เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

1~ หอเฟินเย่ว“คุณชาย คุณชายท่านนี้ เชิญก่อนเจ้าค่ะ”เสียงหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสิบสองจีบบานปลายชายท่อนล่างเนื้อผ้าบางเบาสีชมพูสดเข้าคู่กับป้านปี้[1] มองเห็นเนื้อหนังมังสาเด่นชัดแม้มีผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีพาดไหล่ใบหน้างดงามทาริมฝีปากแดงชาด มวยผมขึ้นถักร้อยเป็นเปียโค้งงดงามยิ่ง“นี่ใครให้เจ้าออกมาเรียกแขกเช่นนี้กันแม่นางเสี่ยวหรู”หญิงสาวที่กำลังโบกผ้าสะบัดเรียกชายหนุ่มรูปงามหยุดชะงักหันกลับไปมองเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด นาม จื่อรั่ว“ข้าแค่เบื่อที่อุดอู้อยู่แต่ในหอนี่นา”“แต่ท่านเป็นถึงแม่นางเสี่ยวหรู เชี่ยวชาญร่ายรำประจำหอแดงของเรา หากนายแม่รู้เข้าหูข้าคงแฉะไปหลายวัน”“ข้ารู้ แต่ยามปกติข้ามีแขกเชิญไปข้างนอกไม่ขาดสาย แต่เหตุใดช่วงนี้ถึงได้เงียบผิดปกติ”“ข่าวลือจากแขกในร้านพูดกันหนาหูว่าทางวังให้เหล่าข้าหลวงงดเที่ยวชั่วคราว”“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือจื่อรั่ว”เด็กหนุ่มหันมองซ้ายขวาก่อนขยับไปใกล้นางคณิกาชื่อดังของหอกระซิบข้างใบหู“ลือกันว่าพวกขุนนางเก่าคิดมิซื่อ สุมหัวคล้ายต้องการก่อกบฏ”เสี่ยวหรูยกมือทาบอกขยับร่างระหงออกห่างมองเด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้าง“แล้วนายแม่รู้เรื่องนี้หรือยัง”“อย่

3~ ขายข่าว ไม่ขายตัวกายแกร่งทรุดลงนั่งพิงราวระเบียงข้างกายสาวงามเจ้าของหอคณิกาวัยสิบเก้าปี เหยียดลำขากำยำพาดด้านหลัง กักนางไว้มิให้ขยับร่างอรชรออก“แน่นอน ข้ามาที่นี่ก็เพื่อร่ำสุรามิใช่ดอกหรือ”“ข้ามีการแสดงมอบให้ท่านเป็นพิเศษ”“จริงหรือ?”เซียวลู่หลานยกมือขึ้นปรบสามครั้ง จากนั้นประตูบานหน้าเลื่อนออกกว้างพร้อมสาวงามอันดับหนึ่งทั้งสาม เสี่ยงหรูเก่งกาจร่ายรำ ผู่เย่วชำนาญพิณ และซูหนี่เสียงร้องหวานใสไม่เป็นรองใคร“เป็นเช่นไรชินอ๋อง”ชินอ๋องชำเลืองมองสุดยอดคณิกาทั้งสามก่อนเบือนหน้าออกมาลอบมองท้ายทอยคนร่างเล็กตรงหน้า เอื้อมมือเล่นลูกผม“ไม่ว่าจะสวยงามแค่ไหน ก็ไม่มีใครเหมือนเจ้าหลานเอ๋อร์”“ต่อหน้าคนอื่น ท่านควรระวังด้วยชินอ๋อง ข้ามิได้ชื่อนั่นอีกแล้ว ข้าชื่อเย่วชิง”“เจ้าจะห้ามข้าได้เยี่ยงไร”นิ้วแกร่งลูบต้นคอกำรอบแผ่วเบาหากแต่ออกแรงพอให้คนร่างเล็กรับรู้ นางผินหน้ากลับมาหาส่งรอยยิ้มหวานงดงามนัก“ข้าเป็นเพียงหญิงคณิกา จะมีสิทธิ์ห้ามชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้เช่นไรกัน”มือแกร่งเลื่อนลงรอบเอวกระชากร่างเล็กขยับจนร่างของนางชิดแผ่นอกโอบไว้แน่น“หากข้าให้สิทธิ์ เจ้ายินดีรับหรือไม่”เซียวลู่หลานนิ่งเง

5~ ทูตซีเป่ยร่างอรชรขยับกายคุกเข่าเอื้อมมือออกไปรินสุราลงจอกทองคำตรงหน้าชินอ๋องลอบสบตาเพียงครู่แล้วนั่งลงตามเดิมดวงตารีดั่งหงส์ลอบเพ่งพิจารณาหวังเฟย นางเคยได้ยินเพียงชื่อได้เห็นตัวจริงวันนี้ยอมรับว่าหวังเฟยงดงามสมเป็นสาวชาววัง ด้วยกิริยาท่าทางบ่มเพาะอย่างดี ดวงหน้ากลมมนคิ้วเรียวโก่งจมูกเชิดรั้น ทรงผมเกล้าดั่งสาวออกเรือนแล้ว ชุดสีสันสดใสหากแต่งามสง่า ผิดกับนางที่แม้แต่เสื้อผ้ายังต้องเลือกบางเบาเปิดเนื้อหนังมังสามากกว่าให้สมเป็นนางคณิกาแห่งเมืองฉางอาน“ไม่ทราบว่า แม่นางผู้ที่นั่งรินสุราให้ชินอ๋องคือผู้ใดกัน”เสียงเข้มของทูตซีเป่ยทำให้เซียวลู่หลานผินหน้าไปมองอย่างสนใจ เดิมทีแรกวาดภาพทูตซีเป่ยคงหน้าตาหนวดเครารุงรังเนื้อตัวล่ำสันเตี้ย ขนดกแต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทูตซีเป่ยกลับรูปร่างใหญ่โตก็จริง หากแต่สง่างามด้วยท่วงท่านักรบ ใบหน้าคมสัน หนวดเครามีน้อยนักจนมองเห็นริมฝีปากและสันจมูกโด่งงุ้ม ดวงตารีดุจเหยี่ยว“ข้าชื่อเย่วชิง เจ้าของหอคณิกาเฟินเย่ว”“ท่านงดงามยิ่ง เพียงแค่สองสาวนี้ก็ทำให้ทราบว่าหอของท่านคงเปี่ยมด้วยสาวงามเป็นแน่ ชินอ๋องคงไม่ขัดข้องกระไร หากข้าอยากให้แม่นางเย่วชิงมาช่วยรินสุร

