เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

บทนำ

กรี๊ด!! ตุบ! เช้ง!

เสียงหวีดร้อง เสียงมีด ทุกสรรพเสียงรอบข้างแสนเลวร้ายและน่าหวาดกลัวสำหรับเด็กหญิงตัวน้อยวัยเก้าขวบ

ร่างเล็กนั่งขดตัวกลมมุดอยู่ใต้โต๊ะภายในห้องนอน พร้อมสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงวัยสิบสี่

ดวงตาที่เคยดำขลับตื่นกลัวกลมโต ฉ่ำน้ำรื้นรินไหลหยาดอาบแก้มนวล สั่นเทาสะท้านทุกครายามเสียงดาบฟาดลงเฉือนเนื้อ

สาวใช้ส่วนตัวยิ่งขลาดกลัวกว่า ขดร่างก้มหน้าหมอบลงกับพื้น กายสั่นจนไหล่สะเทือนกระเทือนทั่วร่าง

เด็กน้อยไม่เข้าใจสิ่งใดทั้งสิ้น คล้ายสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝั่งกึ่งเรื่องจริง รุ่งเช้าฟ้ายังไม่ทันสางสะดุ้งตื่นจากเสียงคนร้ายที่บุกเข้ามายังจวนแห่งนี้

ร่างบางเล็กยิ่งก้มหน้านิ่งกลั้นเสียงร้องทำเพียงสะอึกขึ้น มืออุดหูปิดกั้นเสียงดาบและเสียงหวีดร้อง

ผัวะ! โครม!

“อยู่นี่เองกงจู่”

“ว้าย! โครม! อย่านะ อย่าทำข้า ข้าเป็นเพียงสาวใช้ โน้น คุณหนูเซียวอยู่นั่น”

ร่างเล็กของสาวใช้ถูกลากออกจากใต้โต๊ะด้วยมือแกร่งชายฉกรรจ์สวมชุดทหารในวังหลวง นางหวาดกลัวขีดสุดดิ้นหนีวาดมือไปยังใต้โต๊ะชี้นิ้วไปทางเด็กสาวที่นั่งขดนิ่ง

โครม!

เซียวลู่หลานสะดุ้งเฮือกเหลือกตามองร่างใหญ่ใบหน้าโหดเหี้ยม ยื่นมือออกมาลากร่างเล็กของนางไปตามทาง เหลียวกลับไปมองด้านหลังพลันสั่นเทาเมื่อเห็นคมดาบเสียบเข้าร่างเล็กของสาวใช้คนสนิท

“ไป! เดิน!”

เด็กสาวถูกลากข้ามกองศพในบ้านมากมาย ชายผ้ากระโปรงในชุดนอนสีขาวของเด็กน้อยเปื้อนด้วยเลือด ดวงตาเหลือกกลัว กวาดตามองหาศพของบิดามารดา แต่สภาพศพจากคมดาบมิอาจมองแยกออกได้ว่าศพใดเป็นผู้ใด

ทุกอย่างไม่เหลือซาก ประตูหน้าต่างทุกบานถูกทุบทำลาย นางมองทหารรื้อค้นข้าวของภายในบ้านนำมากองรวมยังลานจวน

เสียงหวีดร้องหายจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงเสียงสายลมฤดูหนาวที่พัดความเย็นต้องผิวกายในชุดแสนเบาหวิว

ผลัก! โครม!

“ชินอ๋อง”

เซียวลู่หลานถูกผลักไปด้านหน้าจนเข่ากระแทกพื้น ลงท่าคุกเข่าแทบเท้าใหญ่ของชายผู้หนึ่งสวมชุดผาวแขนเสื้อแคบสีดำสนิท ร่างเล็กสั่นงกไหล่บางระริกก้มหน้านิ่ง

“เงยหน้าขึ้น”

เสียงทุ้มกังวาลก้องทั่วลานเรือนท่ามกลางเสียงฟืนไฟที่กำลังมอดไหม้จวนหลังใหญ่ เซียวลู่หลานทำเพียงนิ่งเงียบร้องไห้ไร้เสียง มีเพียงไหล่เล็กไหวไปมาเท่านั้นจึงทำให้รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้น้ำตาไหลริน

ด้ามจับดาบทำจากไม้สีดำแกะสลักสวยงามยื่นออกดันปลายคางเล็กมนขึ้น ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองใบหน้าคมเข้มผ่านม่านน้ำตา  

“เจ้าคือเซียวลู่หลานใช่หรือไม่”

“อัก อัก”

ริมฝีปากกระจับเม้มนิ่งจ้องมองสีหน้าเกรี้ยวกราด มือเล็กกำดินร่วนซุยในมือแน่น ฉับพลันราวกับว่าฟ้าดินรับรู้ถึงความโศกเศร้า หิมะก้อนเล็กสีขาวร่วงหล่นจากฟากฟ้า

ความหนาวเย็นรอบกายช่างไร้ค่าเมื่อภายในใจเย็นยะเยือกยิ่งกว่า สีหน้าของเด็กน้อยแม้ตื่นตกใจแต่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธแค้น

“เจ้าไปกับข้า ลุกขึ้น”

ร่างเด็กน้อยยังดื้อดึง แหงนเงยใบหน้าสู้คนร่างโต จิกเล็บลงพื้นดินลานเรือนของจวนกั๋วกงแห่งนี้ จวนที่นางเกิดและเติบโต เม็ดทรายร่วนมือสากระคายบาดมือนุ่มคุณหนูคนโตของเซียวกั๋วกง

“อย่าดื้อไปหน่อยเลย ข้ารู้ว่าเจ้าโตพอที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในเช้าวันนี้ ไปกับข้าแล้วเจ้าจะปลอดภัย”

ชินอ๋องพยักหน้าให้องครักษ์ร่างโตคนสนิท พลันร่างเด็กน้อยถูกลากขึ้นจากพื้นดินบังคับเดินไปข้างหน้า

เซียวลู่หลานเหลียวมองจวนของตนเป็นครั้งสุดท้าย กองทรัพย์สินถูกรื้อค้นขนมานอกลาน คนในตระกูลถูกฆ่ากระจัดกระจายจนเด็กน้อยเองจำไม่ได้ว่าเป็นผู้ใดบ้าง

มือใหญ่ดึงเอวเล็กของเด็กน้อยขึ้นนั่งบนม้าใหญ่ตัวโตสีดำสนิท

“ลู่จิ่น”

“ขอรับ”

“ให้ทุกคนปิดปากสนิท หาร่างเด็กหญิงมาแทนกงจู่”

“ขอรับ”

ชินอ๋องพาร่างขึ้นม้าซ้อนด้านหลังเด็กหญิง กระแทกส้นเท้าเข้าสีข้างม้ากระตุกบังเหียนออกพุ่งทะยานบนถนนสายหลักของฉางอาน พาเด็กน้อยหายไปขณะที่ตะวันกำลังเริ่มทอแสงสีทอง

ใบหน้าเล็กงดงามเหลียวมองด้านหลัง มองเห็นเพียงควันไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้าท่ามกลางหิมะเม็ดเล็กโปรยปรายเข้าสู่เหมันตฤดู