พี่ไทเกอร์

ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะขี้เกียจและเบื่อ ในคอนโดก็ไม่มีอะไรกินเลยสักอย่างเดียว มีเพียงแค่น้ำเปล่าติดตู้เย็นเท่านั้น ฉันจัดการอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ อย่างน้อยก็ต้องมีมาม่า และอาหารแช่แข็งไว้ในห้องสักหน่อยจะได้ไม่อดตายอยู่ในห้อง

ในระหว่างที่เลือกของอยู่นั้นก็มีแรงสกิดที่หัวไหล่ ฉันหันไปมองก็ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่อเจอเพื่อนของพี่เฟยที่เจอกันเมื่อวานนี้ ฉันมองไปรอบๆ เพื่อมองหาพี่เฟย ถ้าเกิดเขามาด้วยฉันจะได้รีบชิ่งหนีก่อน

"ไม่ต้องมองหามันหรอก มันไม่ได้มาด้วย"

"อ๋อค่ะ" ฉันตอบก่อนจะเลือกของต่อ

"พี่ชื่อไทเกอร์ เป็นเพื่อนไอ้เฟยมัน เราคงจะเห็นพี่แล้วเมื่อวานนี้"

"ค่ะ"

"ไอ้เฟยมันออกไปตามหาเราทั้งวันเลยนะ" ฉันก็ไม่รู้นะว่าพี่ไทเกอร์จะมาบอกฉันทำไม เขาจะออกไปตามหาก็เรื่องของเขาสิ ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย

"ช่างเขาเถอะค่ะ หนูขอพี่อย่างนึงนะคะ ห้ามไปบอกเขาด้วยว่าเจอหนูอยู่ที่นี่"

"พี่ไม่บอกหรอก คนปากหมาแบบมันต้องโดนแบบนี้แหละ ถ้าแม่มันรู้เข้ามันตายแน่"

"หนูไม่บอกคุณป้าหรอกค่ะกับเรื่องที่เกิดขึ้น"

"แล้วนี่ไปพักอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ"

"เอ่อ" ฉันลังเลว่าควรจะตอบออกไปดีไหมว่าพักอยู่ที่คอนโดที่เจอเมื่อวาน ฉันไม่อยากให้อีกคนรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน

"พี่สัญญาจะไม่บอกมัน"

"ค่ะ หนูย้ายไปอยู่คอนโดที่เจอกันเมื่อวานนี้ค่ะ พอดีเมื่อวานหนูไปทำเรื่องเช่าไว้"

"ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้นะ" พี่ไทเกอร์บอกก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของเขาส่งมาให้ฉัน ซึ่งฉันก็รับมาอย่างงงๆ

"..."

"พี่ขอเบอร์เราไว้หน่อย เห็นว่าเบอร์นั้นโทรไม่ติดแล้ว"

"ค่ะ พอดีหนูเปลี่ยนเบอร์แล้ว"

"ไอ้เฟยคงดิ้นตาย"

"อะไรนะคะ" ฉันที่ได้ยินพี่ไทเกอร์พูดไม่ชัดก็ถามออกไป แต่พี่เขากลับส่ายหน้าไม่มีอะไร ฉันเลยกดเบอร์ของตัวเองให้พร้อมส่งโทรศัพท์คืนเจ้าของ

"เราจะเลือกแต่อาหารแช่แข็งกับมาม่าไปกิน?"

"อ่า ใช่ค่ะ พอดีหนูทำอาหารไม่เป็น"

"ของพวกนี้มันไม่มีประโยชน์นะ"

พี่ไทเกอร์บอกก่อนจะหยิบเอาอาหารในรถเข็นเก็บเข้าตู้แช่แข็งเหมือนเดิม สรุปในรถเข็นตอนนี้มีอาหารแช่แข็งอยู่เพียงแค่ 5 กล่อง มาม่ากึ่งสำเร็จรูป และข้าวของเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ อีก

"แต่หนูขี้เกียจออกไปกินข้างนอก"

"งั้นเอางี้ ทุกเย็นพี่จะพาไปหาอะไรอร่อยๆ ดีไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเกรงใจ"

"เฮ้ย เกรงใจได้ไง เรารู้จักกันแล้ว"

"แต่"

"ไม่มีแต่ครับ เราจะซื้อของอีกไหม" พี่ไทเกอร์ถามฉันก่อนจะเข็นรถเข็นพาออกจากโซนอาหารแช่แข็งนี้

"ไม่แล้วค่ะ หนูได้ของเยอะแล้ว"

"แค่นี้หรอเยอะ"

"ค่ะ" ฉันต้องเก็บเงินไว้ใช้จ่ายอย่างอื่นบ้างสิ แถมคอนโดราคาก็หลายหมื่นต่อเดือน ฉันไม่อยากขอเงินพ่อแม่อีกด้วย

"งั้นเดี๋ยวของวันนี้พี่จ่ายให้เอง ห้ามปฏิเสธนะ"

