ตอน 8

“เจ้าช่างบังอาจนัก! ถึงกับกล้าต่อรองเรื่องร้ายแรงที่เจ้ากระทำอย่างนั้นหรือ เป็นเพราะเจ้าโหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าคนอย่างไม่กระพริบตา คุณหนูหม่าแทนที่จะได้เป็นฮูหยินน้อยของจวนข้า แต่กลับถูกเจ้าลงมือฆ่าเสียก่อน พอข้าจะมีฮูหยินน้อยคนใหม่ได้เพียงไม่กี่วัน เจ้าก็ยังจะลงมืออีกครั้ง เช่นนี้แล้ว เจ้ายังจะแก้ตัวสิ่งใดอีก หากปล่อยเจ้าเอาไว้ต่อไป ความยุติธรรมของตระกูลหม่าที่ต้องสูญเสียคุณหนูใหญ่ไปใครจะรับผิดชอบเล่า อีกทั้งเรื่องนี้ข้ากราบทูลต่อฝ่าบาทแล้ว โทษของเจ้าคือประหารไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่สตรีอื่นอีกต่อไป ทหาร! นำตัวนางไปขังก่อนจะประหารในอีกสามวันข้างหน้า”

“ขอรับ!! ท่านเสนาบดี” ทหารสองคนรีบเข้ามาพาตัวเสิ่นหลิงที่ตกใจกับโทษของนางจนสลบไปจากร่างกายที่อ่อนเพลียหลังคลอดลูก

แม่ทัพหม่า ฮูหยินหม่าและหม่าเหว่ยเมื่อเห็นว่าเสนาบดีหวังตัดสินให้ความเป็นธรรมกับหม่าหลันแล้ว พวกเขาจึงขอตัวกลับจวนและรอวันที่เสิ่นหลิงจะถูกนำตัวไปประหารตามการตัดสินคดีก่อนหน้านี้

หลังตัดสินคดีเสร็จ เสนาบดีหวังเดินทางกลับจวนเพื่อคุยกับฮูหยินใหญ่เรื่องการเลี้ยงดูเด็กที่เพิ่งเกิดในวันนี้ทันที

“ฮูหยินใหญ่ เรื่องการเลี้ยงดูเด็กคนนี้ ข้าคงต้องรบกวนเจ้าแล้วนะ ข้าไม่ไว้ใจใครนอกจากเจ้าจริง ๆ”

“ขอบคุณท่านพี่ที่มอบเขาให้ข้าเลี้ยงดูเจ้าค่ะ ข้ารับรองว่าจะสั่งสอนเขาให้เป็นเด็กดีไม่เหมือนกับแม่ของเขาเด็ดขาด ส่วนเรื่องแม่นมนั้น ข้าก็เตรียมคนเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ ขอท่านพี่โปรดวางใจ”

“ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยแบ่งเบาภาระของข้า อีกสามวันเสิ่นหลิงจะถูกประหารแล้ว เจ้าจะต้องแจ้งไปยังครอบครัวนางหรือไม่ฮูหยิน”

“นั่นไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ ในเมื่อครอบครัวนางขายนางมาให้ข้าตั้งแต่เด็ก”

“แล้วฮัวโต๋เล่าไปอยู่ที่ใด นี่เขาไม่คิดจะมาดูดำดูดีบุตรชายสักหน่อยหรือ”

“เฮ้อ เขาจะไปอยู่ที่ใดได้เจ้าคะ นอกจากเรือนอนุคนใหม่ที่เขาไปหามาจากที่ใดก็ไม่รู้ตั้งแต่ฮูหยินน้อยของเขาตั้งครรภ์ ฮัวโต๋ก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ที่เรือนอนุคนใหม่มาตลอดเลยเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่รู้จะทำเช่นไร”

“เช่นนั้นก็แล้วแต่ลูกเถอะ เขาไม่มาวุ่นวายกับเด็กคนนี้ก็ดีแล้ว ส่วนหน้าที่การงานของเขานั้นก็คงต้องปล่อยให้เขารับผิดชอบเอาเอง ข้าไม่อยากยุ่งมากนัก”

“แต่… ท่านพี่เจ้าคะ ลูกทำงานมาหลายปี ยังเป็นเพียงขุนนางขั้น 6 เท่านั้น ท่านพี่ไม่คิดจะช่วยลูกสักหน่อยหรือเจ้าคะ”

