ตอนที่ 8

ในความขมขื่นนั้น กลับมีความอุ่นซ่านขึ้นมาได้อย่างแปลกประหลาด หลังจากเดินตากความหนาวมาจากบ้าน

          นอร่าห์กระดกเหล้าตาม ง่ายดายราวกับดื่มน้ำ จากนั้นจึงเริ่มเล่าถึงเรื่องราวชีวิตของตัวเอง

          “เมื่อก่อน…ตอนเป็นวัยรุ่น ฉันเคยเป็นนางระบำ”

          หล่อนกล่าวด้วยแววตาที่เปี่ยมสุขและขมขื่นในเวลาเดียวกัน ในยามที่ต้องกลับมานึกถึงมันอีก กล่าวถึงช่วงชีวิตตอนวัยรุ่น ให้ฟังดูราวกับว่า ‘ชีวิตวัยรุ่น’ มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่โหดร้าย เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ เป็นบททดสอบไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งมีความยาก กระทั่งหลายคนไม่อาจประคับประคองให้มันผ่านไปได้ด้วยดี  

          ตัวของนอร่าห์เองก็เช่นกัน หล่อนผ่านชีวิตวัยรุ่นมาด้วยหัวใจที่แตกกระเจิง แหลกเหลว เพราะหลงระเริงอยู่ในวังวนของแสงสี ชีวิตที่คลุกคลีอยู่กับราคะ ได้ฝากรอยราคีเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ เงินทองทุกบาททุกสตางค์ที่นอร่าห์หาได้ ล้วนมาจากความใคร่กระหายของผู้ชายในบาร์เหล้า

          โซเฟียรู้สึกตกใจกับคำว่า ‘นางระบำ’ แม้พอจะรู้ว่ามันเป็นอาชีพที่ต้อยต่ำและสังคมดูแคลน ทว่าเธอก็ไม่ได้แสดงออกด้วยสายตาหยามเหยียดเหมือนคนอื่นๆที่มองนอร่าห์ว่าเป็นผู้หญิงเต้นกินรำกิน

          เค้าโครงความงามของนอร่าห์ยังช่วยยืนยันในสิ่งที่หล่อนกล่าวมาทั้งหมด โดยมิต้องกังขา ยืนยันได้จากทรวดทรงองเอวที่ยังสะโอดสะอง ทรวงอกของหล่อนอวบใหญ่ สะโพกพายรับกับเอวคอด ท่อนขาเรียวที่ซ่อนไว้ใต้กระโปรงยาว ทำให้นอร่าห์ดูงามสง่า

          โซเฟียไม่แปลกใจ หากเรือนร่างนั้นจะเคยสะกดสายตาผู้ชายทั้งเมืองมาแล้ว ไม่แปลกใจที่ครั้งหนึ่งในอดีต นอร่าห์เคยมีชีวิตอันรุ่งโรจน์มาจากบาร์เปลือย

          “ฉันรู้ว่ามันไม่น่าภาคภูมิใจเลยสักนิด ในอาชีพที่ฉันเคยผ่านมา แต่ก็แปลก…ที่อดนึกถึงมันไม่ได้”

นอร่าห์คว้าเหล้ารัมมารินลงแก้วอีกครั้ง

ที่จริงแล้วความฝันสูงสุดของนอร่าห์คือนักเต้นรำ เธออยากเป็นนักเต้นบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียง ทว่าด้วยความจริงกับความฝันที่มักจะสวนทางกัน ก็ทำให้ความฝันของนอร่าห์มาจบลงที่ ‘นางระบำเปลือย’

          “ไม่รังเกียจฉันใช่ไหม”

นอร่าห์ถาม น้ำเสียงแผ่วพร่าระมัดระวังในคำถาม กลัวว่าโซเฟียจะรังเกียจ หลังจากได้รับรู้เรื่องราวอันน่าสะอิดสะเอียนของชีวิตหล่อน

          “ไม่เลยนอร่าห์” โซเฟียวางแก้วเหล้าแล้วเอื้อมมือไปกุมหลังมืออุ่นของนอร่าห์ พร้อมกับบีบเบาๆ จ้องมองดวงตาพร่าพรายไปด้วยหยาดน้ำตาของนอร่าห์

จากนั้นนอร่าห์ก็วางแก้วสุราที่ถืออยู่ในมืออีกข้าง ก้าวไปที่ท้ายเตียง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกทีละชิ้นๆจนร่างเปลือยเปล่า

          โซเฟียตกใจกับการกระทำของหล่อน หากก็มองเรือนร่างนั้นด้วยสายตาชื่นชม ไม่คิดว่าผิวพรรณที่ถูกอำพรางเอาไว้ด้วยเสื้อผ้าอันซีดเก่านั้นจะงดงามไปทั้งสรรพางค์ แสดงให้เห็นว่าความอับจนข้นแค้นแสนสาหัสของชีวิต ก็ไม่อาจลบเลือนรัศมีความงามของนางระบำผู้เคยรุ่งโรจน์เมื่อครั้งอดีตลงได้

          โซเฟียมองดูนอร่าห์ค่อยๆสวมชุดนางระบำช้าๆ ทุกท่าทีล้วนสะกดสายตา ราวกับว่าเหล้ารัมหลายแก้วได้เรียกวิญญาณผีนางระบำให้กลับมาสิงสู่ร่างของหล่อนอีกครั้ง