พี่ไทเกอร์บอกก่อนจะยื่นบัตรเครดิตแบล็คการ์ดที่ไม่จำกัดวงเงินให้กับพนักงาน ฉันเลยทำได้แค่ยืนอยู่เฉยๆ ปฏิเสธเขาไม่ได้นี่ ไว้เลี้ยงข้าวตอบแทนก็แล้วกัน

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม" พี่ไทเกอร์ถามฉันเมื่อตอนนี้เรากำลังอยู่บนรถกัน เขาจะพาฉันไปหาอะไรกินก่อนจะไปส่งที่คอนโด

"ร้านก๋วยเตี๋ยวหรือร้านข้าวข้างทางก็ได้ค่ะ หนูกินได้หมด"

ฉันตอบออกไปเพราะทั้งที่ชีวิตนับครั้งได้เลยที่กินข้าวร้านข้างทาง ปกติกินในร้านอาหารหรือไม่ก็ในห้าง สยามอะไรแบบนี้ แต่สถานการณ์แบบนี้ร้านข้างทางก็หรูแล้ว

"งั้นไปร้านโปรดพี่ก็แล้วกัน เรากินบะหมี่ได้ใช่ไหม"

"ได้ค่ะ"

"โอเคครับ"

ประมาณสิบนาทีพี่ไทเกอร์ก็พาฉันมายังร้านบะหมี่ที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดฉันเอง ร้านนี้คนเยอะอยู่เหมือนกันถึงจะไม่ใช่ร้านหรูระดับห้าดาวที่ฉันเคยกินก็เถอะ

"เราอยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ พี่รับประกันความอร่อย"

"พี่มีเมนูแนะนำไหมคะ"

"เมนูแนะนำหรอ อืม ปกติพี่กินบะหมี่เกี๊ยวต้มยำนะ"

"เอาเหมือนพี่ก็ได้ค่ะ"

"เรากินเผ็ดได้หรอ" พี่ไทเกอร์เงยหน้าจากเมนูก่อนจะมองหน้าฉัน?

"ได้นิดหน่อยค่ะ"

"เราเอาเป็นน้ำใสดีกว่า พี่กลัวว่าเราจะกินไม่ได้" ฉันก็พยักหน้าตอบตกลงไป พี่ไทเกอร์ก็สั่งน้ำกระเจี๊ยบมาสองแก้วเพื่อดับกระหายและแก้ร้อน

Rrrr Rrrr

ในระหว่างที่นั่งรอบะหมี่โทรศัพท์ของพี่ไทเกอร์ก็ดังขึ้น เขามองหน้าฉันก่อนจะบอกชื่อคนที่โทรมาทำให้ฉันพยักหน้าให้พี่เขารับสาย เพื่อนพี่เขานี่จะไม่ให้รับสายก็อะไรอยู่

"เออว่า"

"..."

"กูไม่ว่าง มึงก็ออกไปแดกกับไอ้วิน ไอ้พอร์ชสิ"

"..."

"ซุกสาวห่าไร กูไม่ว่าง"

"..."

"กูไม่เจอน้องเลย ปากแบบมึงก็สมควรโดนแล้ว แค่นี้นะ" หลังจากที่พี่ไทเกอร์วางสายไปบะหมี่ที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟพอดี ฉันกับพี่ไทเกอร์ต่างคนก็ต่างลงมือกินบะหมี่ที่วางอยู่ตรงหน้า

"เดี๋ยวหนูจ่ายเองค่ะ" ฉันส่งเสียงห้ามเมื่อเห็นพี่ไทเกอร์หยิบกระเป๋าเงินออกมา

"ไม่เป็นไรพี่เลี้ยงเอง"

"ไม่เอาค่ะ พี่จ่ายค่าของให้หนูไปแล้ว เดี๋ยวหนูเลี้ยงตอบแทนพี่บ้าง"

"เอาแบบนั้นหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"โอเค พี่ยอมแล้ว" พี่ไทเกอร์บอกพร้อมจะส่งรอยยิ้มมาให้ ก่อนจะเก็บกระเป๋าเงินไว้เหมือนเดิม

หลังจากที่กินบะหมี่กันจนอิ่มพี่ไทเกอร์ก็พาฉันมาส่งถึงห้องเพราะของฉันมันเยอะเกินจน เพียงฉันคนเดียวไม่สามารถถือขึ้นมาบนห้องได้

"ขอบคุณพี่มากนะคะ"

"ไม่เป็นไรๆ งั้นพี่กลับแล้วนะ ไว้พี่จะโทรมาถามว่าขาดเหลืออะไรบ้าง"

"ขับรถดีๆ นะคะ"

"ครับ" พี่ไทเกอร์ส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ฉันจัดการเก็บของที่ซื้อมาเข้าตู้เย็นก่อนจะมานั่งดูซีรี่ย์ที่โซฟา

Rrrr Rrrr

"สวัสดีค่ะ" ฉันกดรับสายเบอร์แปลกก่อนจะพูดสายลงไป

(พี่เอง)

"ค่ะพี่ไทเกอร์"

(อันนี้เบอร์พี่นะ เราบันทึกลงเครื่องไว้เลย)

"ได้ค่ะ"

(แล้วเรากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ คงไม่ได้เวฟอาหารแช่แข็งกินหรอกใช่ไหม?)

