ตอน 9

“หากเจ้ากล่าวเช่นนี้ แม่จะให้พ่อของเจ้าหาบุตรีขุนนางดี ๆ สักคนให้ก็แล้วกัน”

“ขอรับ ตามใจท่านแม่กับท่านพ่อจะจัดการ ตอนนี้ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนขอรับ”

“อืม ๆ เจ้ารีบไปเถอะ แม่ก็ลืมไปว่าเจ้าเพิ่งกลับมาถึง”

หวังจุนเหยาลุกขึ้นคำนับมารดาก่อนจะเดินกลับเรือนที่อยู่ติดกันไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เขาได้แต่คิดเสียดายที่ไม่เคยพบกับบุตรีแม่ทัพหม่ามาก่อน เคยได้ยินเพียงข่าวว่านางมักถูกรังแกในงานเลี้ยงบ่อย ๆ ผู้ชายเช่นเขาจึงรู้สึกอยากปกป้องนางขึ้นมาเสียเฉย ๆ แต่นางกลับถูกฆ่าในงานแต่งงานกับพี่ชายเขาเสียก่อน

เสนาบดีหวังหลังทราบจากฮูหยินรองว่าบุตรชายคนรองอยากให้เขาหาสตรีดีๆ มาเป็นสะใภ้ให้สักคนหนึ่ง เสนาบดีหวังจึงรีบจัดการให้ก่อนที่บุตรชายเขาจะต้องเดินทางออกไปตรวจราชการอีกในปีหน้าทันที ซึ่งสตรีที่ได้รับเกียรติให้แต่งกับหวังจุนเหยาเป็นถึงบุตรีเสนาบดีกรมโยธาที่หลงรักเขามานานแล้ว

หวังจุนเหยาที่ทำหน้าที่เจ้าบ่าวไม่ได้สนใจว่าใครคือฮูหยินของเขาแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่ต้องการให้นางคลอดบุตรชายให้สักคนเท่านั้น ส่วนฮูหยินรองและอนุที่ท่านพ่อต้องการให้เขาแต่งเข้ามา หวังจุนเหยารีบปฏิเสธทันที เขาไม่อยากให้เรือนหลังของเขาต้องวุ่นวายเหมือนพ่อกับพี่ชายเขา เขาจึงยินดีที่จะมีฮูหยินเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตนี้เท่านั้น

ฮูหยินของหวังจุนเหยาพยามยามทำให้สามีรักนาง แต่จนใจที่หวังจุนเหยาไม่เคยแตะต้องนางอีกเลยตั้งแต่นางตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายคนเดียวให้เขา เขาเอาแต่อ้างว่าไม่มีเวลา เพราะหลังแต่งงานกันมาเกือบสิบปี เขาก็ได้ขึ้นเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายซ้าย มีหน้าที่ตรวจราชการทั่วแผ่นดินให้กับฮ่องเต้ ทำให้เขาไม่สามารถอยู่จวนตระกูลหวังเป็นเวลานาน ๆ ได้ นางได้แต่ทำใจว่าตลอดชีวิตนี้ นางคงได้เพียงตำแหน่งฮูหยินของเขา แต่ไม่ได้ใจของเขาจริง ๆ เวลามีงานเลี้ยง นางก็ได้แต่หน้าชื่นอกตรมเพื่อไม่ให้เสียหน้าสามี ทั้งที่ข่าวลือของนางกับสามีนั้นแพร่ออกไปเพราะปากของบ่าวไพร่ซึ่งเป็นคนของคุณชายใหญ่ฮัวโต๋ที่หลายสิบปีแล้วแต่ก็ยังเป็นเพียงขุนนางขั้น 5 เท่านั้น

ใช่ว่าหวังจุนเหยาไม่รู้ว่าพี่ชายคิดจะทำสิ่งใด เพียงแต่เขาไม่ได้สนใจว่าตนจะได้สืบทอดตระกูลต่อจากท่านพ่อหรือไม่ เขาตั้งใจทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อตนเองและท่านแม่เท่านั้น กระทั่งลูกชายคนเดียวของเขา เขายังไม่ค่อยได้พบเจอกันสักเท่าไหร่นัก ยิ่งกับฮูหยินที่อยู่ในเรือนหลังของเขาด้วยแล้ว หวังจุนเหยากลับไม่คิดจะเข้าไปเยี่ยมเยียนนางแม้แต่น้อย หากไม่มีเรื่องงานเลี้ยงที่บางคราต้องเดินทางไปด้วยกันแล้ว หวังจุนเหยาจะไม่ส่งคนไปแจ้งนางเลยแม้แต่น้อย

