Mag-log inShare
ตอนที่14
Petsa ng paglalathala:
2025-01-10 12:39:33ประตูเมืองภูดาว….หรือประตูมิติที่ชาวบ้านแถวบ้านไร่สวนนฤมลเรียกขาน ประตูมิติภูดาวจะเปิดต้อนรับพวกคนไม่ดี ที่คิดร้ายกับป่า คิดร้ายกับสัตว์สงวน พวกที่ชอบตัดไม้ทำลายป่า
แต่แท้ที่จริงแล้ว….มันไม่ใช่ประตูมิติภูดาวกลืนกินคนใจบาปอย่างที่ถูกเล่าขานกันต่อๆมา แต่มันคือประตูมรณะที่พรายเสือสมิงร่ายมนตร์สร้างประตูนี้ขึ้นมาเพื่อหาเหยื่อมาให้มันกลืนกินนั่นเอง….. ประตูมิตินี้จะถูกเปิดออกเฉพาะวันพระใหญ่เท่านั้น นั่นคือวันขึ้น15ค่ำและแรม15ค่ำ โดยในวันพระใหญนั่นต้องมีวันสำคัญทางศาสนาประกอบอยู่ด้วย ได้แก่ วันมาฆบูชา, วันวิสาขบูชา, วันอาสาฬหบูชา, วันเข้าพรรษา และวันออกพรรษา หนึ่งปี 365วันหรือ366วัน ประตูมิติจะถูกเปิดออกและถูกปิดแค่5ครั้งต่อหนึ่งปีเท่านั้น…… และประตูมิติภพนี่จะถูกทำลายและสูญสิ้นไปก็ต่อเมื่อ คนที่ร่ายมนต์เปิดประตูมิติภพได้ตายลงไปแล้ว…. ………………………………………………… “ไอ้เข้มมันออกไปล่าสัตว์…เย็นๆค่ำๆนู้นถึงจะกลับมา…” “เอ็งก็อยู่ที่บ้านกับข้านี่แหละ…” “อย่าเที่ยวออกไปเดินเพ่นพ่าน…” “ถ้าไม่อยากโดนเสือขย้ำตาย…”สิ้นเสียงขำขันอย่างทีเล่นทีจริงของลุงสิงห์ผมก็ยิ้มแหยๆให้เขาไป และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เขาพูดมาเมื่อกี้เป็นคำขู่หรือคำเตือนผมกันแน่ แต่ผมอยากกลับบ้าน อยากกลับไปรายงานให้พ่อของผมรับรู้ “ลุงไปส่งผมได้ไหมครับ…?”ผมเอ่ยบอกลุงสิงห์ไปอย่างขอร้อง แกก็เงยหน้าจากครกไม้ที่กำลังตำหมากอยู่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม “ได้สิ….แต่เอ็งต้องรออีกหลายเดือนเลยล่ะ…ถึงเอ็งจะกลับได้….” “ทำไมกันครับ…ทำไมต้องรออีกหลายเดือน?”ผมเอ่ยถามลุงสิงห์ไปแต่เขากลับทำเพียงแค่กระตุกรอยยิ้มกริ่มให้ผมแทนคำตอบทุกคำถามที่ผมถามแกไป ทำให้ผมกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ใช่คนเดียวที่จะตอบผมได้ก็คือพี่เข้ม พี่เข้มคนเดียวเท่านั้น พรึบ “ผมอยากเข้าห้องน้ำน่ะครับ…”ผมเอ่ยบอกลุงสิงห์ไปแกหันมามองหน้าผมพร้อมกับยิ้มขำออกมา พรึบ “ไหนกันครับ…ห้องน้ำ..?”ผมเอ่ยถามลุงสิงห์ไปอย่างสงสัยที่แกชี้นิ้วไปทางหน้าบันไดบ้านพี่เข้ม ผมก็มองตามแกไปแต่ก็พบเพียงแค่จอบไม้อันเดียวที่วางอยู่ตรงนั้น “ก็เอ็งปวดขี้ไม่ใช่หรือไง?”ลุงสิงห์ถามผมเสียงเข้ม ผมก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้แก “ที่นี่ไม่มีห้องน้ำ…ใครปวดท้องหนักก็ถือจอบเข้าไปในป่าด้านนู้นกันทั้งนั้น….” “จะจริงเหรอครับ?” “ที่นี่มันบ้านป่านะ….ไม่ใช่เหมือนโลกสมัยใหม่ที่เอ็งมา…” “โลกสมัยใหม่ที่ผมมาหรือครับ?”ผมขมวดคิ้วถามลุงสิงห์อย่างสงสัย กับคำพูดที่กำกวมของแก โลกสมัยใหม่กับบ้านป่า? “ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านภูดาวหรือครับ?”ผมถามลุงสิงห์อย่างสงสัย แกก็ยิ้มขำหัวเราะผมกลับมาก่อนจะปลายตามองผมด้วยแววตาเป็นประกาย “ใช่…ที่นี่คือหมู่บ้านภูดาว…”ลุงสิงห์ตอบผมมา นั่นไงก็หมู่บ้านที่ผมเคยได้ยินชื่อ แต่เอ๊ะ? “ภูดาวเป็นเพียงแค่ชื่อหุบเขาหนิครับ…ไม่มีหมู่บ้านตอนที่ผมเดินสำรวจกับทางเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้?”