เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Oleh:  พริมรินOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
25Bab
3.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“เปิดปาก ใช้ลิ้นกับข้าหลานเอ๋อร์” “ทะ ท่านบอกว่าข้าจะไม่เสียพรหมจรรย์” ร่างเล็กสัมผัสท่อนเนื้ออุ่นทาบตรงหน้าท้อง ใหญ่โตร้อนผ่าวจนน่าหวาดหวั่น ดวงตารีดั่งหงส์ก้มมองใบหน้าคมเข้มชินอ๋องระยะใกล้จนมองเห็นความปรารถนาทั้งหมด “เจ้ายังไม่เสีย นอกเสียจากว่าเจ้ายินยอม หลานเอ๋อร์ของข้า” มือแกร่งกดท้ายทอยเล็กลงส่งลิ้นแย้มริมฝีปากเล็กสอดใส่ลิ้นสากเข้าโพรงปากกวาดไล้ เซาะไรฟัน เสาะหาบางอย่างถ้วนทั่ว มือลูบแผ่นหลังอ่อนนุ่มเลื่อนลงสะโพกกดให้หญิงด้านบนรับรู้แรงกระหายแห่งราคะมากล้น “ข้าต้องการเจ้ามานาน เจ้าเองก็รู้หลานเอ๋อร์” “ข้ารู้ แต่ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น อื้อ อา ท่าน อ่า” ........................... หญิงคณิกา กับ อ๋องสูงศักดิ์ ขายข่าวไม่ขายตัว ทว่าในที่สุดนางก็ตกเป็นของเขาจนได้

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
25 Bab
บทนำ
บทนำกรี๊ด!! ตุบ! เช้ง!เสียงหวีดร้อง เสียงมีด ทุกสรรพเสียงรอบข้างแสนเลวร้ายและน่าหวาดกลัวสำหรับเด็กหญิงตัวน้อยวัยเก้าขวบร่างเล็กนั่งขดตัวกลมมุดอยู่ใต้โต๊ะภายในห้องนอน พร้อมสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงวัยสิบสี่ดวงตาที่เคยดำขลับตื่นกลัวกลมโต ฉ่ำน้ำรื้นรินไหลหยาดอาบแก้มนวล สั่นเทาสะท้านทุกครายามเสียงดาบฟาดลงเฉือนเนื้อสาวใช้ส่วนตัวยิ่งขลาดกลัวกว่า ขดร่างก้มหน้าหมอบลงกับพื้น กายสั่นจนไหล่สะเทือนกระเทือนทั่วร่างเด็กน้อยไม่เข้าใจสิ่งใดทั้งสิ้น คล้ายสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝั่งกึ่งเรื่องจริง รุ่งเช้าฟ้ายังไม่ทันสางสะดุ้งตื่นจากเสียงคนร้ายที่บุกเข้ามายังจวนแห่งนี้ร่างบางเล็กยิ่งก้มหน้านิ่งกลั้นเสียงร้องทำเพียงสะอึกขึ้น มืออุดหูปิดกั้นเสียงดาบและเสียงหวีดร้องผัวะ! โครม!“อยู่นี่เองกงจู่”“ว้าย! โครม! อย่านะ อย่าทำข้า ข้าเป็นเพียงสาวใช้ โน้น คุณหนูเซียวอยู่นั่น”ร่างเล็กของสาวใช้ถูกลากออกจากใต้โต๊ะด้วยมือแกร่งชายฉกรรจ์สวมชุดทหารในวังหลวง นางหวาดกลัวขีดสุดดิ้นหนีวาดมือไปยังใต้โต๊ะชี้นิ้วไปทางเด็กสาวที่นั่งขดนิ่งโครม!เซียวลู่หลานสะดุ้งเฮือกเหลือกตามองร่างใหญ่ใบหน้าโหดเหี้ยม ยื่นมือออกมาลากร่าง