          “ผู้หญิงส่วนใหญ่มองฉันด้วยสายตาขยะแขยง…ในขณะที่สามีของพวกหล่อน กลับมองฉันด้วยสายตาชื่นชมและปรารถนาในร่างกายของฉัน ทุกคืนหลังเต้นรำ มีผู้ชายมากมาย เสนอเงินให้ฉันเพื่อขอร่วมหลับนอน”

น้ำเสียงของนอร่าห์เจือความเย้ยหยันอดีตของตัวเองเอาไว้ ราวกับกำลังจะบอกเป็นนัยถึงสาเหตุที่หล่อนไม่ค่อยออกไปพบปะสังสรรค์ ไม่คบค้าสมาคม ค่อยๆแยกตัวออกมาจากโลกใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยถ้อยคำถากถางนินทาและสายตาดูหมิ่นดูแคลนจากผู้หญิงด้วยกัน

          “ขอบใจเธอมากโซเฟีย เธอเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน” นอร่าห์หันมามองโซเฟีย หล่อนคิดว่านอกจากพวกผู้ชาย ผู้หญิงน้อยคนนักที่จะมีโอกาสได้ชมระบำของหล่อนต่อหน้าต่อตา ในระยะใกล้ชนิดขนาดเอื้อมมือออกไปจับต้องได้

          “ฉันจะแสดงให้เธอดู”  

กล่าวจบนอร่าห์ก็ก้าวขึ้นไปขนโต๊ะเตี้ยๆที่ตั้งอยู่ท้ายเตียง โยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเสียงดนตรีที่บรรเลงอยู่ในใจ ถ่ายทอดทวงท่าที่ชีวิตของหล่อนจดจำได้ไม่มีวันลืม

มือข้างหนึ่งคว้าไปที่เสาเตียงที่มีมุ้งผูกรวบเอาไว้อีกด้าน ร่างรัดรึงย่อยวบลงเล็กน้อย แล้วสะบัดเรือนผมยาวสยายไปที่ด้านหลังอย่างเย้ายวน จากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นสางผม ชูขึ้นไปขัดกันที่ด้านหลังของศีรษะ ค่อยๆเบียดคลึงแผ่นหลังกับลำเสา ใช้ง่ามก้นรูดลงมาตลอดลำของความยาว ย่อลงมาอยู่ในท่านั่งเป็นรูปตัวเอ็ม หน้าขาแบะกว้าง เย้ายวน จากนั้นก็ก้งโค้ง เข่าตึง บั้นท้ายชี้โด่งจนเส้นผมยาวสยายตกลงมากองกรอมอยู่ที่พื้น

“สวยมากนอร่าห์”

          โซเฟียตะลึง รำพึงออกมาลอยๆด้วยความลืมตัว มองดูมือทั้งสองข้างของนอร่าห์ยันอยู่ที่เข่า เบียดคลึงง่ามก้นกลมกลึงกับท่อนเสา จากนั้นก็ตวัดใบหน้าขึ้นจากก้ม โปรยสายตาหวาน หว่านเสน่ห์ในดวงตา แจกรอยยิ้มยั่วไปรอบๆ ขบเม้มริมฝีปากเย้ายวนของตัวเองไปมา ก่อนจะลงคลานสี่ขาคล้ายนางแมวยั่วสวาท สะโพกยกโหย่งไปตามจังหวะคลาน สั่นส่ายบั้นท้ายเหมือนท้าทายให้ใครสักคนขึ้นมาคร่อมขี่ จากนั้นจึงค่อยๆคลานราบไปกับพื้น เต้าทรวงขยับยกขึ้นมาในบางจังหวะ ร่อนล่อมือของพวกผู้ชายที่แย่งกันเอื้อมเอาธนบัตรเสียบยัดลงกลางร่องอกเบียดอัด เพียงเพื่อแลกสัมผัสเต้าทรวงเนียนนุ่มด้วยมือสากระคาย คลึงคลำมันอย่างหื่นกระหาย แบงค์ใหญ่ก็ได้ขยำ แบงค์เล็กหน่อยก็ได้เพียงแค่สัมผัสผาดๆ

          แม้โซเฟียจะเป็นผู้หญิง ทว่าเมื่อได้เห็นนอร่าห์กำลังวาดลีลาเย้ายวนต่อหน้า เธอไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมพวกผู้ชายจึงได้พากันไปยัดเยียดเบียดอัดรวมกันอยู่ในบาร์แคบๆที่อึนอับ อบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าเคล้าควันบุหรี่ทุกค่ำคืน

          เสี้ยวอึดใจจากนั้น นอร่าห์ก็หยุด

โซเฟียได้ยินเสียงหอบหายใจเบาๆ ทรวงอกอวบสะท้อนขึ้นลงไปตามจังหวะเข้าออกของลมหายใจ นอร่าห์เอื้อมมือไปรินเหล้าลงแก้วช้าๆ จากนั้นจึงช้อนใบหน้าขึ้นถามเพื่อความแน่ใจ ในเรื่องที่หล่อนกำลังจะเล่าต่อไป

          “ไม่รังเกียจแม้กระทั่ง…”

“กระทั่งอะไรหรือนอร่าห์?” การที่นอร่าห์กล่าวไม่จบประโยค ยิ่งทำให้โซเฟียอยากรู้