เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-06
โดย:  พริมรินยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
25บท
3.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“เปิดปาก ใช้ลิ้นกับข้าหลานเอ๋อร์” “ทะ ท่านบอกว่าข้าจะไม่เสียพรหมจรรย์” ร่างเล็กสัมผัสท่อนเนื้ออุ่นทาบตรงหน้าท้อง ใหญ่โตร้อนผ่าวจนน่าหวาดหวั่น ดวงตารีดั่งหงส์ก้มมองใบหน้าคมเข้มชินอ๋องระยะใกล้จนมองเห็นความปรารถนาทั้งหมด “เจ้ายังไม่เสีย นอกเสียจากว่าเจ้ายินยอม หลานเอ๋อร์ของข้า” มือแกร่งกดท้ายทอยเล็กลงส่งลิ้นแย้มริมฝีปากเล็กสอดใส่ลิ้นสากเข้าโพรงปากกวาดไล้ เซาะไรฟัน เสาะหาบางอย่างถ้วนทั่ว มือลูบแผ่นหลังอ่อนนุ่มเลื่อนลงสะโพกกดให้หญิงด้านบนรับรู้แรงกระหายแห่งราคะมากล้น “ข้าต้องการเจ้ามานาน เจ้าเองก็รู้หลานเอ๋อร์” “ข้ารู้ แต่ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น อื้อ อา ท่าน อ่า” ........................... หญิงคณิกา กับ อ๋องสูงศักดิ์ ขายข่าวไม่ขายตัว ทว่าในที่สุดนางก็ตกเป็นของเขาจนได้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

Aria's POV

“Quickly, grab her!” a gruff voice calls out behind me.

I turn to run when a large hand grabs my wrist. I pull hard, yanking myself free. I quickly kick the man in the groin and start running again as he falls back groaning. I have never been here before, but I know there is a main road up ahead somewhere. I can hear the bustle of the traffic in the distance. I run as fast as my legs can carry me. The sun is still low, casting dark shadows over the alleyways between the tall buildings. The stench of garbage and rotten food is overwhelming, making me want to gag. I keep running until the alleyways become busier with more and more people about. I have to jump over a crate and side- step a cat that hisses at me as I run past. I try my best to stay on my feet and not bump into anyone. A fall now would be the end of me. Just one more block and I should be out of here. I can already see the main road up ahead. As I come around the last corner, I am knocked off my feet, the hard impact to my ribs leave me on my knees heaving for air.

“Put the bag over her head. The boss will kill us if we lose her again, she must be at that meeting” another man says.

I am pulled to my feet roughly, before my world starts descending into darkness as the man lowers a bag over my head. Not ready to give up yet, I ball my fist and pull back as far as I can. I cannot see anything, but with the size of this guy I would say the odds of landing a punch are in my favour. With all my strength I punch forward, hoping for a hit… And nothing! I just punched the crap out of thin air. Story of my life!

“Aww isn’t she cute! Did you see that Morice? This kitten has claws! Tie her hands. She is feisty” the man says laughing. I feel myself become weightless as Morice throws me over his shoulder.

"Where are you taking me?" I shout, slamming my fists into his back.

"You will see soon enough, Dollface" the other man says.

There is just no way that I am going to get kidnapped by these two fat, Oompa Loompa- looking men today. I wait patiently , slowly moving back and forth in rhythm with Morice's steps. Each time he moves, I shake my head, making the bag that is covering my face, drop lower. Thankfully Morice is out of shape. He is so busy breathing, that he does not notice what I am doing. With one final tug the bag drops to the floor. This is my chance. I sink my teeth into Morice's back, biting down as hard as I can.

"Aaaahhh" Morice screams and drops me on the ground. I take this opportunity to make a run for it. I run as fast as I can, leaving the two stunned men behind.

"Not today, Suckers!" I shout over my shoulder as I run down the alley. Just before I reach the end, a whole bunch of these Oompa Loompas come out of nowhere, blocking my way.

