EP2 หาเรื่องอยากเจอ

EP2 หาเรื่องอยากเจอ

ด้านประธานไม้หลังจากแยกตัวออกมาจากกลุ่ม ก็ได้เดินดูงานรอบๆ อีกครั้งค่อยเดินทางกลับ

“ลุงสมหมายไม่ต้องเข้าบริษัทนะครับไปที่ MONO Club เลยนะครับ”

“รับทราบครับท่านประธาน”

หลังจากแจ้งสถานที่จะไปกับคนขับรถแล้วประธานไม้สังเกตเห็นหุ่นร่างบางยืนรออะไรไม่รู้น่าจะรอรถหรือรอใครมารับ แต่ไวกว่าความคิดประธานไม้ก็ปากที่สั่งให้ลุงสมหมายจอดรถเทียบฟุตบาทพร้อมรถกระจกลง

“คุณนิดาครับ”

“ค..ค่ะสวัสดีอีกครั้งค่ะประธานไม้"นิดายืนรอรถเพื่อจะไปบ้านพี่สาวและหลานๆ ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อหันตามเสียงเรียกก็เจอกับท่านประธานไม้หน้านิ่งที่พึงแยกกันเมื่อกี้มาได้ไงเนี่ย

“คุณนิดาจะไปไหนหรอครับ”

“เออ! นิดาจะไปบ้านพี่สาวนะคะพอดีมาใกล้เลยไม่ได้กลับบริษัท”

“อยู่แถวไหนครับเดี๋ยวให้ลุงสมหมายไปส่ง”

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะนิดาไปต้องไปรับหลานที่โรงเรียนสาธิตด้วยนะคะแวะหลายที่เลยไม่รบกวนประธานไม้ดีกว่าค่ะ

ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ

“ทางผ่านพอดีครับขึ้นมาเถอะครับรถคันข้างหลังไล่แล้วเร็วครับ”

“เออ…แบบนั้นก็ได้ค่ะขอบคุณนะคะ” นิดารีบวิ่งขึ้นรถทันทีแต่ในใจคือเกร็งยังไงก็ไม่รู้รถก็หรูคนนั่งข้างก็เป็นถึงประธานบริษัทใหญ่กดดันยิ่งกว่าสอบใบขับขี่นิดาเอ่ย...

ประธานไม้ในใจตอนนี้ร่างกายปั่นป่วนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรหรือเพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ ของคนข้างๆ ทำให้ร่างกายร้อนๆ หนาวๆ โดยเฉพาะส่วนล่างของเขาแต่ไม่วายแอบมองนิดาเป็นระยะๆ ยกยิ้มมุมปากเขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกไม่รู้เพราะอะไรจนมาถึงหน้าโรงเรียนสาธิตที่หลานของนิดาเรียนอยู่

“ถึงแล้วครับคุณนิดา” ลุงสมหมายเอ่ยแจ้งให้ทั้งบุคคลทั้งสองที่ตกอยู่ในภวังค์ของตัวเองต้องตกใจรีบดึงสติกลับมา

“เออ...ค.ค่ะ...ขอบคุณมานะคะคุณลุงสมหมายไว้นิดามีโอกาสเดี๋ยวเลี้ยงขอบคุณนะคะ” นิดาพูดพร้อมส่งยิ้มตาหยีให้กับลุงสมหมายมองมาที่คนข้างๆ นี้สิ หน้านี้จะนิ่งไปไหนก่อน...

“ขอบคุณนะคะประธานไม้ที่ให้นิดาติดรถมาด้วย” นิดายกมือไหว้แล้วลงจากรถอย่างเร็ว

“ครับ” ทีกลับคนอื่นยิ้มชะตาหยีมีจะเลี้ยงขอบคุณด้วยที่เราขอบคุณแค่นี้..สองมาตรฐานนะแบบนี้

“ออกรถเลยไหมครับท่านประธาน”

“เดี๋ยวครับลุงสมหมายคุณนิดาน่าจะลืมเอกสาร” ประธานไม้หันมาตรงที่คนตัวเล็กนั่งกับเห็นกระเป๋าเอกสารวางอยู่

