สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

last update최신 업데이트 : 2024-12-09
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
7 평가 순위. 7 리뷰
93챕터
26.7K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

'แม้ไม่ได้เกิดหรือตายวันเดียวคืนเดียวกันแต่ข้าจะรักและซื่อสัตย์ต่อท่านเพียงพระองค์เดียว' นั่นคือคำมั่นสัญญาที่ 'เฟิงซูเหยา' ให้ไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง ผู้ที่เก็บนางมาจากกองขยะในตรอกมืดที่ไร้ผู้คนสัญจร ชุบชีวิตนางขึ้นมาเป็นองครักษ์เงาข้างกายเขา ทว่าเพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' ชาตินี้เฟิงซูเหยามิอาจแก้แค้นคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นได้ ทว่าสวรรค์กลับเมตตาสงสารคนอย่างนางจึงส่งให้กลับมาเกิดใหม่ในร่าง 'ฟ่างเซียนเซียน' สตรีอ่อนแอเป็นที่รองมือรองเท้าสองแม่ลูกเมียรองที่คิดกำจัดนางออกจากตระกูลฟ่าง ตระกูลแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงถังเหลียนจนนางถึงแก่ความตาย ขณะที่กำลังจะบรรจุร่างไร้วิญญาณนั้นลงโลงศพเพื่อนำไปฝังยังสุสานของตระกูลร่วมกับมารดา ทันใดนั้นเกิดฟ้าผ่าขึ้นมาเปรี้ยงใหญ่ที่หน้าเรือนหลานฮวา ร่างที่เคยไร้วิญญาณกระตุกครั้งหนึ่งก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หากเพียงครั้งนี้ นางกลับมาด้วยจิตวิญญาณของเฟิงซูเหยา สตรีห้าวหาญ จับดาบเก่งยิ่งกว่าเย็บปักถักร้อย มันผู้ใดที่เคยทำร้ายร่างกายนี้ไว้ ครั้งนี้เฟิงซูเหยาผู้นี้จะเอาคืนแทนให้อย่างสาสม รวมถึงคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นผู้นั้น!!

더 보기

1화

ทวงแค้น - 1

"Nis, ponselmu baru? Kamu dapet uang darimana buat beli ponsel itu?" tanyaku saat adik perempuanku mengeluarkan ponsel barunya di ruang keluarga.

"Ini ibu yang beliin, Mbak." jawab Anisa sambil menatap kearah ibunya. Anisa adalah adik tiriku. Dia dan ibunya ikut tinggal di rumahku dan suamiku setelah kematian Ayah kami dua tahun lalu. Ayah terlilit hutang sangat banyak saat pergi meninggalkan kami, jadi mau tak mau kami menjual rumah untuk melunasi hutang yang Ayah kami tinggalkan. Setelah rumah di jual, dia ikut tinggal di rumah ini bersama ibunya. Umurnya saat itu masih 16 tahun. Aku tak tega membiarkan dia terlunta-lunta hidup di luar sana tanpa rumah.

"Bukannya ibu enggak ada uang ya? Darimana ibu dapet uang buat beli ponsel mahal itu?" tanyaku sambil menatap ibu tiriku yang terlihat sedikit gugup.

"Anu...ibu dapat arisan, La."

Arisan? Selama dua tahun dia tinggal bersamaku, tidak sekalipun aku melihat dia ikut arisan atau acara apapun.

"Ibu bukannya enggak pernah ikut arisan ya?" tanyaku memberanikan diri. Aku harus tahu darimana dia mendapatkan uang untuk membeli ponsel adikku. Pengalaman Almarhum Ayahku yang terlilit hutang membuatku harus selalu waspada padanya. Kebiasaan ibu dan adikku yang selalu ingin mempunyai barang-barang mewah tak peduli bagaimanapun caranya harus aku hentikan. Aku tak mahu tiba-tiba rumahku di gedor oleh renternir seperti yang sudah-sudah.

"Ibu ikut di arisan di RT sebelah, La. Arisan baru di mulai dan ibu senang karena nama ibu yang keluar pertama."

"Ibu dapat berapa memangnya?" tanyaku terus memancing.

"7juta, La. Uangnya langsung ibu berikan sama Anisa bt beli hp. Kasian Anisa selalu ngeluh malu sama temen-temen sekolahnya karena hp nya jelek sendiri. Kamu sih punya suami bergaji besar tapi pelit."

"Aku bukannya pelit. Tapi ibu tahu sendiri kan, setelah menikah aku di larang kerja sama Mas Dani. Aku segan pakai uang pemberian Mas Dani buat hal-hal yang kurang penting." 

