Novels by ยัยปลาซิว

แม่ของพิชชาออกจากห้องผ่าตัดแล้ว หมอบอกว่าพ้นขีดอันตราย แต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นมากกว่าหนึ่ง เดือน พ่อ พี่สาวและพิชชานั่งเฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษ รอให้คนเป็นแม่ฟื้นขึ้นมาอย่างเป็นห่วง ตอนนี้หมอให้เข้าเยี่ยมได้แล้ว หลังจากผ่านไปหนึ่ง สัปดาห์ ทำให้ทุกคนในครอบครัวเบาใจลงบ้าง “พี่มีงานที่บริษัทเข้าด่วน ฝากดูแลแม่ด้วยนะ” มารีนหันมาบอกคนเป็นน้องสาวและพ่อที่นั่งกุมมือแม่ไว้อยู่ เธอก็เป็นห่วงแม่ไม่ต่างกัน หลังจากเคลียร์งานเสร็จก็จะรีบมาเยี่ยมแม่ทุกวัน “ได้ค่ะ พี่รีนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวชากับพ่ออยู่ดูแลแม่เอง” พิชชาพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดพี่สาว ก่อนจะไปส่งเธอที่หน้าห้อง ก่อนจะเดินกลับมานั่งดูแม่ที่ยังนอนนิ่งำม่ได้สติ “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างลูก ทำเรื่องลาอาจารย์เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” พ่อถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เพราะไม่ได้ถามพิชชาเลยตั้งแต่มา มัวแต่ยุ่ง และเป็นห่วงแม่จนไม่เป็นอันทำอะไร แถมพิชชายังบินมาอย่างกะทันหัน “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูทำเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “อีกนานไหมคะ กว่าแม่จะฟื้น..” “หมอบอกอีกไม่เกินสามวันก็น่าจะฟื้นแล้ว” พ่อพูดพลางมองร่างของแม่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ม

พิชชาตื่นเช้ามาในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของร่างสูงที่กอดเธอเอาไว้แน่น ตอนนี้เขายังหลับอยู่ ใบหน้าของลุคเวลาหลับมันดูมีเสน่ห์จนร่างเล็กอดมองไม่ได้ พอเห็นพิชชาเริ่มขยับตัว ลุคก็ตื่นขึ้นมาทันที เขาลูบหัวสาวน้อยเบาๆ ก่อนจะดึงเธอไปจูบที่หน้าผาก ขณะท่อนล่างของทั้งคู่ยังแนบชิดกัน “สายยัง?” ชายหนุ่มถามขึ้นขณะที่ดึงร่างบางเข้าไปกอด พลางจูบซับจนทั่วใบหน้าหวาน “ยังค่ะ ชาว่าจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว” “อื้ม พี่ขอนอนกอดอีกหน่อย” เขาพูดพร้อมกับหลับตาลง ทั้งสองกอดกันอยู่พักใหญ่ๆ เลือดในกายอุ่นแผ่ไปทั่วร่าง ตอนนี้เขารักพิชชาอย่างเต็มหัวใจ ไม่มีสิ่งใดมาทดแทนสาวน้อยที่นอนอยู่ข้างเขาได้อีกแล้ว จู่ๆ ลุคก็พลิกตัวร่างเล็กขึ้นมาไว้บนตัวของเขา พิชชาตกใจได้แต่มองหน้าเขาอย่างงงๆ ลุคเลยถือโอกาสนั้นฝังปลายจมูกสูดดมความหอมจากซอกคอเก็บไว้ในอกลึก “อื้อ~ พี่ลุค” “อื้ม ไปอาบน้ำกันครับ” ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้เธอ พิชชาหน้าแดงชมพูระเรื่อขึ้นมาเพราะความเขิน เธอไม่คิดเลยว่าคนที่โกรธให้กันวันนั้น จะเป็นผู้ชายที่น่ารักมากขนาดนี้ #07.46 น. พิชชารีบจัดการแต่งตัวให้ตัวเองเรียบร้อยก่อนที่ลุคจะอาบน้ำ