“เรื่องนี้ข้าไม่สามารถช่วยเขาได้จริง ๆ หน่วยงานของเขาเคร่งครัดมาก หากเขายังคงทำงานเช้าชามเย็นชามเช่นนี้ อีก 10 ปี เขาก็ไม่มีทางเจริญก้าวหน้าเหมือนน้องชายของเขาหรอกนะ เอาล่ะ ข้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ข้าไปพักผ่อนก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันวันหลังก็แล้วกันนะฮูหยิน”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่เดินดี ๆ นะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะให้บ่าวนำซุปไก่ดำไปให้เจ้าค่ะ”

เสนาบดีหวังพยักหน้ารับคำก่อนจะหันหลังเดินออกจากเรือนของฮูหยินใหญ่ไป เขาเหนื่อยล้ากับเรื่องบุตรชายคนโตมากจริง ๆ ครั้นจะให้เขาบีบบังคับลูกให้ตั้งใจทำงาน เขาก็เคยทำมาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล เขาจึงไม่สนใจลูกชายคนโตที่ไม่เอาไหนสักเท่าไหร่ อย่างไรเขาก็มีหวังจุนเหยาที่ดูมีอนาคตมากกว่าอยู่อีกทั้งคน เขาจึงไม่เดือดร้อนหากบุตรชายคนโตทำตัวเช่นนี้

สามวันต่อมา

เสนาบดีหวัง แม่ทัพหม่าและครอบครัว รวมทั้งเหล่าขุนนางหลายคนที่มาดูการประหารเสิ่นหลิงตามรับสั่งของฝ่าบาทว่าไม่ให้ขุนนางคนใดมีอนุที่โหดร้ายเช่นนี้เป็นเยี่ยงอย่างต่างนั่งประจำตำแหน่งที่คนของศาลอาญาจัดไว้ให้

ไม่นานนัก ทหารก็นำตัวเสิ่นหลิงที่ตอนนี้ซูบผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมจากการตรอมใจ เสื้อผ้าที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนจนเหมือนขอทานคนหนึ่ง อีกทั้งผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงจนมองไม่เห็นหน้าตาของนางว่าเป็นอย่างไร หลังจากมัดนางเข้ากับหลักประหารเรียบร้อยแล้ว เสนาบดีหวังก็อ่านความผิดของนางให้ชาวเมืองที่มารอดูรวมทั้งคนอื่น ๆ รับฟังด้วยเสียงอันดัง ก่อนที่เขาจะโยนป้ายประหารลงบนพื้น

ปัง!!! ประหาร!

เพชฌฆาตไม่รีรอ เขาใช้ดาบฟันคอนางเพียงครั้งเดียว หัวของนางก็หลุดออกจากบ่าทันที เลือดจำนวนมากพุ่งออกมา เป็นอันจบสิ้นชีวิตในชาตินี้ของเสิ่นหลิงผู้โหดเหี้ยม ชาวเมืองต่างพากันหวาดกลัวแต่ก็อดไม่ได้ที่อยากดูจุดจบของนาง

แม่ทัพหม่ากับครอบครัวเมื่อเห็นว่าคนร้ายได้รับโทษทัณฑ์ที่เหมาะสมแล้ว พวกเขาก็ได้แต่อธิษฐานในใจว่าให้วิญญาณของหม่าหลันไปสู่ภพภูมิที่ดี พวกเขาได้แก้แค้นแทนนางแล้วในชาตินี้

กว่าที่หวังจุนเหยาจะกลับมาจากตรวจการตามเมืองต่าง ๆ เขาก็รู้เรื่องทั้งหมดจากท่านแม่ที่เล่าให้ฟังอย่างออกรสเพราะไม่ได้พบหน้าบุตรชายนับปีแล้ว

“พูดไปก็น่าสงสารบุตรสาวแม่ทัพหม่านัก แม่เองยังไม่คิดว่าเสิ่นหลิงจะโหดร้ายได้ปานนี้เลยจริง ๆ เห็นนางหน้าตาซื่อ ๆ คอยแต่เอาใจฮูหยินใหญ่มาตลอดหลายปี ไม่นึกว่านางจะทำเช่นนี้ได้”