Aku mencoba memberi pengertian ibuku agar dia tak terus mendesakku membelanjakan uang suamiku untuk hal-hal yang kurang penting. Aku punya anak yang masih berumur 7 tahun. Masa depan anakku masih panjang, kalau aku tak pandai berhemat, bagaimana nasib anakku nanti.

"Hal-hal kurang penting? Kamu enggak sadar omonganmu itu bisa melukai hati adikmu. Harga ponsel Anisa paling cuma setengah gaji suamimu. Ibu rasa suamimu enggak akan keberatan kalau kamu membelikan ponsel Anisa. Dasarnya kamu yang perhitungan saja sama adikmu."

Aku mengelus dada mendengar ucapan ibu tiriku. Gaji Mas Dani memang berkisar 15juta, tapi dia juga masih punya tanggungan seorang adik perempuan yang masih kuliah.  Masih untung Mas Dani memperbolehkan ibuku dan Anisa tinggal disini. Eh, sekarang mereka malah minta yang macam-macam. Benar-benar tak punya rasa terimakasih.

"Kenapa selalu mendesakku untuk mencukupi kebutuhan kalian sih, Bu. Aku sudah izinkan kalian tinggal disini harusnya kalian sudah bersyukur. Harusnya ibu kerja, ibu masih cukup muda loh. Jadi kalau ibu pengin beli apa-apa enggak perlu minta lagi sama aku!"

"Wah...wah...kurangajar banget kamu ya, La. Ayahmu diatas sana pasti marah banget denger kamu nyuruh-nyuruh ibu buat kerja!" ucap ibuku sembari melotot tak terima kearahku.

"Sudahlah, Mbak. Kenapa ngomongnya makin kemana-kemana. Kalau Mbak enggak mau ngasih aku uang untuk kebutuhanku, ya udah. Enggak usah pakai acara suruh ibu kerja juga. Sekarang aku bisa kok dapetin uang tanpa minta ke Mbak lagi!" sela Anisa. Apa tadi dia bilang? Bisa dapat uang tanpa minta sama aku? Sombong sekali anak manja ini. Bangun tidur kalau tidak di bangunkan saja, dia selalu bangun kesiangan, bagaimana caranya seorang pemalas sepertinya bisa dapat uang.

"Kamu lagi enggak mikir mau buat hal yang aneh-aneh kan, Nis?" tanyaku penuh selidik. Adikku tak langsung merespon ucapanku. Dia memainkan ponselnya sambil memasang wajah juteknya.

"Bentar lagi kamu ujian kelulusan, jangan sampai kamu ngelakuin hal yang memalukan ya, Nis. Mbak enggak mau masa depan kamu rusak hanya gara-gara kamu salah langkah!"

Anisa bangkit dari duduknya dan berniat pergi. Dia sama sekali tak mau mendengarkan nasehatku.

"Nis, mau kemana kamu? Mbak belum selesai ngomong!"

Anisa tak menyahut ucapanku, ibuku ikut bangkit lalu menatap marah kearahku.

"Kami tahu kami cuma numpang di rumah kamu, La. Tapi enggak seharusnya kamu perlakukan kami seperti ini. Biar bagaimanapun dia adikmu, kamu enggak boleh lupakan tanggungjawabmu. Bukan malah nyuruh ibu kerja!"

Aku kembali mengelus dada sambil menatap punggung ibuku yang makin terlihat menjauh. Hal kecil seperti ini kenapalah harus selalu di besar-besarkan. Kurang tanggungjawab apa aku selama ini jadi kakak Anisa. Semua kebutuhan sekolahnya sudah aku cukupi. Hanya karena aku tak mau membelikannya sebuah ponsel, mereka malah memaki-makiku seperti tadi.

"Mah, Lapar!" tiba-tiba anakku Elsa datang sambil mengelus perutnya. Aku melirik jam dinding, sudah jam delepan malam pantas saja dia sudah kelaparan.

"Elsa mau makan sekarang atau tunggu Papah pulang?" tanyaku pada Elsa.

"Mau makan sekarang saja, Mah." jawab putri kecilku. Aku tersenyum lalu menggandengnya ke ruang makan.

"Mah, sekarang kok Papah sering pulang telat, sih. Elsa kangen makan malam sama Papah!" ucap putriku sembari mengunyah.

"Papah sekarang sibuk lembur sayang. Jangan sedih, ya. Papah kerja banting tulang juga buat kamu!"

Putri kecilku mengangguk sembari terus mengunyah. Sebulan ini memang suamiku sering pulang malam, aku sangat kasihan melihat wajah lelahnya ketika pulang.