ด้านตระกูลหม่าหลังจากเสียหม่าหลันไป สองปีต่อมา หม่าเหว่ยก็แต่งงานกับคู่หมั้นและมีหลานให้ท่านพ่อ ท่านแม่ชื่นใจ เพราะเขาได้ลูกสาวคนโตมาทดแทนความคิดถึงที่มีต่อพี่สาวของเขาที่จากไป อีกสองปีต่อมา เขายังได้ลูกชายเพิ่มมาอีกคน ทำให้ตระกูลหม่าพอจะมีความสุขขึ้นมาบ้างหลังจากสูญเสียคนที่พวกเขารักไปอย่างไม่มีวันกลับ นับว่าหลาน ๆ ช่วยทำให้ท่านปู่ ท่านย่ากลับมามีชีวิตชีวาได้ดีมากจริง ๆ หม่าเหว่ยยังทั้งรักและเกรงใจฮูหยินที่เข้าอกเข้าใจครอบครัวเขาเป็นอย่างดีอีกด้วย ทำให้ครอบครัวหม่ากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

ณ อีกภพภูมิหนึ่ง

ไป๋เหลียน เด็กสาวที่กำลังเข้าเรียนในโรงเรียนแพทย์ในเครือ รพ.หวังที่มีชื่อเสียง เธอไม่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวเรื่องการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ตลอดมาตั้งแต่เธอโตพอที่จะทำงานได้ ไป๋เหลียนต้องเป็นคนออกไปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนเพื่อหาเงินค่าเทอมและนำมาใช้จ่ายในครอบครัว ทั้งที่แม่ของเธอไม่ได้ทำงานอะไรแม้แต่น้อยเพื่อเลี้ยงดูเธอและน้องชาย ไป๋เหลียนจึงได้แต่ต้องอดทนมาโดยตลอด กระทั่งฟางเส้นสุดท้ายของเธอขาดผึง เพราะแม่ของเธอไป๋จินไม่ยอมให้เธอเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยทั้งที่เธอสอบเข้าได้อย่างยากลำบาก

ไป๋จินต้องการให้ไป๋เหลียนแต่งงานกับหลิวต้าเฉียง พ่อหม้ายลูกติดที่หลงรักไป๋เหลียนมานาน เขาเตรียมเงินสินสอดเอาไว้ถึงสองแสนหยวน ทำให้ไป๋จินกับลูกชายอย่างไป๋เฉิงเกิดความโลภ พวกเขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้ไป๋เหลียนแต่งงานมานานแต่กลับไม่เป็นผล จนทำเอาพวกเขาหัวเสียอยู่ตลอด

ไป๋เหลียนเองก็ยังคงแอบไปทำงานพิเศษหลายงาน กว่าจะกลับก็ค่ำมืดจนพวกเขาสองคนนอนกันหมดแล้ว ไม่เช่นนั้นไป๋เหลียนคงต้องทะเลาะเบาะแว้งกับพวกเขาเรื่องเดิม ๆ ซึ่งเธอไม่ต้องการรับรู้เรื่องนี้อีกต่อไป ตอนนี้เธอเร่งทำงานพิเศษหลายงานเพื่อหาค่าเทอมที่มากถึงห้าพันหยวนอยู่ เธอจึงอยากพักผ่อนมากกว่า

คืนหนึ่งระหว่างที่เธอทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่ที่ร้านอาหารในห้องส่วนตัววีไอพีของร้าน แขกคนหนึ่งสวมแว่นหน้าตาเคร่งขรึมกำลังดื่มและคุยงานกับชายร่างท้วมที่เอาแต่จะหาจังหวะลวนลามเธอจนเธออยากเปลี่ยนห้องทำงาน เสียดายที่นี่เป็นลูกค้ารายใหญ่ที่ผู้จัดการบอกว่าอาจจะได้ทิปจำนวนมาก เธอจึงได้แต่ฝืนใจบริการลูกค้าทั้งสองคนจนกระทั่งชายสวมแว่นไล่ชายร่างท้วมออกไปหลังจากพูดคุยกันเสร็จ

“เธอมานี่สิ”

ไป๋เหลียนไม่กล้าขัดคำสั่งจึงได้แต่เดินเข้าไปหาลูกค้าหน้าตาดีตรงหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

“คุณลูกค้าต้องการรับอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ”

พรึ่บ!!! ว้าย!!