"เปล่าค่ะ เพิ่งกินไปเองนะคะ ตอนนี้หนูนั่งดูซีรี่ย์อยู่ แล้วพี่ล่ะคะ"

(พี่เพิ่งถึงห้องเมื่อกี้เลย ถึงปุ๊บก็กดโทรไปหาเรานั่นแหละ)

"อ๋อค่ะ" เกิดอาการเดดแอร์ของเราทั้งสองคน เนื่องจากไม่มีใครพูดออกมาเลยสักคนเดียว เงียบกริบ

"เอ่อ หนูขอวางนะคะ พอดีหนูว่าจะไปอาบน้ำแล้ว" ฉันเลยตัดสินใจบอกเขาไปเพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับพี่เขาจริงๆ นะ

(อ่า โอเคครับ งั้นก็ฝันดีล่วงหน้านะครับ)

"ฝันดีล่วงหน้าเช่นกันค่ะ" หลังจากที่วางสายไปฉันก็หอบร่างของตัวเองเข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมานั่งคุยเล่นกับเฌอที่มันโทรวิดีโอคอลมาหา

(พี่เฟยมาดักรอมึงที่หน้าโรงเรียนด้วยแหละ)

"แล้วยังไง"

(เขาก็มาถามกูว่ามึงมาโรงเรียนไหม ได้เจอมึงบ้างไหม ได้คุยกันหรือเปล่า ซึ่งกูก็ตอบไปว่าไม่)

"อือ ดีแล้ว ขอบใจมึงมากที่ตอบไปแบบนั้น"

(เขาก็ดูหัวฟัดหัวเหวี่ยงก่อนจะขับรถออกไปอย่างเร็วจนคนหน้าโรงเรียนตกใจกันหมด)

"หึ"

ฉันแค่นหัวเราะให้กับการกระทำของเขาที่ฟังจากเฌอมันเล่า เขาคงจะหงุดหงิดไม่น้อยเลยที่ไปดักรอฉันที่หน้าโรงเรียนแต่ไปแล้วไม่เจอตัว

(แล้วพรุ่งนี้มึงจะไปเรียนป่ะ ครูก็ถามนะว่ามึงไปไหน กูก็บอกไปว่ามึงท้องเสีย แต่หลานรักของเจ้าของโรงเรียนอย่างมึงครูก็ทำอะไรมึงไม่ได้หรอก)

อย่างที่เฌอมันเล่าเลยค่ะ ครูที่โรงเรียนไม่สามารถทำอะไรฉันได้เพราะว่าลุงแท้ๆ ของฉันเป็นเจ้าของโรงเรียนนี้นี่เอง แถมเวลาฉันมีเรื่องลุงก็คอยจะปิดบังพ่อกับแม่ฉันให้แต่ก็ไม่รอดพ้นจากสายตาของคนที่ติดตามฉันอยู่ห่างๆ ได้หรอก พ่อฉันชอบบอกกับลุงว่าเพราะมีลุงคอยโอ๋อยู่แบบนี้ไง ฉันเลยเอาแต่ใจตัวเองและชอบหาเรื่องที่โรงเรียนไปวันๆ ซึ่งฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนนะ แต่พ่อไม่ฟังจนทนไม่ไหวให้ฉันมาอยู่กับพี่เฟยนี่แหละ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปเรียน อยู่คอนโดเฉยๆ แล้วมันเบื่อ โชคดีหน่อยที่วันนี้ได้ออกไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของเข้าห้อง"

(มึงไปกับใครคะ)

"คนเดียวไง แต่ไปเจอพี่ไทเกอร์ที่นั่นเขาก็เลยอาสามาส่ง"

(เฮ้อ พี่ไทเกอร์สุดหล่อของกู)

"มึงเลิกเพ้อฝันแล้วไปนอนค่ะ แค่นี้นะกูจะนอนแล้ว"

(ได้ค่าาาา นอนก็นอน ฝันดีย่ะ)

"ย่ะ!"

ฉันวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะหัวเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนเตียงนุ่มๆ ดึงผ้าขึ้นมาห่มปกปิดร่างกายจนถึงลำคอ ฉันเป็นคนขี้หนาวนะ เปิดแอร์แต่ชอบห่มผ้าจนมิดคอตลอด หลงเหลือเพียงใบหน้าอันสวยงามอยู่ภายนอก ใครๆ ก็บอกว่าฉันสวยกันทั้งนั้นแหละ คนที่บอกว่าไม่สวยคงตาถั่วแล้วแหละ จริงไหมคะ? :)