"You were saying?" Morice says from behind me, still rubbing his back. I am blocked. There is nowhere to go. I should have known Oompa Loompa's travel in packs. The men surround me and lower the bag over my head again. 

It is a long drive to our destination. The further we drive, the more my bravado dissipates, until it is replaced by utter fear. The moment the car stops, my heart starts hammering wildly in my chest. The front doors open, and bang shut again as my kidnappers get out. I still have the bag over my head and my hands are bound so tight, I can feel my fingers going numb. What are they going to do to me? I strain my ears, trying to pick up on a clue as to where I might be. That is when I hear muffled voices outside. The smell of cigar fills the air, making me feel nauseous. The voices grow louder, until someone is shouting, and I know they are coming for me. The car door flies open, and I ready myself to kick whoever comes at me first.

“Aria, darling, please calm down” The voice is familiar... It takes me a moment to register.

“Uncle Marcello! Is that you?” I ask confused.

“Take those things off her you idiots! You were supposed to bring her here unharmed” he yells.

“Yes, Boss!” One of the men replies while cutting my restraints.

“But she is dangerous” Morice mumbles while removing the bag from my head. He holds the car door open for me to get out. I give him a big smile, making sure to show him my teeth.

As soon as my eyes adjust, I take in my surroundings. The first thing I notice is a whole row of cars parked behind us. There is a buzz of activity as men are moving about, getting out of the cars, and heading towards us. They are all heavily armed. I recognise a few of them as Uncle Marcello’s men, but the rest of them I have never seen before.

We are standing outside a magnificent stone building with large columns and a long row of stairs leading to a massive oak door. Even from the outside this building looks extravagant. The garden is vast with an enormous fountain of a horse and chariot right in the centre. It reminds me of pictures I have seen of Rome. The security is tight with cameras and guards everywhere.

“Where are we? What is going on?” I turn to Uncle Marcello, confused.

“The Giudici sent their men to bring us in.” Uncle Marcello says.

"Who is the Giudici?" I ask.

"It is the secret Mafia council. They are the most powerful bosses in the world. They settle disputes among members and they make the laws that we all live by. No one dares to go against them, and there is no hiding from them, they are everywhere and know everything" Uncle Marcello says.

“Wh why would they want me?” I ask, my voice shaking. This is even worse than being kidnapped.

“Do not worry about it Aria, let us not keep them waiting.” Uncle Marcello starts walking up the stairs.

I stand frozen in place, unable to get my legs to move. Today is the day I die.

Uncle Marcello’s man Joe nudges me forward. It is difficult to climb stairs with legs that feel like jelly. He supports me by holding onto my arm. When we reach the top landing, a guard starts searching the men for guns and weapons, which he places in a large metal safe.

“Any weapons, Love?” the guard asks me, chewing his gum with his mouth open. The sight of him really irks me, so I shake my head disgusted.

“Mind if I check?” he asks, and I look pleadingly at Uncle Marcello.

“Is that really necessary, she is a child.” Uncle Marcello reasons with the guard.

“Boss’s orders” the guard says looking me down with a sly grin. Jerk.

He slowly starts searching me for weapons, making sure to take his time, touching and squeezing every part of my body, all the while chewing his gum in my ears.

“Did you find what you were looking for?” I ask when he finally stops.

Without giving him a chance to respond, I storm past him, giving him the most disgusted look, I can possibly muster. The men all burst out laughing. Jerks all of them.

Uncle Marcello takes my hand and leads me into the building. The inside is even more exquisite than the outside. The floors are white marble and everywhere you look are sculptures and works of art. It looks more like a museum than anything else.

“At the end of the hallway, turn left. It is the second door on your right” the guard shouts from behind. I do not bother looking back at him.

“Everything is going to be okay.” Uncle Marcello says squeezing my hand.