ผมบอกลุงสิงห์ต่อ ลุงแกก็หัวเราะร่วนออกมาอย่างสิ่งที่ผมพูดเป็นเรื่องเล่าตลกอย่างงั้นแหละ “หึ….ไว้เอ็งจะรู้คำตอบในสิ่งที่เอ็งอยากรู้เอง…” “เลิกหายปวดท้องแล้วหรือไง?”ลุงสิงห์ถามผมต่อ ผมก็ทำหน้าเหวอนั่นสิ เมื่อกี้ผมโกหกเขาไว้นี่น่าว่าปวดท้องหนักน่ะ “เอ่อ…ใช่ครับ…งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ…” “เอออ…รีบไปรับกลับจะได้มากินข้าว…ไอ้เข้มมันเตรียมไว้ให้เอ็งแล้ว…” “ครับ…เดี๋ยวผมจะรีบไปรีบกลับนะครับ^_^”ผมบอกลุงสิงห์พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและสวมใส่รองเท้าคอนเวิดของผมและเดินออกมาจากแคร่ไม้หน้าบ้านลุงสิงห์พ่อของพี่เข้มทันที พร้อมกับสอดส่องสายตามองไปรอบๆที่แห่งนี้ด้วย มีบ้านไม้อยู่ไม่ถึงสามสิบหลังครัวเรือนแต่ละบ้านสร้างห่างกันพอสมควรมีก็แต่บ้านของพี่เข้มกับลุงสิงห์นี่แหละที่สร้างอยู่ใกล้กัน และก็มีช้างใหญ่สองสามตัวถูกล่ามไว้กับเสาไม้ ผมก็เดินไปเรื่อยๆสายตาของชาวบ้านที่นี่ที่เดินผ่านผมก็มองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกๆ
Pinakabagong kabanata
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่96THEEND
"โถ้ไอ้ทิว!!!"ผมสบถออกไปอย่างหัวเสียไอ้ทิวก็ยิ้มแหยๆให้ผม"เกือบโดนรุ่นพี่ต่อยแล้วไหมล่ะ""และแกมาเงียบๆแบบนี้ทำไม?!"ผมถามมันเสียงแข็ง"แล้วพี่ล่ะครับ....วิ่งตามใครมา?"มันถามผมกลับหน้าตาสงสัยผมก็มองหน้ามันก่อนจะหันหลังกลับไปมองยังทิศทางที่ผมวิ่งตามชายคนนั้นไปและคาดกันไปแค่กระพริบตาเดียวพลางถอนหายใจออกมาผมคงจะเผลอมองใครคนอื่นเป็นพี่เข้มไปหมดแล้ว"เปล่าหรอก......แกจ่ายตังค์ยังฉันจะกลับกรุงเทพล่ะ""เรียบร้อยแล้วครับพี่เดินทางปลอดภัยและกันนะครับ""อืม....ไว้เจอกัน"ผมเอ่ยลาไอ้ทิวพร้อมกับโบกมือลามันมันก็โบกมือบ๊ายบายให้ผม ผมก็ยักคิ้วให้มันก่อนจะเดินไปยังรถสปอร์ตของผมแล้วขับรถออกมาจากตลาดภูดาวแห่งนี้และผมจะกลับมาอีกมาจนกว่าผม จะได้รู้ข่าวของพี่เข้มวันต่อมาสำนักงานตำรวจแห่งชาติ.....10:30น."สายแล้ว!!"ผมบ่นอุบออกมาก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟไปเพราะลิฟต์ของสำนักงานเต็มไปตัวผู้คนและเวลาที่กระชั้นชิดแบบนี้ทำให้ผมรอไม่ได้และคิดว่าการวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นห้าน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผมในตอนนี้แล้วผมหอบหายใจเหนื่อยถี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่มีตัวหนังสือถูกติดหน้าห้องไว้ว่า
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่95