Baca selengkapnya
1~ หอเฟินเย่ว
1~ หอเฟินเย่ว“คุณชาย คุณชายท่านนี้ เชิญก่อนเจ้าค่ะ”เสียงหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสิบสองจีบบานปลายชายท่อนล่างเนื้อผ้าบางเบาสีชมพูสดเข้าคู่กับป้านปี้[1] มองเห็นเนื้อหนังมังสาเด่นชัดแม้มีผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีพาดไหล่ใบหน้างดงามทาริมฝีปากแดงชาด มวยผมขึ้นถักร้อยเป็นเปียโค้งงดงามยิ่ง“นี่ใครให้เจ้าออกมาเรียกแขกเช่นนี้กันแม่นางเสี่ยวหรู”หญิงสาวที่กำลังโบกผ้าสะบัดเรียกชายหนุ่มรูปงามหยุดชะงักหันกลับไปมองเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด นาม จื่อรั่ว“ข้าแค่เบื่อที่อุดอู้อยู่แต่ในหอนี่นา”“แต่ท่านเป็นถึงแม่นางเสี่ยวหรู เชี่ยวชาญร่ายรำประจำหอแดงของเรา หากนายแม่รู้เข้าหูข้าคงแฉะไปหลายวัน”“ข้ารู้ แต่ยามปกติข้ามีแขกเชิญไปข้างนอกไม่ขาดสาย แต่เหตุใดช่วงนี้ถึงได้เงียบผิดปกติ”“ข่าวลือจากแขกในร้านพูดกันหนาหูว่าทางวังให้เหล่าข้าหลวงงดเที่ยวชั่วคราว”“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือจื่อรั่ว”เด็กหนุ่มหันมองซ้ายขวาก่อนขยับไปใกล้นางคณิกาชื่อดังของหอกระซิบข้างใบหู“ลือกันว่าพวกขุนนางเก่าคิดมิซื่อ สุมหัวคล้ายต้องการก่อกบฏ”เสี่ยวหรูยกมือทาบอกขยับร่างระหงออกห่างมองเด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้าง“แล้วนายแม่รู้เรื่องนี้หรือยัง”“อย่
Baca selengkapnya
2~ เซียวลู่หลาน
2~ เซียวลู่หลานเซียวลู่หลานรีบหย่อนร่างลงจมน้ำตามเดิม แม้ว่านางเป็นถึงนายแม่ของหอคณิกา หากแต่มิเคยให้บุรุษใดได้ยลโฉมเรือนร่างสักครา“ท่านเป็นถึงชินอ๋อง ควรมีมารยาทดั่งชนชั้นสูง การเข้ามาในห้องหับของหญิงงาม แม้ว่านางเป็นเพียงหญิงคณิกา ข้าว่าเห็นควรที่ท่านจักต้องส่งเสียงหรือเคาะประตูเสียก่อน”“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่”ร่างสูงใหญ่สะบัดผ้าผาวออกแล้วหย่อนร่างลงบนเก้าอี้ภายในห้อง หันหน้ามองร่างอรชรที่ยังจมนิ่งใต้น้ำใสลอยด้วยบุปผา“นอกจากข้าเป็นชินอ๋องแล้ว ข้ายังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเจ้าด้วย หลานเอ๋อร์”ดวงตารีดั่งหงส์หรี่ลงเมื่อได้ฟังคำ“ช่วยชีวิตข้าเช่นนั้นหรือ เหตุใดข้ามิได้รู้สึกเช่นนั้น”จอก!