I feel my hands trembling, but I square my shoulders and lift my chin high. I might be scared, but I refuse to let it show.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
25
บทนำ
บทนำกรี๊ด!! ตุบ! เช้ง!เสียงหวีดร้อง เสียงมีด ทุกสรรพเสียงรอบข้างแสนเลวร้ายและน่าหวาดกลัวสำหรับเด็กหญิงตัวน้อยวัยเก้าขวบร่างเล็กนั่งขดตัวกลมมุดอยู่ใต้โต๊ะภายในห้องนอน พร้อมสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงวัยสิบสี่ดวงตาที่เคยดำขลับตื่นกลัวกลมโต ฉ่ำน้ำรื้นรินไหลหยาดอาบแก้มนวล สั่นเทาสะท้านทุกครายามเสียงดาบฟาดลงเฉือนเนื้อสาวใช้ส่วนตัวยิ่งขลาดกลัวกว่า ขดร่างก้มหน้าหมอบลงกับพื้น กายสั่นจนไหล่สะเทือนกระเทือนทั่วร่างเด็กน้อยไม่เข้าใจสิ่งใดทั้งสิ้น คล้ายสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝั่งกึ่งเรื่องจริง รุ่งเช้าฟ้ายังไม่ทันสางสะดุ้งตื่นจากเสียงคนร้ายที่บุกเข้ามายังจวนแห่งนี้ร่างบางเล็กยิ่งก้มหน้านิ่งกลั้นเสียงร้องทำเพียงสะอึกขึ้น มืออุดหูปิดกั้นเสียงดาบและเสียงหวีดร้องผัวะ! โครม!“อยู่นี่เองกงจู่”“ว้าย! โครม! อย่านะ อย่าทำข้า ข้าเป็นเพียงสาวใช้ โน้น คุณหนูเซียวอยู่นั่น”ร่างเล็กของสาวใช้ถูกลากออกจากใต้โต๊ะด้วยมือแกร่งชายฉกรรจ์สวมชุดทหารในวังหลวง นางหวาดกลัวขีดสุดดิ้นหนีวาดมือไปยังใต้โต๊ะชี้นิ้วไปทางเด็กสาวที่นั่งขดนิ่งโครม!เซียวลู่หลานสะดุ้งเฮือกเหลือกตามองร่างใหญ่ใบหน้าโหดเหี้ยม ยื่นมือออกมาลากร่าง
อ่านเพิ่มเติม
1~ หอเฟินเย่ว
1~ หอเฟินเย่ว“คุณชาย คุณชายท่านนี้ เชิญก่อนเจ้าค่ะ”เสียงหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสิบสองจีบบานปลายชายท่อนล่างเนื้อผ้าบางเบาสีชมพูสดเข้าคู่กับป้านปี้[1] มองเห็นเนื้อหนังมังสาเด่นชัดแม้มีผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีพาดไหล่ใบหน้างดงามทาริมฝีปากแดงชาด มวยผมขึ้นถักร้อยเป็นเปียโค้งงดงามยิ่ง“นี่ใครให้เจ้าออกมาเรียกแขกเช่นนี้กันแม่นางเสี่ยวหรู”หญิงสาวที่กำลังโบกผ้าสะบัดเรียกชายหนุ่มรูปงามหยุดชะงักหันกลับไปมองเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด นาม จื่อรั่ว“ข้าแค่เบื่อที่อุดอู้อยู่แต่ในหอนี่นา”“แต่ท่านเป็นถึงแม่นางเสี่ยวหรู