“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจนะขอรับ ท่านแม่ก็ระวังตัวเอาไว้บ้าง ข้าไม่ค่อยได้อยู่จวน หากใครรังแกท่านแม่เข้าจะทำเช่นไรเล่าขอรับ”

“ไฮ้! เรื่องนี้เจ้าอย่ากังวลไปเลย พ่อของเจ้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแม่ได้ง่าย ๆ หรอก ในเมื่อเจ้าเป็นถึงขุนนางขั้นสามในวัยเพียงเท่านี้ เขายังต้องพึ่งพาเจ้าอีกมาก”

“ถ้าท่านพ่อทำได้เช่นนี้ข้าก็วางใจขอรับ แล้วพี่ใหญ่ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่าขอรับ”

“เฮอะ! ฮัวโต๋จะเป็นอย่างไร นอกจากวัน ๆ หาแต่อนุเข้าจวนเป็นว่าเล่น พอคนนึงตั้งครรภ์ เขาก็จะหาอนุคนใหม่เข้ามาแทน จนตอนนี้เรือนหลังแทบจะไม่มีที่ให้อนุเขาอยู่กันแล้ว ไม่รู้เหตุใดพ่อของเจ้าจึงไม่คิดจะห้ามปรามเขาบ้าง สงสารก็แต่ฮูหยินใหญ่ที่ต้องคอยเลี้ยงดูเด็กที่เกิดจากเสิ่นหลิงในยามชราเช่นนี้”

“น่าแปลกที่ท่านพ่อไม่คิดจะช่วยพี่ใหญ่ในเรื่องการงานของเขานะขอรับ”

“แม่ได้ยินมาว่า ท่านพ่อของเจ้าเคยบอกเขาหลายครั้งแล้ว แต่เขายังคงทำตัวเช่นนี้ไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ทำให้ท่านพ่อของเจ้าเลิกสนใจเขาแล้วว่างานของเขาจะก้าวหน้าหรือไม่น่ะสิ”

“เช่นนั้นก็นับว่าพี่ใหญ่ทำเกินไปนะขอรับ เขารับราชการก่อนข้าเสียหลายปี แต่กลับยังอยู่เพียงตำแหน่งขุนนางขั้น 6 เช่นเดิม แบบนี้ท่านพ่อไม่เสียหน้าแย่หรือ”

“ทำอย่างไรได้เล่า เขาไม่มีหัวคิดเหมือนเจ้านี่นา วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับอนุ ลูกที่เกิดจากฮูหยินน้อยและอนุคนอื่น ๆ ที่กำลังท้อง เขาก็ไม่คิดจะสนใจแม้สักนิด ยิ่งเรื่องงานก็ไปบ้างไม่ไปบ้างอยู่เช่นนี้ แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะมีอนาคตที่ดีได้อย่างไร ว่าแต่เจ้าเถอะ พบคนที่เหมาะสมจะเป็นฮูหยินหรือยัง แม่อยากมีหลานแล้วนะ”

“ข้ายังไม่พบคนที่เหมาะสมเลยขอรับท่านแม่ หากไม่มีจริง ๆ ข้าคงอยู่เป็นโสดเช่นนี้ไปตลอดท่าจะดีกว่า”

“เพ้ย!!! นั่นจะได้อย่างไร หากเจ้าไม่มีทายาทให้พ่อของเจ้าล่ะก็ จวนนี้ใครจะดูแลต่อกันเล่า ข้าได้ยินว่าพ่อของเจ้าหวังให้เจ้าสืบทอดจวนแทนคุณชายใหญ่นะ”

“โธ่ แล้วท่านแม่จะให้ข้าทำเช่นไรเล่าขอรับ การงานข้าต้องเดินทางแทบทั้งปี ข้าจะเอาเวลาที่ใดมาดูแลฮูหยินเล่าขอรับ”

“เรื่องนั้นแม่ดูแลแทนเจ้าเอง ขอเพียงเจ้าหาใครสักคนมาแต่งงานให้ได้เสียก่อน”

“เฮ้อ เช่นนั้นข้าว่าเรื่องนี้ให้ท่านพ่อหาบุตรีขุนนางดี ๆ สักคนมาแต่งก็น่าจะได้แล้วขอรับ ข้าแต่งกับใครก็ได้ทั้งนั้นถ้าแค่เพื่อสืบทอดตระกูล”