บทที่ 3

เสียงหึ่งๆ ดังขึ้นอีกครั้ง และฉันก็ไม่มีแรงคิดอีกต่อไป เพราะผู้ชายเรียนรู้การใช้ของเล่นได้โดยไม่ต้องมีผู้สอน

ไม่ถึงไม่กี่นาที ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองลืมไปแล้วว่าผู้ชายตรงหน้าคือ "ขโมย" ที่บุกรุกบ้านของคนอื่น

ในใจของฉันกลับคิดว่าอยากให้เขาทำให้หนักขึ้นอีกนิด!

เขาช่างเก่งจริงๆ ไม่กี่นาทีทำให้ฉันเหงื่อท่วมตัวและขอร้องให้หยุด

"ยังไม่พอ เธอยังไม่ได้สัมผัสความสุขที่แท้จริงครับ..."

ชายคนนั้นก้มหน้าลงเหมือนปีศาจ ความเร้าร้อนแรงทำให้ฉันเจ็บปวดและมีความสุขไปพร้อมกัน ต่อหน้าฉันเหมือนจะเห็นแสงสีขาวสว่างวาบผ่านไป

พูดตามตรง ถึงแม้ว่าฉันจะเคยมีแฟนผู้ชาย แต่งงานแล้วและมีลูก แต่ก็ไม่เคยรู้สึกถึงความพึงพอใจแบบนี้มาก่อนในขณะนี้

ฉันหายใจหอบแรง ๆ มือจับแขนของผู้ชายแน่นมาก

ในความหมกมุ่น ฉันงง ๆ ถามเขา

"คุณคือใคร?"

ฉันกัดริมฝีปาก พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระงับความคิดที่อยากให้เขาครอบครองฉันอย่างสมบูรณ์

ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ กลับดูหมิ่นตัวเองที่ไร้ศีลธรรมและคิดอยากให้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งมีความสัมพันธ์กับตัวเอง...

ฉันคิดว่านี่คงเป็นเกมรักของเขา เร็วๆ นี้ จะต้องมีพายุที่รุนแรงกว่านี้ตามมาแน่นอน

แต่ก็ไม่มี จนกระทั่งฉันหมดแรงและอ่อนตัวไป ชายคนนั้นถึงหยุดการกระทำ

เขาไม่พูดอะไร แค่ดึงฉันเข้ามากอดเบาๆ

“รู้สึกดีไหม? มีความสุขไหม?”

น้ำเสียงที่พูดคำนี้ต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ความหยิ่งยโสหายไปหมด กลับกลายเป็นการพูดแบบขำๆ

ถ้าไม่ปิดไฟ ฉันคงเห็นหน้าตัวเองที่แดงก่ำในกระจก

คนนั้นคือใครกัน? ทำไมทำแบบนี้?

คำถามเหล่านี้เต็มไปหมดในหัวของฉัน แต่ก็ไม่มีเวลาคิดให้ชัดเจน

การตั้งครรภ์ทำให้รู้สึกง่วงอยู่แล้ว และเมื่อมีการกระตุ้นแบบนี้ ความง่วงก็เข้ามาทันที ฉันก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

ตื่นมาพรุ่งนี้ เช้าก็ไม่พบตัวชายคนนั้นอยู่ข้างๆ

ตั้งแต่ที่จ้าวหมิงบอกว่าจะขอหย่ากับฉัน ฉันก็ไม่ค่อยนอนหลับดี แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้นอนหลับสนิท

ฉันรู้สึกเหมือนมือลึกเข้าไปในเสื้อผ้าตัวเล็กของตัวเองแล้วสัมผัสได้ว่า มันสะอาด ไม่มีความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ

เมื่อคืนนี้มันแค่ฝันของฉันใช่ไหม?

ฉันรู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อคิดถึงมัน

อาจจะเป็นเพราะขาดผู้ชายมากเกินไป ฉันถึงได้ฝันถึงฉากแบบนี้

เมื่อฉันสงสัยว่าฉันแค่ฝันอยู่ดีๆ ก็มีแก้วน้ำที่ข้างหัวเตียงดึงความสนใจของฉัน

ฉันจำได้ว่าก่อนนอนไม่ได้เอาน้ำไปวางที่ข้างเตียงเลย ฉันยืนใกล้ๆ แล้วมองดู

ใต้แก้วน้ำกลับมีข้อความแผ่นหนึ่งเขียนว่า—ตื่นมาให้ดื่มน้ำผึ้งเล็กน้อย คืนนี้อาบน้ำสะอาดรอผมนะ

ฉันยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มโดยไม่ได้ตั้งใจ รสหวานอ่อนๆ ของน้ำผึ้งค่อยๆ แพร่กระจายไปทั่วลิ้น

ในวินาทีถัดมา ความรู้สึกที่มีทั้งความกระตุ้นและความละอายเข้ากันจนเกิดอารมณ์ที่แปลกประหลาดทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ในขณะที่ฉันกำลังคิดว่า ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่ สายตาของฉันก็ไปสะดุดกับผ้าม่านในห้องนอนที่เปิดกว้างอยู่

เมื่อคืนฉัน...ลืมปิดผ้าม่านหรอ!?

ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วมองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่างที่อยู่หลังม่าน

อาคารในหมู่บ้านของเราค่อนข้างห่างกัน และฉันอยู่ชั้นสูง ถ้าไม่มีเจตนาก็คงจะไม่ไปมองห้องนอนของบ้านคนอื่น

แต่ถ้ามีใครตั้งใจมองห้องนอนของฉัน...พวกเขาก็คงจะเห็นสิ่งที่ฉันทำเมื่อคืนตอนที่อยู่คนเดียว

ผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นเพื่อนบ้านของฉันหรือเปล่า? เขาคือใคร?

เขาเข้ามาในบ้านของฉันเพราะเห็นว่าฉันเหงามากจนไม่สามารถทนได้และพอใจตัวเองหรือเปล่า?

ภาพคนมากมายวิ่งผ่านหัวของฉัน แต่ทุกคนดูไม่เหมือนผู้ชายคนนั้นเมื่อคืน

ฉันมองตัวเองในกระจกเครื่องแป้ง หลังจากที่ได้รับการบำรุงในคืนที่ผ่านมา ใบหน้าของฉันดูแดงแจ่มใสเป็นพิเศษ

ถ้า...ถ้ามันเป็นไปตามที่เขาพูด เขาจะมาที่นี่ในคืนนี้ ฉันควรจะโทรหาตำรวจหรือไม่?

แต่...เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด กลับทำให้ฉันมีความสุข...