เชี่ยวชาญร่ายรำประจำหอแดงของเรา หากนายแม่รู้เข้าหูข้าคงแฉะไปหลายวัน”“ข้ารู้ แต่ยามปกติข้ามีแขกเชิญไปข้างนอกไม่ขาดสาย แต่เหตุใดช่วงนี้ถึงได้เงียบผิดปกติ”“ข่าวลือจากแขกในร้านพูดกันหนาหูว่าทางวังให้เหล่าข้าหลวงงดเที่ยวชั่วคราว”“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือจื่อรั่ว”เด็กหนุ่มหันมองซ้ายขวาก่อนขยับไปใกล้นางคณิกาชื่อดังของหอกระซิบข้างใบหู“ลือกันว่าพวกขุนนางเก่าคิดมิซื่อ สุมหัวคล้ายต้องการก่อกบฏ”เสี่ยวหรูยกมือทาบอกขยับร่างระหงออกห่างมองเด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้าง“แล้วนายแม่รู้เรื่องนี้หรือยัง”“อย่
อ่านเพิ่มเติม
2~ เซียวลู่หลาน
2~ เซียวลู่หลานเซียวลู่หลานรีบหย่อนร่างลงจมน้ำตามเดิม แม้ว่านางเป็นถึงนายแม่ของหอคณิกา หากแต่มิเคยให้บุรุษใดได้ยลโฉมเรือนร่างสักครา“ท่านเป็นถึงชินอ๋อง ควรมีมารยาทดั่งชนชั้นสูง การเข้ามาในห้องหับของหญิงงาม แม้ว่านางเป็นเพียงหญิงคณิกา ข้าว่าเห็นควรที่ท่านจักต้องส่งเสียงหรือเคาะประตูเสียก่อน”“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่”ร่างสูงใหญ่สะบัดผ้าผาวออกแล้วหย่อนร่างลงบนเก้าอี้ภายในห้อง หันหน้ามองร่างอรชรที่ยังจมนิ่งใต้น้ำใสลอยด้วยบุปผา“นอกจากข้าเป็นชินอ๋องแล้ว ข้ายังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเจ้าด้วย หลานเอ๋อร์”ดวงตารีดั่งหงส์หรี่ลงเมื่อได้ฟังคำ“ช่วยชีวิตข้าเช่นนั้นหรือ เหตุใดข้ามิได้รู้สึกเช่นนั้น”จอก!เสียงรินชาร้อนลงถ้วยชาบนโต๊ะดังขึ้นพร้อมมือแกร่งสีเข้มยกถ้วยชาขึ้นจิบ มิใคร่ใส่ใจเสียงกระเง้ากระงอด“ข้าว่าเจ้าควรขึ้นจากน้ำได้แล้วหลานเอ๋อร์ มิเช่นนั้นตัวเจ้าจักเปื่อยเสียก่อน”“ถ้าเช่นนั้น หลานเอ๋อร์ขอไหว้วานท่านชินอ๋องเสียหน่อย หยิบผ้าคลุมมาให้ข้าได้หรือไม่”สายตาพยัคฆ์คมเหลือบตามองหญิงงามในอ่างเพียงอึดใจแล้วลุกขึ้นหยิบเสื้อตัวยาวที่พาดบนฉากไม้ออกมากางข้างอ่าง“เห็นหรือไม่ว่าข้าชินอ๋องมีไมตรีต่อเ
อ่านเพิ่มเติม
3~ ขายข่าว ไม่ขายตัว
