Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า

"ไอ้ปืน มึงจะลีลาอีกนานไหมวะ พวกกูหิวเหล้าจะแย่อยู่แล้วเนี่ย นัดกันไว้ดิบดีว่าเลิกคลาสแล้วจะไปร้านเฮียโต้ง มึงมาเบรกหัวทิ่มแบบนี้ได้ไงวะ"เสียงโวยวายของวศินดังขึ้นทำลายความเงียบใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในขณะที่มือก็ยกขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างขัดใจ สายตาจับจ้องไปยังเพื่อนสนิทที่กำลังสะพายกระเป๋าเตรียมตัวจะเดินแยกไปอีกทาง"นั่นดิ กูอุตส่าห์เคลียร์คิวสาวๆเพื่อจะไปกินเหล้ากับพวกมึงเลยนะ มึงจะมาชิ่งหนีไปไหนวะไอ้ปืน" ศิลาสมทบขึ้นอีกคนพร้อมกับกอดอกทำหน้าเซ็งจัดปืนหรือหัวหน้าวงและมือกลองแห่งวงดนตรี ultra ประจำมหาวิทยาลัย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่างเอือมระอา "กูไม่ได้จะชิ่ง แต่กูมีธุระด่วนจริงๆ อาจารย์ที่ปรึกษาวงเพิ่งโทรมาตามเมื่อกี้ บอกว่าให้กูรีบไปที่ห้องซ้อมเดี๋ยวนี้เลย""ไปทำไมวะ ร้อยวันพันปีไม่เห็นแกจะเรียกมึงด่วนขนาดนี้ หรือวงมึงไปทำเครื่องดนตรีคณะพัง?" วศินถามอย่างจับผิด"พังบ้าอะไรล่ะ!" ปืนสวนทันควัน"มึงก็รู้ว่าวงกูขาดนักร้องนำมาเป็นเดือนแล้ว ตั้งแต่ไอ้พี่เอกเรียนจบไป งานกิจกรรมมหาลัยก็จ่อคิวรออยู่เพียบ อาจารย์แกเลยไปเฟ้นหาช้างเผือกมาให้ แกบอกว่าได้ตัวน

รถเก๋งคันกะทัดรัดของมาร์คแล่นมาจอดเทียบที่หน้าหอพักนักศึกษาหญิงแห่งหนึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก เครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวเข้ามาปกคลุมภายในห้องโดยสาร บรรยากาศอึดอัดยังคงเจือจางอยู่ตั้งแต่ออกมาจากหน้าคณะดุริยางคศิลป์"ตอง" มาร์คเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "โอเคขึ้นหรือยัง? หน้าตองดูซีดๆนะ ให้เราช่วยถือของขึ้นไปส่งบนห้องไหม"ใบตองละสายตาจากวิวข้างหน้าต่าง หันมาฝืนยิ้มบางๆให้เพื่อน"ไม่เป็นไรมาร์ค ของตองมีนิดเดียวเอง ส่วนใหญ่จัดเข้าที่ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ขอบใจมาร์คมากนะที่อุตส่าห์ไปรับไปส่งทั้งวันเลย""เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก" มาร์คยิ้มตอบ แต่แววตาของเขายังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถามในสิ่งที่ค้างคาใจ "เอ่อ แล้วผู้ชายคนนั้น ตกลงว่าเขา...""เขาเป็นแค่เพื่อนของรุ่นพี่ในวงดนตรีน่ะมาร์ค" ใบตองรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่มาร์คจะถามจบ เธอไม่อยากพูดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีก "ไม่มีอะไรหรอก เขาคงแค่... จำคนผิดน่ะ ตองขอตัวขึ้นห้องก่อนนะ เหนื่อยมากเลย พรุ่งนี้เจอกันนะมาร์ค"หญิงสาวรีบตัดบทและเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว

"ตอง พี่ขอโทษ" เขาเอ่ยคำนี้ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "พี่รู้ว่าพี่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ พี่ทำลายความไว้ใจของตอง พี่ปล่อยให้ตองต้องเจ็บปวด แต่พี่อยากให้ตองรู้ไว้นะ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ไม่เคยลืมตองเลย ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงตอง""มันสายไปแล้วค่ะ" ใบตองส่ายหัวช้าๆน้ำตาหยดใสไหลร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง"ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว พี่ไม่ใช่พี่ฟินน์คนเดิมที่ตองเคยรู้จัก และตองก็ไม่ใช่ใบตองคนโง่ที่จะยอมให้พี่มาทำร้ายความรู้สึกซ้ำสองอีกแล้ว เรื่องของเรา ปล่อยให้มันจบลงตรงนี้เถอะนะคะ ถือซะว่าเราเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องร่วมมหาลัยกันก็พอ"หญิงสาวพูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีเข้าหอพักอีกครั้ง เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ และไม่อยากให้ใจตัวเองต้องหวั่นไหวไปกับน้ำเสียงเว้าวอนของเขา"ไม่!"แต่คราวนี้ฟินนิกซ์ไม่ได้ดึงเธอไว้ เขาเพียงแค่ก้าวมายืนขวางหน้าประตูหอพัก เอาแผ่นหลังกว้างพิงบานกระจกไว้เพื่อไม่ให้เธอเข้าไปได้"พี่ฟินนิกซ์! หลีกไปนะคะ!" ใบตองเงยหน้าขึ้นตวาด"พี่ไม่หลีก และพี่ก็ไม่ยอมรับสถานะบ้าบอนั่นด้วย รุ่นพี่รุ่นน้องอะไร พี่ไม่เป็น!" ฟินนิกซ์จ้องลึกเข้าไปใน

