คนหลงเด็ก

"พ่อตกลงกับแม่แล้วนะว่าจะให้หนูไปอยู่กับพี่เฟย ในระหว่างที่พ่อกับแม่ไปดูแลบริษัทที่ LA สามเดือน"

"หนูไม่อยากไป หนูอยู่ที่บ้านก็ได้นี่คะ พี่แวว ป้าแจ่มก็อยู่ด้วย"

"ไม่ได้ แม่เป็นห่วงเรานะเบญจา ไปอยู่กับพี่เฟยนะ" พี่ฟงพี่เฟยคือใครฉันไม่รู้จักทั้งนั้น แล้วจะให้ฉันไปอยู่ที่นั่นกับเขาเนี่ยนะ ไม่มีทางเด็ดขาดอ่ะ

"แต่ว่า..."

"ห้ามเถียง ไปอยู่กับพี่เขาดีที่สุดแล้ว พ่อหวังว่าลูกจะเลิกนิสัยที่ชอบเอาแต่ใจตัวเองสักทีนะ"

"..."

"พาลูกไปเก็บกระเป๋าไป พรุ่งนี้พี่เขาจะไปรับที่โรงเรียน ห้ามหนี"

"ค่ะ" ฉันบอกก่อนจะเดินกระทืบเท้าเดินออกมาจากห้องทำงานของคุณพ่อ โดยมีคุณแม่เดินตามมาปลอบประโลม

ฉันเบญจา อดิวรสาร ลูกสาวของท่านกริชและท่านเสาวลักษณ์ ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 18 ปี ไม่เคยไปนอนบ้านคนอื่น ไม่เคยต้องมีคนคอยคุมดูแลพฤติกรรม แบบนี้มันไม่ใช่แล้วนะ เบญจาคนนี้ไม่ยอมค่ะ

พอมาถึงห้องฉันก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง โกรธนะแต่ทำอะไรไม่ได้ คงต้องยอมๆ พ่อกับแม่ไปก่อนแล้วค่อยคิดแผนใหม่

"มา เดี๋ยวแม่ช่วยเก็บของให้ พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเดี๋ยวพี่เฟยจะไปรับหน้าโรงเรียนนะ แล้วค่อยกลับมาเอากระเป๋าที่บ้านไป"

"ค่ะ" ฉันเดินไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ในหัวก็คอยคิดแผนที่จะหาทางหนีไอ้พี่เฟย หน้าตาก็ไม่เคยเห็นยิ่งชื่ออย่าพูดถึงเลย ไม่เคยได้ยินเลยสักนิดเดียวค่ะ

พ่อแม่ฉันต้องบินไปดูแลบริษัทต่างประเทศด่วนคืนนี้ แถมไปตั้งสามเดือน ระหว่างนี้ต้องไปนอนอยู่คอนโดไอ้พี่เฟยตลอดสามเดือน ฉันอกแตกตายก่อนพอดี ฉันไม่ยอมลงไปทานข้าวกับพ่อแม่ข้างล่าง เพราะกำลังคิดแผนอยู่ในหัว เอาไงดีวะ? หรือจะไปนอนกับเฌอมันดีวะ? เฌอที่พูดถึงคือเพื่อนสนิทคนเดียวที่ฉันมีในชีวิตมัธยม ไม่อยากมีเพื่อนเยอะ มันน่ารำคาญ

ก๊อก! ก๊อก!

"คุณหนูคะ คุณท่านทั้งสองจะไปแล้วนะคะ ลงไปส่งท่านเถอะค่ะ" พี่แววมาเคาะประตูเรียก

"ค่ะพี่แวว" ฉันตอบก่อนจะลงไปข้างล่างตามพี่แววไป พ่อกับแม่ยืนรอฉันอยู่หน้าบ้าน โดยมีคนขับรถขนกระเป๋าขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

"พ่อกับแม่ไม่อยู่ก็อย่าก่อเรื่องให้พี่เฟยเขาเดือดร้อนล่ะ" พ่อฉันบอกก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอด ตามด้วยแม่เดินที่เข้ามาสวมกอดด้วยเช่นกัน

"ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก มีอะไรก็โทรหาแม่ได้นะ"

"ค่ะ"

"พ่อกับแม่ไปนะ"

"สวัสดีค่ะ"

เมื่อรถขับเคลื่อนออกจากรั้วบ้านฉันก็รีบวิ่งขึ้นห้องโดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามการวิ่งของพี่แววและป้าแจ่มเลยสักนิด เข้ามาในห้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเฌอทันที

(ว่าไงมึง)

"มึง กูไปนอนกับมึงตลอดสามเดือนได้ไหมวะ? กูไม่อยากไปอยู่กับไอ้พี่เฟย หน้าตาก็ไม่เคยเห็น"

(มึงมานอนกับกูได้เสมอ แล้วมึงมีแผนจะหนีเขาในวันพรุ่งนี้เย็นแล้วยัง?)

