เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)

last updateLast Updated : 2026-01-06
By:  พริมรินOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
3.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“เปิดปาก ใช้ลิ้นกับข้าหลานเอ๋อร์” “ทะ ท่านบอกว่าข้าจะไม่เสียพรหมจรรย์” ร่างเล็กสัมผัสท่อนเนื้ออุ่นทาบตรงหน้าท้อง ใหญ่โตร้อนผ่าวจนน่าหวาดหวั่น ดวงตารีดั่งหงส์ก้มมองใบหน้าคมเข้มชินอ๋องระยะใกล้จนมองเห็นความปรารถนาทั้งหมด “เจ้ายังไม่เสีย นอกเสียจากว่าเจ้ายินยอม หลานเอ๋อร์ของข้า” มือแกร่งกดท้ายทอยเล็กลงส่งลิ้นแย้มริมฝีปากเล็กสอดใส่ลิ้นสากเข้าโพรงปากกวาดไล้ เซาะไรฟัน เสาะหาบางอย่างถ้วนทั่ว มือลูบแผ่นหลังอ่อนนุ่มเลื่อนลงสะโพกกดให้หญิงด้านบนรับรู้แรงกระหายแห่งราคะมากล้น “ข้าต้องการเจ้ามานาน เจ้าเองก็รู้หลานเอ๋อร์” “ข้ารู้ แต่ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น อื้อ อา ท่าน อ่า” ........................... หญิงคณิกา กับ อ๋องสูงศักดิ์ ขายข่าวไม่ขายตัว ทว่าในที่สุดนางก็ตกเป็นของเขาจนได้

View More

Chapter 1

บทนำ

西尾絃葉(にしお いとは)はスマホを握りしめ、力の入った指先がうっすらと白くなっていた。

――ついに、5年もの間待ち続けた電話が来た。

祖父が最も信頼する秘書の日野(ひの)からだった。

「お嬢様。澤木様とのご結婚は、会長が定めた5年間の試験期間を無事に通過されました。

会長のご指示により、澤木様とご一緒にご帰宅いただくことを許可いたします。また、全財産を前倒しでお嬢様に名義変更の手続きも進めております。ご都合はいかがでしょうか」

「本当?!」

絃葉は込み上げる歓喜を抑えきれず、声がわずかに震えた。

「やった......!今日でいいから。今すぐ向かうよ!」

電話を切ると、ようやく肩の力が抜けた。

――よかった。

祖父はついに、かつて自ら結婚を選び、家の政略結婚と後継者としての立場を捨てた自分を許してくれたのだ。

そして彼女は澤木凪杜(さわき なぎと)と結婚したことも。

それはつまり、彼女の選択は間違っていなかったということ。

凪杜は、すべてを捨ててでも選ぶ価値のある男だった。

今日は試験期間の終わりであると同時に、二人の結婚五周年の記念日でもある。

彼に、とびきりのサプライズと、正当な未来を贈るつもりだった。

公証役場のロビーには、紙とインクの匂いが漂っている。

絃葉は胸の高鳴りを抱えながら、5年間大切にしまってきた書類を、そっと職員に差し出した。

真実を知ったときの凪杜の驚きと喜びを思い浮かべ、彼女の唇には自然と柔らかな笑みが浮かぶ。

だが――

職員はシステムで何度も照合した後、眉を深くひそめ、顔色を曇らせた。

顔を上げ、鋭い視線を絃葉に向けると、疑いようのない厳しい口調で告げた。

「申し訳ありませんが、こちらの書類は偽造したものです。戸籍を確認しましたが、西尾様の現在の婚姻状況は、未婚となっています」

「未婚......?」

絃葉の笑みが凍りつき、目を見開いた。

「そんなはずが......」

職員は彼女の動揺を意に介さず、冷然と言い続ける。

「なお、澤木様は既婚となっており、法的な妻は円藤野々花(えんどう ののか)という方です」

――頭の中で何かが弾けた。

絃葉の脳裏は一瞬で真っ白になる。

彼女は椅子から勢いよく立ち上がり、鋭い声を上げた。

「嘘よ!そんなはずない!これは夫が自分で渡してくれたものよ、偽物なわけがない!」

「ですが、システムにはそう書いてあります」

職員は無表情のまま続けた。

「さらに、お二人の間には娘が一人。5歳で、母親の姓を名乗り、名前は円藤那乃葉(えんどう なのは)です」

「......え?」

絃葉はよろめき、一歩後ずさる。

娘?

