บทที่ 6 ข้าจะไม่ให้ใครรังแกเจ้าอีก

บทที่ 6 ข้าจะไม่ให้ใครรังแกเจ้าอีก

หนี่ซูเว่ยเร่งเดินเข้าไปจนถึงหน้าเรือนของเผิงเสี่ยวว่าน เขาเห็นนางกำลังนั่งอยู่ในสวนหน้าเรือนด้วยสายตาที่เหม่อลอย ใบหน้าขาวซีดแต่กลับมีรอยแดงสลับเขียวช้ำเป็นแนวยิ่งทำให้ดูน่าสงสารยิ่งนัก หนี่ซูเว่ยรีบเดินตรงมาข้างหน้าของเผิงเสี่ยวว่านในทันที

“ว่านเอ๋อร์...” หนี่ซูเว่ยเรียกนางอย่างร้อนรน

เผิงเสี่ยวว่านหันมองหนี่ซูเว่ย ก่อนจะรีบลุกขึ้นคารวะพร้อมก้มหน้าเอาไว้โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้น

“คารวะไท่จื่อ” น้ำเสียงแผ่วเบาแฝงด้วยความสะอื้น ทำเอาหนี่ซูเว่ยถึงกับใจหล่นลงไปกองแทบเท้า

“เหตุใดยังเรียกข้าห่างเหินเช่นนี้เล่า” หนี่ซูเว่ยรีบประคองเผิงเสี่ยวว่านลุกขึ้น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านพี่ซูเว่ย” เผิงเสี่ยวว่านเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ท่าทางเขินอายของนางทำเอาหนี่ซูเว่ยยิ้มออกมา ก่อนจะทำสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เมื่อเห็นรอยแดงช้ำปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

“ว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง เหตุใดหลินเอ๋อร์จึงอำมหิตเช่นนี้ นางกล้าทำร้ายเจ้าสาหัสถึงเพียงนี้เชียวหรือ” หนี่ซูเว่ยยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าขาวนวลที่บัดนี้ยังมีรอยช้ำเป็นจ้ำแดงขึ้นมา

เผิงเสี่ยวว่านก้มหน้าน้ำตาคลอพร้อมกล่าวออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ “ข้าไม่เป็นอันใดมาก ข้าเป็นคนผิดต่อหลินเอ๋อร์ ข้าสมควรโดนเช่นนี้แล้ว”

หนี่ซูเว่ยมองหน้าเผิงเสี่ยวว่านด้วยความสงสาร “เจ้าจะผิดอันใดกัน ในเมื่อข้าเป็นผู้ที่รักเจ้าและข้าเป็นผู้ที่อยากแต่งงานกับเจ้า” เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง “เจ้าจงวางใจเถิด ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย” หนี่ซูเว่ยกำชับพร้อมกุมมือนางทั้งสองข้างไว้แน่นอย่างเป็นการให้สัญญา

เผิงเสี่ยวว่านก้มหน้ายกยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนก็จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าสลดอีกครั้ง “ท่านพี่ซูเว่ย ท่านอย่าทำอันใดรุนแรงนักเลย ข้าเชื่อว่าหลินเอ๋อร์จะต้องเข้าใจพวกเราในสักวันเป็นแน่”

หนี่ซูเว่ยมองหน้าเผิงเสี่ยวว่านด้วยสายตาแห่งความรักใคร นางช่างแสนดี และดูเปราะบางน่าทะนุถนอมยิ่งนัก “เจ้าดีเช่นนี้ เหตุใดหลินเอ๋อร์จึงมองไม่เห็นกันนะ” เขาพูดพร้อมดึงนางเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมกอดด้วยความทะนุถนอม “ข้าสัญญา ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเจ้าอีกเป็นอันขาด” หนี่ซูเว่ยพูดปลอบโยนนางอยู่อีกพักใหญ่ก่อนจะขอตัว

หนี่ซูเว่ยกลับมายังจวนด้วยความคับแค้นใจแทนคนรัก เขาสั่งให้พ่อบ้านเตรียมตัวเสียใหม่ก่อนจะเดินทางเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮา มารดาของตนทันที

ฮองเฮาหวังเหลียงมองหน้าบุตรชายด้วยความสงสัย เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของเขา

“ซูเว่ย วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดจึงดูกระวนกระวายเช่นนี้” ฮองเฮาหวังเหลียงถามบุตรชายออกไปตรง ๆ

 หนี่ซูเว่ยมองหน้ามารดาด้วยความหงุดหงิดใจ “เสด็จแม่ หลินเอ๋อร์ นางช่างเอาแต่ใจนัก นางไม่พอใจเรื่องข้ากับว่านเอ๋อร์ ถึงกับตามมาอาละวาดข้าถึงที่จวน ซ้ำยังทำร้ายว่านเอ๋อร์อีกด้วย ข้าเกรงว่าหากปล่อยเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะทำอะไรขึ้นมาอีก ข้ากังวลว่างานแต่งของข้าจะราบรื่นหรือไม่ เสด็จแม่โปรดช่วยลูกด้วยเถิด”

