เข้าสู่ระบบ
รายงาน
หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งจากต่างโลก ตื่นขึ้นมาในร่างของคุณหนูแห่งตระกูลขุนนางที่กำลังตกอับ ชีวิตใหม่ที่ควรเป็นโอกาสในการเริ่มต้นอีกครั้ง กลับเต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายที่เธอต้องรับมือ ทั้งอนาคตของตระกูลและสถานการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นรอบตัว แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็คือ—หญิงสาวจากตระกูลชนชั้นสูงที่อยู่ในวัยแต่งงานทุกคน ล้วนต้องเข้าร่วมการคัดเลือกพระชายาแห่งจักรวรรดิ แน่นอนว่า เอเวอเรนน์ไม่ต้องการเป็นพระชายา เป้าหมายของเธอจึงมีเพียงอย่างเดียว ออกจากการคัดเลือก แล้วกลับบ้านให้เร็วที่สุด ทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเอเวอเรนน์ต้องแต่ไปพัวพันกับเหตุการณ์ภายในพระราชวัง และยิ่งถอยจากราชสำนักมากเท่าไร ยิ่งถูกลากไปเกี่ยวข้องมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะเขา—ชายหนุ่มผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความวุ่นวายเหล่านี้ กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินไปตามเส้นทางที่ตัวเองเลือกได้โดยง่าย เมื่อทุกแผนการที่เอเวอเรนน์วางเพื่อตัวเอง กลับถูกทำลายลงที และเธอกำลังก้าวเข้าไปติดกับดักโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางเกมการเมือง และการดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด สิ่งที่ไม่คิคก็ได้... ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเมื่อการคัดเลือกเดินทางมาถึงจุดตัดสินอเวอเรนน์จะสามารถตกรอบได้สำเร็จ หรือต้องอยู่ในเกมนี้ไปตลอดกาล?
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1: ตื่นมาอีกที... ฉันเป็นใครกันแน่
ฝนโปรยลงมาไม่หยุด
ซ่า… ซ่า… ซ่า… เสียงรองเท้ากระทบพื้นถนนเปียกชื้นดังสลับกับเสียงหอบหายใจถี่รัว ตึก! ตึก! ตึก! หญิงสาวรีบวิ่งฝ่าสายฝนหลังเลิกงาน ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่หยุด ต้องรีบแล้ว… ไม่งั้นตกรถไฟรอบสุดท้ายแน่! ทันใดนั้น— ปรี๊นนน!! แสงไฟสว่างวาบขึ้นจากด้านข้างถนน เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณ “เอ๊ะ—” ตู้มมม!! เสียงเบรกเสียดหูดังลั่น ร่างของหญิงสาวกระเด็นล้มลงบนพื้นถนน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้าง “มีคนถูกรถชน!” “รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!” เสียงวุ่นวายดังอื้ออึงอยู่รอบตัว แต่เธอกลับได้ยินมันแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ภาพในอดีตไหลผ่านเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำ ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อย การทำงานซ้ำเดิม ห้องเช่าแคบ ๆ ที่กลับไปก็ไม่มีใครรออยู่ เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างเหนื่อยล้า “นี่ฉันคงเหนื่อยมากจริง ๆ สินะ…” ลมหายใจเริ่มแผ่วลง “ก็ดีเหมือนกัน…” “หลังจากนี้…ทุกอย่างคงจบลงแล้ว” เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ก่อนที่สติทั้งหมดจะถูกกลืนหายไปในความมืด . . . “คุณหนู…” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นไกล ๆ “คุณหนูคะ…” “คุณหนู…ตื่นได้แล้วค่ะ” เธอสะดุ้งลืมตาขึ้นทันที “แฮ่ก…! แฮ่ก…!” ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนจมน้ำ หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เพดานสีขาวสูงเรียบ ๆ สะอาดตา ผ้าม่านสีครีมพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลม เตียงนุ่มขนาดพอดีที่เธอไม่มีวันกล้าซื้อด้วยเงินเดือนตัวเอง ไม่ว่าจะมองยังไง… ที่นี่ก็ไม่ใช่ห้องเช่าของเธอแน่นอน “คุณหนูฝันร้ายอีกแล้วสินะคะ” หญิงสาวในชุดแม่บ้านพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางใช้ผ้าเช็ดเหงื่อให้เธออย่างอ่อนโยน แต่เธอกลับไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น เพราะสมองกำลังสับสนวุ่นวายไปหมด “ที่นี่ที่ไหน…” เธอก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง ชุดนอนเนื้อดี ผ้าละเอียดนุ่มลื่น มือขาวซีดราวกับไม่เคยทำงานหนักมาก่อน “เดี๋ยวนะ…” “หรือว่านี่จะเป็น…” เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “โลกอื่น?” “ไม่ ๆๆ เป็นไปไม่ได้หรอก…” เธอรีบขยี้หัวตัวเองแรง ๆ จนผมยุ่งไปหมด “อ๊ะ! คุณหนู อย่าทำแบบนั้นสิคะ!” หญิงสาวตรงหน้าร้องห้ามอย่างตกใจ “อ๊ะ… ขอโทษนะ” เธอรีบหยุดมือทันที ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอลำบากใจ” สาวใช้ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนู” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามออกไปอย่างระมัดระวัง “ฉัน…ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” “ได้สิคะ! ดิฉันยินดีตอบทุกอย่างอยู่แล้ว” “…ที่นี่คือที่ไหนเหรอ” ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น สีหน้าของสาวใช้ก็แข็ง ค้างไปทันที “คะ…คุณหนู?” “หรือว่าคุณหนูยังไม่หายช็อกจากเมื่อวาน?!” เธอเริ่มลนลานทันที “แย่แล้ว!ต้องรีบไปเรียนคุณท่านกับหมอ—” “เดี๋ยวก่อน!” หญิงสาวรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ “ฉันไม่ได้เป็นอะไร ใจเย็นก่อน” สาวใช้หยุดชะงัก ก่อนหันกลับมามองด้วยแววตาเป็นห่วง “คุณหนู…ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ” “อือ… ฉันแค่…” “ปกติดีก็บ้าแล้ว…" เธอฝืนยิ้มแห้ง ๆ “ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกับฉันงั้นเหรอ” สาวใช้ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ก่อนเริ่มอธิบาย “เมื่อวานมีจดหมายจากพระราชวังส่งมาที่คฤหาสน์ค่ะ” “หลังจากคุณหนูอ่านจบ ก็เป็นลมไปทันที” “พระราชวัง?” เธอเริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาแปลก ๆ “แล้ว…ในจดหมายเขียนว่าอะไร” สาวใช้ลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบออกมา “เป็นจดหมายเรียกตัวเข้าร่วมการคัดเลือกพระชายาค่ะ” “…หา?” “อีกไม่นานคุณหนูจะต้องเดินทางเข้าเมืองหลวง” ทันใดนั้น สมองของเธอก็เหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ “เดี๋ยวนะ” “ฉันมาอยู่ที่นี่ยังไม่พอ…” “ยังต้องไปเข้าคัดเลือกพระชายาอีกเหรอ?” เธอสูดหายใจลึก ก่อนถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าปฏิเสธล่ะ” “ไม่ได้ค่ะ!” สาวใช้ตอบทันทีราวกับไม่ต้องคิด “การขัดคำสั่งราชวงศ์มีโทษหนักนะคะ” “ถ้าเบาหน่อยอาจถูกเนรเทศและลดฐานะเป็นสามัญชน…” “แต่ถ้าร้ายแรง…” เธอเงียบไปเล็กน้อย “…อาจถึงขั้นประหารเลยค่ะ” ญิงสาวนิ่งค้างไปทันที ถึงขั้นประหารเลยเหรอ… “เข้าใจแล้ว…” เธอถอนหายใจยาว พลางยกมือกุมขมับ ชีวิตใหม่ที่เพิ่งได้มา ดูท่าจะไม่ง่ายเลยสักนิด หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “งั้นคำถามสุดท้าย” “คะ?” “…ฉันชื่ออะไร” สาวใช้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ ก่อนจะตอบเสียงเบา “คุณหนูชื่อ เอเวอเรนน์ เรเวนฮาร์ท ค่ะ” “บุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเคานต์เรเวนฮาร์ท” “เอเวอเรนน์ เรเวนฮาร์ท” เธอทวนชื่อนั้นในใจช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองสาวใช้ตรงหน้า “แล้วเธอล่ะ” “ดิฉันชื่อซาร่าค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ “…ฝากตัวด้วยนะ ซาร่า” สาวใช้มองเธอด้วยสายตาซับซ้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ค่ะ คุณหนู” แต่ในวินาทีนั้นเอง— หัวใจของเธอกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด เพราะชื่อ “เอเวอเรนน์ เรเวนฮาร์ท” มันคุ้นหูเหลือเกิน ราวกับเธอเคยเห็นชื่อนี้…ที่ไหนสักแห่ง และในเสี้ยววินาทีนั้น ความทรงจำบางอย่างก็ไหลกลับเข้ามาในหัว เธอรีบลุกจากเตียง แล้ววิ่งไปยังกระจกบานใหญ่ทันที ภาพสะท้อนตรงหน้าทำให้เธอหน้าซีดลง เพราะถ้าความทรงจำนั้นไม่ผิดพลาด— “เอเวอเรนน์ เรเวนฮาร์ท” คือตัวละครที่ถูกฆ่าล้างตระกูล ในข้อหาก่อกบฏต่อจักรวรรดิ…บทล่าสุด
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 12: แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
หลังจากวันนั้นผ่านไป เอเวอเรนน์ก็ได้ค้นพบความจริงอันน่าเจ็บปวดว่า บางครั้งการพยายามทำอะไรสักอย่างให้ล้มเหลว กลับเป็นเรื่องที่ยากกว่าการตั้งใจทำให้สำเร็จเสียอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อทุกคนรอบตัวต่างพากันสนับสนุนความคิดของเธออย่างเต็มที่ “คุณหนูเจ้าคะ รายชื่อร้านค้าที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาส่งมาแล้วเจ้าค่ะ” ซาร่าวางเอกสารกองหนึ่งลงบนโต๊ะ ก่อนจะจัดเรียงให้เป็นระเบียบ เอเวอเรนน์ที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มทอดมองเอกสารตรงหน้าด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง “เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” “เจ้าค่ะ ท่านเอลเลนดอร์ส่งมาให้ตรวจสอบก่อนจะนำไปพิจารณาขั้นสุดท้าย” “ฉันคิดว่าแค่เลือกไม่กี่ร้านก็น่าจะพอแล้วนะ…” “แต่คุณหนูเป็นคนเสนอเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่าต้องการเปิดโอกาสให้ร้านค้าขนาดเล็กและช่างฝีมือที่ไม่มีชื่อเสียงได้เข้ามามีส่วนร่วมด้วย” “นั่นมันก็ใช่…” เอเวอเรนน์ตอบเสียงเบา ก่อนจะก้มมองเอกสารอีกครั้ง เธอเป็นคนเสนอแนวคิดนี้จริง ๆ เพียงแต่ไม่ได้คิดว่ามันจะได้รับการยอมรับมากถึงขนาดนี้ หากรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องมานั่งจัดการเอกสารมากมายเช่นนี้ เธอคงเลือกเสนอแผนการที่ท
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-09ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 11: แผนการที่ล้มเหลว
“ฉันจะรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจเอง” เอเวอเรนน์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางส่งยิ้มให้ลูวินเน่ที่ยังคงมีสีหน้าเป็นกังวล แม้คำพูดของเธอจะฟังดูน่าเชื่อถือเพียงใด แต่มีเพียงเอเวอเรนน์เท่านั้นที่รู้ว่าความจริงแล้ว เธอไม่ได้ต้องการรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการถูกคัดออกจากการคัดเลือกให้เร็วที่สุดต่างหาก! “เอาเถอะค่ะ…ถ้าเอเรนน์ตัดสินใจแบบนั้น ฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้แล้ว” ลูวินเน่ถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “แต่ถึงยังไง ช่วงนี้ก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะ” “ขอบใจนะคะวินเน่” เอเวอเรนน์ยิ้มให้ลูวินเน่ เพื่อคลายความกังวลของเธอ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ลูวินเน่กำลังเป็นห่วงเธอจากใจจริง ในขณะที่ตัวเธอกลับกำลังวางแผนทำให้ตัวเองสอบตกอยู่เนี่ยนะ… ช่างเถอะ! ถึงจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่การได้กลับบ้านก็สำคัญไม่แพ้กันนี่นา! “ว่าแต่เอเรนน์ เธอคิดจะทำอย่างไรต่อไป?” “ก็รอให้รายงานถูกปฏิเสธน่ะสิ” “หืม?” “เปล่าจ้ะ! ฉันหมายถึง…รอให้พวกเขาพิจารณารายงานต่างหาก!” เอเวอเรนน์รีบแก้ตัวทันที ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบกลบเกลื่อน ลู
