Masukวันคืนล่วงเลยผ่านมานานเป็นเวลาสิบกว่าปี จนกระทั่งลูก ๆ ของทั้งคู่เริ่มโตขึ้นมาในวัยหนุ่มสาวกันหมดแล้วอาเหยาเจริญรอยตามผู้เป็นบิดา เขาเป็นถึงท่านรองแม่ทัพผู้สง่างามและเก่งกาจ และเขายังมีงานอดิเรกที่สวีจิ้งเทียนและหนิงเจียวเพิ่งจะค้นพบ นั่นก็คืออาเหยาชอบช่วยตนเองหน้ากระจก!!!หนิงเจียวส่ายหน้าไปมาอย่
ท้องที่สามของหนิงเจียวนั้นนางได้บุตรสาว สร้างความยินดีต่อคนในจวนตระกูลสวีอีกครั้ง นี่เป็นบุตรคนที่สี่ของพวกเขา ชื่อว่า สวีหมิงลี่หนิงเจียวเองก็ได้พักรักษาตัวจนหายดีหลังจากคลอดบุตรแล้ว คงเพราะว่าให้กำเนิดบุตรติดต่อกันถี่เกินไป ร่างกายนางจึงอ่อนล้าไม่น้อย"เจียวจ๋า ได้เวลาดื่มยาบำรุงแล้วจ้ะ"หนิงเจีย
หนิงเจียวรู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตัวไปหมด สวีจิ้งเทียนพักนี้ชอบนัวเนียอยู่กับนางตลอดเวลา จนนางรู้สึกราวกับมีวิญญาณมาสิงสู่ ตามติดจนบางครั้งนางเองก็รู้สึกเบื่อหน่ายเขาไม่น้อยจึก จึก!!!หนิงเจียวหันไปมองสวีจิ้งเทียนที่ยื่นนิ้วชี้หนาใหญ่ของเขามาจิ้มที่ท่อนแขนเรียวงามของนางด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ หนิงเจียวลอ
"ห้ามคายเชียวนะ กินเข้าไปให้หมด"หนิงเจียวพยักหน้าก่อนจะดูดเลียน้ำรักของสวีจิ้งเทียนจนลำแท่งมังกรของเขาสะอาดหมดจดสวีจิ้งเทียนโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของหนิงเจียวอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางออกจนหมด เผยให้เห็นยอดปทุมถันใหญ่โตสองเต้างามที่ชูช่อรอให้เขาไปเชยชมจ๊วบ จ๊ว
เถ้ากระดูกของหนิงเซียนถูกขุดย้ายกลับเข้ามาฝังในศาลบรรพชน เพราะนางไม่ได้ทำเรื่องน่าอับอายที่ผิดต่อตระกูลหนิงอีกแล้ว หนิงเจียวเองยืนจับมือแม่ใหญ่ที่ร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรงด้วยความสงสารจับใจ"ท่านพี่ไร้มลทินแล้วนะเจ้าคะแม่ใหญ่""แม่ใหญ่ขอบใจเจ้ามากนะ ก่อนจะกลับเจ้าแวะไปเยี่ยมท่านแม่ของเจ้าด้วยเล่า นางกำล
"องค์รัชทายาท!!! องค์รัชทายาท!!!""เรียกข้าทำไม!!!"มู่ฉีหันไปตวาดองครักษ์ข้างกาย ก่อนจะพบว่าองครักษ์กำลังชี้มือขึ้นไปบนต้นไม้นั้น มู่ฉีเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเองมองเห็นร่างของหย่งชิงห้อยโตงเตงลอยไปมาอยู่บนต้นไม้ ดวงตาเบิกโพลง มือเท้าจิกเกร็งด้วยความทุกข์ทรมาน
บ้านสวนสาลี่ เป็นบ้านสวนที่อยู่บนเขา รายล้อมไปธรรมชาติที่สบายตา ที่นี่เป็นสวนที่ตระกูลหนิงใช้เก็บเกี่ยวผลไม้ทั้งสาลี่และผลไม้อื่น ๆ ตามฤดูกาล เรียกว่าเป็นแหล่งรายได้ขนาดใหญ่เลยก็ว่าได้หนิงเจียวหลับตาลง นางนอนฟังเสียงน้ำไหลอยู่ที่เก้าอี้นอนตัวใหญ่ ธรรมชาติบำบัด ทำให้นางรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก"เจียวเจีย
"เพ่ยเพ่ย!!!""หยุดเรียกข้าเสียที!!! น่ารำคาญ หากไม่มีสิ่งใด ท่านพี่ก็กลับไปเสีย!!!""เจ้าคงไม่คิดจะทำเรื่องต่ำทรามเช่นครั้งนั้นใช่หรือไม่?"องค์หญิงหย่งชิง ปรายตามองมู่ฉีด้วยสายตาเย้ยหยัน"ท่านพี่คงไม่คิดเข้าข้างคนอื่น มากกว่าน้องสาวร่วมสายเลือดของตนเองกระมัง?""เจ้าหยุดทำเรื่องผิด ๆ เช่นนี้เถิด""
หย่งชิงปรายตามองหนิงเจียว ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจหนิงเจียวยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย จนหย่งชิงรู้สึกร้อนรนในใจ เหตุใดสตรีนางนี้จึงไม่อาละวาดด่าทอเล่า นางจะได้จับมันไปขังคุกหลวงแล้วสั่งประหารโทษฐานล่วงเกินองค์หญิงเสีย แล้วนางก็จะได้แต่งเข้าไปในจวนตระกูลสวี เป็นภรรยาของสวีจิ้งเทียนแต่เพียงผู้เดียว
"โอว์!!! ข้าเสียวเหลือเกิน!!! ซี้ดส์!!!"สวีจิ้งเทียนจับศีรษะหนิงเจียวเอาไว้ ก่อนจะขยับรัวสะโพกบดเบียดแท่งเอ็นร้อนที่อยู่ในโพรงปากของนางเข้าออกอย่างถี่รัว หนิงเจียวสะดุ้งดวงตาเบิกโพลงเพราะถูกกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง แต่นางก็ไม่ย่อท้อด้วยเพราะความเสียวซ่านมันมากซะจนทำให้นางหยุดที่จะกลืนกินแท่งมังก







