INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่2
Fecha de publicación:
2026-03-13 11:56:00เมื่อถึงวันนัดพบ ชายหนุ่มนั่งหน้าขรึมยกนาฬิกาดูเวลาครั้งแล้วครั้งเล่าคนที่อยากเจอก็ยังไม่ปรากฏตัวมาเสียที จนเขาเริ่มมีน้ำโห
"นี่คุณผู้กำกับโทรตามนักเขียนของคุณสิ" "แต่คุณกาย นี่ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะครับ พวกเรามาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงนะครับ" "ก็โทรเร่งสิ" กรัณย์จี้ให้คนตรงหน้าเร่งอีกคนที่นัดมาโดยที่ลืมไปว่าเขาเป็นฝ่ายอยากเจอเธอ "ใจเย็นสิกาย เราเป็นคนรบเร้าขอให้คุณนักเขียนเขาออกมาเจอนะ เราต้องเป็นฝ่ายรอสิ" อำพลรีบปรามเด็กในการดูแลของตนเอง กรัณย์จึงยอมอ่อนข้อลงแต่ท่าทางก็ยังไม่สบอารมณ์มากนัก เข็มนาฬิกายังคงเดินต่อไป เจ้าของร่างหนาเดินวนไปวนมาหลายรอบด้วยความกระสับกระส่าย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้ใจร้อนอยากเจอเธอคนนี้เร็วๆ ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ชื่อก็ไม่รู้ หน้าตาก็ไม่เคยเห็น "แฮ่กๆ ขอโทษที่มาสายค่ะพี่เชน พิมหาร้านอาหารไม่เจอเลยเสียเวลาไป แฮ่กๆ" เสียงหวานหอบหายใจเหนื่อยๆ รีบเอ่ยขอโทษรุ่นพี่ที่รู้จัก เมื่อเธอปล่อยให้คนที่นัดมานั่งรอก่อน ร่างหนาที่หันหลังอยู่หยุดยืนนิ่งทันทีที่ได้ยินเสียงแสนคุ้นหูของผู้มาใหม่ ชายหนุ่มค่อยๆ หันหน้ากลับมามองช้าๆ ก่อนจะเจอหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมสั้นประบ่า ผิวพรรณขาวเนียน คนที่ยืนตรงหน้าทำให้กรัณย์ตกใจไม่น้อย "พิม นี่คุณกายคนที่จะมารับบทพระเอก" หญิงสาวหันไปมองตามการผายมือของรุ่นพี่ที่แนะนำให้รู้จักคนที่อยากเจอเธอ "กะ...กาย" คนตัวเล็กเอ่ยเสียงแผ่ว ชายหนุ่มร่างสูงคนที่เธอเคยสร้างบาดแผลไว้ให้เขา ทำไมถึงได้มาอยู่ตรงนี้ "พี่พิม!" กรัณย์แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าคนที่เจอวันนี้จะเป็นพริมา ผู้หญิงที่ทำให้เขารักและกรีดแทงหัวใจเขาจนเป็นแผลมาถึงทุกวันนี้ "อ้าว! รู้จักกันเหรอ?" ผู้กำกับถึงกับมึนงง ไม่คิดว่าทั้งคู่จะรู้จักกัน "ไม่รู้จักครับ ไม่เคยรู้จัก" เสียงทุ้มตอบอย่างมั่นใจแล้วเมินหน้าหนีไม่ยอมสบตาเธอ "ค่ะ ไม่รู้จัก" "อ๋อ งั้นพิมนี่คุณกาย ส่วนคุณกายครับนี่พิม นักเขียนที่คุณอยากเจอครับ" "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...