Selesai makan, aku langsung menemani Elsa tidur. Baru beberapa halaman aku bacakan Elsa buku dongeng, dia akhirnya tertidur juga. Ku selimuti tubuhnya lalu ku kecup keningnya. Setelah itu baru aku kembali ke ruang makan.

Sampai di ruang makan, aku tak melihat nasi berkurang sedikitpun. Sepertinya ibu dan adikku masih ngambek jadi mereka tak mau makan. Aku tak mau ambil pusing soal mereka. Umur sudah banyak tapi sikap mereka masih juga kekanak-kanakan.

"Kamu belum makan, sayang?"

Suara suamiku membuyarkan lamunanku. Aku tersenyum lalu bangkit dan menarik sebuah kursi untuknya duduk.

"Aku tunggu Mas pulang!" balasku. Ku ambilkan dua centong nasi untuk suamiku lalu membiarkannya memilih sendiri lauk yang Ia suka.

"Makanannya kok masih banyak. Ibu dan adikmu enggak makan?" tanya suamiku lalu menyuap nasi dalam mulutnya.

"Mereka lagi ngambek Mas." jawabku sembari mengunyah.

"Ngambek lagi? Kenapa?"

"Anisa beli ponsel baru, Mas. Aku tanya uangnya darimana, eh malah mereka jawabnya kemana-kemana. Pakai nuduh aku pelit segala lagi!" aku mulai curhat.

"Bener juga kata mereka sih kalau kamu terlalu pelit sama mereka. Padahal kan Mas enggak pernah mempermasalahkan loh kamu mau belikan apapun sesuai permintaan mereka." Suamiku malah membela adik dan ibu tiriku. Mood makanku tiba-tiba hilang.

"Loh kok Mas malah bela mereka sih! Aku pelit sama mereka itu karena aku enggak tega belanjain uang hasil kerja Mas buat sesuatu yang kurang penting." ku letakan sendok diatas piring. Padahal aku makan baru sedikit, tapi karena pembelaan suamiku pada adik dan ibu tiriku membuatku benar-benar kehilangan selera makan.

"Mas bukan bela mereka, La. Uang bisa di cari lagi, apa susahnya belikan saja apa yang mereka mau. Mereka juga keluargamu, La. Mas enggak mau kalian bertengkar cuma gara-gara masalah sepele seperti ini!"

Aku mengalah dan memilih diam. Kalau tahu ujung-ujungnya suamiku lebih membela adik dan ibu tiriku mending tadi aku tak perlu curhat padanya.

"Kok enggak di habisin sih makanannya, mubazir loh masih banyak gitu!"

"Udah enggak selera lagi!" balasku jutek.

"Ola...Ola...! Kamu ini aneh, orang lain berjuang mati-matian pengin suaminya baik sama keluarganya. Tapi kamu kok enggak. Kamu malah kelihatannya pengin Mas musuhin keluargamu sendiri." suamiku menggelengkan kepalanya sembari menatap kearahku.

"Aku bukan nyuruh Mas buat musuhin mereka. Aku cuma mau Mas jangan terlalu baik sama mereka. Dulu Almarhum Ayahku sampai terlilit hutang karena selalu menuruti permintaan mereka. Aku enggak mau nasib kita sama Mas. Mas paham enggak sih maksudku!"

"Iya, paham. Sudah, ah. Enggak usah emosi gitu terus. Cantiknya ilang tau! Mas buatin kamu susu ya, biar moodmu kembali bagus!" suamiku bangkit dari duduknya padahal makanan di piringnya belum habis.

"Mas, aku bisa buat susu sendiri!" aku raih lengannya agar dia mau duduk lagi.

"Kamu lagi emosi kaya gitu, biar Mas yang buatin saja!"

Sembari tersenyum suamiku melepaskan cengkeraman tanganku. Aku hanya bisa pasrah lalu kembali duduk. Sebenarnya aku kasihan pada suamiku, dia pasti lelah baru pulang kerja tapi masih juga menyempatkan diri membuatkanku segelas susu.

"Ini minum!" ucapnya sembari meletakan segelas susu tepat di hadapanku.

"Makasih ya, Mas. Maaf, aku jadi merepotkanmu!"

"Iya, enggak apa-apa."

Aku meniup sesaat susu ditanganku lalu mulai menyesap pelan-pelan.

"Gimana, emosimu sudah sedikit mereda setelah minum susu buatanku?" tanya suamiku.

"Iya, sih Mas. Tapi kenapa tiba-tiba kepalaku terasa berat ya?" ucapku sembari memijit kepalaku dengan satu tanganku.