อีกฟากของมหาลัย เปียแอบเข้ามาซุกตัวอยู่ในห้องน้ำ ไม่กล้าออกไปเจอหน้าใคร ไม่กล้าแม้กระทั่งเข้าเรียน เพราะทนแรงกดดันไหวไหวทุกคนจ้องมองมาที่เธอ ทั้งโดนโพสต์ด่าในกลุ่มที่เธอสร้างเฟคนิวส์ทำลายชื่อเสียงคนอื่น หญิงสาวเลื่อนดูเม้นอย่างมือไม้สั่น มันยิ่งทำให้เธอเกลียดพิชชาเข้าไส้ ทำไมคนๆนั้นไม่เป็นแก เปียได้แต่แค้นร้อนรุ่มในใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงนักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินมาเข้าห้องน้ำ “พี่เปียนี่ก็ใสๆนะมึง กูเข้าใจมาตลอดว่าเธอเป็นคนดี แต่แม่งร้ายสุดๆ!!” “เอออจริงสร้างข่าวทำลายคนอื่น แต่ย้อนเข้าตัวซะงั้น” “แต่ตอนอยู่ปีสองทุกคนก็เข้าใจว่าพี่เปียคบกับพี่ลุคนะ ไม่แน่เขาอาจจะสร้างภาพขึ้นมาเองก็ได้” “เออจริง ก็เผลอเข้าใจว่าเป็นคนเรียบร้อยมาตลอด” หญิงสาวได้ยินทุกอย่างที่คนพวกนั้นพูด เธอยืนกำหมัดแน่นในห้องน้ำด้วยความโกรธเกลียด พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา เธอเกลียดพิชชาที่ทำชีวิตเธอพังได้ถึงขนาดนี้ เปียน้ำตาคลอด้วยความเจ็บปวดต่อคำพูดที่ได้รับ ช่างเชือดเฉือนหัวใจเหลือเกิน เวลานี้เธอพยายามจนถึงที่สุด ทำไมต้องพบกับเรื่องที่นำพาต่อความเจ็บปวดขนาดนี้ด้วย เปียร

หลังจากที่ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในช่วงวันหยุดตลอดเจ็ดวัน ก็ทำให้รู้ถึงความชอบ ความไม่ชอบ และความเคยชินของกันและกัน ทว่าเขาและเธอเกือบจะเลิกกันไปแล้ว ถ้าไม่ได้พูดคุยและปรับความเข้าใจกันก่อนเปิดเทอม ทั้งสองตกลงกลับมาคบหาดูใจกันเหมือนเดิม พิชชาสัญญาว่าจะไม่มีความลับอะไรกับลุคอีก ขณะที่ลุคเองก็สัญญาว่าจะรับฟังพิชชาให้มากขึ้นเช่น “อยากอยู่แบบนี้ตลอดไปจัง” ร่างเล็กเอ่ยขึ้น ขณะที่ลุคกำลังขับรถเลี้ยวออกจากรีสอร์ท พิชชาหันหน้าไปมองใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างอบอุ่นหัวใจ ก่อนร่างสูงจะหันมายิ้มให้และโน้มไปหอมแก้มฟอดใหญ่ “พี่ก็อยากอยู่แบบนี้ตลอดไป อยากแต่งงานกับพี่ไหม?” “ถามอะไรคะ ชาทำตัวไม่ถูกเลยเนี้ย” “ถ้าอยากแต่งเมื่อไหร่..บอกพี่นะ” เขาพูดก่อนจะยิ้มอ่อนๆแล้วหันหน้ามาหาเธอ นั่นยิ่งทำให้ร่างเล็กหน้าแดงออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ในความรู้สึกของพิชชามันเป็นรอยยิ้มที่น่ารักมาก มองยังไงก็ไม่เคยเบื่อเลย เมื่อเดินทางเข้ามาถึงกรุงเทพก็มืดพอสมควร เขาเลี้ยวรถไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มองเห็นผู้คนมากมายกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ ลุคจอดรถดับสนิท ก่อนจะรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้เธอ ร่างเล็กเดินตาม