3~ ขายข่าว ไม่ขายตัวกายแกร่งทรุดลงนั่งพิงราวระเบียงข้างกายสาวงามเจ้าของหอคณิกาวัยสิบเก้าปี เหยียดลำขากำยำพาดด้านหลัง กักนางไว้มิให้ขยับร่างอรชรออก“แน่นอน ข้ามาที่นี่ก็เพื่อร่ำสุรามิใช่ดอกหรือ”“ข้ามีการแสดงมอบให้ท่านเป็นพิเศษ”“จริงหรือ?”เซียวลู่หลานยกมือขึ้นปรบสามครั้ง จากนั้นประตูบานหน้าเลื่อนออกกว้างพร้อมสาวงามอันดับหนึ่งทั้งสาม เสี่ยงหรูเก่งกาจร่ายรำ ผู่เย่วชำนาญพิณ และซูหนี่เสียงร้องหวานใสไม่เป็นรองใคร“เป็นเช่นไรชินอ๋อง”ชินอ๋องชำเลืองมองสุดยอดคณิกาทั้งสามก่อนเบือนหน้าออกมาลอบมองท้ายทอยคนร่างเล็กตรงหน้า เอื้อมมือเล่นลูกผม“ไม่ว่าจะสวยงามแค่ไหน ก็ไม่มีใครเหมือนเจ้าหลานเอ๋อร์”“ต่อหน้าคนอื่น ท่านควรระวังด้วยชินอ๋อง ข้ามิได้ชื่อนั่นอีกแล้ว ข้าชื่อเย่วชิง”“เจ้าจะห้ามข้าได้เยี่ยงไร”นิ้วแกร่งลูบต้นคอกำรอบแผ่วเบาหากแต่ออกแรงพอให้คนร่างเล็กรับรู้ นางผินหน้ากลับมาหาส่งรอยยิ้มหวานงดงามนัก“ข้าเป็นเพียงหญิงคณิกา จะมีสิทธิ์ห้ามชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้เช่นไรกัน”มือแกร่งเลื่อนลงรอบเอวกระชากร่างเล็กขยับจนร่างของนางชิดแผ่นอกโอบไว้แน่น“หากข้าให้สิทธิ์ เจ้ายินดีรับหรือไม่”เซียวลู่หลานนิ่งเง
อ่านเพิ่มเติม
4~ จวนชินอ๋อง
4~ จวนชินอ๋องจวนชินอ๋อง ใหญ่โตโออ่ากว้างขวางยิ่ง แม้เป็นเพียงจวนนอกวังตั้งห่างออกจากเมือง อาณาเขตกว้างใหญ่แม้เข้ามายังรั้วหน้าด้วยรถม้าแล้วยังใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งเค่อ[1]“นายแม่เจ้าค่ะ จวนชินอ๋องใหญ่โตยิ่งนัก”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับมาจากหน้าต่าง มองใบหน้างดงามราวดอกท้อของซูหนี่[2] สวยงามสมชื่อ คิ้วโก้งราวปีกผีเสื้อ แต่งแต้มฮวาเตียนกลีบดอกเหม่ย ปาดขอบตาตวัดเฉียงขึ้นราวหงส์ ริมฝีปากแดงชาด“กลัวหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ”“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ซูหนี่ ค่ำนี้เจ้าต้องสละพรหมจรรย์”“ไม่เจ้าค่ะ นายแม่มีพระคุณต่อซูหนี่ยิ่งนัก หากไม่ได้นายแม่แล้ว ชีวิตข้าคงต้องถูกขายทอดตลาดต่อไปเรื่อยอยู่ดี ไม่ช้าเร็วพรหมจรรย์นี้คงถูกกระชากไปโดยที่ข้ามิยินยอม”นายแม่ยิ้มรับ แม้ว่านางอายุสิบเก้าปีซึ่งถือว่าอายุมากแล้วสำหรับหญิงสาววัยออกเรือน แต่รูปร่างยังอรชร ทั้งดวงหน้ากลมมนงดงามเกลี้ยงเกลา งดงามยิ่งกว่าสาวเลอโฉมในหอแดงคณิกาอันดับหนึ่งเสียอีก“ยานี้จะทำให้ทูตเกินกำหนัดแรงกล้า หากเจ้ามิอาจรองรับแรงตัณหาของชายซีเป่ยผู้นั้นได้ ขอให้ตะโกนเรียก ชินอ๋องเตรียมคนไว้แล้ว”“เจ้าค่ะนายแม่ ข้าอยู่หอนางคณิกามานานตั้งแต่เด็ก เห็น