"Kamu pasti kecapean karena nungguin Mas pulang sampai malam begini. Yuk, Mas bantu kamu naik ke kamar!" suamiku bangkit lalu mulai membantuku berjalan. Entah kenapa sudah tiga hari ini aku selalu seperti ini setelah meminum susu pemberian suamiku. Kepalaku terasa berat dan mata terasa sangat mengantuk.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 하기

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ มันเอื่อยๆนะ ดีที่มีตอนพิเศษมาเยียวยา ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-05-28 01:55:49
1
0
Siriphot Songwisit
Siriphot Songwisit
cvbmsfhhjj
2025-02-20 23:30:13
0
0
RikOe ZukZon
RikOe ZukZon
สนุก เรื่องสั้นดี
2025-01-21 01:51:59
2
0
Angie AuntiePanda Panjanaja
Angie AuntiePanda Panjanaja
มาให้5ดาว เพราะว่าจบจริงค่า ส่วนตัวคิดว่า แทนที่จะแต่งตอนพิเศษ น่าจะแต่งเป็นตอนจริงแล้วให้จบสวยจะดีกว่ามาก แต่ใดๆคือ ไม่แย่ และสะใจแทนนางเอกค่ะ
2025-01-09 16:54:23
4
0
Thana Buawam
Thana Buawam
เริ่มอ่านน่าจะสนุก
2024-12-22 17:24:41
1
0
93 챕터
ทวงแค้น - 1
บทนำ'แม้ไม่ได้เกิดหรือตายวันเดียวคืนเดียวกันแต่ข้าจะรักและซื่อสัตย์ต่อท่านเพียงพระองค์เดียว'นั่นคือคำมั่นสัญญาที่ 'เฟิงซูเหยา' ให้ไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง ผู้ที่เก็บนางมาจากกองขยะในตรอกมืดที่ไร้ผู้คนสัญจร ชุบชีวิตนางขึ้นมาเป็นองครักษ์เงาข้างกายเขาทว่าเพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย'ชาตินี้เฟิงซูเหยามิอาจแก้แค้นคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นได้ ทว่าสวรรค์กลับเมตตาสงสารคนอย่างนางจึงส่งให้กลับมาเกิดใหม่ในร่าง 'ฟ่างเซียนเซียน' สตรีอ่อนแอเป็นที่รองมือรองเท้าสองแม่ลูกฮูหยินรองที่คิดกำจัดนางออกจากตระกูลฟ่าง ตระกูลแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงถังเหลียนจนนางถึงแก่ความตายขณะที่กำลังจะบรรจุร่างไร้วิญญาณลงโลงศพเพื่อนำไปฝังยังสุสานของตระกูลร่วมกับมารดา ทันใดนั้นเกิดฟ้าผ่าขึ้นมาเปรี้ยงใหญ่ที่หน้าเรือนหลานฮวา ร่างที่เคยไร้วิญญาณกระตุกครั้งหนึ่งก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหากเพียงครั้งนี้ นางกลับมาด้วยจิตวิญญาณของเฟิงซูเหยา สตรีห้าวหาญ จับดาบเก่ง เชี่ยวชาญพิษยิ่งกว่าเย็บปักถักร้อยใครที่เคยทำร้ายร่างกายนี้ไว้ ครั้งนี้เฟิงซูเห
더 보기
ทวงแค้น - 2
"เหตุใดคุณหนูรองถึงกล่าวว่าห้าชั่วยามเจ้าคะ"อาถังเช็ดคราบน้ำตาออกพร้อมจ้องหน้าคุณหนูรองของจวนฟ่างอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะถูกลงโทษเช้านี้อาถังเข้ามาเตรียมปลุกฟ่างเซียนเซียนไปอาบน้ำเพราะเลยเวลาไปถึงหนึ่งถ้วยชาแล้วแต่คุณหนูที่แสนตรงเวลาของนางมิเรียกหาจึงเร่งมาดู จนเห็นสภาพฟ่างเซียนเซียนเข้าผิดกับเจินเม่ยที่เพิ่งเข้ามาที่ห้องนี้สายตายังมิทันผินมองคนบนเตียงให้ทั่วถึงกลับคาดเดาสภาพของคนบนเตียงราวกับรู้เห็นว่าฟ่างเซียนเซียนอยู่ในสภาพนี้ตั้งแต่เวลาใด"เม่ยเอ๋อร์ก็แค่คาดเดา พวกเจ้าแหกตาดูปากนางสิ เริ่มจะคล้ำแล้วแปลว่านางไม่หายใจนานแล้วก็เท่านั้น!"เจินซู่รีบแก้ต่างให้บุตรสาวพร้อมหยิกเข้าที่ด้านหลังเจินเม่ยเล็กน้อยเป็นการลงโทษที่พูดจาไม่ระวัง"เกิดอะไรขึ้น!"เสียงกังวาลอันทรงพลังของฟ่างเสวียนสวี่ผู้นำตระกูลฟ่างที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารส่งเสียงถาม"ทะ ท่านพี่ ท่านมาได้เยี่ยงไร"เจินซู่ปากซีดตัวสั่นเทาทว่าเก็บอาการได้ในเวลาต่อมา นางรีบปรี่เข้าไปควงแขนล่ำสันภายใต้ชุดนักรบทว่าไร้เกราะอีกทอดอย่างแนบแน่น"เซียนเอ๋อร์ นั่นเซียนเอ๋อร์เป็นอะไร"ฟ่างเสวียนสวี่ แม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงถังเหลียนตวาดถาม พลาง
더 보기
ทวงแค้น - 3
สองคน?...ถูกแล้วบุตรสาวคนโตหรือคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฟ่างเสวียนสวี่กับเหวินเหม่ยเซียวหายตัวไปหลังจากนางคลอดลูกได้เพียงสามวัน ผ่านมาสิบเก้าปีไม่ได้ข่าวคราวคงเป็นอื่นใดไม่ได้นอกจากคุณหนูใหญ่ผู้นั้นไม่อยู่บนโลกนี้แล้วกว่าเขาจะรักษาเยียวยาจิตใจของเหวินเหม่ยเซียวให้กลับมาเป็นปกติใช้เวลาถึงสามปีนางถึงยอมคลอดบุตรสาวอีกคนให้กับตน ไฉนเลยผ่านมาแค่สิบหกปีสวรรค์ถึงได้คร่าเอาชีวิตลูกสาวคนเล็กของเขากับเหม่ยเซียวไปอีกคนเช่นนี้"นายท่านกลับไปพักที่ห้องก่อนดีหรือไม่"เสียงของพ่อบ้านกุ้นทำให้เสวียนสวี่ได้สติกลับมายังปัจจุบัน"ข้าพาท่านพี่กลับไปพักเอง พ่อบ้านกุ้นจัดการนำโลงศพมาใส่เซียนเอ๋อร์ให้ไว"เสียงสั่งการของเจินซู่ทำให้เสวียนสวี่ไม่พอใจเล็กน้อยการตบแต่งเทียนเจินซู่เข้ามาเป็นอนุมิใช่สิ่งที่เขาต้องการ ทั้งหัวใจเขามีเพียงเหวินเหม่ยเซียวผู้เดียว หากแต่เพราะเป็นพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้เพื่อช่วยให้เสวียนสวี่คลายเศร้าจากการจากไปของบุตรสาวและอาการของเหวินเหม่ยเซียวที่น่าเป็นห่วง ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเลยพระราชทานสมรสให้เขากับเจินซู่เพื่อหวังให้เจินซู่ช่วยดูแลเขาตอนที่เหม่ยเซียวอยู่ก็เหมือนคนไร้วิญญาณ"เจ้าอย
더 보기
ทวงแค้น - 4
เปรี้ยง!"กรี๊ด!!!"เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นทั้ง ๆ ที่ไม่มีเค้าลางของฟ้าฝน แสงของสายฟ้าที่ฟาดลงมาหน้าเรือนหลานฮวาสว่างจ้าจนทุกคนต้องหลับตา ทันใดนั้นร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงกระตุกหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะมีสาวรับใช้นางหนึ่งตาดีมองเห็นความผิดปกติของร่างฟ่างเซียนเซียน"ผ...ผี ผีคุณหนูสาม!"