คุณพิม" คำทักทายที่แฝงไปด้วยความประชดประชันของกรัณย์พร้อมกับมือหนาที่กำฝ่ามือเล็กแน่น "รู้แล้วใช่ไหมคะว่าเรื่องที่เจอฉันวันนี้ต้องเป็นความลับ" พริมาเอ่ยเน้นย้ำกับทุกคนในวงสนทนาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนจะมีคนหนึ่งไม่ได้สนใจฟังเท่าไหร่ "ทำตัวลึกลับจังเลยนะครับ ทำไมล่ะ กลัวคนจะรู้หรือไงว่าคุณไปทำอะไรมาบ้าง" "คุณพูดเรื่องอะไรคะ ฉันแค่ต้องการความเป็นส่วนตัวเท่านั้นค่ะ" พริมาเถียงกลับทันควัน เขาเป็นฝ่ายขอร้องให้เธอมาเจอ ถ้ารู้ว่าคนที่อยากเจอจะเป็นเขา เธอคงไม่มาเด็ดขาด "ผมก็แค่พูดเฉยๆ เผื่อว่าคุณไปทำให้ใครเขาเจ็บช้ำจนต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ" "เข้าธุระเถอะค่ะ คุณอยากเจอฉันทำไมคะ" เธอแสร้งเปลี่ยนเรื่องทันควัน "เรื่องที่คุณเขียน...มันตรงกับชีวิตของผมมาก ไม่ทราบว่าคุณเขียนจากจินตนาการหรือเคยเกิดขึ้นกับตัวเองครับ?" "คุณอยากรู้เรื่องนั้นไปทำไมคะ มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลยนี่คะ" ชายอีกสองคนนั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่กเมื่อเห็นทั้งคู่เถียงกันไปมาราวกับเคยสนิทกันมาก่อน ฝ่ายผู้จัดการส่วนตัวรีบห้ามปรามกรัณย์เพราะกลัวจะเกิดเรื่องบานปลายขึ้น "เอ่อ...คือถ้าคุณนักเขียนไม่สะดวกที่จะบอกไม่ต้องบอกก็ได้ครับ" "ขอบคุณที่เข้าใจนะคะ" พริมาหันไปยิ้มหวานส่งให้ผู้จัดการส่วนตัวของเขา "ไหนๆ วันนี้เราก็ได้เจอนักเขียนที่อยากเจอแล้ว คุณกายจะตกลงเซ็นสัญญาเลยใช่ไหมครับ" ผู้กำกับเอ่ยถามคนตรงหน้าที่นั่งกอดอกทำหน้าบอกบุญไม่รับ "เซ็นครับ แต่มีข้อแม้.." "ข้อแม้อีกแล้วเหรอครับ?" ราเชนซึ่งเป็นผู้กำกับเรื่องนี้เริ่มหน้าซีดที่นักแสดงนำของเรื่องยื่นข้อตกลงอีกครั้ง "คุณนักเขียนต้องมาคุมการถ่ายทำด้วย" พูดพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปทางหญิงสาวคนเดียวในวงสนทนา "ทำไมล่ะครับ" "ก็ถ้ามีคุณนักเขียนคอยคุมอยู่ด้วยจะได้ช่วยเรื่องบทนี่ครับ ไม่ดีหรือไง บทจะได้ไม่ต่างจากต้นฉบับมาก" "ขอปฏิเสธค่ะ นั่นไม่ใช่หน้าที่ของฉัน" พริมาปฏิเสธทันควันแบบไม่ต้องหยุดคิด "งั้นผมก็ไม่เล่นเรื่องนี้" "เรื่องของคุณ เราหาพระเอกใหม่ก็ได้ค่ะ!" "เดี๋ยว!!! ขอเวลาสักครู่นะครับ" ราเชนรีบเบรกเอาไว้ก่อนแล้วลากแขนพริมาออกไปทันที "อะไรคะพี่เชน" "เราต้องให้เขาเป็นพระเอกนะพิม" "ทำไมคะ นักแสดงคนอื่นมีตั้งมากมาย" "แต่เบื้องบนเขาอยากได้น่ะสิ ถ้าดีลงานไม่ผ่านพี่แย่เลยนะ รู้ไหมว่ากว่าเขาจะตอบรับมันยากมาก พี่ตายแน่ๆ งานนี้" "พี่เชน พี่ก็รู้ว่าฉันไม่อยากให้ใครรู้ แล้วเราก็คุยกันแล้วไงคะ" พริมาเท้าเอวไม่ยอมท่าเดียว "พิมก็รู้นี่ว่าหนังเรื่องก่อนหน้านี้ของพี่มันล้มไม่เป็นท่า เพราะไม่มีสปอนเซอร์สนับสนุน พี่ไม่อยากหมดอนาคตกับงานที่พี่รักนะ" ราเชนร่ายยาวแทบไม่หยุดพักหายใจ เขาเองก็ไม่ได้อยากให้กรัณย์มาเป็นพระเอกนักหรอก