ตอนที่ 9

“เธอไม่รังเกียจ แม้รู้ว่าฉันเคยเป็นโสเภณียังงั้นหรือ?” นอร่าห์เบะริมฝีปากเหมือนจะร้องไห้

หล่อนไม่ควรขุดคุ้ยอดีตที่กร่อนกินใจมานาน อดีตที่เป็นเหมือนรอยด่างในดวงใจ ไม่อาจลบล้างได้ด้วยวันเวลา อดีตที่หล่อนพยายามกลบฝังมันมาตลอดชีวิต

          จากนั้นนอร่าห์ก็แน่นิ่ง น้ำตาคลอ ในวินาทีที่รอฟังคำตอบจากปากของโซเฟีย ราวจะหยุดหายใจ

          “ไม่เลยนอร่าห์…ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องไปรังเกียจเธอ” โซเฟียตอบออกมาอย่างคนที่หัวใจไม่คับแคบต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน นอร่าห์ผวาเข้ากอดเธอ โซเฟียลูบหลังให้กำลังใจ

          ในอดีตที่ผ่านมา นอร่าห์เคยเป็นนางระบำชื่อดังอยู่ที่ไนต์คลับและบาร์เหล้าหลายแห่ง ผู้ชายน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักนอร่าห์ หล่อนเติบโตมาจากครอบครัวที่ยากจน เริ่มทำงานด้วยการเป็นสาวเสิร์ฟในบาร์เหล้าของปีเตอร์ มีชีวิตคลุกคลีอยู่กับกลิ่นเหล้า เคล้าควันบุหรี่มาหลายปี ก่อนตัดสินใจขึ้นไปตากไฟแสงสีบนเวทีโชว์         

สาเหตุที่นอร่าห์ตัดสินใจเป็นนางระบำ เพราะรายได้จากการโชว์ในแต่ละคืน มากกว่าเงินเดือนที่ได้จากการเสิร์ฟเหล้าทั้งเดือนเลยก็ว่าได้  

          ในตอนนั้นนอร่าห์ไม่ได้คิดไกลไปถึงอนาคต คิดเพียงว่ารายได้นั้นคุ้มค่า แม้ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว ต้องตกเป็นอาหารตาให้กับบรรดานักดื่มทั้งหลายก็เถอะ  

          จากนั้นก็เหมือนเป็นเคราะห์กรรมของชีวิต เมื่อโชคชะตาชักพาให้นอร่าห์ได้เจอกับอองตวน นักกีตาร์รูปหล่อชาวฝรั่งเศสที่เล่นดนตรีอยู่ในบาร์ใกล้ๆกัน ไม่นานนอร่าห์ก็ตกหลุมรักอองตวนจนหมดใจ ทุ่มเทให้กับความรักครั้งแรกจนหมดตัว  

          ในช่วงแรกของความสัมพันธ์ อองตวนก็อาจจะรักหล่อนจริง ทว่าด้วยอาชีพของนอร่าห์ที่ต้องคลุกคลีกับผู้ชายมากหน้าหลายตา สุดท้ายก็เกิดการหึงหวง อองตวนไม่ใช่ผู้ชายใจกว้างพอที่จะทนดูชายอื่นมาสัมผัสลูบไล้ภรรยาของตนได้ จากนั้นความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจก็ตามมา หลังจากมีข่าวลือว่าเมื่อลับหลังอองตวน นอร่าห์แอบขายตัวให้กับนักการเมืองท้องถิ่นคนหนึ่งที่มาแกะขอบเวทีเป็นขาประจำ ดูระบำเปลือยทุกค่ำคืน   

          เมื่ออองตวนไม่ใจกว้างพอจะยอมรับในอาชีพของหล่อนได้ จากนั้นไม่นาน เขาก็ตีจากหล่อนไปในที่สุด หลังจากปอกลอกจนนอร่าห์สิ้นเนื้อประดาตัว ทิ้งให้หล่อนประชดชีวิตด้วยเหล้ายา สุดท้ายก็ติดงอมแงมจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน กระทั่งทอมมี่ ซึ่งตอนนั้นมีอาชีพขับรถบรรทุกถ่านหิน เป็นคนไปพบนอร่าที่บาร์แห่งนั้นเข้าโดยบังเอิญในคืนหนึ่ง

          ด้วยความที่ทอมถูกชะตา ทั้งสงสาร เวทนา และตกหลุมรักนอร่าห์ไปพร้อมๆกัน เขาจึงตัดสินใจชวนหล่อนให้มาใช้ชีวิต ร่วมหัวจมท้ายอยู่ด้วยกันที่ฟาร์มแห่งนี้

          5 ปีผ่านไป

เดลยังไม่กลับมาตามที่ได้ให้สัญญาไว้ ว่าจะกลับมาภายใน 3 เดือน น่าแปลกใจที่การหายไปนานของเดล ทำให้โซเฟียว้าวุ่นใจ รู้สึกคิดถึงเดลมากกว่าตอนที่คีธหายไป ความรู้สึกฟ้องชัดว่าเธอห่วงใยเดล รักเดลมากกว่าคีธ