สาวรับใช้นางนั้นกรีดร้องเหมือนคนสติแตกก่อนจะสลบไปทั้งห้องเกิดความโกลาหลแตกตื่นตามคำบอกเล่านั้น สายตาหลายสิบคู่มองไปบนเตียงไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะกรูเข้าหากันด้วยอารมณ์หลากหลายแต่ออกไปทางหวาดกลัวมากกว่าเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติบนเตียงนั้นร่างที่เคยไร้ลมหายใจค่อย ๆ ขยับช้า ๆ เริ่มจากมือที่พาดทับกันอยู่บนหน้าอก"คุณหนู!"อาถังรีบปรี่เข้าไปอย่างไม่กลัวว่านั่นจะเป็นผีหรือคน"ผ...ผี ผีเซียนเซียนแน่ ๆ"เจินเม่ยเบิกตาโพลงด้วยความตกใจที่เห็นร่างน้องสาวขยับไปมาก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง"เซียนเอ๋อร์!"เสวียนสวี่ปรี่เข้าไปประคองร่างบุตรสาวที่ยังโอนเอนเพราะเพิ่งฟื้นขึ้นมาด้วยความดีใจ"เป็นไปไม่ได้"เจินซู่รีบเข้าไปหาเจินเม่ยเพื่อหยิกแขนลูกสาวว่านี่ฝันหรือเรื่องจริง ทว่าเสียงร้องเจ็บของเจินเม่ยเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้า
더 보기
ทวงแค้น - 5
"ก็แค่สายตาของครึ่งผีครึ่งคน ท่านแม่จะไปใส่ใจนางทำไม"เจินเม่ยกล่าวอย่างไม่มีความเคลือบแคลงหรือหวาดระแวงอันใด ร่างสะโอดสะองนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าเนื้อหนา เอื้อมมือหยิบกาน้ำชาเทใส่แก้วก่อนยกขึ้นจิบ"ก็จริงของเจ้า แม่คงคิดมากไปเอง"แม้จะพูดปลอบใจตนเอง ทว่าอาการใจหวิวยังคงมีอยู่"โอ้ยหนวกหู! ไม่รู้จะจัดงานอะไรให้มันเอิกเริกเช่นนี้!"เจินเม่ยโวยวายเสียงลั่นเมื่อด้านนอกเริ่มจุดประทัดเฉลิมฉลองงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้"อดทนไว้ก่อนลูกแม่ อีกไม่กี่วันพ่อเจ้าก็กลับค่ายทหารแล้ว ถึงเวลานั้น แม่จะให้เจ้าระบายให้เต็มที่ไปเลย"มารดานิสัยใจคอเป็นเช่นไร บุตรสาวที่คลอดออกมานิสัยใจคอเลาะร้ายยิ่งกว่าผู้ให้กำเนิดเป็นเท่า เจินเม่ยกรีดยิ้มอย่างร้ายกาจเมื่อนึกถึงวันข้างหน้าที่จะได้ใช้ร่างฟ่างเซียนเซียนรองมือรองเท้าให้หนำใจ"เช่นนั้นคืนนี้ข้าต้องเล่นบทพี่สาวผู้แสนดีต่อหน้าท่านพ่อใช่หรือไม่เจ้าคะ"เจินซู่หัวเราะร่วนเมื่อประโยคนั้นช่างถูกคอเสียจริง ไม่เสียแรงที่นางเบ่งคลอดออกมา เวลาใช้แก้แค้นจึงได้สาแก่ใจเช่นนี้เรือนหลานฮวาภายในห้องสี่เหลี่ยมที่เมื่อวานยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายความโศกเศร้าทว่าบัดนี้กลับถูกจัดตกแต่งห้องหั
더 보기
ทวงแค้น - 6
"คุณหนูแน่ใจหรือเจ้าคะว่าจะใส่ชุดนี้"ความจริงแล้วฟ่างเซียนเซียบชอบเสื้อผ้าสีนี้มาก หากแต่มันคือสีโปรดของฮูหยินรองเจินซู่ ทุกครั้งที่นางสวมใส่ชุดสีแดงลงบนเรือนร่างมักจะถูกกลั่นแกล้งจากแม่เลี้ยงใจร้ายทำให้พักหลัง ๆ ฟ่างเซียนเซียนหวาดกลัวจะโดนทำร้ายจึงไม่เคยสวมใส่อาภรณ์หรือเครื่องประดับที่มีสีนี้อีกเลย"ไม่เหมาะกับข้ารึ"เฟิงซูเหยาที่มีดวงตามั่นใจเต็มเปี่ยมมองสาวใช้ผ่านกระจกสำริดตรงหน้า ทำเอาอาถังถึงกับหลบสายตาคู่นั้นอย่างไม่รู้ตัว"เหมาะเจ้าค่ะ คุณหนูสวมชุดสีนี้แล้วงดงามยิ่งนัก"แม้ในใจจะรู้สึกว่าการกลับมาครั้งนี้ของฟ่างเซียนเซียนมีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปราวคนละคน ทว่าอาถังกลับรู้สึกว่าแบบนี้เหมาะกับคุณหนูนางมากที่สุดเคยโอนอ่อนยอมสองแม่ลูกนั้นข่มเหงมานักต่อนัก ครั้งนี้หากคุณหนูนางฮึดสู้ขึ้นมาบ้างอาถังผู้นี้จะยอมสู้ตายเคียงข้างนางเอง"ไปกันเถอะ ข้าพร้อมแล้ว""เจ้าค่ะ" อาถังนำหน้าคุณหนูนางเพื่อพาไปยังเรือนใหญ่ที่ใช้จัดงานในค่ำคืนนี้ท่าทางเชิดราวพญาหงส์ของเฟิงซูเหยาช่างแปลกตาต่อสายตาเหล่าข้ารับใช้เป็นอย่างยิ่ง ทุกท่วงท่าการเดินที่ดูสง่างามดึงดูดสายตาแขกเหรื่อในงานจนไม่มีใครละสายตาจากนางไ
더 보기
ทวงแค้น - 7
หมับ!ตุบ!"โอ้ย!"เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดดังลั่น เฟิงซูเหยาที่ถูกขวางทางมิได้ล้มตึงลงตามที่ใจคนกลั่นแกล้งปรารถนา หากแต่เป็นเจินเม่ยที่ถูกเฟิงซูเหยาแสร้งเสียหลักแล้วผลักจนล้มลงไปกองที่พื้นแทน"คุณหนู!""เม่ยเอ๋อร์"เสียงผู้มาสมทบทั้งสองคนต่างเรียกหาคนของตนเองเจินซู่ปรี่เข้าไปช่วยพยุงบุตรสาวลุกขึ้นจากพื้นแข็ง ๆ แถมเย็นยะเยือก ส่วนอาถังเข้าไปจับตามเนื้อตัวคุณหนูสามของนางว่าบาดเจ็บส่วนใดหรือไม่อย่างเป็นห่วง"เจ้ากล้าแกล้งข้า!"ทันทีที่ถูกมารดาช่วยขึ้นมาจากพื้น มือเรียวกรีดนิ้วชี้หน้าน้องสาวต่างมารดาด้วยความเกรี้ยวกราด"ข้าเปล่าแกล้งท่าน เมื่อครู่ข้าเห็นเหมือนมีเท้าของสัตว์โผล่ออกมาเลยตกใจ ใครจะรู้ว่านั่นคือพี่รองที่แอบอยู่ตรงหัวมุม"เฟิงซูเหยาแกล้งหลบตาในใจกลั้นขำหลังเฉไฉเสร็จ"เจ้าหาว่าเท้าอันเรียวสวยของข้าคือเท้าของสัตว์งั้นรึ!"เจินเม่ยสั่นไปทั้งตัวอย่างควบคุมโทสะมิได้นางทั้งกระทืบเท้าทั้งกรีดร้องจนคนที่อยู่บริเวณนั้นต้องยกมืออุดหู"ข้าเห็นว่าเป็นเท้าของสัตว์จริง ๆ นะเจ้าค่ะ"ยิ่งตอบโต้ ซูเหยายิ่งรู้สึกสะใจความทรงจำของฟ่างเซียนเซียนที่ผุดขึ้นมาให้นางเห็นเรือนลาง บ่งบอกว่าสอง
더 보기
ทวงแค้น - 8
'เพราะข้าคือเฟิงซูเหยา ผู้ที่สวรรค์ส่งกลับมาลงทัณฑ์คนโฉดชั่วพวกนั้น'"คุณหนูต้องระวังตัวนะเจ้าคะ วันนี้ฮูหยินรองกับคุณหนูเจินเม่ยเสียหน้ามาก ข้ากลัวว่าพวกนางจะต้องกลับมาเอาคืนคุณหนูไม่ช้าก็เร็วเจ้าค่ะ"อาถังหวั่นใจเหลือเกิน วันนี้คุณหนูนางอาจจะรับมือได้ แต่วันหน้าใครจะไปรู้ว่าคนบอบบางเช่นคุณหนูสามจะรับมือสองแม่ลูกนั้นได้อีกหรือเปล่า"ต่อให้มีสองแม่ลูกนั้นมาเป็นสิบร่าง ข้าก็จะเอาคืนอย่างสาสม"ประโยคนี้ของซูเหยาทำเอาอาถังขนลุกราวอยู่ในฤดูเหมันต์ที่หนาวเหน็บสาวรับใช้คนสนิทข้างกายมิชวนคุยต่อเพราะเห็นเฟิงซูเหยากำลังตั้งใจทานของว่างตรงหน้าอย่างสำราญใจวันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมเย็น ๆ พัดโชยมาพร้อมกลิ่นมวลดอกไม้นานาชนิดที่อยู่ใน 'สวนสำราญใจ' สวนที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของคนในจวนฟ่างเฟิงซูเหยายืนเหม่อมองไปด้านหน้าอย่างใจเหม่อลอย คิดทบทวนถึงเรื่องราวที่ผ่านมาสองวันนี้ที่เกิดขึ้นกับตนด้วยความอยากรู้ว่าการกลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้มาเพียงแค่ดวงวิญญาณหรือความสามารถที่มีชาติก่อนก็ติดตัวมาด้วย จึงได้ลองโคจรลมปราณดู ทว่าทุกครั้งที่นางลองขับลมปราณเพื่อเรียกใช้กำลังภายในอุปสรรคใหญ่หลวง