หนึ่งเดือนต่อมาที่ภูเขาภูดาวตลาดสดโต้รุ่ง.....ดาวเหนือ ณทภัทร....08:30น."คุณจะกลับเมื่อไหร่ครับคุณดาวเหนือ?"เสียงสงสัยเอ่ยขึ้นจากรุ่นน้องของผมที่ทำงานอยู่กรมป่าไม้เอ่ยออกมาผมก็ละสายตาจากแก้วกาแฟร้อนตรงหน้าขึ้นไปมองหน้าของรุ่นน้องที่แต่งตัวเต็มยศเขาเป็นเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ประจำอยู่ที่นี่น่ะครับและผมก็เคยมาเดินสำรวจป่าแถวนี้กับเขาอยู่เป็นประจำเพื่อดูการลักลอบขนยาเสพติดแต่ตอนนี้คดียาเสพติดได้ถูกปิดคดีไปแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาแถวตะเข็บชายแดนแบบนี้อีกแล้วก็ได้แต่ที่ผมต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งและทุกครั้งที่เป็นวันหยุดของผมหรือวันที่ผมไม่มีงานสืบคดีผมก็มักจะมาที่นี่เสมอถ้ามีโอกาสเพื่อมาหาสิ่งที่จะนำพาผมกลับไปหาพี่เข้มอีกครั้งผมยกมือขึ้นไปหยิบสร้อยในมือผมมาดู ซึ่งมันเป็นสร้อยหน้าผากเสือที่ผมนำมันไปเหลี่ยมกรอบเป็รกรอบสีเงินเพื่อเก็บรักษาให้มันดีขึ้นที่สุดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างบางๆ"กลับวันนี้แหละ....พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่"ผมเอ่ยบอกรุ่นน้องของผมไปเขาก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะกินข้าวตรงหน้าของเขาต่อตอนนี้ผมกับเขามาอยู่ที่ตลาดสดตอนเช้าแถวๆป่าภูดาวนะครับซึ่งผมมาอยู่ที
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่94
ในขณะเดียวกัน"ตื่นได้แล้วนะคะ....ที่รักของโยริน"เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับค่อยๆขยับใบหน้าสวยหวานลงไปหาใบหน้าหล่อใสไร้ที่ติที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงอย่างช้าๆจนริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากนุ่มของคนป่วยเธอมักจะแอบทำแบบนี้อยู่เป็นประจำเวลาที่เธออยู่กับเขาแค่สองคนในห้องพักฟื้นผู้ป่วยแบบนี้และวันนี้ก็เป็นเหมือนเช่นทุกครั้งเธอเฝ้าเขาอยู่คนเดียว เพราะคุณหญิงพรทิพย์แม่ของเขาไปเดินสายทำบุญสวดมนต์ภาวนาให้ลูกชายของเธอตื่นขึ้นมาเสียทีเธอผู้เป็นแม่ ทนเห็นลูกชายเพียงคนเดียวนอนอยู่บนเตียงโดยไร้เสียงพูดคุยและไร้การตอบสนองแบบนี้ไม่ไหวอีกแล้ว หัวใจของคนเป็นแม่มันจะขาดเสียให้ได้นาทีนี้ ไม่ว่าจะสายมูเตรูหรือสายวิทยาศาสตร์เธอเอาหมดขอแค่ให้ลูกชายของเธอฟื้นตื่นขึ้นมาให้เธอได้พูดคุยกับเขาอีกสักครั้งจุ๊ฟดาวเหนือ ณทภัทร......ผมค่อยๆเบิกตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรที่เปียกแฉะอยู่ตรงบริเวณริมฝีปากของตัวเองเมื่อผมลืมตามาก็พบเข้ากับผู้หญิงหน้าตาสะสวย ดวงตากลมโตจมูกโด่งเป็นสัรริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ แต่งหน้าโทนชมพูออกแนวสาวหวานเธอเป็นคนที่คุ้นตาและคุ้นเคยกับผมยิ่งผมได้เห็นเธอแบบนี้มันยิ่งตอกย้ำให้ผมได้อย่
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่93
"คุณหมอหมายความว่า....ลูกชายฉันจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราเหรอคะ?"คุณหญิงถามเสียงสั่น คุณหมอก็ทำสีหน้าเศร้าสลดลงก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบให้คุณหญิงไปเพราะเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆถ้าคุณหญิงจะฟ้องเขา เขาก็ต้องออกจากหมอทันทีเหมือนกันแต่ในกรณีแบบนี้ ถ้าคุณหญิงเข้าใจว่าลูกชายของเขาไม่ยินดีที่จะรับรู้อะไรอีกแล้วเขาก็จะไม่โดนฟ้อง"ทำไมลูกฉันเป็นแบบนี้ไปได้....