ไป๋เหลียนเสียหลักเพราะถูกลูกค้าหน้าหล่อดึงลงไปนั่งตักของเขาอย่างหน้าไม่อาย เธอได้แต่เอามือผลักอกเขาเอาไว้ไม่ให้เขาเข้ามาใกล้เธอมากนัก ทั้งที่ตอนนี้ใจดวงน้อย ๆ ของเธอเต้นตุบ ๆ อย่างตกอกตกใจ

“ถ้าผมต้องการคุณล่ะ คุณต้องการเงินเท่าไหร่”

พอได้ยินคำถามของคนตรงหน้า ไป๋เหลียนถึงกับเบิกตาโตขึ้นมาอย่างตกใจ เธอมาทำงานพิเศษ ไม่ได้ต้องการจะขายตัว แต่ว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันจ่ายค่าเทอมแล้ว เธอยังเก็บเงินได้เพียงแค่หนึ่งพันหยวนเท่านั้น กว่าเงินเดือนจะออกก็เลยวันที่มหาวิทยาลัยให้จ่ายค่าเทอมเสียแล้ว หลังจากมองหน้าเขาได้พักใหญ่ ไป๋เหลียนจึงกัดฟันพยักหน้าตกลง เพียงแต่เธอไม่ได้บอกว่าต้องการเงินเท่าไหร่

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ตามผมไปที่ห้องชั้นบน”

หวังจุนเหยาไม่คิดว่าสิ่งที่เขาถามเล่น ๆ ผู้หญิงตรงหน้าที่ดูซื่อ ๆ กลับกล้ารับปากเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอพยายามหลบเลี่ยงคู่ค้าของเขาไม่ให้ลวนลามเธออยู่แท้ ๆ เขาได้แต่คิดในใจว่า ผู้หญิงทุกคนคงจะเป็นเหมือนกันหมดที่เห็นเงินก็ตาโตแบบเธอคนนี้ แต่ในเมื่อนี่เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา หวังจุนเหยาจึงไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการร่วมรักกับผู้หญิงที่กำลังเดินตามเขาต้อย ๆ อย่างเชื่อฟัง

เมื่อถึงห้องที่หวังจุนเหยาเปิดออก ไป๋เหลียนได้แต่กลั้นใจเดินเข้าไปอย่างจำใจ เธอต้องการเงินเพียงห้าพันหยวนสำหรับค่าเทอมเท่านั้น ในเมื่อตัวเธอยังพอจะมีค่าอยู่บ้าง แทนที่เธอจะต้องแต่งงานกับพ่อหม้ายคนนั้นและไม่ได้เรียนต่อ เธอเลือกที่จะยอมเสียตัวให้คนแปลกหน้าแทน

ค่ำคืนนั้น หวังจุนเหยาที่คิดว่าเธอคงช่ำชองเรื่องแบบนี้ไม่ได้นึกมาก่อนว่านี่เป็นครั้งแรกของเธอ พอเขารู้เข้าจึงได้แต่ต้องเบาแรงลงและทำต่อไปจนกว่าเขาจะพอใจ เขาคิดว่าผู้หญิงอย่างเธอน่าจะรู้จักวิธีป้องกันหลังจากนี้ดี เขาจึงไม่ได้เป็นฝ่ายป้องกันตามปกติ เพราะอย่างไรผู้หญิงที่เขากำลังมีอะไรด้วยนั้นก็บริสุทธิ์และสะอาดอยู่ตามที่เขาเห็นเองกับตา กว่าที่หวังจุนเหยาจะปล่อยให้ไป๋เหลียนได้นอนพักผ่อน เวลาก็ล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่แล้ว