5歳?

――ということは、自分が娘のように可愛がっていた子、那乃葉が......凪杜と野々花の実の娘だというのか?

「システムによれば、澤木様と円藤様は5年前に婚姻届を提出しています。婚姻期間は、西尾様が持っていた書類と完全に一致します」

視界が暗転し、絃葉の身体は力なく後ろへ崩れ落ちそうになった。

その瞬間、背後にいた日野が素早く支える。

「お嬢様!」

怒りを含んだ声が震える。

「なんという裏切りを......!すぐに会長へご報告を――」

「ダメ!」

絃葉は鋭く遮った。

額を押さえ、爪が掌に食い込む。

「お願い、日野さん。おじいちゃんには言わないで......私に、少し時間を。自分で確かめたいの......だからこの件は、どうか内密に」

ふと何かを思い出し、かすれた声で続ける。

「その那乃葉という子の誕生日は、いつですか」

キーボードを叩く音が、やけに耳障りに響いた。

「202X年6月29日、午後4時39分です」

その冷たい数字は、鋭い針のように、絃葉の記憶の奥深くに突き刺さる。

――あの日だ。

彼女が転倒し、流産して入院した日だった。

ようやく授かった子は、その日の夜8時13分、完全に彼女の体から失われた。

涙が、堰を切ったように溢れ出す。

あれほど多くの薬を飲み、不妊治療の注射を打ち続けて、ようやく授かった命だったのに。

まだ妊娠二ヶ月にも満たず、安定もしないうちに、理由もわからないまま家で転び、失ってしまった。

もともと妊娠しにくい体だった彼女にとって、その流産は致命的だった。

冷たい病室のベッドの上で、彼女は痛みに打ちのめされていた。

だが凪杜は、ただ軽く背中を叩き、静かな声でこう言った。

「そんなに落ち込むな。子どもがいなくなったのは、むしろよかったじゃないか。俺たちはまだ事業を立ち上げたばかりだ。子どもを持たないほうがいい」

――持たないほうがいいじゃなかった。

その日、すでに彼は「持っていた」のだ。

彼女が失った宝物は、ただ彼にとって予定外の余りものにすぎなかった。

職員は偽の書類を彼女に返した。

力の抜けた手から、それはパタンと、音を立てて床に落ちる。

その白い紙は、大きな平手打ちのように彼女の頬を打ち、5年間のすべてがただの笑い話だったのだと嘲笑っているようだった。

役場を出ると、冷たい風が正面から吹きつける。

頭の混乱はわずかに晴れたが、胸の冷えは消えない。

後ろから日野が追いつき、心配そうに声をかける。

「お嬢様、あんなに酷い男のことです。会長に頼れなくて本当にいいのですか?」

絃葉はゆっくりと首を横に振った。

その目はすでに、崩壊寸前のパニックから、冷たく揺るぎない光へと変わっていた。

深く息を吸い、静かに言う。

「お気遣いありがとう、日野さん。でもいいの。それよりおじいちゃんに伝えて。

一ヶ月後、この件の答えを持って帰ります。家業は必ず継ぎますから、どうか安心してください、と」

そう言い残し、彼女は振り返ることなくタクシーを止め、凪杜の会社の住所を告げた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
บทนำ
บทนำกรี๊ด!! ตุบ! เช้ง!เสียงหวีดร้อง เสียงมีด ทุกสรรพเสียงรอบข้างแสนเลวร้ายและน่าหวาดกลัวสำหรับเด็กหญิงตัวน้อยวัยเก้าขวบร่างเล็กนั่งขดตัวกลมมุดอยู่ใต้โต๊ะภายในห้องนอน พร้อมสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงวัยสิบสี่ดวงตาที่เคยดำขลับตื่นกลัวกลมโต ฉ่ำน้ำรื้นรินไหลหยาดอาบแก้มนวล สั่นเทาสะท้านทุกครายามเสียงดาบฟาดลงเฉือนเนื้อสาวใช้ส่วนตัวยิ่งขลาดกลัวกว่า ขดร่างก้มหน้าหมอบลงกับพื้น กายสั่นจนไหล่สะเทือนกระเทือนทั่วร่างเด็กน้อยไม่เข้าใจสิ่งใดทั้งสิ้น คล้ายสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝั่งกึ่งเรื่องจริง รุ่งเช้าฟ้ายังไม่ทันสางสะดุ้งตื่นจากเสียงคนร้ายที่บุกเข้ามายังจวนแห่งนี้ร่างบางเล็กยิ่งก้มหน้านิ่งกลั้นเสียงร้องทำเพียงสะอึกขึ้น มืออุดหูปิดกั้นเสียงดาบและเสียงหวีดร้องผัวะ! โครม!