เพราะเคยมีปัญหากันเมื่อสองปีก่อน แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้หนังของเขาก็จะไม่ได้รับการสนับสนุนจากนายทุนใหญ่แล้วก็จะเจ๊งเหมือนเรื่องก่อนหน้านี้ "แต่ก็ไม่เห็นเกี่ยวกับการที่พิมต้องไปคุมงานนี่คะ พิมขอปฏิเสธค่ะ" "นะพิม ถือว่าช่วยพี่อีกแค่ครั้งเดียวก็ได้ พี่จะไม่บอกใครว่าพิมเป็นนักเขียนเรื่องนี้ ให้บอกว่าเป็นผู้ช่วยพี่ก็ได้ นะพิม ฮือ" ราเชนบีบน้ำตากุมมือรุ่นน้องไว้แน่น เพราะรู้ว่าพริมาเป็นคนขี้ใจอ่อน "ครั้งสุดท้ายแล้วนะคะ เห็นแก่ที่พี่เคยช่วยพิมตอนเรียน ถ้ามีครั้งต่อไปเราตัดขาดกันแน่!" พริมาชี้หน้าคาดโทษรุ่นพี่คนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอกับราเชนเป็นพี่รหัสและน้องรหัสกัน ตอนนั้นเธอได้ราเชนช่วยในหลายๆ อย่างถึงเรียนจบมาได้ "ขอบคุณนะน้องรัก" ชายหนุ่มโผกอดด้วยความดีใจ ทำเอาคนที่มองอยู่ไกลๆ ถึงกับกำหมัดแน่น "แม่ง!" กรัณย์สบถออกมาด้วยความลืมตัว "เป็นอะไรหรือเปล่ากาย" "เปล่าครับ!" ปากบอกเปล่า แต่ในใจร้อนรุ่มจนอยากจะเข้าไปต่อยผู้กำกับคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด "เอาเป็นว่าทางนักเขียนยอมตกลงครับ แต่ทางเรามีข้อแม้เล็กน้อยคือเราจะไม่เปิดเผยว่าพิมคือนักเขียน เธอจะมาทำในตำแหน่งผู้ช่วยของผม ขอให้ทั้งสองคนอย่าเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรู้นะครับ" ราเชนพูดในสิ่งที่ตกลงกับพริมาเรียบร้อย แต่กรัณย์แทบไม่ได้ฟังเลยสักนิดเขามัวแต่นั่งจ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบ "ครับๆ ทางเราเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณคุณนักเขียนมากๆ นะครับที่ยอมตอบรับ" อำพลก้มหัวน้อยๆ ให้นักเขียนคนสวยที่ดูใจดีเหมือนหน้าตา "เรียกว่าพิมดีกว่าค่ะ เรียกคุณนักเขียนแล้วเขินยังไงไม่รู้" พริมาหัวเราะแห้งๆ แก้เขินก่อนจะรู้สึกขนลุกซู่เหมือนมีสายตาอาฆาตจ้องมองอยู่
Último capítulo
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่13 (2)
"แค่ช่วงนี้เท่านั้น! ห้ามต่อรอง ห้ามมีข้อแม้อีก และก็ห้ามล่วงเกินฉัน" พริมายื่นคำขาด เธอจะไม่ยอมเผลอตัวให้เขาอีกแล้ว ถึงครั้งก่อนจะจำไม่ได้เลยก็ตาม"แต่ถ้าพี่ยอมเองก็ไม่ถือว่าล่วงเกินใช่ไหมครับ""ถ้านายยังไม่หยุดพูดมาก ฉันจะยกเลิกข้อตกลงทั้งหมด""ครับๆ จะรูดซิปกางเกง เอ้ย! ซิปปากอย่างดีเลยครับ" คนกะล่อนทำหน้าทำตาทะเล้นใส่ แกล้งพูดผิดทั้งที่รู้ว่าต้องโดนโกรธ แต่ก็ยังอยากจะแกล้งให้เธอโมโห"ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินแล้วกันนะ แล้วก็เมื่อกี้พี่เชนส่งข้อความมาบอกว่าให้นายกลับไปพักไม่ต้องไปถ่ายต่อแล้ว