยี่ยสั