"พานักร้องนำของพวกมึงไปกินข้าว""เฮ่ย"เสียงอุทานของหนุ่มๆในวงดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทุกสายตาหันขวับไปมองใบตองเป็นตาเดียว สลับกับมองหน้าฟินนิกซ์ด้วยความตกตะลึง"พะ พี่พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย ใครจะไปกินข้าวกับพี่!" ใบตองหน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอายที่เขามาพูดจาสองแง่สองง่ามต่อหน้าคนอื่นแบบนี้"ก็เมื่อวานพี่บอกแล้วไง ว่าจะเดินหน้าง้อ""หยุดพูดเลยนะ!" หญิงสาวตวาดแหว ตัดบทเขาทันควันก่อนที่ความลับเรื่องความสัมพันธ์ในอดีตจะหลุดรอดออกไปให้คนอื่นรู้ เธอหันขวับไปทางปืนด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่ปืนคะ เราเริ่มซ้อมกันเลยดีกว่าค่ะ อย่าไปสนใจคนนอกเลย เสียเวลาเปล่าๆ"ปืนมองสลับระหว่างเพื่อนสนิทกับนักร้องนำคนใหม่ด้วยแววตาจับผิด เขาพอจะเดาออกตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าสองคนนี้ต้องมีซัมติงอะไรบางอย่างกันแน่ๆ แต่ในเมื่อใบตองไม่อยากพูด เขาก็จะไม่เซ้าซี้ ตอนนี้เรื่องงานต้องมาก่อน"เออๆ งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า วันนี้ขอเทสต์เสียงน้องใบตองกับจังหวะของวงก่อนนะ เอาเพลงที่ตองถนัดที่สุดมาสักเพลงเลย น้องตองพร้อมนะ" ปืนเคาะไม้กลองให้จังหวะเป็นการเรียกสติทุกคนกลับมา"พร้อมค่ะ" ใบตองพยักหน้ารับ เธอสูดลมหายใจเข้าลึ

"เห็นด้วยอย่างยิ่งครับพี่ปืน" บาสรีบคว้ากีตาร์ยัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว "เจ๊น้ำ ไอ้คิม ปะๆ กลับกันเถอะ ปล่อยให้คนเคยรัก เขาเคลียร์กันไป พวกเราอย่าอยู่เป็นก้างขวางคอเลย""ไอ้เด็กบ้า! แกก็แซวน้องมันอยู่ได้" น้ำตีแขนบาสไปหนึ่งที ก่อนจะหันมาส่งยิ้มแห้งๆให้ใบตอง "สู้ๆนะน้องตอง มีอะไรโทรหาเจ๊ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กลับก่อนนะฟินน์ เบาได้เบานะ น้องมันหน้าจะมืดแล้ว"พูดจบสมาชิกวงอัลตร้าทั้งสี่คนก็พากันเก็บของและวิ่งกรูกันออกจากห้องซ้อมไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ภายในห้องซ้อมดนตรีอันกว้างขวาง เหลือเพียงชายหนุ่มร่างสูงและหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่เพียงลำพังปัง!เสียงประตูห้องซ้อมปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวเข้ามาแทนที่ใบตองยืนกัดริมฝีปากแน่น สองมือเล็กกำเข้าหากันจนข้อนิ้วขาวซีด เธอโกรธ โกรธที่เขาทำตัวเอาแต่ใจ โกรธที่เขาป่าวประกาศเรื่องราวในอดีตให้คนอื่นฟังอย่างหน้าไม่อาย ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนทิ้งเธอไปแท้ๆ"พี่ทำแบบนี้ทำไม" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "พี่ทำให้เพื่อนๆเข้าใจตองผิด พี่มันเห็นแก่ตัวที่สุด!"ฟินนิกซ์ถอนหายใจยาว เขาวางขวดน้ำลงบนตู้แอมป์ใกล้ๆ แล้วก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ คราว