พวกเขาจะถ่ายฉากอื่นระหว่างที่นายยังไม่หายดีไปก่อน" พริมาร่ายยาวเหยียดแต่อีกคนกลับไม่ได้ฟังเสียงเธอเลย เขามัวแต่มองปากเล็กขมุบขมิบอยากจับมาจูบเสียให้สิ้นเรื่อง"นี่! ได้ฟังที่ฉันพูดไหม""ครับๆ ฟังครับ" ฟังที่ไหนกัน เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอพูดเรื่องอะไรคนตัวโตทำเป็นสำออยเดินเองไม่ไหวต้องให้เธอช่วยพยุงมาจนถึงรถทั้งที่เขาเจ็บแขนไม่ได้เจ็บขาเสียหน่อย แต่พริมาไม่อยากค้านมากเพราะตอนนี้กรัณย์ถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอไว้"ไปหัดข
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่13 (1)
พริมาออกจากคอนโดแต่เช้าเพื่อเลี่ยงการเจอหน้าคนที่ไม่อยากเจอ ถึงจะพยายามหลบหน้าแค่ไหนถึงอย่างนั้นก็ต้องมาเจอกันที่กองถ่ายอยู่ดี แล้วแบบนี้เธอจะหนีเขาพ้นได้อย่างไร "เฮ้อ! หรือเราจะย้ายคอนโด แต่ค่ามัดจำก็ไม่ได้คืนน่ะสิ" คนตัวเล็กพึมพำคิดไม่ตกอยู่คนเดียว เธอจะหนีกรัณย์ไปเรื่อยๆ แบบนี้คงไม่ได้ มีแต่ต้องเผชิญหน้าและข่มใจตัวเองไม่ให้เผลอคิดเกินเลยกับเขาอีก ท่ามกลางกองถ่ายละครที่มีทีมงานพากันวิ่งวุ่นวาย พริมาที่ไม่มีหน้าที่ในส่วนนั้นทำได้แค่ยืนหลบมุมเงียบๆ ไม่ให้เป็นที่เกะกะของใคร เธอพยายามทำให้ตัวเองเป็นตัวถ่วงให้น้อยที่สุด แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น "พี่พิม!" เสียงเรียกของกรัณย์คือสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนทุกอย่างจะเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว โครม! เพล้ง! เสียงหลอดไฟในกองถ่ายหล่นลงมาแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทีมงานพากันวิ่งมาดูความปลอดภัยของคนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้น ทว่าคนที่ควรจะได้รับบาดเจ็บกลับไม่มีแผลแม้แต่รอยข่วน แต่เป็นชายหนุ่มอีกคนที่วิ่งเอาตัวเองมาขวางเอาไว้จนเศษจากหลอดไฟบาดที่แขนเป็นทางยาว เลือดไหลอาบเรียกความตกใจของท
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่12 (2)
"มีอะไรเปล่าครับคุณกาย?" เขาหันไปตามแขนที่ถูกดึงเอาไว้ก่อนจะเจอกับกรัณย์ที่กำแขนไว้แน่นแถมยังทำสีหน้าบึ้งตึงอีกต่างหาก"อ๋อ ผมจะให้ผู้กำกับดูบทตรงนี้ให้หน่อยน่ะครับ" ชายหนุ่มทำตีเนียนแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจบท ทั้งที่ความจริงเขาแค่ไม่อยากให้ราเชนโดนตัวพริมาอีก เรียกว่าหึงจนลืมตัวก็คงได้"ครับ ถ้างั้นเราไปที่ฉากเลยดีกว่าครับ"การถ่ายทำช่วงเย็นได้เริ่มขึ้นทันทีก่อนดวงอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า นักแสดงที่หมดคิวถ่ายงานสำหรับวันนี้ได้ขอตัวกลับก่อน