ตอนที่13

“อ้าว…เป็นยังไงบ้างล่ะพ่อหนุ่ม?”เสียงเข้มทุ้มอย่างคนมีอายุของผู้ชายเอ่ยทักทายผม ผมที่กำลังมองซ้ายมองขวาเพื่อหาร่างของพี่เข้มอยู่ก็ต้องหันกลับไปมองยังต้นเสียงของผู้ชายนั้นทันที

“คุณลุง?”ผมเอ่ยขึ้นเรียกเขาไปที่น่าพอจะเป็นคุณลุงได้แล้ว เพราะเขาก็อายุอานามน่าจะปาเข้าไปเลขเจ็ดแล้วล่ะมองท่า เขานั่งอยู่บนแคร่ด้านหน้าบ้านหลังติดๆกับพี่เข้มนี่เอง โดยที่เขาสวมใส่เสื้อม่อฮ้อมสีซีดกำลังนั่งเคี้ยวหมากอยู่ในปากของเขาอย่างเพลิดเพลิน

ที่ผมรู้ว่าเขากำลังกินหมากอยู่นั้นเพราะผมเห็นเขาห่อหมากน่ะ

“มานี่สิ….”เขาเอ่ยเชื้อชวนพร้อมกับกวักมือเรียกผมให้เข้าไปหาเขา ผมก็คลี่ยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะเดินไปหาชายคนนั้น

ที่จะว่าชราภาพก็ไม่น่าใช่เพราะเขายังคงดูแข็งแรงอยู่เลยนะ

“สวัสดีครับ…”ผมยกมือไหว้คุณลุงไปอย่างสุภาพอ่อนน้อมเขาก็ยิ้มอย่างใจดีให้ผมก่อนจะยกมือรับไหว้ผม

“ไหว้พระๆๆเถอะ…นั่งลงสิ…”

“ขอบคุณครับ…”ผมเอ่ยขอบคุณเขาไปพร้อมกับก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนแคร่หน้าบ้านของคุณลุงเขาโดยยิ้มแหยๆให้เขาไป

เขาก็ผมจ้องมองผมด้วยสายตาเอ็นดู ใช่สายตาเอ็นดูแน่นอน ผมเป็นตำรวจ ผมจับผิดนักโทษบ่อยผมมั่นใจว่าผมมองคนไม่ผิดแน่

“แผลของเอ็งหายแล้วใช่ไหม?”คุณลุงเอ่ยผมพร้อมกับมองต่ำลงมาที่หน้าท้องของผมที่เต็มไปด้วยหมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวกันสวยด้วยสายตาที่ไม่แปลกใจเลยสักนิดกับอาการที่บาดแผลของผมหายไปอย่างเป็นปิดทิ้งแบบนี้

“ครับ…มันน่าเหลือเชื่อมาก…”ผมก้มมองไปที่หน้าท้องของตัวเองพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาตอบคุณลุงไปอย่างเหลือเชื่อ คุณลุงเขาก็ทำเพียงแค่ขำขันออกมา

“ข้าชื่อสิงห์…เป็นพ่อของไอ้เข้ม…”คุณลุงเอ่ยแนะนำตัวให้ผมได้รู้จัก ผมนี่ถึงกับตาเบิกโตมองหน้าลุงด้วยความตกใจ

พ่อของพี่เข้มหรือเนี่ย…

“พ่อของพี่เข้มหรือครับ?”

“ก็ใช่น่ะสิ…ข้าน่ะเห็นไอ้เข้มมันแบกเอ็งที่นอนหมดสติมาเพราะถูกยิงน่ะ…”

“แต่พวกของเอ็ง…ตายหมดเลยนะ…”

“ไม่มีใครรอดสักคน…นอกจากเอ็ง…ที่ไอ้เข้มไปช่วยไว้ได้ทัน…”คุณลุงว่าต่อ สีหน้าของแกดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ผมนึกสงสัยกับภาพสุดท้ายที่ผมเห็น

นั่นคือเสือโคร่งร่างใหญ่ที่กลิ่นสาปของมันเหม็นมาก มันกัดกินร่างของไอ้ปลิวตายต่อหน้าต่อตาผม

“ที่นี่มีเสือด้วยหรือครับ…?”ผมเอ่ยถามคุณลุงไปด้วยสีหน้าตกใจและสงสัย คุณลุงสิงห์ก็มองหน้าผมนิ่งก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบให้ผม สีหน้าที่เป็นกังวลของแกทำให้ผมรู้สึกหวาดๆขึ้นมา เหมือนมันมีสิ่งแปลกปลอมอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับผม

เพราะเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้อุทยานภูดาวบอกว่าที่ป่านี้และที่หุบเขาแห่งนี้ไม่มีเสือโคร่งอาศัยอยู่ เพราะสังเกตได้จากการวางกล้องทุกๆจุดๆในทุกๆสิบห้าวันหรือหนึ่งเดือนพวกเขาจะไปนำกล้องที่บันทึกภาพเหตุการณ์ในป่าออกมาดู และมันก็ไม่เคยมีสัตว์ประเภทนี้ปรากฏในกล้องเลยสักครั้ง

“ไม่ต้องทำหน้าสงสัยขนาดนั้นหรอก…”

“ที่ที่เอ็งอยู่น่ะ…ไม่มีเสืออยู่…”

“แต่ที่ที่ข้าอยู่…มันมีเสือสมิงกับเสือเย็นอาศัยอยู่…”เสียงเรียบของลุงสิงห์เอ่ยบอกผมมาทำให้ผมรอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึกใหญ่

และที่แย่ไปกว่านั้น คือผมรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“เสือสมิง?…กับเสือเย็นหรือครับ…?”ผมเอ่ยทวนคำพูดของลุงสิงห์พ่อพี่เข้มไปอย่างสงสัย

อีกใจก็เชื่อ ว่ามีเสืออยู่จริงๆเพราะผมเห็นมันมากับตาแต่อีกใจ ผมกลับไม่ค่อยเชื่อว่าในยุคนี้จะมีเสือสมิงและเสือเย็นที่เคยเป็นตำนานอยู่จริงๆ….