เป็นเพราะยาสลบนั่นที่คุณหมอฉีดให้ลูกฉันหรือเปล่า?"คุณหญิงเข้าประเด็นเสียงเข้มหน้าตาจริงจังขึ้นมา"ผมก็ยอมรับว่าผมเองก็มีส่วนผิดที่ฉีดยาสลบเข้าเส้นเลือดให้คุณดาวเหนือไปแบบนั้น""แต่เคสแบบคุณดาวเหนือพบเจอได้ในแค่หนึ่งในล้านคนเท่านั้นครับ""ร่างกายเขารู้สึกรับสารอาหาร......หายใจเองได้...แต่เขาแค่ไม่อยากตื่น""ผมคิดว่า....เขาคงเจอเรื่องที่สะเทือนใจอย่างหนักมาครับ""เราต้องรู้ให้ได้ว่าตลอดระยะเวลาที่คุณดาวเหนือหายตัวไป....เขาไปอยู่ที่ไหนมา""และมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขากันแน่""และเราจะรู้ได้ยังไง....ในเมื่อลูกชายของฉันยังไม่ฟื้น""แต่ผมเชื่อครับว่าเรายังพอมีความหวังและอาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับเราในสักวัน""ถ้าคุณดาวเหนืออยากตื่น.....เขาก็จะตื่
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่92
แต่ผมเคยเดินผ่านอยู่สองสามรอบแต่พอผ่านที่ตรงนั้นที่ไร หัวใจของผมมันก็ห่อเหี่ยวและเศร้ากระตุกแปลกๆขึ้นมาทุกครั้งเลยล่ะครับหมับ"คุณจะไปไหนครับ?"ลุงเอ่ยถามผมในขณะที่ผมปล่อยแขนเขาและทำท่าจะออกวิ่งไปที่น้ำตกแห่งนั้นที่มันต้องมีถ้ำที่พี่เข้มอยู่แน่ๆ"ปล่อยผมครับ!"ผมเอ่ยบอกลุงเสียงเข้มพลางใช้มืออีกข้างมาจับมือลุงให้ออกไปจากมือของผมแต่ลุงแกก็ไม่ยอมปล่อย รีบหันไปเรียกคนอื่นให้เข้ามาช่วยจับร่างของผม"เร็ววววคุณดาวเหนือจะหนีไปแ้ว!!!!"สิ้นเสียงลุง คนนับร้อยทั้งชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหารพรานก็ต่างพากันมารุมล้อมรอบๆตัวผมเพื่อกั้นไว้ไม่ให้ผมหนี"หลีกไป!!"ผมเอ่ยสั่งคนพวกนั้นไปเสียงเข้ม แต่ก็ไม่มีใครฟังเสียงของผมเลยสักคนทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา"ขอโทษนะครับคุณดาวเหนือ"เสียงสุภาพเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังผมอย่างรู้สึกผิด ผมก็หันไปหาต้นเสียงนั้นอย่างไวก็พบกับผู้ชายในเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งที่สวมใส่แว่นตาหนาเตอะ คาดว่าเขาน่าจะเป็นหมอนะ และยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามเขาว่าเขาขอโทษผมเรื่องอะไรกันท่อนแขนของผมก็ถูกชายร่างใหญ่สองคนที่แอบมายืนอยู่ด้านหลังผมตอนไหนโดยที่ผมไม่รู้ตัวและเขาก็จับผมยึดไว้แน่นโดย
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่91
และเสียงด้านในของถ้ำก็เงียบสนิท เหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่ในนั้นอาจจะเป็นไปได้ว่าตอนที่หินถล่มลงมา อาจจะไปทับร่างของพี่เข้มและไอ้พรายสมิงบ้างก็ได้"ม่ายยยยยยยยย!!!!!"ผมตะโกนเสียงดังลั่นออกมา จนผมได้ยินเสียงของตัวเองที่มันดังสะท้อนกลับมาผมร้องไห้ทั้งน้ำตาและเดินไปยกหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ให้ออกไปจากปากถ้ำเหมือนคนบ้า จนร่างของผมหมดแรงทรุดลงไปกับพื้นผมก็ยังไม่หยุดที่จะใช้มือที่แตกจากการยกหินไปตะกุยหินให้ออกไปเลือดสีแดงสดไหลซึมไปทั่วบริเวณหน้ามือของผมแต่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด"หยุดเถอะจ๊ะพี่ดาวเหนือ""พ่อคงจะหลับไม่สบายถ้าเห็นว่าพี่ดาวเหนือร้องไห้อยู่แบบนี้"เสียงที่คุ้นหูของเด็กผู้ชายดังขึ้นจากทางด้านข้างผมพร้อมกับฝ่ามือที่และสัมผัสวางลงบนไหล่ของผมน้ำเสียงที่เห็นใจและสงสารผมทำให้ผมหันไปมองหน้ายมด้วยน้ำตาที่นองหน้าอย่างไม่อาย"นี่จ้ะ....