"ยัง พรุ่งนี้มึงช่วยกูคิดหน่อยสิ"

(ได้จ้า แค่นี้ก่อนนะกูจะดูซีรี่ย์)

"ค่ะ ขอให้พระเอกมึงตา!" ฉันบอกก่อนจะกดวางสายจากเฌอ เดินร้องเพลงเข้าไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี หึ พรุ่งนี้ไอ้พี่เฟยจะไม่มีทางได้เจอฉันหรอก

ตอนนี้ฉันกับเฌอกำลังยืนรอคนขับรถของบ้านเฌอที่จะมารับอยู่หน้าโรงเรียน พอขึ้นรถเสร็จก็จะไปเอากระเป๋าที่บ้านฉันแล้วไปอยู่บ้านเฌอมัน

"น้องๆ"

จู่ๆ ก็มีหนุ่มมหาวิทยาลัยหน้าตาดีคนหนึ่ง เรียกว่าหล่อจะดีกว่า แถมยังขับรถหรูมาจอดหน้าโรงเรียนอีก ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองซึ่งเขาก็พยักหน้าบ่งบอกว่าเรียกฉัน

"มีอะไร" ฉันตอบกลับไปห้วนๆ เพราะไม่รู้จัก อีกอย่างฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละจะให้มาคุยอ่อนหวานแบบคนอื่นก็คงจะไม่ได้

"รู้จักเบญจาไหม" ถามถึงฉัน คนนี้คือไอ้พี่เฟยหรือเปล่าวะ

"เขาถามถึงมึงทำไมวะ หรือว่าจะเป็นไอ้พี่เฟยมึง แต่กูว่าเขาหล่อว่ะ" เฌอมันกระซิบอยู่ข้างหูแต่น้ำเสียงของมันแทบจะไม่ใช่กระซิบแล้ว แทบจะตะโกนเลยด้วยซ้ำ

"มึงพูดเบาๆ ก็ได้ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก"

"เออ กูเงียบก็ได้" แล้วเฌอมันก็ยืนฉีกยิ้มสวยๆ ให้กับคนในรถแทน ฉันได้แต่เบะปากมองบนกับท่าทางของมัน เห็นคนหล่อเป็นไม่ได้เลย

"รู้จัก ว่าแต่พี่มีอะไรกับเบญจา" ฉันถามคนที่อยู่ในรถ

"ไม่มีอะไรหรอก แล้วเบญจาตอนนี้อยู่ไหน"

"หนูจะไปรู้หรอ ไม่ได้ตัวติดกัน"

"อ้าว แล้วน้องมีรูปเบญจาไหม"

"ไม่มี"

"เบญจาคนสวยของเรานี่เอง มายืนอะไรตรงนี้หรอ หรือว่ามีเสี่ย... มารับ"

ฉันหันไปมองนีน่าที่มายืนพูดด้วยได้ตรงจังหวะนรกแตกมาก ฉันถอนหายใจก่อนจะหันไปมองมัน ช่างเรื่องไอ้พี่เฟยนี่ก่อนก็แล้วกัน สงสัยอีนีน่านี่อยากกินจะตีนก่อนกลับบ้าน

"ถ้าเสี่ยมารับแล้วมันหนักหัวมึงหรอคะ"

ฉันตอบพร้อมส่งยิ้มสวยๆ ไปให้ เอาสิ หาเรื่องมาก่อนฉันก็ตอบโต้กลับได้เหมือนกัน แล้วฉันก็ไม่ใช่นางเอกแสนดีที่ต้องคอยให้นางร้ายมาแกล้งด้วย

"อีเบญจา"

"เออ กูเอง จะแดกตีนกูไหมล่ะ" ฉันบอกก่อนเตรียมถกกระโปรงขึ้นเพื่อจะถีบอีนีน่ามัน แต่ไม่ทันจะได้ถกกระโปรงก็มีคนมาอุ้มตัวฉันซะก่อน

"นี่ ปล่อยนะโว้ย"

"ปล่อยให้โง่สิ เจอตัวก็ดีแล้ว ยัยเด็กนรก"

"เบญจา ลาก่อน"

ฉันหันไปมองเฌอเพื่อนรักแสนดีที่ตอนนี้ยืนโบกมือบายๆ เมื่อไอ้พี่เฟยจับฉันยัดใส่รถพร้อมล็อครถเรียบร้อย ฉันหันไปมองอีนีน่าก็เห็นมันยืนอ้าปากหวอเพราะกำลังกับความหล่อของคนข้างๆ

"ห้ามลง!"