“ทะ ทำอะไร อื้อ~” “อื้ม อยู่นิ่งๆ” แอลกอฮอล์ในกายของเขากำลังเดือดพล่าน ยิ่งได้กลิ่นหอมๆออกมาจากตัวของเธอ ลุคก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ หัวใจพิชชาเต้นแรงแทบหลุดออกมาข้างนอก ภายนอกเอาแต่ปฏิเสธเขา แต่ร่างกายกลับไม่รักดี เพราะร่างเล็กกำลังเคลิ้บกับสัมผัสที่เขากำลังมอบให้ “พี่ลุค อื้อ~ ชายัง” ไม่ทันได้พูดจบ เขาก็เลื่อนมาประกบจูบอย่างรวดร็ว จนเสียงกลืนหายลงไปในลำคอ มีเพียงเสียงครางอื้อในลำคอดังขึ้นเป็นระยะ มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาตามขาอ่อนลูบไล้ไปมาอย่างเบามือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาหาอกอวบแล้วปลดถอนมันออกไป โดยที่คนร่างเล็กไม่รู้ตัว เพราะมัวแต่รับจูบที่เขามอบให้ ไม่นาน ลุคก็ผละออก ดวงตากลมมองสำรวจทุกซอกทุกมุมของร่างเล็ก พิชชาหน้าแดงก่ำพูดอะไรไม่ออก เพราะไม่ออกก็รู้ว่าหลังจากนี้เขาจะทำอะไร เธอจึงเลือกปิดเปลือกตาลงช้าๆ “สวยจังครับ..” “….” พูดจบ ลุคก็จูบบนกลีบปาก เธอยอมเผยอริมฝีปากอิ่มออก ก่อนเขาจะแทรกปลายลิ้มอุ่นๆเข้ามาจุมพิตอย่างหนักๆ ความกลัวตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความสั่นซ่านเข้ามาแทน “อื้ม ยะ อย่า~” “อื้ม” พิชชาดึงมือของลุคเอาไว้ ขณะหยอกเย้าอยู่กับปลายยอดสีหวาน มันเป็นความ

ตลอดเส้นทางที่ลุคขับรถพามา ในรถเงียบกริบไม่มีเสียงพูดคุยกัน ร่างเล็กมองออกไปนอกหน้าต่างรถ พลางครุ่นคิดว่าเขาจะพาไปที่ไหน พิชชาไม่อยากทะเลาะกันอีก จึงเลือกปิดปากเงียบไม่ได้ถามอะไรต่อ ไม่นาน รถหรูก็เลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ใบหน้าหล่อหันมองคนข้างๆ ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงทุ้มเย็น “ลงไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ” “คะ?” “หูหนวกหรือไง?” “พี่ลุคจะพาชาไปไหนคะ” “ไม่ต้องถาม ทำตามที่สั่งก็พอ” ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ พลางเมินหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นแล้วล้วงหยิบมือถือขึ้นโทรออกหาคนปลายสาย พิชชาเดินลงจากรถอย่างงวยงง ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อ ดวงตากลมมองตามแผ่นหลังที่กำลังยกหูขึ้นคุยโทรศัพท์ ร่างเล็กถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปเข้าห้องน้ำตามที่เขาบอก หลังจากทำธุระส่วนตัวกันเสร็จก็ออกเดินทางต่อ ภายในรถยังคงเงียบไม่มีเสียงปริปากพูดจากฝ่ายใด จนพิชชาก็นอนหลับไปกับเบาะ ร่างเล็กงัวเงียตื่นขึ้นหลังจากที่รถเคลื่อนเข้ามาจอดในบ้านพักหลังหนึ่ง มันไม่ใช่ทะเลแบบที่พาไปก่อนหน้า แต่มันคือรีสอร์ตหรูใจกลางป่า พิชชาทำหน้างงขณะรถดับสนิท เธอเห็นแม่บ้านยืนรอต้อ