เสียงรินชาร้อนลงถ้วยชาบนโต๊ะดังขึ้นพร้อมมือแกร่งสีเข้มยกถ้วยชาขึ้นจิบ มิใคร่ใส่ใจเสียงกระเง้ากระงอด“ข้าว่าเจ้าควรขึ้นจากน้ำได้แล้วหลานเอ๋อร์ มิเช่นนั้นตัวเจ้าจักเปื่อยเสียก่อน”“ถ้าเช่นนั้น หลานเอ๋อร์ขอไหว้วานท่านชินอ๋องเสียหน่อย หยิบผ้าคลุมมาให้ข้าได้หรือไม่”สายตาพยัคฆ์คมเหลือบตามองหญิงงามในอ่างเพียงอึดใจแล้วลุกขึ้นหยิบเสื้อตัวยาวที่พาดบนฉากไม้ออกมากางข้างอ่าง“เห็นหรือไม่ว่าข้าชินอ๋องมีไมตรีต่อเ
Baca selengkapnya
3~ ขายข่าว ไม่ขายตัว
3~ ขายข่าว ไม่ขายตัวกายแกร่งทรุดลงนั่งพิงราวระเบียงข้างกายสาวงามเจ้าของหอคณิกาวัยสิบเก้าปี เหยียดลำขากำยำพาดด้านหลัง กักนางไว้มิให้ขยับร่างอรชรออก“แน่นอน ข้ามาที่นี่ก็เพื่อร่ำสุรามิใช่ดอกหรือ”“ข้ามีการแสดงมอบให้ท่านเป็นพิเศษ”“จริงหรือ?”เซียวลู่หลานยกมือขึ้นปรบสามครั้ง จากนั้นประตูบานหน้าเลื่อนออกกว้างพร้อมสาวงามอันดับหนึ่งทั้งสาม เสี่ยงหรูเก่งกาจร่ายรำ ผู่เย่วชำนาญพิณ และซูหนี่เสียงร้องหวานใสไม่เป็นรองใคร“เป็นเช่นไรชินอ๋อง”ชินอ๋องชำเลืองมองสุดยอดคณิกาทั้งสามก่อนเบือนหน้าออกมาลอบมองท้ายทอยคนร่างเล็กตรงหน้า เอื้อมมือเล่นลูกผม“ไม่ว่าจะสวยงามแค่ไหน ก็ไม่มีใครเหมือนเจ้าหลานเอ๋อร์”“ต่อหน้าคนอื่น ท่านควรระวังด้วยชินอ๋อง ข้ามิได้ชื่อนั่นอีกแล้ว ข้าชื่อเย่วชิง”“เจ้าจะห้ามข้าได้เยี่ยงไร”นิ้วแกร่งลูบต้นคอกำรอบแผ่วเบาหากแต่ออกแรงพอให้คนร่างเล็กรับรู้ นางผินหน้ากลับมาหาส่งรอยยิ้มหวานงดงามนัก“ข้าเป็นเพียงหญิงคณิกา จะมีสิทธิ์ห้ามชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้เช่นไรกัน”มือแกร่งเลื่อนลงรอบเอวกระชากร่างเล็กขยับจนร่างของนางชิดแผ่นอกโอบไว้แน่น“หากข้าให้สิทธิ์ เจ้ายินดีรับหรือไม่”เซียวลู่หลานนิ่งเง
Baca selengkapnya
4~ จวนชินอ๋อง
4~ จวนชินอ๋องจวนชินอ๋อง ใหญ่โตโออ่ากว้างขวางยิ่ง แม้เป็นเพียงจวนนอกวังตั้งห่างออกจากเมือง อาณาเขตกว้างใหญ่แม้เข้ามายังรั้วหน้าด้วยรถม้าแล้วยังใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งเค่อ[1]“นายแม่เจ้าค่ะ จวนชินอ๋องใหญ่โตยิ่งนัก”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับมาจากหน้าต่าง มองใบหน้างดงามราวดอกท้อของซูหนี่[2] สวยงามสมชื่อ คิ้วโก้งราวปีกผีเสื้อ แต่งแต้มฮวาเตียนกลีบดอกเหม่ย ปาดขอบตาตวัดเฉียงขึ้นราวหงส์ ริมฝีปากแดงชาด“กลัวหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ”“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ซูหนี่ ค่ำนี้เจ้าต้องสละพรหมจรรย์”“ไม่เจ้าค่ะ นายแม่มีพระคุณต่อซูหนี่ยิ่งนัก หากไม่ได้นายแม่แล้ว ชีวิตข้าคงต้องถูกขายทอดตลาดต่อไปเรื่อยอยู่ดี ไม่ช้าเร็วพรหมจรรย์นี้คงถูกกระชากไปโดยที่ข้ามิยินยอม”นายแม่ยิ้มรับ แม้ว่านางอายุสิบเก้าปีซึ่งถือว่าอายุมากแล้วสำหรับหญิงสาววัยออกเรือน แต่รูปร่างยังอรชร ทั้งดวงหน้ากลมมนงดงามเกลี้ยงเกลา งดงามยิ่งกว่าสาวเลอโฉมในหอแดงคณิกาอันดับหนึ่งเสียอีก“ยานี้จะทำให้ทูตเกินกำหนัดแรงกล้า หากเจ้ามิอาจรองรับแรงตัณหาของชายซีเป่ยผู้นั้นได้ ขอให้ตะโกนเรียก ชินอ๋องเตรียมคนไว้แล้ว”“เจ้าค่ะนายแม่ ข้าอยู่หอนางคณิกามานานตั้งแต่เด็ก เห็น
Baca selengkapnya
5~ ทูตซีเป่ย
5~ ทูตซีเป่ยร่างอรชรขยับกายคุกเข่าเอื้อมมือออกไปรินสุราลงจอกทองคำตรงหน้าชินอ๋องลอบสบตาเพียงครู่แล้วนั่งลงตามเดิมดวงตารีดั่งหงส์ลอบเพ่งพิจารณาหวังเฟย นางเคยได้ยินเพียงชื่อได้เห็นตัวจริงวันนี้ยอมรับว่าหวังเฟยงดงามสมเป็นสาวชาววัง ด้วยกิริยาท่าทางบ่มเพาะอย่างดี ดวงหน้ากลมมนคิ้วเรียวโก่งจมูกเชิดรั้น ทรงผมเกล้าดั่งสาวออกเรือนแล้ว ชุดสีสันสดใสหากแต่งามสง่า ผิดกับนางที่แม้แต่เสื้อผ้ายังต้องเลือกบางเบาเปิดเนื้อหนังมังสามากกว่าให้สมเป็นนางคณิกาแห่งเมืองฉางอาน“ไม่ทราบว่า แม่นางผู้ที่นั่งรินสุราให้ชินอ๋องคือผู้ใดกัน”เสียงเข้มของทูตซีเป่ยทำให้เซียวลู่หลานผินหน้าไปมองอย่างสนใจ เดิมทีแรกวาดภาพทูตซีเป่ยคงหน้าตาหนวดเครารุงรังเนื้อตัวล่ำสันเตี้ย ขนดกแต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทูตซีเป่ยกลับรูปร่างใหญ่โตก็จริง หากแต่สง่างามด้วยท่วงท่านักรบ ใบหน้าคมสัน หนวดเครามีน้อยนักจนมองเห็นริมฝีปากและสันจมูกโด่งงุ้ม ดวงตารีดุจเหยี่ยว“ข้าชื่อเย่วชิง เจ้าของหอคณิกาเฟินเย่ว”“ท่านงดงามยิ่ง เพียงแค่สองสาวนี้ก็ทำให้ทราบว่าหอของท่านคงเปี่ยมด้วยสาวงามเป็นแน่ ชินอ๋องคงไม่ขัดข้องกระไร หากข้าอยากให้แม่นางเย่วชิงมาช่วยรินสุร
Baca selengkapnya
6~ ซูหนี่
6~ ซูหนี่เซียวลู่หลานขยับถอยห่างอย่างมีชั้นเชิงหลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ภายในประดับประดาตกแต่งสวยงามด้วยสีแดงทั่วห้อง ราวกับเร่งรัดความกระสันให้เพิ่มพูน ทั่วทั้งห้องสว่างด้วยแรงเทียนและแสงสาดออกจากโคมสีแดง ส่องใบหน้าคมคายให้ดูหล่อเหลา“เจ้าเดินหนีข้าไปไยแม่คนงามเยว่ชิง”“ข้าเพียงเดินมาหยิบสุราต่างหากเล่าท่านทูต”ลีลางดงามยามเยื้องย่างคล้ายร่ายรำก็ไม่ปานของเซียวลู่หลานทำให้ทูตซีเป่ยมองตาปรอย