พ่อสั่งข้าไว้ว่าถ้าดินลงมาปิดปากถ้ำแล้วให้พี่ดาวเหนือเอามีดอันนี้ปักลงไปบนดินจ๊ะ""มันจะช่วยสะกดวิญญาณของไอ้พรายสมิงไม่ให้ออกมาทำร้ายใครได้อีก""และมันจะถูกสิงสถิตอยู่ในถ้ำแห่งนี้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์จ๊ะ"รักเอ่ยบอกผมต่อพลางยื่นวัตถุบางอย่างมาตรงหน้าผมมัน
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่60
เช้าวันต่อมา"เอ็งพอได้แล้วไอ้หนุ่ม"เสียงเข้มของลุงสิงห์เอ่ยขึ้นในขณะที่ผมยังคงเอาแต่เช็ดตัวให้พี่เข้ม เมื่อคืนผมพาพี่เข้มกลับบ้านและปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นกับพี่เข้ม เขากลับมามีลมหายใจได้อีกครั้งแต่รวยรินจนผมที่ดีใจก็ต้องแอบใจหายไปอีกตลอดทั้งคืนผมเฝ้าดูแลพี่เข้มไม่ห่างคอยทำแผลให้เขาและคอยเช็ดตัวให้
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่59
มันกลับอยู่ใกล้ผมเพียงแค่ห้าสิบเมตรได้ มันกำลังขู่คำราม ขนที่มันยาวกำลังส่งกลิ่นสาปเหม็นเน่าเหมือนมันไปคลุกอะไรเน่าๆมาคละคลุ้งจนทำให้ผมแทบจะอาเจียนออกมา"ไอ้พรายสมิง!!"ยมเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าตกใจแต่ผมไม่กล้าแม้แต่จะหันไปหายมหรือขยับขาแม้แต่น้อย แต่ตามสัญชาตญาณของตัวเองปืนในมือของผมในตอนนี้กลับจ่อไปที
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่57
"ระวังตัวด้วยนะจ๊ะ"รักกับยมเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเห็นว่าผมที่กำลังจะก้าวขาออกมาจากด้ายสายสิญจน์ที่พี่เข้มขรึงไว้ก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ผมก็ยิ้มให้พวกเขา"พี่จะระวังตัวให้มากที่สุดนะ"ผมเอ่ยบอกรักกับยมแค่นั้นก่อนนะหยิบด้ายสายสิญจน์ขึ้นและลอดร่างออกมาจากด้ายสายสิญจน์และไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไ
ข้ามภพมารักเธอ ตอนที่56
"มันคือตัวอะไรน่ะ?"ผมเอ่ยออกอย่างงุนงงปนสงสัยและตกใจไปในคราวเดียวกัน เมื่อสายตามองเห็นสิ่งแปลกประหลาดที่กำลังพากันเดินมุ่งมาตรงนี้มันมีรูปร่างเป็นคน แต่ผอมแห้งผิวหนังเหี่ยวติดแนบไปกับกระดูก เดินอย่างช้าๆแต่มันก้าวขาทียาวเกือบเมตร กลิ่นเหม็นคละคลุ้งอย่างกับกลิ่นซากของตัวอะไรตายลอยโซยมากระทบกับจมูก
Maaari mong magustuhan
พี่เขยเถื่อนสวาท
กาสะลอง8.5K viewsพู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.5K viewsบอดี้การ์ดของคุณหนู
กาสะลอง1.4K viewsคนของมาเฟียตัวร้าย
otata3.0K viewsสี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ
Sapphiros S. N.390 viewsฝ่าบาท ข้าเป็นขันทีไม่ใช่สนม
วอลจู896 viewsอคิณเกี๊ยว
Jay zx206 viewsคุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม
นรกสร้าง631 views