อ่านเพิ่มเติม
5~ ทูตซีเป่ย
5~ ทูตซีเป่ยร่างอรชรขยับกายคุกเข่าเอื้อมมือออกไปรินสุราลงจอกทองคำตรงหน้าชินอ๋องลอบสบตาเพียงครู่แล้วนั่งลงตามเดิมดวงตารีดั่งหงส์ลอบเพ่งพิจารณาหวังเฟย นางเคยได้ยินเพียงชื่อได้เห็นตัวจริงวันนี้ยอมรับว่าหวังเฟยงดงามสมเป็นสาวชาววัง ด้วยกิริยาท่าทางบ่มเพาะอย่างดี ดวงหน้ากลมมนคิ้วเรียวโก่งจมูกเชิดรั้น ทรงผมเกล้าดั่งสาวออกเรือนแล้ว ชุดสีสันสดใสหากแต่งามสง่า ผิดกับนางที่แม้แต่เสื้อผ้ายังต้องเลือกบางเบาเปิดเนื้อหนังมังสามากกว่าให้สมเป็นนางคณิกาแห่งเมืองฉางอาน“ไม่ทราบว่า แม่นางผู้ที่นั่งรินสุราให้ชินอ๋องคือผู้ใดกัน”เสียงเข้มของทูตซีเป่ยทำให้เซียวลู่หลานผินหน้าไปมองอย่างสนใจ เดิมทีแรกวาดภาพทูตซีเป่ยคงหน้าตาหนวดเครารุงรังเนื้อตัวล่ำสันเตี้ย ขนดกแต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทูตซีเป่ยกลับรูปร่างใหญ่โตก็จริง หากแต่สง่างามด้วยท่วงท่านักรบ ใบหน้าคมสัน หนวดเครามีน้อยนักจนมองเห็นริมฝีปากและสันจมูกโด่งงุ้ม ดวงตารีดุจเหยี่ยว“ข้าชื่อเย่วชิง เจ้าของหอคณิกาเฟินเย่ว”“ท่านงดงามยิ่ง เพียงแค่สองสาวนี้ก็ทำให้ทราบว่าหอของท่านคงเปี่ยมด้วยสาวงามเป็นแน่ ชินอ๋องคงไม่ขัดข้องกระไร หากข้าอยากให้แม่นางเย่วชิงมาช่วยรินสุร
อ่านเพิ่มเติม
6~ ซูหนี่
6~ ซูหนี่เซียวลู่หลานขยับถอยห่างอย่างมีชั้นเชิงหลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ภายในประดับประดาตกแต่งสวยงามด้วยสีแดงทั่วห้อง ราวกับเร่งรัดความกระสันให้เพิ่มพูน ทั่วทั้งห้องสว่างด้วยแรงเทียนและแสงสาดออกจากโคมสีแดง ส่องใบหน้าคมคายให้ดูหล่อเหลา“เจ้าเดินหนีข้าไปไยแม่คนงามเยว่ชิง”“ข้าเพียงเดินมาหยิบสุราต่างหากเล่าท่านทูต”ลีลางดงามยามเยื้องย่างคล้ายร่ายรำก็ไม่ปานของเซียวลู่หลานทำให้ทูตซีเป่ยมองตาปรอย ทั้งมือเล็กเรียวของซูหนี่เองยังลูบไล้ข้างลำตัวไม่ห่างดวงตาเล็กรีเรียวดั่งหงส์ของซูหนี่มองระแวดระวังไปทางนายแม่ มือเล็กลูบไล้คอยฉุดดึงรั้งร่างใหญ่ให้หันเหความสนใจมากยังตัวนางกายชายแกร่งนั่งขอบเตียงสะบัดเสื้อนอกออกจากกาย