ทั้งมือเล็กเรียวของซูหนี่เองยังลูบไล้ข้างลำตัวไม่ห่างดวงตาเล็กรีเรียวดั่งหงส์ของซูหนี่มองระแวดระวังไปทางนายแม่ มือเล็กลูบไล้คอยฉุดดึงรั้งร่างใหญ่ให้หันเหความสนใจมากยังตัวนางกายชายแกร่งนั่งขอบเตียงสะบัดเสื้อนอกออกจากกาย เหลือเพียงชุดสีขาวด้านในจนมองเห็นความโป่งพองชัดเจน“ท่านต้องการชมข้าร่ายรำก่อนดีหรือไม่”“ไม่ ข้าต้องการเจ้าเดี๋ยวนี้”“ไยต้องรีบร้อนด้วยเล่า ราตรียังอีกยาวนาน ข้าเห็นควรดื่มสุราแกล้มนารีสักหน่อยเสียก่อน แล้วผ่อนคลายกล้ามเนื้อด้วยการนวดของซูหนี่ ความคิดข้าเป็นเยี่ยงไรท่านทูต”“เจ้านวดเป็นงั้นหรือ”“เจ้าค่ะ”ซูหนี่รีบลุกขึ้นจากขอบเตียงย่อกายคำนับพร้อมขานรับ สะบัดผ้าคลุมไหล่สีแดงบางเ
Baca selengkapnya
7~ NC**ซูหนี่ 1
7~ NC**ซูหนี่ 1ซูหนี่หญิงคณิการ่างงาม ปลดเสื้อตัวในเกาะอกสีแดงสดเนื้อบางออกจากกาย ตามด้วยกระโปรงจีบรอบวางพาดยังฉากกั้น เดินออกมาเหลือเพียงตู้โตวติดกายตัวน้อยชิ้นบนล่างกายสาวบอบบางดั่งกิ่งหลิวหากอวบอิ่มอย่างสาวสะพรั่งที่ควรเป็น กายร้อนรุ่มท่านทูตเพิ่มพูนมากกว่าที่เคยด้วยฤทธิ์ยากำหนัดจนตาพร่าเอื้อมมือออกกระชากร่างบางเข้าใต้วงแขนจนล้มลงบนเตียง“ท่านทูตมิถอดชุดออกก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ”มือเรียวส่งขึ้นเปิดสาบเสื้อผาวชั้นในสีขาวด้านหน้าออกจากกัน พยายามเพ่งมองหาแผนที่แต่ยังไม่เห็น“เจ้าถอดให้ข้า ซูหนี่”ดวงตาหวานเลื่อนขึ้นสบสายตาสีแปลกคล้ายเทาเข้มขึ้นด้วยฤทธิ์ตัณหา มือเปิดสาบเสื้อออกลูบลงผ่านไหล่กว้างกล้ามเนื้อสีเข้ม“เหตุใดข้าจึงร้อนเช่นนี้ ราวเป็นไข้”“ห้องอาจสว่างไปหรือไม่ท่านทูต มิเบาแรงเทียนลง คงทำให้ห้องเย็นขึ้น”“ไม่ ไม่ต้อง ข้าต้องการเห็นเจ้าชัด ๆ”เหงื่อท่านทูตออกมากจนชุ่มมือเล็กของซูหนี่ยามลูบกล้ามอกแกร่งด้านบน กายสาวมิเคยต้องมือชาย ครานี้จะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องยอมสละพรหมจรรย์ให้ชายต่างชาติ รูปร่างใหญ่โตกำยำ“มือเจ้าสั่น”“เจ้าค่ะ”ทูตซีเป่ยสลัดเสื้อผาวออกโยนทิ้ง ดึงทึ้งเ
Baca selengkapnya
8~ NC**ซุหนี่ 2