더 보기
ทวงแค้น - 9
"เดี๋ยวให้องครักษ์ด้านนอกจัดการต้นไม้แห้งพวกนั้นสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ"อาถังหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อให้คุณหนูของนางเบา ๆ"ซากต้นไม้?"เฟิงซูเหยารู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างวันนี้นางเดินทางออกจากจวนฟ่างซึ่งเป็นที่รู้กันทั้งจวน ทว่าสองแม่ลูกศัตรูคู่กัดของนางกลับไม่ห้ามปรามหรือโผล่หน้ามาให้เห็นสักนิด แบบนี้ยิ่งทำให้เฟิงซูเหยาตะขิดตะขวงใจว่าสองแม่ลูกนั้นต้องวางแผนอะไรอยู่เป็นแน่ หากนางคิดมากไป ขอให้ต้นไม้ที่ขวางทางนี้เกิดจากภัยจากธรรมชาติ แต่ถ้านางเดาถูก...ไม่! ต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นในเวลาเช่นนี้"พวกเจ้าเป็นใคร อ๊าก!!""คุณหนูหนีเร็ว โจร.. โจรภูเขา! เฮือก!"เสียงองครักษ์สองคนด้านนอกดังขึ้น ทำคนที่อยู่ด้านในตกใจตาม อาถังรีบเข้าไปกอดขวางเฟิงซูเหยาเอาไว้อย่างเป็นห่วง"ทำไมถึงมีโจรภูเขาได้ล่ะ" เสียงอาถังสั่นเครือเสียงสู้กันด้านนอกเงียบลงแล้ว ทว่าเฟิงซูเหยารับรู้ได้ว่ายังมีผู้รอดชีวิตอยู่หลายคนและคงเป็นคนของนางที่ตายหมด"ไม่ใช่โจรภูเขาหรอก นี่ไม่ใช่วิถีของพวกนั้น""เหตุใดคุณหนูดูมั่นใจเช่นนั้นเจ้าคะ"จะไม่ให้เฟิงซูเหยามั่นใจได้เช่นไรในเมื่อตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของนางก็เกลือกกลั้วอยู่กับกอง
더 보기
ทวงแค้น - 10
"พวกเจ้าไม่ต้องตาม"หัวหน้าโจรสั่ง และนั่นทำให้คนที่เหลืออีกสองคนรู้สึกไม่ค่อยพอใจ พวกเขาเองก็อยากเห็นเงินที่ว่านั้นกับตาเช่นกัน"พวกข้าไปด้วย"หนึ่งในสองคนที่เหลือเอ่ยขึ้น"ข้าจะไปดูเองกับตาเผื่อมีกับดัก"สิ้นเสียงหัวหน้าโจรลูกน้องที่เหลือก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้เงียบ ๆ แล้วรอดูสถานการณ์ต่อส่วนเฟิงซูเหยาได้แต่แอบยิ้มสะใจที่โจรพวกนี้กำลังเดิมตามหมากที่นางวางไว้"นำไป!""คุณหนูระวังนะเจ้าคะ"อาถังมองแผ่นหลังบางด้วยใจกังวล นางชะเง้อคอมองจนสุดสายตาพร้อมกับโจรอีกสองคนที่ยืนไม่เป็นสุขอยู่ใกล้ ๆผ่านมาไม่กี่อึดใจเสียงดัง สวบ! เหมือนมีคนย่ำหยียบใบไม้แห้งก็ดังขึ้น"หนี! หัวหน้าพวกเจ้าเอาเงินหนีไปทางนู้นแล้ว"เฟิงซูเหยาวิ่งหน้าตื่นมาบอกพวกโจรที่เหลือ ความโลภขึ้นหน้า โจรสองคนได้ฟังเช่นนั้นจึงเร่งมาดูที่ท้ายรถม้า เห็นร่องรอยฝีเท้าคนเหยียบกิ่งไม้หักวิ่งไปอีกทางตามคำบอกเล่ายิ่งรู้สึกกระวนกระวายและโมโหยิ่งนักที่ถูกหักหลัง"ตามไป! มันกล้าหักหลังพวกเรา"เสียงวิ่งบุกป่าของโจรสองคนเรียกเสียงหัวเราะอย่างสะใจของเฟิงซูเหยาได้เป็นอย่างดี"คุณหนูไม่บาดเจ็บตรงไหนนะเจ้าคะ"อาถังเหงื่อตกเอาแต่ห่วงนายหญิง หา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status