เหลือเพียงชุดสีขาวด้านในจนมองเห็นความโป่งพองชัดเจน“ท่านต้องการชมข้าร่ายรำก่อนดีหรือไม่”“ไม่ ข้าต้องการเจ้าเดี๋ยวนี้”“ไยต้องรีบร้อนด้วยเล่า ราตรียังอีกยาวนาน ข้าเห็นควรดื่มสุราแกล้มนารีสักหน่อยเสียก่อน แล้วผ่อนคลายกล้ามเนื้อด้วยการนวดของซูหนี่ ความคิดข้าเป็นเยี่ยงไรท่านทูต”“เจ้านวดเป็นงั้นหรือ”“เจ้าค่ะ”ซูหนี่รีบลุกขึ้นจากขอบเตียงย่อกายคำนับพร้อมขานรับ สะบัดผ้าคลุมไหล่สีแดงบางเ
อ่านเพิ่มเติม
7~ NC**ซูหนี่ 1
7~ NC**ซูหนี่ 1ซูหนี่หญิงคณิการ่างงาม ปลดเสื้อตัวในเกาะอกสีแดงสดเนื้อบางออกจากกาย ตามด้วยกระโปรงจีบรอบวางพาดยังฉากกั้น เดินออกมาเหลือเพียงตู้โตวติดกายตัวน้อยชิ้นบนล่างกายสาวบอบบางดั่งกิ่งหลิวหากอวบอิ่มอย่างสาวสะพรั่งที่ควรเป็น กายร้อนรุ่มท่านทูตเพิ่มพูนมากกว่าที่เคยด้วยฤทธิ์ยากำหนัดจนตาพร่าเอื้อมมือออกกระชากร่างบางเข้าใต้วงแขนจนล้มลงบนเตียง“ท่านทูตมิถอดชุดออกก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ”มือเรียวส่งขึ้นเปิดสาบเสื้อผาวชั้นในสีขาวด้านหน้าออกจากกัน พยายามเพ่งมองหาแผนที่แต่ยังไม่เห็น“เจ้าถอดให้ข้า ซูหนี่”ดวงตาหวานเลื่อนขึ้นสบสายตาสีแปลกคล้ายเทาเข้มขึ้นด้วยฤทธิ์ตัณหา มือเปิดสาบเสื้อออกลูบลงผ่านไหล่กว้างกล้ามเนื้อสีเข้ม“เหตุใดข้าจึงร้อนเช่นนี้ ราวเป็นไข้”“ห้องอาจสว่างไปหรือไม่ท่านทูต มิเบาแรงเทียนลง คงทำให้ห้องเย็นขึ้น”“ไม่ ไม่ต้อง ข้าต้องการเห็นเจ้าชัด ๆ”เหงื่อท่านทูตออกมากจนชุ่มมือเล็กของซูหนี่ยามลูบกล้ามอกแกร่งด้านบน กายสาวมิเคยต้องมือชาย ครานี้จะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องยอมสละพรหมจรรย์ให้ชายต่างชาติ รูปร่างใหญ่โตกำยำ“มือเจ้าสั่น”“เจ้าค่ะ”ทูตซีเป่ยสลัดเสื้อผาวออกโยนทิ้ง ดึงทึ้งเ
อ่านเพิ่มเติม
8~ NC**ซุหนี่ 2
8~ NC**ซุหนี่ 2“ซูหนี่ หญิงคณิกาช่างอ่อนหัด หอนางโลมมิสอนเจ้าดอกหรือว่าควรทำเช่นไรกับลึงค์กายของชายเช่นข้า”ดวงหน้าหวานแดงซ่านสะเทิ้นอาย ขยับมือเร็วขึ้นจนแท่งเนื้อโป่งพองใหญ่โต ดวงตาเริ่มเบิกกว้างยามเห็นปลายหัวกระดกผงกรับ ทั้งน้ำสีใสไหลออกมากขึ้น“เจ้าลองใช้ลิ้นกับข้า เลียลึงค์ข้า ซูหนี่”กายชายขยับขึ้นกระทั่งท่อนขากำยำคร่อมหัวไหล่มนทั้งสองข้าง มือแกร่งจับใบหน้างามไว้ให้อยู่นิ่งขณะเลื่อนสะโพกส่งเอ็นเนื้อสู่ปากกระจับสีชาด“ข้า ข้า ..”