บางคนก็มีงานต่อจึงไม่ได้อยู่รอ ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงกรัณย์ที่เป็นนักแสดงนำกับนางเอกของเรื่องที่กำลังเข้าฉากกันอยู่"ฉากนี้ขอให้ทั้งสองคนมองตากันซึ้งๆ นะคะ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าหากัน" พริมาผู้เป็นคนเขียนออกมาจัดแจงท่าทางด้วยตนเอง เพราะซีนนี้เป็นตอนที่เธอชอบที่สุด"เหตุการณ์มันคุ้นๆ จังเลยนะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาทำเอานักแสดงสาวคนข้างๆ มองด้วยความมึนงง"คุณกายเคยถ่ายซีนแบบนี้แล้วเหรอคะ""ไม่หรอกครับ แค่รู้สึกเหมือนเคยเกิดขึ้นจริงกับตัวเองน่ะครับ" กรัณย์พูดพลางส่งสายตาไปหาพริมาที่ทำเป็นไม่ใส่ใจคำ
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่12 (1)
"ไม่สบายหรือเปล่าพิม หน้าดูซีดๆ นะ" ราเชนถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง มือหนายกขึ้นแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิความร้อน"เปล่าค่ะ สงสัยเมื่อคืนจะนอนดึกมั้งคะ""ว่าแต่ เมื่อคืนกลับบ้านยังไง ทำไมไม่รอพี่ล่ะ""อ๋อ พิมเจอแท็กซี่มาส่งคนพอดีน่ะค่ะ" พริมาโกหกคำโต เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากออกจากร้านแล้วเกิดอะไรขึ้น รู้ตัวอีกทีก็คือเช้าวันใหม่"ทีหลังจะกลับก็บอกพี่ก่อนสิ พี่เป็นห่วงนะ""ขอโทษค่ะ พิมมึนหัวอยากกลับไปนอนเลยลืมบอกพี่เชน""แต่ก็ยังดีที่ส่งข้อความมาบอกกันก่อน""ข้อความเหรอคะ?""นี่มึนจนจำไม่ได้เลยเหรอว่าพิมส่งข้อความมาบอกพี่ว่าจะกลับน่ะ""อ๋อ ข้อความ แหะๆ เกือบลืมไปแหน่ะ" พริมาแกล้งหัวเราะแห้งๆ เธอไม่ได้ส่งข้อความไปแน่นอนเพราะภาษาที่ถูกส่งไปไม่มีทางที่เธอจะเป็นคนพิมพ์เอง"ไหวไหมเนี่ย""ไหวค่ะๆ"ทั้งคู่คุยกันอยู่พักใหญ่จนได้เวลาเริ่มถ่ายทำ นักแสดงและทีมงานเตรียมตัวเข้าประจำที่รวมถึงกรัณย์เองก็เช่นกัน เขาหันมองผู้กำกับที่ส่งยิ้มหวานให้พริมาแล้วรู้สึกหมั่นไส้"ยิ้มอยู
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่11 Nc (2)
ชายหนุ่มยืนชักรูดลำเอ็นอวบใหญ่ต่อหน้าคนที่หลับไม่รู้เรื่อง เขาไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่ไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้แล้ว จะให้ลักหลับคนไม่ได้สติก็ดูจะชั่วช้าเกินไป ขอแค่มองหน้าเธอแล้วช่วยตัวเองก็น่าจะเพียงพอแล้ว"อ๊าส์...พี่พิม...ซี้ด" แต่ใช้มือสาวชักมันจะไปรู้สึกดีเท่าส่วนนั้นของเธอได้อย่างไร"แม่ง! ซี้ด...อ๊าส์" แก่นกายใหญ่ถูกมือหนาชักรูดขึ้นลงเร็วๆ จนถี่ยิบ แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกเสียวซ่านมากเท่าที่ต้องการ"ซี้ด...