คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม

ทุ่มเศษ...

เคยเจอไหมปัญหาที่จอดรถของคนที่มีบ้านโบราณย่านการค้าเก่าติดถนนแล้วชอบมีรถมาจอดแช่หน้าบ้านที่ไม่ได้ทำอาชีพค้าขายเหมือนบ้านอื่นไหม

ที่บ่นมาบ้านผมเองแหละ

ไม่รู้เป็นอะไรจะมีรถคันนึงมาจอดเหมือนซื้อที่หน้าบ้านผมไว้จอดรถตัวเอง แต่อย่าคิดว่ามันธรรมดาเคลียกันได้ทั้งๆ ที่เจอเจ้าของรถตลอดเพราะ…

ผมเดินเอื่อยๆ กลับบ้านตามทางเดินตึกแถวเก่าในย่านที่เต็มไปด้วยพวกนักเลงและมาเฟียจีนแสงไฟข้างทางสลัวจนมองแทบไม่เห็นทาง แต่เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์สีดำแบรนด์ดังจากประเทศจีนที่จอดอยู่ข้างหน้ากลับดึงดูดสายตาของผมให้มองโดยไม่ได้ตั้งใจ

ไม่ตั้งใจได้ไงนั่นหน้าบ้านกู~

นึกสภาพบ้านติดถนนตึกพานิชย์สองชั้นหน้ากว้างสี่เมตรใช้ผนังบ้านซ้ายขวาร่วมกับชาวบ้านชาวช่องตามแบบฉบับโบราณกาลโน่นเมื่อตอนสมัยเก่า มันไม่มีใครจอดรถหน้าบ้านตัวเองสักเท่าไหร่เพราะมันบังหน้าร้าน

คนส่วนใหญ่แถวนี้ก็ไปจอดในที่ทางรัฐจัดไว้ให้กันทั้งนั้นมีก็แต่บ้านผมเนี่ยแหละที่ไม่ใช้รถเพราะขี้เกียจหาที่จออดรถ

อุตส่าหาที่ทำงานใกล้บ้านกิโลเดียวเดินไปได้ก็ยังจะมีพวกมักง่ายมาจอดหน้าบ้านอีกไม่รู้ไปไงมาไงจุ่มเจอตัวซุปเปอร์ซีเครทที่ได้ยินมาว่าเจ้าของรถเป็นพวกจีนเทา

แม่ง…ยิ่งกว่าถูกหวย

หน้าต่างรถคันนั้นเปิดลงจนสุด และภาพที่เห็นทำเอาคนอย่างผมต้องหยุดชะงักขาแข็งทื่อจนก้าวไม่ออก ผู้ชายตัวโตผิวขาวจัดตาตี่แบบชาวจีน แววตาดุเหมือนเสือ เขากำลังนั่งอยู่บนเบาะฝั่งคนขับโดยมีผู้หญิงคนหนึ่งคร่อมทับอยู่บนตัก

ร่างบางแต่หน้าอกอวบโตเด้งขึ้นลงอย่างแรงจนรถโยกคลอนไปมา เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงครางที่ดังลอดออกมา

มันทำให้ผมที่ตั้งใจอ้าปากบอกให้ถอยรถออกจากหน้าบ้านตัวเองก็ต้องชะงักกึก

นี่ข้างทางนะทำไมไม่ปิดกระจกเล่า!!

ผมตัวสั่นไปหมดไม่รู้ว่าควรจะรีบวิ่งหนีไปทางไหนแต่อีกฝั่งของรถนั่นมันบ้านผม!

สายตาของเขาตวัดมาจ้องหน้าผม ผู้ชายหน้าตาหล่อจัดมีแผลเป็นใต้ตาแต่นั่นยิ่งทำให้คนหล่อใบเรียบเฉยยิ่งดูมีสเน่หืได้อย่างเหลือร้าย

..เขาจ้องมองผมอยู่

มองพนักงานออฟฟิศตัวเล็กลีบมีแต่ดวงตาที่โต ผมรู้ว่าสภาพหัวฟูเสื้อผ้ายับยู่ยี่ทำหน้าเด๋อด๋าเป็นหน้าตาปกติมันดูตลกแต่ไม่เห็นต้องจ้องกันขนาดนั้นเลยนี่นา

ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นทำท่าเสียวซ่านปานจะขาดใจแต่เฮียแกนั่งนิ่งยกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบได้หน้าตาเฉย

‘อาาา’

เอ๊ะ..

สายตาคมกริบของเขาเฉียบคมนิ่งงัน จ้องมองอย่างไม่ลดละ เหมือนกำลังดูปฏิกิริยาของไอ้หน้าจืดที่ยืนอ้าปากพะงาบๆ จะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับไม่พูดออกมา

น่ากลัวชะมัดผมทำอะไรไม่ถูกจะเดินเบียดหน้าประตูรถที่เขาเอากันเข้าบ้านตัวเองได้ยังไง มีเงินซื้อรถขับแล้วทำไมไม่มีเงินเข้าโรงแรมฟะ

จู่ๆ มุมปากชายคนนั้นก็ขยับขึ้น

เขา...ยิ้มเหรอ?

น่ากลัวจัง

ปากหยักได้รูปนั่นกำลังขยับเชื่องช้าผมหันซ้ายหันขวาตรงนี้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้รถเขาจะผม..พูดกับผมเหรอ?

ค

ว

ย

โดยที่สายตายังคงล็อกอยู่ที่ใบหน้าของผม

"ฮึก..."

ควย!!

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเขาขยับยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแก้ผ้ากลางถนนผมไม่รู้ว่าเขามองผมทำไม และไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันเรียกว่าอะไร

หน้าด้าน มาเอากันบนรถที่จอดขวางทางบ้านคนอื่นนี่มัน..ชั่วน้า~

"ขอโทษค้าบ!!"

ผมพูดออกมาดังลั่นทำตัวลีบแทรกตัวเข้าบ้านอย่างลนลาน

ตึกๆๆๆๆ

วิ่งสิรออะไรมาเฟียจีนให้ของลับขนาดนี้จะเก็บกลับมาบ้านเร๊อะ อู้ว ขนลุกไม่น่ายืนมองเลย

ผมรีบปิดประตูเหล็กยืดตามด้วยประตูไม้รูดผ้าม่านทับอีกชั้นไม่รู้ว่ามันจะกันอะไรได้บ้างหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ร่างกายสั่นเทาไปหมดเมื่อนึกถึงสายตาของเขาที่จ้องผมไม่ลดละเมื่อครู่...

ไม่รู้เลยว่าการเผลอสบตามาเฟียมันจะทำให้ชีวิตที่สงบสุขของผมเปลี่ยนแปลงไป