“เลียให้ข้า ดั่งที่ข้าเลียให้เจ้า”มือนุ่มขยับกำเลื่อนรูดหัวปลายผงกศีรษะขึ้นส่งลิ้นเรียวเล็กสีสดออกลองแตะบนหัวตรงปากรู“อืมมม เลียให้ทั่วแม่นางซูหนี่”ซูหนี่ค่อยกล้าขึ้นตวัดลิ้นเล็กปากหัวให้ปลายลิ้นเล็กแตะรูถี่สังเกตกายชายด้านบนสะท้านเฮือกตรึงใบหน้านางแน่นขึ้น“ท่านชอบให้ทำเช่นนี้หรือท่านทูต”“เรียกข้า ราดัล”“ราดัล ท่านชอบให้ข้าใช้ลิ้นเช่นนี้ และเยี่ยงนี้”ลิ้นชั่วร้ายตวัดเลียแรงขึ้นปาดลงด้านข้างหัวเห็ดจนถึงรอยหยักขอบแตะเบาขอบเส้นสองสลึง ชูเอ็นยักษ์ตั้งขึ้นเลื่อนลิ้นลากลงจนถึงโคนพุ่มขนดกหนา ลากกลับจนถึงปลายอีกครั้ง“ข้าชอบมากแม่นางซูหนี่ อมให้ข้า ดูดข้า
อ่านเพิ่มเติม
9~ NC**เซียวลู่หลาน 1
9~ NC**เซียวลู่หล่น 1ภายในห้องสีแดงอีกห้อง เซียวลู่หลานกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ ขยับซ้ายขวา บ้างลุกเดินกลับไปกลับมาจนชินอ๋องมองตามเคลือบสงสัย มือแกร่งถือจอกสุรายกดื่มโคมแดงเจิดจ้าส่องประกายสีฉานสาดกระทบใบหน้างดงามเจ้าของหอคณิกาชื่อดัง รูปร่างอรชรสวมใส่ชุดบางเบาโปร่งใสมองเห็นผิวเนื้อนุ่มหัวไหล่และเนินนมพ้นป้านปี้เสื้อตัวใน“เจ้าเป็นกระไรหลานเอ๋อร์”“ข้า ข้าเพียงร้อนใจ นางเข้าไปนานแล้ว”“เจ้าอาจไม่ทราบว่ากว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกระทำการปลดเปลื้องอารมณ์จนสำเร็จเสร็จหนึ่งคราว อาจใช้เวลาชั่วครู่”“แต่ว่า ..”“เจ้านั่งลงแล้วดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าดีกว่าหลานเอ๋อร์”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับไปมองชินอ๋อง นั่งสง่าผ่อนอารมณ์โต๊ะกลมกลางห้อง ด้านหน้าคือสุราชั้นเลิศและกับแกล้มชาววัง“เหตุใดชินอ๋องถึงยังทำใจร่มสงบนิ่งเช่นนี้ได้ ซูหนี่เข้าไปนานแล้วจนข้ากระวนกระวาย เป็นห่วงนาง”ร่างระหงหย่อนกายลงเก้าอี้ถัดไปรับจอกสุราจากมือสีเข้มชินอ๋องขึ้นยกดื่ม“เจ้าเป็นห่วงกระไร หากมีสิ่งผิดปกติ เสียงหวีดร้อง คนของข้าต้องเข้าไปช่วยฉับพลัน แต่นี่ ข่าวจากคนสนิทว่ามีเพียงเสียงคราง”“คราง!”“ถูกต้องแล้วหลานเอ๋อร์ ครวญครางทั
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status