“อยู่นี่เองกงจู่”“ว้าย! โครม! อย่านะ อย่าทำข้า ข้าเป็นเพียงสาวใช้ โน้น คุณหนูเซียวอยู่นั่น”ร่างเล็กของสาวใช้ถูกลากออกจากใต้โต๊ะด้วยมือแกร่งชายฉกรรจ์สวมชุดทหารในวังหลวง นางหวาดกลัวขีดสุดดิ้นหนีวาดมือไปยังใต้โต๊ะชี้นิ้วไปทางเด็กสาวที่นั่งขดนิ่งโครม!เซียวลู่หลานสะดุ้งเฮือกเหลือกตามองร่างใหญ่ใบหน้าโหดเหี้ยม ยื่นมือออกมาลากร่าง
Read more
1~ หอเฟินเย่ว
1~ หอเฟินเย่ว“คุณชาย คุณชายท่านนี้ เชิญก่อนเจ้าค่ะ”เสียงหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสิบสองจีบบานปลายชายท่อนล่างเนื้อผ้าบางเบาสีชมพูสดเข้าคู่กับป้านปี้[1] มองเห็นเนื้อหนังมังสาเด่นชัดแม้มีผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีพาดไหล่ใบหน้างดงามทาริมฝีปากแดงชาด มวยผมขึ้นถักร้อยเป็นเปียโค้งงดงามยิ่ง“นี่ใครให้เจ้าออกมาเรียกแขกเช่นนี้กันแม่นางเสี่ยวหรู”หญิงสาวที่กำลังโบกผ้าสะบัดเรียกชายหนุ่มรูปงามหยุดชะงักหันกลับไปมองเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด นาม จื่อรั่ว“ข้าแค่เบื่อที่อุดอู้อยู่แต่ในหอนี่นา”“แต่ท่านเป็นถึงแม่นางเสี่ยวหรู เชี่ยวชาญร่ายรำประจำหอแดงของเรา หากนายแม่รู้เข้าหูข้าคงแฉะไปหลายวัน”“ข้ารู้ แต่ยามปกติข้ามีแขกเชิญไปข้างนอกไม่ขาดสาย แต่เหตุใดช่วงนี้ถึงได้เงียบผิดปกติ”“ข่าวลือจากแขกในร้านพูดกันหนาหูว่าทางวังให้เหล่าข้าหลวงงดเที่ยวชั่วคราว”“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือจื่อรั่ว”เด็กหนุ่มหันมองซ้ายขวาก่อนขยับไปใกล้นางคณิกาชื่อดังของหอกระซิบข้างใบหู“ลือกันว่าพวกขุนนางเก่าคิดมิซื่อ สุมหัวคล้ายต้องการก่อกบฏ”เสี่ยวหรูยกมือทาบอกขยับร่างระหงออกห่างมองเด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้าง“แล้วนายแม่รู้เรื่องนี้หรือยัง”“อย่
Read more
2~ เซียวลู่หลาน
2~ เซียวลู่หลานเซียวลู่หลานรีบหย่อนร่างลงจมน้ำตามเดิม แม้ว่านางเป็นถึงนายแม่ของหอคณิกา หากแต่มิเคยให้บุรุษใดได้ยลโฉมเรือนร่างสักครา“ท่านเป็นถึงชินอ๋อง ควรมีมารยาทดั่งชนชั้นสูง การเข้ามาในห้องหับของหญิงงาม แม้ว่านางเป็นเพียงหญิงคณิกา ข้าว่าเห็นควรที่ท่านจักต้องส่งเสียงหรือเคาะประตูเสียก่อน”“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่”ร่างสูงใหญ่สะบัดผ้าผาวออกแล้วหย่อนร่างลงบนเก้าอี้ภายในห้อง หันหน้ามองร่างอรชรที่ยังจมนิ่งใต้น้ำใสลอยด้วยบุปผา“นอกจากข้าเป็นชินอ๋องแล้ว ข้ายังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเจ้าด้วย หลานเอ๋อร์”ดวงตารีดั่งหงส์หรี่ลงเมื่อได้ฟังคำ“ช่วยชีวิตข้าเช่นนั้นหรือ เหตุใดข้ามิได้รู้สึกเช่นนั้น”จอก!