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-01ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 10: รายงาน
หลังจากเอลเลนดอร์กลับไปได้ไม่นาน เอเวอเรนน์ก็เริ่มวางแผนจัดงานเลี้ยงน้ำชาสำหรับการทดสอบครั้งถัดไปทันที เป้าหมายของเธอในครั้งนี้เรียบง่ายมาก นั่นคือการจัดงานเลี้ยงที่ใช้เงินให้น้อยที่สุด และที่สำคัญ ต้องเป็นงานเลี้ยงที่แหกคำแนะนำของเอลเลนดอร์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้! ยิ่งงานออกมาไม่ถูกใจเหล่าขุนนางมากเท่าไร โอกาสที่รายงานของเธอจะถูกปัดตกก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น “ดีล่ะ! งั้นเรามาเริ่มแผนการกันเถอะ!” เอเวอเรนน์ตบมือลงบนโต๊ะเบา ๆ ด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะหันไปหาซาร่าที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ “คุณหนูจะทำอย่างไรหรือคะ?” “ก็แค่…ทำตรงข้ามกับสิ่งที่เหล่าขุนนางชื่นชอบเสียก็สิ้นเรื่องแล้ว!” “อย่างไรหรือคะ?” “ลองคิดดูสิ เหล่าขุนนางไม่ชอบอะไรมากที่สุดล่ะ?” ซาร่ายกมือขึ้นแตะคาง พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม…สามัญชนหรือคะ?” “ใช่แล้ว!” เอเวอเรนน์ดีดนิ้วดังเป๊าะ ดวงตาเป็นประกายราวกับเพิ่งค้นพบแผนการอันยอดเยี่ยม “ฉันจะจัดงานเลี้ยงที่สามัญชนสามารถเข้าร่วมได้โดยไม่จำเป็นต้องมีบัตรเชิญยังไงล่ะ! ขอแค่มีหน้ากากก็สามารถเข้าร่วมงานได้อย่างอิสระ!” “แล้วแบบนี้…พวกขุนนางก็ต้องไม่พอใจแน่ ๆ เลยนะคะ”
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 9: โอกาสที่เลือนลาง
หลังจากลูวินเน่กลับไปแล้ว ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เอเวอเรนน์นั่งอยู่บนเตียง พลางมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด คำพูดของลูวินเน่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปไหน “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเอเรนน์อีกแล้ว” ตอนที่ได้ยินประโยคนั้น เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่หรอก แต่พอนึกถึงสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายก่อนจากไปแล้ว เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเรื่องของคุณชายไคล์ ทำไมวินเน่ถึงดูตกใจขนาดนั้น เพียงเพราะเธอเรียกเขาว่าไคล์ หรือว่าเขาจะเป็นคนที่มีอิทธิพลมากกว่าที่เธอคิด? เอเวอเรนน์ยกมือขึ้นกุมขมับ แค่พยายามเอาตัวเองออกจากการคัดเลือกก็ยากพออยู่แล้ว เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากของคนอื่นอีกจริง ๆ “คุณหนูคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ซาร่าที่กำลังจัดของอยู่ข้างเตียงเอ่ยถาม เมื่อเห็นผู้เป็นนายทำสีหน้าเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาระดับชาติ “ซาร่า เธอคิดว่าคนเราจะมีเรื่องให้กังวลได้มากที่สุดกี่เรื่องในหนึ่งวันเหรอ?” “เอ๊ะ?” สาวใช้ชะงักมือ ก่อนจะหันมามองคุณหนูของตนอย่างงุนงง “ถ้าเป็นเรื่องของคุณหนู เกรงว่าจะนับไม่หมดนะคะ” “นี่เธอกำลังปลอบ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-11
