เด็กช่างลุ้นรัก

มณีมณฑน์ จิตรจำเริญรุ่ง นักศึกษาสาวปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านรังสิต เดินเข้าโรงอาหารของคณะบริหาร หลังพี่ปีสามปล่อยแยกแถวให้ไปพักเที่ยง เพื่อที่ช่วงบ่ายจะได้ทำกิจกรรมของทางคณะต่อ และให้ทำความรู้จักสนิทสนมกันในหมู่รุ่นพี่รุ่นน้อง

มณีมณฑน์เป็นคนจังหวัดระยอง ที่บ้านทำสวนผลไม้ เปิดให้นักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบกินผลไม้สด ๆ จากต้นได้เข้ามาลิ้มลองกัน

ครอบครัวของเธอมีด้วยกันสี่คนพ่อแม่ลูก ซึ่งหญิงสาวมีพี่ชายหนึ่งคนที่ตอนนี้ช่วยพ่อดูแลงานในสวน สถานะนั้นยังไม่มีใคร หรือจะพูดง่าย ๆ คือโสด อยากหาแฟนให้พี่มาก แต่พี่ปฏิเสธท่าเดียว

พอใกล้จะจบมัธยมศึกษาปีที่หก ทางมหาวิทยาลัยหลาย ๆ แห่งเปิดให้ยื่นพร์อตโฟลิโอ หากเธอก็เลือกที่จะยื่นมหาวิทยาลัย R เพราะทุกอย่างตอบโจทย์เธอได้ ตอนบอกพ่อกับแม่ว่าเธอได้ที่เรียนแล้ว ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะดีใจด้วยซ้ำ งานนี้เธอมีเพื่อนสนิทอย่างเอมอรและฐาปกรณ์ตามมาเรียนด้วย

“กินอะไรดีแก” เอม หรือ เอมอร ถามเพื่อนสนิทที่ยืนมองหน้ากันไม่พูดไม่จาอยู่หน้าร้านอาหารตามสั่งที่มีนักศึกษาต่อแถวยาวแทบทุกร้าน

“กินอะไรก็กินเถอะ หิวจนไส้จะขาดแล้ว” ฐาปกรณ์ หรือ ฐา สาวสองที่มักให้เพื่อน ๆ เรียกตนว่าเอ็มมี่บอก

“กินข้าวผัด หรือข้าวกะเพรามั้ยละ น่าจะอยู่ท้องนะ คนก็ไม่เยอะด้วย”

“เอาแบบที่มนว่าเถอะว่ะ ก่อนคนจะเยอะกว่านี้”

“เอ็มมี่ไปซื้อข้าวนะ มนซื้อน้ำ เดี๋ยวเราไปจองโต๊ะเอง” เอมอรแจงหน้าที่ แล้วตัวเองเดินหาโต๊ะที่ว่าง ซึ่งก็มีอยู่น้อยนิดเมื่อเทียบกับนักศึกษาที่พักเที่ยงพร้อมกันทั้งคณะ

ระหว่างรอเวลารุ่นพี่เรียกเข้ากิจกรรมช่วงบ่าย สามสาวชวนกันไปหาซื้อขนมขบเคี้ยวมากินฆ่าเวลา คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นนักศึกษาผู้ชายหล่อ ๆ ขาว ตี๋ หุ่นล่ำบึก ที่เดินผ่านไปผ่านมา ทั้งรุ่นพี่รุ่นเดียวกันได้ถูกสายตาอ่านกินจากฐาปกรณ์หมด

“เออ แก ฉันได้ยินมาว่ารุ่นพี่ปีสามคณะเราเด็ด ๆ ทั้งนั้นเลยนะเว้ย” เอมอรกระซิบให้ได้ยินกันแค่สามคน

“ฉันว่าพี่ออยที่เป็นพี่ว๊ากก็หล่อนะเว้ย สูง ขาว คิ้วเข้ม ตาคม จมูกก็โด่ง ปากกระจับน่าจูบเป็นบ้า แบบนี้แหละสเปกพ่อของลูก” ฐาปกรณ์กุมมือทำหน้าเพ้อฝัน แต่ก่อนจะคิดไกลกว่านั้น ก็ถูกเอมอรตีไหล่กว้างเพื่อดับฝันทันทีเช่นกัน

เพียะ!!

“นี่! ไอ้ฐา ตื่นไปแล้ว”

“อ้าย ชะนีน้อย กล้ามากนะแกที่มาดับฝันฉันเนี่ย”

สองสาวได้แต่หัวเราะคิกคักถูกอกถูกใจที่เห็นท่าทางสะบัดสะบิ้งของผู้ชายหัวใจสาว

พวกเธอสามคนเป็นเพื่อนกันมานานตั้งแต่สมัยมัธยม เมื่อจบมอหกก็เลือกที่จะสมัครเรียนคณะบริหารธุรกิจ สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจด้วยกัน เป็นโชคดีเหลือเกินที่ได้เรียนห้องเดียวกัน เลยไม่ต้องปรับตัวใหม่กับเพื่อนใหม่มากนัก แต่ยังทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ๆ บ้าง หากไม่ได้สนิทใจเท่าสองคนนี้

“ไม่ได้นะนังเอ็มมี่ พี่คนนั้นของฉัน ฉันจอง”

“แหม ไม่ได้เลยนะชะนีน้อย ขัดขาฉันตลอดเวลาเลย” ฐาปกรณ์จีบปากจีบคอว่า

“อะนะ ฉันสวย ฉันจะกินใครก็ได้” เอมอรว่าพลางสะบัดผมที่ยาวสลวยของตนไปด้านหลัง ทั้งมณีมณฑน์ทั้งฐาปกรณ์ได้แต่กลอกตามองบนในความมั่นใจของเพื่อน

นั่งคุยกันอยู่นานก็ได้เวลาเข้ากิจกรรมรับน้อง สามสาวรีบวิ่งไปเข้าแถวทำกิจกรรม กว่าจะปล่อยได้มืดพอดี เมื่อออกมาหน้ามอ ถึงแยกย้ายกันกลับ โดยที่เธอกับเอมอรอยู่ห้องพักหน้ามอ ด้วยบ้านของเธออยู่ระยอง ทำให้เดินทางไปกลับลำบาก ครอบครัวเห็นพ้องต้องกันว่าอยู่หอพักคงสะดวกกว่า อีกอย่างมหาวิทยาลัย R ไม่ได้เคร่งครัดที่ว่านักศึกษาปีหนึ่งต้องอยู่หอในทุกคน ส่วนฐาปกรณ์...พ่อแม่ทำงานอยู่ที่นี่และมีบ้านเป็นของตัวเองเลยกลับไปนอนบ้าน เหตุที่ต้องไปเรียนกับพวกเธอที่ระยองนั้น เพราะไปอยู่กับยาย บ้านก็อยู่ติดกัน เรียนก็เรียนด้วยกัน อยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่มอหนึ่ง เลยทำให้พวกเธอสามคนสนิทสนมกันไปโดยปริยาย