เสียงรินชาร้อนลงถ้วยชาบนโต๊ะดังขึ้นพร้อมมือแกร่งสีเข้มยกถ้วยชาขึ้นจิบ มิใคร่ใส่ใจเสียงกระเง้ากระงอด“ข้าว่าเจ้าควรขึ้นจากน้ำได้แล้วหลานเอ๋อร์ มิเช่นนั้นตัวเจ้าจักเปื่อยเสียก่อน”“ถ้าเช่นนั้น หลานเอ๋อร์ขอไหว้วานท่านชินอ๋องเสียหน่อย หยิบผ้าคลุมมาให้ข้าได้หรือไม่”สายตาพยัคฆ์คมเหลือบตามองหญิงงามในอ่างเพียงอึดใจแล้วลุกขึ้นหยิบเสื้อตัวยาวที่พาดบนฉากไม้ออกมากางข้างอ่าง“เห็นหรือไม่ว่าข้าชินอ๋องมีไมตรีต่อเ
Read more
3~ ขายข่าว ไม่ขายตัว
3~ ขายข่าว ไม่ขายตัวกายแกร่งทรุดลงนั่งพิงราวระเบียงข้างกายสาวงามเจ้าของหอคณิกาวัยสิบเก้าปี เหยียดลำขากำยำพาดด้านหลัง กักนางไว้มิให้ขยับร่างอรชรออก“แน่นอน ข้ามาที่นี่ก็เพื่อร่ำสุรามิใช่ดอกหรือ”“ข้ามีการแสดงมอบให้ท่านเป็นพิเศษ”“จริงหรือ?”เซียวลู่หลานยกมือขึ้นปรบสามครั้ง จากนั้นประตูบานหน้าเลื่อนออกกว้างพร้อมสาวงามอันดับหนึ่งทั้งสาม เสี่ยงหรูเก่งกาจร่ายรำ ผู่เย่วชำนาญพิณ และซูหนี่เสียงร้องหวานใสไม่เป็นรองใคร“เป็นเช่นไรชินอ๋อง”ชินอ๋องชำเลืองมองสุดยอดคณิกาทั้งสามก่อนเบือนหน้าออกมาลอบมองท้ายทอยคนร่างเล็กตรงหน้า เอื้อมมือเล่นลูกผม“ไม่ว่าจะสวยงามแค่ไหน ก็ไม่มีใครเหมือนเจ้าหลานเอ๋อร์”“ต่อหน้าคนอื่น ท่านควรระวังด้วยชินอ๋อง ข้ามิได้ชื่อนั่นอีกแล้ว ข้าชื่อเย่วชิง”“เจ้าจะห้ามข้าได้เยี่ยงไร”นิ้วแกร่งลูบต้นคอกำรอบแผ่วเบาหากแต่ออกแรงพอให้คนร่างเล็กรับรู้ นางผินหน้ากลับมาหาส่งรอยยิ้มหวานงดงามนัก“ข้าเป็นเพียงหญิงคณิกา จะมีสิทธิ์ห้ามชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้เช่นไรกัน”มือแกร่งเลื่อนลงรอบเอวกระชากร่างเล็กขยับจนร่างของนางชิดแผ่นอกโอบไว้แน่น“หากข้าให้สิทธิ์ เจ้ายินดีรับหรือไม่”เซียวลู่หลานนิ่งเง
Read more
4~ จวนชินอ๋อง
4~ จวนชินอ๋องจวนชินอ๋อง ใหญ่โตโออ่ากว้างขวางยิ่ง แม้เป็นเพียงจวนนอกวังตั้งห่างออกจากเมือง อาณาเขตกว้างใหญ่แม้เข้ามายังรั้วหน้าด้วยรถม้าแล้วยังใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งเค่อ[1]“นายแม่เจ้าค่ะ จวนชินอ๋องใหญ่โตยิ่งนัก”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับมาจากหน้าต่าง มองใบหน้างดงามราวดอกท้อของซูหนี่[2] สวยงามสมชื่อ คิ้วโก้งราวปีกผีเสื้อ แต่งแต้มฮวาเตียนกลีบดอกเหม่ย ปาดขอบตาตวัดเฉียงขึ้นราวหงส์ ริมฝีปากแดงชาด“กลัวหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ”“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ซูหนี่ ค่ำนี้เจ้าต้องสละพรหมจรรย์”“ไม่เจ้าค่ะ นายแม่มีพระคุณต่อซูหนี่ยิ่งนัก หากไม่ได้นายแม่แล้ว ชีวิตข้าคงต้องถูกขายทอดตลาดต่อไปเรื่อยอยู่ดี ไม่ช้าเร็วพรหมจรรย์นี้คงถูกกระชากไปโดยที่ข้ามิยินยอม”นายแม่ยิ้มรับ แม้ว่านางอายุสิบเก้าปีซึ่งถือว่าอายุมากแล้วสำหรับหญิงสาววัยออกเรือน แต่รูปร่างยังอรชร ทั้งดวงหน้ากลมมนงดงามเกลี้ยงเกลา งดงามยิ่งกว่าสาวเลอโฉมในหอแดงคณิกาอันดับหนึ่งเสียอีก“ยานี้จะทำให้ทูตเกินกำหนัดแรงกล้า หากเจ้ามิอาจรองรับแรงตัณหาของชายซีเป่ยผู้นั้นได้ ขอให้ตะโกนเรียก ชินอ๋องเตรียมคนไว้แล้ว”“เจ้าค่ะนายแม่ ข้าอยู่หอนางคณิกามานานตั้งแต่เด็ก เห็น
Read more
5~ ทูตซีเป่ย
5~ ทูตซีเป่ยร่างอรชรขยับกายคุกเข่าเอื้อมมือออกไปรินสุราลงจอกทองคำตรงหน้าชินอ๋องลอบสบตาเพียงครู่แล้วนั่งลงตามเดิมดวงตารีดั่งหงส์ลอบเพ่งพิจารณาหวังเฟย นางเคยได้ยินเพียงชื่อได้เห็นตัวจริงวันนี้ยอมรับว่าหวังเฟยงดงามสมเป็นสาวชาววัง ด้วยกิริยาท่าทางบ่มเพาะอย่างดี ดวงหน้ากลมมนคิ้วเรียวโก่งจมูกเชิดรั้น ทรงผมเกล้าดั่งสาวออกเรือนแล้ว ชุดสีสันสดใสหากแต่งามสง่า ผิดกับนางที่แม้แต่เสื้อผ้ายังต้องเลือกบางเบาเปิดเนื้อหนังมังสามากกว่าให้สมเป็นนางคณิกาแห่งเมืองฉางอาน“ไม่ทราบว่า แม่นางผู้ที่นั่งรินสุราให้ชินอ๋องคือผู้ใดกัน”เสียงเข้มของทูตซีเป่ยทำให้เซียวลู่หลานผินหน้าไปมองอย่างสนใจ เดิมทีแรกวาดภาพทูตซีเป่ยคงหน้าตาหนวดเครารุงรังเนื้อตัวล่ำสันเตี้ย ขนดกแต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทูตซีเป่ยกลับรูปร่างใหญ่โตก็จริง หากแต่สง่างามด้วยท่วงท่านักรบ ใบหน้าคมสัน หนวดเครามีน้อยนักจนมองเห็นริมฝีปากและสันจมูกโด่งงุ้ม ดวงตารีดุจเหยี่ยว“ข้าชื่อเย่วชิง เจ้าของหอคณิกาเฟินเย่ว”“ท่านงดงามยิ่ง เพียงแค่สองสาวนี้ก็ทำให้ทราบว่าหอของท่านคงเปี่ยมด้วยสาวงามเป็นแน่ ชินอ๋องคงไม่ขัดข้องกระไร หากข้าอยากให้แม่นางเย่วชิงมาช่วยรินสุร
Read more
6~ ซูหนี่