ฮองเฮาหวังเหลียงมีสีหน้าเคร่งขรึมลงไปทันที เดิมทีเผิงฟู่หลินนั้นถูกนางหมายมาดเอาไว้ให้เป็นว่าที่ชายาของบุตรชายนาง แม้นางจะค่อนข้างเอาแต่ใจตนเองแต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติของบุตรสาวขุนนางใหญ่ทั่วไป ฮองเฮาหวังเหลียงกลับมองเห็นนางเป็นหญิงสาวที่มีจิตใจบริสุทธิ์ นางคิดสิ่งใดย่อมพูดสิ่งนั้นออกมาโดยปราศจากเล่ห์กลมารยาใด ๆ อีกทั้งด้วยความที่นางเป็นคนช่างพูด ช่างเอาอกเอาใจ ทำให้ฮองเฮาหวังเหลียงก็นึกมีใจเอ็นดูมาตั้งแต่ต้น ประกอบกับท่าทางรักใคร่หลงใหลในตัวบุตรชายยิ่งนัก จึงทำให้นางรู้สึกวางใจในตัวหญิงสาวไม่ใช่น้อย

หากแต่บุตรชายของตนเล่า กลับไปรักกับพี่สาวของนางเข้าให้ ซ้ำยังนึกรังเกียจเผิงฟู่หลิน ว่าคอยตามติดเขายิ่งกว่าปลิง ทำให้บุตรชายรู้สึกหงุดหงิดและรำคาญใจอยู่เสมอ ทำให้นางได้แต่จนใจ เมื่อบุตรชายมาขอร้องที่จะแต่งงานกับเผิงเสี่ยวว่านแทน

“หลินเอ๋อร์ยังเด็กนัก เจ้าก็รู้ว่านางชอบพอในตัวเจ้ามากเพียงใด นางคงเสียใจเป็นอันมาก แม่ว่าเจ้าอย่าได้ถือสานางเลย” ฮองเฮาหวังเหลียงพยายามกล่อมบุตรชายให้ใจเย็นลง

“เสด็จแม่ เพราะข้าเห็นนางยังเด็ก ที่ผ่านมาข้าจึงยอมอดทนไม่ถือสานางเท่าใดนัก แต่ครั้งนี้นางทำเกินไปจริง ๆ หากข้ายังอยู่เฉย ปล่อยให้นางรังแกคนรักของข้า เช่นนั้นแล้วต่อไปข้าจะปกครองผู้คนได้เยี่ยงไร” หนี่ซูเว่ยยังไม่คงยอมแพ้ ที่ผ่านมาเพราะเขาเกรงใจเสด็จแม่ของตนที่เอ็นดูนางเหนือกว่าผู้ใด เขาจึงยอมข่มใจ อดทนต่อสิ่งที่นางทำมาโดยตลอด แต่บัดนี้ร่องรอยบนใบหน้าของเผิงเสี่ยวว่านทำเอาเขารู้สึกเจ็บปวดหัวใจ และจะไม่ยอมให้อภัยในการกระทำครั้งนี้ของนางเป็นแน่

“ซูเว่ย เจ้าแน่ใจจริง ๆ แล้วใช่หรือไม่ที่จะแต่งงานกับเผิงเสี่ยวว่าน ภายภาคหน้าเจ้าจะไม่นึกเสียใจที่ปล่อยหลินเอ๋อร์ไปใช่หรือไม่” ฮองเฮาถามย้ำอีกครั้งกับบุตรชายของตน นางอดนึกเสียมิได้ว่าวันหนึ่งบุตรชายของตนต้องนึกเสียใจที่ปล่อยผู้หญิงเช่นเผิงฟู่หลินให้หลุดมือไปเป็นแน่

“ข้าแน่ใจ และข้าจะไม่มีวันเสียใจ ข้ามั่นใจว่าข้ารักว่านเอ๋อร์ ข้าขอร้องเสด็จแม่ช่วยส่งเสริมข้าด้วยเถิด” หนี่ซูเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาจ้องมองมารดาของตนอย่างรอคำตอบ

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็อย่าได้เป็นกังวล ข้าจะจัดการให้เจ้าอย่างเรียบร้อย” ฮองเฮาหวังเหลียงพูดอย่างตัดรำคาญ ก่อนจะไล่บุตรชายของตนออกไป นางจ้องมองบุตรชายที่เดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ทำให้นางได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

“เหตุใดฮองเฮาจึงมีสีหน้ากลัดกลุ้มเช่นนี้เพคะ” หมัวมัวเจิ้นที่คอยรับใช้ใกล้ชิดฮองเฮากล่าวออกมาด้วยความห่วงใย

“บุตรชายข้ามีตาแต่ไร้แวว ข้าเกรงว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้เป็นแน่” ฮองเฮาถอนหายใจก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างนึกปลง