"เหอะ"

ฉันยกมือขึ้นกอดเพราะยังไงก็ไม่สามารถลงจากรถได้อยู่แล้ว พ่อคุณเล่นล็อครถซะขนาดนี้ มีทางเดียวคือฉันต้องทุบกระจก แต่ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ เดี๋ยวมือสวยๆ ของฉันพัง

"หลอกฉันซะเชื่อสนิทเลยนะ"

"ก็โง่ให้หลอกเองทำไม" ฉันพูดเบาๆ โดยไม่สนใจว่าเขาจะได้ยินหรือเปล่า

"ฉันได้ยิน"

"อ้าว ได้ยินด้วยหรอคะ หนูอุตส่าห์พูดเบาๆ เองนะคะ" ฉันแกล้งๆ เอียงคอหันไปถามอย่างไร้เดียงสา

"เด็กนรก"

"แล้วไงคะ ชมคำอื่นไม่ได้หรอคะ หนูได้ยินคำนี้จนเบื่อแล้วค่ะ"

"กูปวดหัวโว้ย" ฉันยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อทำให้ไอ้พี่เฟยมันปวดหัวได้ หึ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับเบญจาคนนี้ รู้ฤทธิ์ของฉันน้อยไปซะแล้ว

"เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเอากระเป๋าที่บ้านแล้วค่อยไปคอนโด"

"ตามใจค่ะ"

ฉันตอบก่อนจะร้องเพลงคลอตามเพลงที่เปิดบนรถไม่สนใจคนข้างๆ ที่หงุดหงิดจนแทบจะกินหัวฉันได้ แต่เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้านฉันก็เดินลงจากรถ โดยไม่รอเขาสักนิดก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองที่เป็นห้องนอนของฉันเอง

"ฉันจะรอข้างล่าง รีบไปเอากระเป๋ามา" ฉันไม่สนใจเสียงของเขาก่อนจะเดินเข้าห้องหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำ รอไปสิ ฉันไม่ได้ตอบตกลงกับเขาสักหน่อยว่าจะไปด้วย

Foei Part

เจอเด็กเบญจาครั้งแรกก็โดนเล่นซะเจ็บแสบเลย เด็กเหี้ยอะไรวะนรกฉิบหาย เกิดมาไม่เคยพบเจอ เคยเจอแต่เด็กผู้ชาย แม่ง ทำเอากูปวดหัวไปหมด ตอนนี้ผมนั่งรอเบญจาอยู่ที่ห้องรับแขกมาครึ่งชั่วโมงแล้ว โดยมีพี่แววและป้าแจ่มนั่งส่งยิ้มแห้งๆ อยู่ด้วย

"เอ่อ ให้แววไปตามคุณหนูให้ไหมคะ"

"ไม่ต้องครับ ผมขึ้นไปตามเองดีกว่า ห้องเธออยู่ไหนครับ"

"ชั้นสองทางซ้ายมือห้องริมสุดค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

ผมตอบก่อนจะเดินมายังห้องที่พี่แววบอก เปิดประตูเข้าไปอย่างง่ายดายเพราะเธอไม่ได้ล็อคประตู คิดว่าห้องผู้หญิงทุกคนจะสีชมพูฟรุ้งฟริ้งซะอีก แต่ห้องยัยนี่เป็นโทนขาวดำ เออก็เหมาะกับเด็กนรกอย่างเธอดี

ได้ยินเสียงร้องเพลงที่ดังแข่งกับเสียงน้ำในห้องน้ำก็รู้เลยว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่ คงสบายสินะที่ปล่อยให้ผมนั่งรอ วันนี้หลอกผมครั้งที่สองจนเกือบจะหลงเชื่อแล้วว่าขึ้นมาเอากระเป๋า ที่ไหนได้... อาบน้ำร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี เสียงน้ำเงียบไปแต่เสียงร้องเพลงยังคงดังอยู่ คาดว่าเบญจาคงจะอาบน้ำเสร็จแล้ว ผมเลยถือวิสาสะนั่งลงที่ปลายเตียงหันหน้าเข้าหาประตูห้องน้ำ ได้แต่หวังว่ายัยเด็กนรกจะไม่เปลือยกายออกมานะ

แกร็ก!

"จะไปกับแสงสี

กับปีกที่สวยสวย

ให้เหมือนผีเสื้อราตรี..."

ผีเสื้อราตรีนี่คงฮิตจริงๆ ตั้งแต่เรื่องของไอ้ณคุณมันแล้ว ผมยังมาเจอเรื่องของผมอีกหรอ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก รู้สึกโชคดีที่ยัยเด็กนรกมีผ้าเช็ดตัวพันรอบอกอยู่ด้วย แต่เดินเต้นถอยหลังออกมาจากห้องน้ำแบบนั้นคงจะเห็นผมนั่งอยู่บนเตียงอยู่หรอก

"ราตรีพอหรือยัง" ผมนั่งกอดอกพูดออกไปทำให้ยัยเด็กนรกค่อยๆ หันหลังกลับมาก่อนจะ

"กรี๊ด"