6~ ซูหนี่เซียวลู่หลานขยับถอยห่างอย่างมีชั้นเชิงหลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ภายในประดับประดาตกแต่งสวยงามด้วยสีแดงทั่วห้อง ราวกับเร่งรัดความกระสันให้เพิ่มพูน ทั่วทั้งห้องสว่างด้วยแรงเทียนและแสงสาดออกจากโคมสีแดง ส่องใบหน้าคมคายให้ดูหล่อเหลา“เจ้าเดินหนีข้าไปไยแม่คนงามเยว่ชิง”“ข้าเพียงเดินมาหยิบสุราต่างหากเล่าท่านทูต”ลีลางดงามยามเยื้องย่างคล้ายร่ายรำก็ไม่ปานของเซียวลู่หลานทำให้ทูตซีเป่ยมองตาปรอย ทั้งมือเล็กเรียวของซูหนี่เองยังลูบไล้ข้างลำตัวไม่ห่างดวงตาเล็กรีเรียวดั่งหงส์ของซูหนี่มองระแวดระวังไปทางนายแม่ มือเล็กลูบไล้คอยฉุดดึงรั้งร่างใหญ่ให้หันเหความสนใจมากยังตัวนางกายชายแกร่งนั่งขอบเตียงสะบัดเสื้อนอกออกจากกาย เหลือเพียงชุดสีขาวด้านในจนมองเห็นความโป่งพองชัดเจน“ท่านต้องการชมข้าร่ายรำก่อนดีหรือไม่”“ไม่ ข้าต้องการเจ้าเดี๋ยวนี้”“ไยต้องรีบร้อนด้วยเล่า ราตรียังอีกยาวนาน ข้าเห็นควรดื่มสุราแกล้มนารีสักหน่อยเสียก่อน แล้วผ่อนคลายกล้ามเนื้อด้วยการนวดของซูหนี่ ความคิดข้าเป็นเยี่ยงไรท่านทูต”“เจ้านวดเป็นงั้นหรือ”“เจ้าค่ะ”ซูหนี่รีบลุกขึ้นจากขอบเตียงย่อกายคำนับพร้อมขานรับ สะบัดผ้าคลุมไหล่สีแดงบางเ
Read more
7~ NC**ซูหนี่ 1
7~ NC**ซูหนี่ 1ซูหนี่หญิงคณิการ่างงาม ปลดเสื้อตัวในเกาะอกสีแดงสดเนื้อบางออกจากกาย ตามด้วยกระโปรงจีบรอบวางพาดยังฉากกั้น เดินออกมาเหลือเพียงตู้โตวติดกายตัวน้อยชิ้นบนล่างกายสาวบอบบางดั่งกิ่งหลิวหากอวบอิ่มอย่างสาวสะพรั่งที่ควรเป็น กายร้อนรุ่มท่านทูตเพิ่มพูนมากกว่าที่เคยด้วยฤทธิ์ยากำหนัดจนตาพร่าเอื้อมมือออกกระชากร่างบางเข้าใต้วงแขนจนล้มลงบนเตียง“ท่านทูตมิถอดชุดออกก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ”มือเรียวส่งขึ้นเปิดสาบเสื้อผาวชั้นในสีขาวด้านหน้าออกจากกัน พยายามเพ่งมองหาแผนที่แต่ยังไม่เห็น“เจ้าถอดให้ข้า ซูหนี่”ดวงตาหวานเลื่อนขึ้นสบสายตาสีแปลกคล้ายเทาเข้มขึ้นด้วยฤทธิ์ตัณหา มือเปิดสาบเสื้อออกลูบลงผ่านไหล่กว้างกล้ามเนื้อสีเข้ม“เหตุใดข้าจึงร้อนเช่นนี้ ราวเป็นไข้”“ห้องอาจสว่างไปหรือไม่ท่านทูต มิเบาแรงเทียนลง คงทำให้ห้องเย็นขึ้น”“ไม่ ไม่ต้อง ข้าต้องการเห็นเจ้าชัด ๆ”เหงื่อท่านทูตออกมากจนชุ่มมือเล็กของซูหนี่ยามลูบกล้ามอกแกร่งด้านบน กายสาวมิเคยต้องมือชาย ครานี้จะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องยอมสละพรหมจรรย์ให้ชายต่างชาติ รูปร่างใหญ่โตกำยำ“มือเจ้าสั่น”“เจ้าค่ะ”ทูตซีเป่ยสลัดเสื้อผาวออกโยนทิ้ง ดึงทึ้งเ
Read more
8~ NC**ซุหนี่ 2