8~ NC**ซุหนี่ 2“ซูหนี่ หญิงคณิกาช่างอ่อนหัด หอนางโลมมิสอนเจ้าดอกหรือว่าควรทำเช่นไรกับลึงค์กายของชายเช่นข้า”ดวงหน้าหวานแดงซ่านสะเทิ้นอาย ขยับมือเร็วขึ้นจนแท่งเนื้อโป่งพองใหญ่โต ดวงตาเริ่มเบิกกว้างยามเห็นปลายหัวกระดกผงกรับ ทั้งน้ำสีใสไหลออกมากขึ้น“เจ้าลองใช้ลิ้นกับข้า เลียลึงค์ข้า ซูหนี่”กายชายขยับขึ้นกระทั่งท่อนขากำยำคร่อมหัวไหล่มนทั้งสองข้าง มือแกร่งจับใบหน้างามไว้ให้อยู่นิ่งขณะเลื่อนสะโพกส่งเอ็นเนื้อสู่ปากกระจับสีชาด“ข้า ข้า ..”“เลียให้ข้า ดั่งที่ข้าเลียให้เจ้า”มือนุ่มขยับกำเลื่อนรูดหัวปลายผงกศีรษะขึ้นส่งลิ้นเรียวเล็กสีสดออกลองแตะบนหัวตรงปากรู“อืมมม เลียให้ทั่วแม่นางซูหนี่”ซูหนี่ค่อยกล้าขึ้นตวัดลิ้นเล็กปากหัวให้ปลายลิ้นเล็กแตะรูถี่สังเกตกายชายด้านบนสะท้านเฮือกตรึงใบหน้านางแน่นขึ้น“ท่านชอบให้ทำเช่นนี้หรือท่านทูต”“เรียกข้า ราดัล”“ราดัล ท่านชอบให้ข้าใช้ลิ้นเช่นนี้ และเยี่ยงนี้”ลิ้นชั่วร้ายตวัดเลียแรงขึ้นปาดลงด้านข้างหัวเห็ดจนถึงรอยหยักขอบแตะเบาขอบเส้นสองสลึง ชูเอ็นยักษ์ตั้งขึ้นเลื่อนลิ้นลากลงจนถึงโคนพุ่มขนดกหนา ลากกลับจนถึงปลายอีกครั้ง“ข้าชอบมากแม่นางซูหนี่ อมให้ข้า ดูดข้า
Baca selengkapnya
9~ NC**เซียวลู่หลาน 1
9~ NC**เซียวลู่หล่น 1ภายในห้องสีแดงอีกห้อง เซียวลู่หลานกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ ขยับซ้ายขวา บ้างลุกเดินกลับไปกลับมาจนชินอ๋องมองตามเคลือบสงสัย มือแกร่งถือจอกสุรายกดื่มโคมแดงเจิดจ้าส่องประกายสีฉานสาดกระทบใบหน้างดงามเจ้าของหอคณิกาชื่อดัง รูปร่างอรชรสวมใส่ชุดบางเบาโปร่งใสมองเห็นผิวเนื้อนุ่มหัวไหล่และเนินนมพ้นป้านปี้เสื้อตัวใน“เจ้าเป็นกระไรหลานเอ๋อร์”“ข้า ข้าเพียงร้อนใจ นางเข้าไปนานแล้ว”“เจ้าอาจไม่ทราบว่ากว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกระทำการปลดเปลื้องอารมณ์จนสำเร็จเสร็จหนึ่งคราว อาจใช้เวลาชั่วครู่”“แต่ว่า ..”“เจ้านั่งลงแล้วดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าดีกว่าหลานเอ๋อร์”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับไปมองชินอ๋อง นั่งสง่าผ่อนอารมณ์โต๊ะกลมกลางห้อง ด้านหน้าคือสุราชั้นเลิศและกับแกล้มชาววัง“เหตุใดชินอ๋องถึงยังทำใจร่มสงบนิ่งเช่นนี้ได้ ซูหนี่เข้าไปนานแล้วจนข้ากระวนกระวาย เป็นห่วงนาง”ร่างระหงหย่อนกายลงเก้าอี้ถัดไปรับจอกสุราจากมือสีเข้มชินอ๋องขึ้นยกดื่ม“เจ้าเป็นห่วงกระไร หากมีสิ่งผิดปกติ เสียงหวีดร้อง คนของข้าต้องเข้าไปช่วยฉับพลัน แต่นี่ ข่าวจากคนสนิทว่ามีเพียงเสียงคราง”“คราง!”“ถูกต้องแล้วหลานเอ๋อร์ ครวญครางทั
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status