จะแตกแล้ว" ในไม่ช้าน้ำสีขาวขุ่นก็ถูกฉีดพ่นออกมาจนเลอะมือหนา และมีบางส่วนที่กระเด็นไปอยู่ตรงหน้าท้องของคนที่ยังคงหลับสนิท"ไม่สุดเลยว่ะ พี่ใจร้ายมากเลยนะ" กรัณย์บ่นอุบอิบอย่างท้อแท้ อุตส่าห์วาดภาพในหัวอย่างดีสุดท้ายก็ต้องมาจบด้วยการใช้แม่นางทั้งห้าต่อหน้าเธอ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น"หึ!" จู่ๆ คนเจ้าเล่ห์ก็คิดเรื่องดีๆ ขึ้นมาได้ แต่อาจจะเป็นเรื่องดีๆ สำหรับเขาคนเดียวแสงอาทิตย์โผล่ขึ้นจากท้องฟ้าเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่ พริมาลุกขึ้นบิดตัวน้อยๆ เหมือนอย่างทุกวันตามความเคยชิน แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกโล่งแปลกๆ แถมบรรยากาศรอบตัวก็ไม่เหมื
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่11 Nc (1)
ร่างเล็กทิ้งตัวนอนราบกับเตียงอย่างคนไร้สติ เธอถูกอุ้มมาโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ตอนนี้แค่ลืมตาภาพตรงหน้าก็หมุนเป็นลูกข่างจนอยากอาเจียน "อึก..อุก" แค่คิดสิ่งที่อยู่ภายในก็เริ่มออกมาอีกครั้ง พริมาปิดปากรีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยท่าทีที่ยังไม่สร่างจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ "พี่พิม!" กรัณย์เห็นสภาพของเธอตอนนี้แล้วถึงกับส่ายหน้า จากนี้เธอห้ามดื่มเหล้าอีกเป็นอันขาดไม่ว่าจะปริมาณน้อยแค่ไหนก็ห้ามเด็ดขาด "แหวะ...อุก" "ไหวไหมเนี่ย" มือหนาลูบแผ่นหลังคนตัวเล็กให้อาเจียนออกมา "ผมว่าพี่ถอดเสื้อก่อนดีกว่า มันจะเลอะแล้วนะ" เขาไม่ได้ประสงค์ร้าย แค่หวังดีไม่อยากให้เธอรู้สึกอึดอัดก็เท่านั้น "ถอดให้หน่อย" ใบหน้าสวยหันมาทำหน้าอ้อนๆ ยกแขนขึ้นให้คนตรงหน้าถอดให้ "มาทำหน้าแบบนี้ผมก็แย่น่ะสิ" ชายหนุ่มหลับตาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เขาต้องข่มใจมากแค่ไหนเธอเคยรู้ไหม หลังอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง กรัณย์ก็จับคนตัวเล็กล้างหน้าล้างตา บ้วนปากเสร็จสรรพ ก่อนที่พริมาจะทรุดนั่งกับพื้นตรงหน้าประตูห้องน้ำ "พี
También te puede gustar
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ102.5K vistasเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.6K vistasเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C98.2K vistasฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก
คุณชายสายฝน50.9K vistasคู่นอนฤารัก
คุณธิดา6 vistasอย่าเล่นกับใจอเดล NC++
ลานิรินน์423 vistasต้นหมื่นแสนรัก
มณีภัทรสร52 vistasเกียร์รักลูกคลื่น
Moondaytime 106 vistas