“ครับ เดี๋ยวผมเอาลงไปให้คุณนิดาเองครับ”

“ไม่เป็นไรครับจอดรอก่อนก็ได้” ประธานไม้ได้แต่ยิ้มมุมปาก

“ครับท่านประธาน” อะไรของท่านประธานเนี่ยเดินเอาไปให้ก็จบล่ะแต่แปลกปกติเวลาของท่านเป็นเงินเป็นทองไหนปล่อยให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ งง นะครับคนแก่ไม่เข้าใจเลยจริงๆๆ

“สวัสดีค่ะ ผู้ปกครองมารับน้อง ป.ไหนค่ะ” คุณครูกล่าวทักทายนิดา

“สวัสดีค่ะ มารับ น้องสิงห์ ป.2/2 กับน้องลีโอ อ.1/1ค่ะ”

“อ่อ คุณแม่น้องโทรมาแจ้งแล้วค่ะว่าจะมีน้ามารับแทน ยังไงขอบัตรด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ คุณครู” นิดายืนรอสักพักก็ได้ยินเสียงทั้งร้องเรียกทั้งวิ่ง นิดาถึงกับฉีกยิ้มกว้างพอเห็นหลานๆๆ

“น้านิ...................ครับ”

“ไงสองแสบคิดถึงน้ากันไหมเอ่ยอือ...” นิดาคุยกับหลานทั้งยิ้มทั้งหัวเราะคิคิ

“คิดถึง....มากๆๆ วันนี้น้านินอนที่บ้านกับพวกเราไหมครับ”

“นอนไม่ได้ครับพรุ่งนี้น้านิทำงานแต่เช้าเลยแต่วันนี้น้านิคิดว่า....จะพาพี่สิงห์น้องลีโอไปกินไอติมกับซื้อของเล่นดีไหมครับ”

“เย้ เย้ เย้ “

ทั้งสามคนเดินจูงมือออกมาจนถึงหน้าโรงเรียนแต่ต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อยังเห็นรถของประธานไม้จอดอยู่ทำไมยังอยู่อ่ะทำให้นิดาหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปถาม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ประธานไม้ ทำไมยังอยู่ค่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”

“คุณลืมเอกสารไว้ครับ”

“จริงด้วย!นิดาขอโทษนะคะทำประธานเสียเวลาอีกแล้ว”

“แล้วนี่จะไปไหนกันไปด้วยกันไหมล่ะ” ขนาดที่ประธานไม้คุยกับนิดาเสียงเด็กกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างๆ เรื่องที่คุยน่าจะเป็นเรื่องของน้าสาวของทั้งสองแสบสงสัยแต่ก็ไม่ปล่อยให้สงสัยนาน

“น้านิครับแฟนน้านิหรอครับหล่อจังแต่ดูน่ากลัวจังแบบนี้พี่สิงห์จะกล้าเล่นรถแข่งด้วยหรอครับ” นิดาถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียวเมื่อหลานทักแบบนั้นนิดารีบยกมือขึ้นปิดปากสองแสบไว้

“พี่สิงห์.........หยุดพูดเลยเรานี้พูดเยอะเกินไปแล้วนะไม่ใช่แฟนน้านิครับเจอผู้ใหญ่ต้องทำไงครับ” นิดาบอกหลานเปลี่ยนประเด็นทันทีพร้อมกับส่งสายตาให้กับหลานทั้งสองคน

“สวัสดีครับ ผมพี่สิงห์ อายุ 8 ขวบ ครับผม”

“สวัสดีครับ ผมน้องลีโอ อายุ 5 ขวบงับผม”

“ขอโทษนะคะประธานไม้เด็กพูดไม่รู้ความไปหน่อยค่ะ”

“พี่สิงห์รถสวยมากเลยอ่ะคันใหญ่เหมือนกับรถของพ่ออลิสเลยลีโออยากนั่งอ่ะพี่สิงห์......”