          โซเฟียใช้ชีวิตผ่านเดือนสุดท้ายของปีที่ 5 มาด้วยความยากลำบากกว่าทุกครั้ง อาหารที่สำรองเอาไว้หมดลงไปหลายวันแล้ว พืชผักที่พอจะเก็บกินได้อย่างข้าวโขดและเผือกมัน ก็ยืนต้นตายแล้งจนแทบไม่มีเหลือตอซังให้ประทังชีวิต

          แม้โซเฟียรู้ว่านี่เป็นครั้งสำคัญที่พระเจ้ากำลังทดสอบชีวิตของเธอและลูกสาว แต่นั่นก็โหดร้ายเกินไปอยู่ดี สำหรับชีวิตผู้หญิงสองคนที่ถูกทิ้งเอาไว้กับการรอคอยที่ผ่านไปอย่างลมๆแล้งๆ ค่อยๆสิ้นหวัง อนาคตข้างหน้าดูลางเลือนและริบหรี่ลงเรื่อยๆ หลายครั้งที่โซเฟียรู้สึกอ่อนล้ากับการประคับประคองลมหายใจให้อยู่รอดเพื่อรอการกลับมาของเดล

          โซเฟียมองเห็นความหิวที่สะท้อนอยู่ในแววตาวิบวับของลูกสาว แม้ซาบรีน่าจะไม่เคยเอ่ยขอด้วยคำพูด แต่ยิ่งซาบรีน่าไม่พูดออกมาว่าหิว มันทำให้โซเฟียยิ่งเจ็บปวด เพราะสิ่งนั้นบ่งบอกว่าลูกอดทนมากกว่าเธอที่ท้อแท้จนแอบเอาความตายมาครุ่นคิดพิจารณาหลายๆครั้ง

โซเฟียอดคิดไม่ได้ว่า ในวินาทีที่การมีชีวิตอยู่เป็นสิ่งที่ยากเย็น…ความตายก็อาจจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

แต่ยิ่งได้เห็นสีหน้าของซาบรีน่าที่แสดงความอดทนต่อความหิวโหยมากเท่าไร มันยิ่งทำให้ผู้เป็นแม่ต้องน้ำตาตกอยู่ในใจมากขึ้นทุกที

วูบหนึ่งในความคิด โซเฟียฉุกคิดขึ้นว่าในฐานะของคนเป็นแม่ ถามตัวเองว่าเธอได้พยายามอย่างถึงที่สุดแล้วหรือยัง? สำหรับความรับผิดชอบต่อชีวิตของลูกสาว

          “เมื่อไหร่ลุงเดลจะกลับมาคะแม่” เสียงน้อยๆเอ่ยถาม

          โซเฟียเบือนหน้า สะบัดหยาดน้ำตาให้กระเด็นตกไปอีกฟากของสายตาลูกสาว แอบกลืนน้ำตาและก้อนความทุกข์จุกคอ ก่อนจะหันกลับมาตอบลูกสาวด้วยใบหน้าแค่นยิ้ม แม้จะฝืดฝืนกลืนน้ำตา ทว่าโซเฟียก็พยายามข่มซ่อนมันเอาไว้เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น

          “ไม่นานหรอกจ้ะลูก…ไม่นาน”

ประโยคนั้นไม่เพียงแค่หลอกลูก หากเธอยังหลอกตัวเอง เพราะนอกจากพระเจ้า...ก็มีแต่เดลเท่านั้นที่จะตอบคำถามนี้ได้กระจ่าง

          ระหว่างที่สองแม่ลูกยืนกอดกันกลม ท่ามกลางกระแสลมแล้งที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฟางและหญ้าแห้ง ทอดสายตาอาลัยไปในยามเช้าที่เวิ้งว้างว่างเปล่า ได้แต่รอคอยความหวังว่าสักวันเดลจะกลับมา

          ไม่นานจากนั้น รถยนต์ยี่ห้อเฟียต แบริลล่า 508 (Fiat 508 Balilla-Spider 1932) สองประตู สีดำเลื่อม คันใหญ่ ก็แล่นเรื่อยเข้ามาที่หน้าฟาร์ม ผ่านประตูด้านหน้าที่เปิดทิ้งเอาไว้ เข้ามาช้าๆ

          “รถใครคะแม่” ซาบรีน่าถาม

          โซเฟียส่ายหน้าแทนคำตอบ

          ซาบรีน่ารู้สึกได้ว่าสีดำเลื่อมและขนาดที่ใหญ่โตของรถยนต์คันนั้น ช่างเป็นภาพที่แตกต่างและแปลกตาไปจากรถม้าที่คนส่วนมากนิยมใช้กันเกลื่อนเมือง รถคันนั้นแลดูหน้ากลัว เพราะสีดำทะมึน ซุ้มล้อที่หนาและใหญ่ ทำให้มันแลดูคล้ายเต่าตัวใหญ่ที่คลานไว หรือไม่ก็สัตว์ประหลาดอะไรสักอย่างที่กำลังคืบคลานด้วยเท้าสั้นๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เธอกับแม่ทุกขณะ

โซเฟียได้แต่ขมวดคิ้วมอง ไม่ว่าคนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้นจะเป็นใครก็ตาม อย่างหนึ่งที่เธอรู้ก็คือเขาต้องร่ำรวยมหาศาล จึงจะมีรถแบบนั้นได้ และมันสร้างความสงสัยให้เธอว่าคนในรถคันนั้นมีธุระ