EP 7 | ฉันไม่อยากยุ่งกับเธออีกแล้ว

“ทำอะไรกัน?”

ฮาชิรีบเดินเข้ามาหาอลิซถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นม่อนกับอลิซจับมือถือแขนกันอยู่ เขาก็พอจะเข้าใจ

เธอสะบัดมือใหญ่ที่ดึงแขนไว้ออก อลิซก็รู้สึกตกใจมาก เพราะเธอก็ค่อนข้างที่จะแคร์ความรู้สึกของฮาชิอยู่พอสมควร

“อะไรวะ!! ไอ้ชิ! แฟนเก่าเขาคุยกัน มึงเข้ามามีปัญหาอะไร?”

ม่อนตะคอกถามเสียงดังอย่างกร่างๆใส่คนร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหา

ส่วนฮาชิได้แต่ยืนงงกับสิ่งที่ม่อนพูด นี่อลิซกับคนชื่อม่อนรู้จักกันด้วยหรอ ทำไมถึง..

“นี่รู้จักกันหรอ?”

ฮาชิถามขึ้นเพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ตอนนี้เขาเริ่มจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว

”ก็เออสิ!! แล้วมึงรู้อะไรไว้ด้วยนะ ที่อลิซมาเรียนที่นี่ ก็เพราะตามกูมา!!”

ฮาชิได้แต่ยืนอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินและรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมานิดๆ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าอลิซจะตามผู้ชายมาเรียนถึงนี่

“มะ…ไม่นะ..คือว่า…”

อลิซหันหน้าไปหาฮาชิพยายามจะอธิบาย แต่เธอก็พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดี

“พอเหอะ ฉันไม่ได้อยากมีปัญหา”

ฮาชิถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับจ้องหน้าอลิซนิ่ง

“คือฮาชิ..ฉะ…ฉัน”

“คนเขากำลังคุยถึงความหลังกัน คนนอกอย่างมึงเสือกอะไร ห๊ะ!!ไอ้ชิ!!”

ม่อนพูดขึ้นแทรกอลิซ และตะคอกใส่หน้าฮาชิอย่างโมโหที่เข้ามาขัดจังหวะ เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงไอ้หน้าหล่อนี่มันต้องตามหาอลิซอยู่แน่

“โอเค งั้นไม่กวนละ”

ฮาชิพูดเสียงเข้มขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะมองม่อนด้วยสายตาดุๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้ ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับเดินถอยหนีห่างออกไป

“ดะ…เดี๋ยว…ฮาชิ”

อลิซพยายามเรียกเขาไว้ แต่คนร่างสูงก็รีบเดินไปจากตรงนั้นโดยไม่หันมามองเธอแม้แต่น้อย

ม่อนยืนดูสีหน้าที่กังวลของอลิซอยู่ห่างๆ เขาก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างเลือดเย็น พลางคิดในใจว่า ถ้าอลิซไม่อยู่ในกำมือของเขา ก็มีแต่จะต้องทำให้มันพังทลายก็เท่านั้น

“หึ! เป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ไม่มีใครอยากได้เธอหรอก!”

ม่อนหันมาคุยกับอลิซอย่างรู้สึกสะใจ โทษฐานที่เธอทำให้เขาต้องทะเลาะกับแพม และมาหยามคนที่ไม่เคยยอมใครเช่นเขา

“พอใจรึยัง?! ถ้าพอใจแล้ว ก็เลิกยุ่งกับหนูซักที!!”

อลิซพูดเสียงสั่นและกระแทกส้นเท้าเดินจากไปด้วยความโมโห สุดท้ายผู้ชายเหี้ยๆคนนี้ก็ไม่ได้รักใครจริงนอกจากตัวเอง..แถมยังต้องการทำลายคนอื่นอีกด้วย

ตอนนี้..เธอต้องรีบไปอธิบายให้ฮาชิเข้าใจ

อลิซรีบวิ่งตามฮาชิไปแล้วรีบคว้าข้อมือใหญ่ไว้

“เดี๋ยว! ฮาชิ”

“มีอะไร?”

ชายหนุ่มหันหน้าตามเสียงใสที่เรียกให้เขาหยุด อันที่จริงฮาชิค่อนข้างอึดอัด ที่ได้รู้ความจริงว่าเธอเคยเป็นแฟนม่อนมาก่อน เขาก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าผู้หญิงตัวเล็กน่ารักที่เขารู้สึกชื่นชอบ กลับกลายเป็นแฟนเก่าของคนที่เขาเกลียด แถมยังตามผู้ชายคนนั้นมาเรียนจนถึงที่นี่

“เอ่อคือ..นายโกรธฉันรึป่าว”

คนร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเธอ แต่เขาแค่ไม่อยากยุ่งกับเธออีกแล้วเพราะไม่ได้อยากมีปัญหา

“เปล่านิ”

เขาตอบหน้านิ่ง มองดูอลิซด้วยสายตาว่างเปล่า

”ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้บอกความจริงนายทั้งๆที่เราสนิทกัน คือฉันไม่คิดว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้”

“เอาเถอะ ฉันไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรเธอหรอก แยกย้ายกันไปเรียนเถอะ จะถึงเวลาแล้ว”

เขาพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที ชายหนุ่มรู้สึกสับสนว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ทำไมอลิซถึงต้องเป็นแฟนเก่าคนที่เขาเกลียดด้วย ฮาชิได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ร่างเล็กได้แต่ยืนนิ่ง มองเขาเดินจากไป ในใจรู้สึกผิดหวังขึ้นมานิดๆ แต่เธอก็พอจะเข้าใจได้อยู่ว่าฮาชิก็คงจะรู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

หลังจากทั้งคู่แยกย้ายกันไปเรียน อลิซนั่งเรียนอยู่เอาแต่คิดวกไปวนมาว่าถ้ามันไม่เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เธอกับฮาชิจะพัฒนาไปถึงขั้นไหนกัน พอคิดแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด

ผ่านมา 1 อาทิตย์

อลิซไม่ได้คุยกับฮาชิเลย แชตไปหาเขาก็ไม่อ่านไม่ตอบข้อความของเธอ ร่างเล็กคิดในใจว่าเขาคงไม่อยากยุ่งจริงๆแล้วแหละมั้ง

“นี่เธอ ไม่มีเพื่อนนั่งเรียนหรอ? มาอยู่กลุ่มเราก็ได้นะ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้น ขณะที่อลิซกำลังเดินเหม่อออกจากห้องเรียน เธอหันไปหาเจ้าของเสียงพลางทำหน้าตกใจนิดๆ ที่เห็นใครคนหนึ่งในเซควิ่งตามมา

“อ่อ ได้เลย ขอบคุณนะ”

เธอมองหน้าเพื่อนที่เข้ามาทักพร้อมกับยิ้มให้บางๆให้ ก่อนจะเดินตามเพื่อนไปที่โรงอาหาร

“นี่ เมย์กับเนม ส่วนเราชื่อพิม เห็นเธอไม่มีเพื่อนเลยชวนมาอยู่กลุ่มเดียวกันน่ะ”

พิมนำทางอลิซเดินมาหากลุ่มเพื่อนของเธอที่นั่งรออยู่ในโรงอาหารอยู่ก่อนแล้ว และแนะนำให้รู้จักกัน

“หวัดดี เราชื่ออลิซ”

“หวัดดีอลิซ”

เพื่อนสองคนพูดเสียงใสพร้อมกับยกมือทักทายอลิซอย่างเป็นมิตร

“ขอบคุณพวกเธอมากนะ ที่ชวนฉันมาทำงานด้วย”

อลิซยิ้มบางๆให้กับเพื่อนใหม่ ก่อนจะเข้าไปนั่งคุยเรื่องการทำรายงานกันต่อ

ระหว่างนั้น อลิซก็ไปเรียนกับเพื่อนๆที่อยู่ในเซคเดียวกันตลอด เธอไม่มีโอกาสได้เจอฮาชิเลย เพราะอยู่กันคนละคณะ และเธอก็คิดว่า เขาก็คงจะไม่อยากเจอเธอเหมือนกัน

12.15 น.

“ต้มยำกุ้งน้ำข้นได้แล้วค่า”

“ขอบคุณค่ะ”

อลิซหยิบถาดอาหารที่แม่ค้ายื่นมาให้ขึ้นถืออย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆเดินไปหาเพื่อนที่นั่งกินข้าวกันอยู่ วินาทีนั้นเอง เธอมองเห็นผู้ชายตัวสูงที่คุ้นหน้าคุ้นตาเดินผ่านเข้ามาในโรงอาหารกับเพื่อนๆของเขา จังหวะนั้นอลิซรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เธอไม่ได้คุยไม่ได้เจอเขามาเป็นเดือนๆ พอเห็นหน้าตาเย็นชาที่ฮาชิมองมาหาเธอ มันก็ทำให้อลิซเมินหน้าหนีไปมองอย่างอื่นอย่างกระทันหัน

“ทำเป็นไม่รู้จักกันแหละดีแล้ว”

อลิซพูดเบาๆพร้อมกับเป่าพ่นลมหายใจออกมาทางปาก ก่อนจะเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากทานข้าวกับเพื่อนเสร็จ เธอก็เข้าเรียนช่วงบ่ายต่อ ช่วงนี้อลิซค่อนข้างหัวหมุนเพราะอีกสองอาทิตย์ก็จะสอบมิดเทอมแล้ว ต้องรีบเคลียร์งานส่งอาจารย์ทั้งงานกลุ่มและงานเดี่ยว

กว่าจะเลิกเรียนได้ก็ปาไปห้าโมงเย็น เธอเดินข้ามสะพานลอยมานั่งรอรถสองแถวที่ป้ายรถเมล์เหมือนเดิม

ขณะที่นั่งมองรถติดอยู่นั้น อลิซก็เหลือบไปเห็นคนตัวสูงจากฝั่งตรงข้าม เขาเดินมากับผู้หญิงตัวเล็กใส่แว่นพร้อมกับพูดคุยและหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม

สายตาคู่สวยจ้องมองฮาชิและผู้หญิงคนนั้นอย่างตาไม่กระพริบ นี่สินะเหตุผลที่เขาไม่อยากจะมายุ่งกับเธออีกแล้ว..