7~ NC**ซูหนี่ 1ซูหนี่หญิงคณิการ่างงาม ปลดเสื้อตัวในเกาะอกสีแดงสดเนื้อบางออกจากกาย ตามด้วยกระโปรงจีบรอบวางพาดยังฉากกั้น เดินออกมาเหลือเพียงตู้โตวติดกายตัวน้อยชิ้นบนล่างกายสาวบอบบางดั่งกิ่งหลิวหากอวบอิ่มอย่างสาวสะพรั่งที่ควรเป็น กายร้อนรุ่มท่านทูตเพิ่มพูนมากกว่าที่เคยด้วยฤทธิ์ยากำหนัดจนตาพร่าเอื้อมมือออกกระชากร่างบางเข้าใต้วงแขนจนล้มลงบนเตียง“ท่านทูตมิถอดชุดออกก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ”มือเรียวส่งขึ้นเปิดสาบเสื้อผาวชั้นในสีขาวด้านหน้าออกจากกัน พยายามเพ่งมองหาแผนที่แต่ยังไม่เห็น“เจ้าถอดให้ข้า ซูหนี่”ดวงตาหวานเลื่อนขึ้นสบสายตาสีแปลกคล้ายเทาเข้มขึ้นด้วยฤทธิ์ตัณหา มือเปิดสาบเสื้อออกลูบลงผ่านไหล่กว้างกล้ามเนื้อสีเข้ม“เหตุใดข้าจึงร้อนเช่นนี้ ราวเป็นไข้”“ห้องอาจสว่างไปหรือไม่ท่านทูต มิเบาแรงเทียนลง คงทำให้ห้องเย็นขึ้น”“ไม่ ไม่ต้อง ข้าต้องการเห็นเจ้าชัด ๆ”เหงื่อท่านทูตออกมากจนชุ่มมือเล็กของซูหนี่ยามลูบกล้ามอกแกร่งด้านบน กายสาวมิเคยต้องมือชาย ครานี้จะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องยอมสละพรหมจรรย์ให้ชายต่างชาติ รูปร่างใหญ่โตกำยำ“มือเจ้าสั่น”“เจ้าค่ะ”ทูตซีเป่ยสลัดเสื้อผาวออกโยนทิ้ง ดึงทึ้งเ

9~ NC**เซียวลู่หล่น 1ภายในห้องสีแดงอีกห้อง เซียวลู่หลานกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ ขยับซ้ายขวา บ้างลุกเดินกลับไปกลับมาจนชินอ๋องมองตามเคลือบสงสัย มือแกร่งถือจอกสุรายกดื่มโคมแดงเจิดจ้าส่องประกายสีฉานสาดกระทบใบหน้างดงามเจ้าของหอคณิกาชื่อดัง รูปร่างอรชรสวมใส่ชุดบางเบาโปร่งใสมองเห็นผิวเนื้อนุ่มหัวไหล่และเนินนมพ้นป้านปี้เสื้อตัวใน“เจ้าเป็นกระไรหลานเอ๋อร์”“ข้า ข้าเพียงร้อนใจ นางเข้าไปนานแล้ว”“เจ้าอาจไม่ทราบว่ากว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกระทำการปลดเปลื้องอารมณ์จนสำเร็จเสร็จหนึ่งคราว อาจใช้เวลาชั่วครู่”“แต่ว่า ..”“เจ้านั่งลงแล้วดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าดีกว่าหลานเอ๋อร์”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับไปมองชินอ๋อง นั่งสง่าผ่อนอารมณ์โต๊ะกลมกลางห้อง ด้านหน้าคือสุราชั้นเลิศและกับแกล้มชาววัง“เหตุใดชินอ๋องถึงยังทำใจร่มสงบนิ่งเช่นนี้ได้ ซูหนี่เข้าไปนานแล้วจนข้ากระวนกระวาย เป็นห่วงนาง”ร่างระหงหย่อนกายลงเก้าอี้ถัดไปรับจอกสุราจากมือสีเข้มชินอ๋องขึ้นยกดื่ม“เจ้าเป็นห่วงกระไร หากมีสิ่งผิดปกติ เสียงหวีดร้อง คนของข้าต้องเข้าไปช่วยฉับพลัน แต่นี่ ข่าวจากคนสนิทว่ามีเพียงเสียงคราง”“คราง!”“ถูกต้องแล้วหลานเอ๋อร์ ครวญครางทั