“สวัสดีครับ ว่าไงเด็กๆ จะไปไหนกันล่ะเดี๋ยวไปส่ง” ประธานไม้ยิ้มมุมปากทันทีแต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่ทำให้เสียเวลา”

“น้านิครับ...น้องลีโออยากนั่งนะ.....ครับ....” หลานตัวแสบรีบกระโดดขึ้นรถทันทีนิดาถึงกับหน้าเวอร์แบบไม่ทันตั้งตัว

“เอออ…ต้องขอรบกวนด้วยนะคะ”

“เร็วๆๆ ครับน้านิแดดมันร้อนเดี๋ยวผิวเสียไม่สวยไม่รู้ด้วยนะครับเร็ว....ครับ”

“ครับๆๆๆ ขึ้นแล้วครับ” นิดาต้องรีบก้าวเท้าขึ้นรถทันที

ภายในรถที่เคยเงียบใช้เพื่อการพักผ่อนตอนนี้กลายเป็นสนามเด็กเล่นขนาดย่อมก็ว่าได้เพราะว่าเด็กแสบสองคน

ถามนั้นถามนี้ตลอดทางความซนที่ไม่มีใครเทียบทั้งปีนไปข้างหน้าขย่มเบาะเสียงหัวเราะตลอดทางนิดานั่งกุมขมับเอ่ยห้ามหลานบางส่งสายตาให้สองแสบก็ไม่เป็นผลวุ่นวายมากแต่กลับไม่ทำให้ประธานไม้ที่นั่งมองอยู่ไม่รู้สึกหงุดหงิดหรือรำคาญแต่กับมีรอยยิ้มไปด้วยกับความไร้เรียงสาของเด็บแสบทั้งสองคนเป็นความสุขอีกแบบที่เขายังไม่ได้สัมผัสมากก่อน

“น้าสุดหล่อครับรถน้าสุดหล่อสวยสุดยอดไปเลยครับใช่ไหมพี่สิงห์” ทั้งสองพี่น้องหัวเราะชอบใจ

“ลีโอครับอยู่นิ่งๆ ครับไม่งั้นวันนี้อดของเล่นนะครับ” นิดาที่นั่งแทบไม่ติดเบาะเพราะปวดหัวกับเด็กแสบทั้งสอง

คนแต่หารู้ไหมว่าคนที่มีความสุขอีกคนกำลังมองทุกการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่มีใครได้เห็นง่ายๆ

“นิดาขอโทษประธานไม้ด้วยนะที่ทำให้วุ่นวายรบกวนเวลาส่วนตัวแบบนี้”

“คุณขอโทษ!!ขอบคุณ!!ผมอีกกี่ครั้งแล้ววันนี้ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงครับเด็กก็ดื้อกันแบบนี้ตามวัยคุณจะคิดมากทำไม” ประธานไม้ตอบกลับนิดาด้วยหน้าตาเรียบเดาอะไรไม่ได้เลยและรถคันหรูก็จอดหน้าห้างดังแห่งหนึ่ง

“คุณน้าสุดหล่อครับลงไปกินไอติมกับพวกเราสองคนไหมครับตอบแทนที่คุณน้าสุดหล่อให้ผมกับน้องนั่งรถมาครับเดี๋ยวน้านิเลี้ยงเองครับ”

หึหึหึ..เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นให้กลับความชั่งพูดของเด็กแสบทำให้ประธานถึงกับกั้นหัวเราะไม่อยู่

“น้าไปได้หรอครับดูท่าน้านิของเด็กๆ จะดูไม่เต็มใจนะครับ”

คำตอบของประธานไม้ทำให้ทั้งคนขับรถและนิดางงในเวลาเดียวกันเพราะลุงสมหมายไม่เห็นผู้เป็นนายจะพูดหรือกระทำแบบนี้กับใครเลยเช่นเดียวกับนิดาที่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อถูกเอ่ยถึงแบบไม่ทันตั้งตัวและไม่คิดว่าประธานที่หน้านิ่งหน้าดุตลอดเวลาจะพูดเล่นหยอกล้อแบบนี้กับหลานทั้งสองคน

“น้านิครับให้คุณน้าสุดหล่อไปกินไอติมกับพวกเรานะครับ นะครับ นะครับ “ทั้งสองแสบเริ่มงอแง

“โอเคครับโอเค..แต่ห้ามดื้อนะครับเข้าใจไหมครับพี่สิงห์กับน้องลีโอ”