8~ NC**ซุหนี่ 2“ซูหนี่ หญิงคณิกาช่างอ่อนหัด หอนางโลมมิสอนเจ้าดอกหรือว่าควรทำเช่นไรกับลึงค์กายของชายเช่นข้า”ดวงหน้าหวานแดงซ่านสะเทิ้นอาย ขยับมือเร็วขึ้นจนแท่งเนื้อโป่งพองใหญ่โต ดวงตาเริ่มเบิกกว้างยามเห็นปลายหัวกระดกผงกรับ ทั้งน้ำสีใสไหลออกมากขึ้น“เจ้าลองใช้ลิ้นกับข้า เลียลึงค์ข้า ซูหนี่”กายชายขยับขึ้นกระทั่งท่อนขากำยำคร่อมหัวไหล่มนทั้งสองข้าง มือแกร่งจับใบหน้างามไว้ให้อยู่นิ่งขณะเลื่อนสะโพกส่งเอ็นเนื้อสู่ปากกระจับสีชาด“ข้า ข้า ..”“เลียให้ข้า ดั่งที่ข้าเลียให้เจ้า”มือนุ่มขยับกำเลื่อนรูดหัวปลายผงกศีรษะขึ้นส่งลิ้นเรียวเล็กสีสดออกลองแตะบนหัวตรงปากรู“อืมมม เลียให้ทั่วแม่นางซูหนี่”ซูหนี่ค่อยกล้าขึ้นตวัดลิ้นเล็กปากหัวให้ปลายลิ้นเล็กแตะรูถี่สังเกตกายชายด้านบนสะท้านเฮือกตรึงใบหน้านางแน่นขึ้น“ท่านชอบให้ทำเช่นนี้หรือท่านทูต”“เรียกข้า ราดัล”“ราดัล ท่านชอบให้ข้าใช้ลิ้นเช่นนี้ และเยี่ยงนี้”ลิ้นชั่วร้ายตวัดเลียแรงขึ้นปาดลงด้านข้างหัวเห็ดจนถึงรอยหยักขอบแตะเบาขอบเส้นสองสลึง ชูเอ็นยักษ์ตั้งขึ้นเลื่อนลิ้นลากลงจนถึงโคนพุ่มขนดกหนา ลากกลับจนถึงปลายอีกครั้ง“ข้าชอบมากแม่นางซูหนี่ อมให้ข้า ดูดข้า
Read more
9~ NC**เซียวลู่หลาน 1
9~ NC**เซียวลู่หล่น 1ภายในห้องสีแดงอีกห้อง เซียวลู่หลานกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ ขยับซ้ายขวา บ้างลุกเดินกลับไปกลับมาจนชินอ๋องมองตามเคลือบสงสัย มือแกร่งถือจอกสุรายกดื่มโคมแดงเจิดจ้าส่องประกายสีฉานสาดกระทบใบหน้างดงามเจ้าของหอคณิกาชื่อดัง รูปร่างอรชรสวมใส่ชุดบางเบาโปร่งใสมองเห็นผิวเนื้อนุ่มหัวไหล่และเนินนมพ้นป้านปี้เสื้อตัวใน“เจ้าเป็นกระไรหลานเอ๋อร์”“ข้า ข้าเพียงร้อนใจ นางเข้าไปนานแล้ว”“เจ้าอาจไม่ทราบว่ากว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกระทำการปลดเปลื้องอารมณ์จนสำเร็จเสร็จหนึ่งคราว อาจใช้เวลาชั่วครู่”“แต่ว่า ..”“เจ้านั่งลงแล้วดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าดีกว่าหลานเอ๋อร์”เซียวลู่หลานผินหน้ากลับไปมองชินอ๋อง นั่งสง่าผ่อนอารมณ์โต๊ะกลมกลางห้อง ด้านหน้าคือสุราชั้นเลิศและกับแกล้มชาววัง“เหตุใดชินอ๋องถึงยังทำใจร่มสงบนิ่งเช่นนี้ได้ ซูหนี่เข้าไปนานแล้วจนข้ากระวนกระวาย เป็นห่วงนาง”ร่างระหงหย่อนกายลงเก้าอี้ถัดไปรับจอกสุราจากมือสีเข้มชินอ๋องขึ้นยกดื่ม“เจ้าเป็นห่วงกระไร หากมีสิ่งผิดปกติ เสียงหวีดร้อง คนของข้าต้องเข้าไปช่วยฉับพลัน แต่นี่ ข่าวจากคนสนิทว่ามีเพียงเสียงคราง”“คราง!”“ถูกต้องแล้วหลานเอ๋อร์ ครวญครางทั
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status