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเตียงราวกับคนหมดเรี่ยวแรง สายตาคู่สวยเหม่อมองเพดาน พลางนึกถึงใบหน้าหล่อที่กำลังฉีกยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่น แม้ไม่อยากรู้สึก แต่ภายในกลับเอาแต่เรียกร้อง ปากบอกว่าเกลียด แต่ในหัวใจกลับสลักชื่อของเขาลงไปเรียบร้อยแล้ว ใบชาขอแทนกลับมาก่อนเวลาเลิกงาน เพราะกังวลจนทำแก้วตกแตกไปหลายใบ พอมาถึงห้องจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร่างเล็กเอาแต่คิดว่าติณณ์จะไปทำอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ลมหายใจถูกพ่นออกมาแผ่วเบา ก่อนมือเล็กจะหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความหาเพื่อนสนิท แชต : น้ำขิง ใบชา : ชาเห็นพี่ติณณ์ออกไปกับผู้หญิงคนอื่น น้ำขิง : แล้ว? น้ำขิง : อย่าบอกนะว่าแกหวงเขา ใบชา : เปล่าซักหน่อย น้ำขิง : ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ น้ำขิง : ขิงว่าชารีบเรียกเขาให้มาหาดีกว่า ก่อนเขาจะไปกับคนอื่นจริงๆ พี่ติณณ์บอกว่ารักชานี่ ลองให้โอกาสเขาดูหน่อยไหม น้ำขิง : อีกอย่างนะ เท่าที่เห็นพี่แทนเล่าให้ฟัง ฉันว่าพี่ติณณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก ถ้าใจแกกับเขามันตรงกัน ทำไมไม่ลองเปิดโอกาสตัวเองดู น้ำขิง : ฉันก็เกลียดพี่มันนะ ที่ทำกับแกตอนนั้น แต่พอช่วงหลังเห็นว่ารักและดีกับแกมากจริงๆ ฉันเลยต้องมองพี่มันใ

ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ที่ติณณ์ยอมให้ใบชาย้ายออกไปอยู่คนเดียว เขายังตามดูเธออยู่ห่างๆ ทั้งที่คอนโดและที่คลับของเพื่อน ร่างสูงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา พลางเงยหน้าเหม่อมองขึ้นไปบนเพดาน ติณณ์เหมือนคนหมดอาลัยตายยาก เพราะเมาหมดสภาพกลับมาห้องทุกวัน เขาพยายามใจเย็นลง พยายามทำทุกอย่างให้ใบชาเห็น แต่ยิ่งทำมากเท่าไหร่ เธอยิ่งห่างเหินออกไปจากเขามากขึ้นทุกที ติณณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ในหัวครุ่นคิดว่าอยากจับใบชากลับมาขังเอาไว้ในกรงอีกรอบ ทว่า ความคิดนั้นก็ถูกสะบัดทิ้ง ก่อนมือหนาจะคว้าเอาโทรศัพท์ แล้วแตะปลายนิ้วพิมพ์ลงไปในช่องแชตของเธอ แชต : ใบชา ติณณ์ : พี่ขอไปรับที่มอได้ไหม? ใบชา : ไม่ได้ค่ะ ชากลับห้องช้า คิ้วหนาขมวดเข้ม มันเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นที่คอนโดหรือที่มอ ใบชาชอบตอบบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้ล้ำเส้นเข้าไป แต่ติณณ์ก็ยังอดทนและใจเย็น หวังว่าเธอจะเห็นว่าเขาพยายามมากแค่ไหน ติณณ์ : ไปไหน? ทำไมกลับช้า? นิ้วแกร่งยังค้างเติ่งอยู่บนหน้าจอ รอให้ใบชาตอบกลับ ข้อความถูกส่งไปนานมากกว่าสิบนาทีแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะเปิดอ่าน ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างหนักหน่วง ก่อนจะแตะปลายนิ้วพิมพ์ส่งไปอีก

หลังจากมีอะไรกันในห้องวีไอพีจนหมดแรง ติณณ์ก็อุ้มร่างเล็กนอนหลับอยู่ลงมายังลาดจอดข้างล่าง พร้อมกับลูกน้องคนสนิท แขนแกร่งวางร่างบางลงบนเบาะเบาๆ ก่อนจะขยับให้เธอนอนหนุนตัก แล้วใช้ก้านนิ้วแตะพวงแก้มระเรื่อลากไปมาอย่างเอ็นดู ทั้งคู่นอนหลับอยู่บนรถ ทำให้ปันต้องขับรถมาส่งที่คอนโด แถมตอนได้ยินเรื่องนี้ แทนก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับเพื่อนสนิท เพราะรอจนแล้วจนรอด ติณณ์ก็ไม่ยอมออกมา จนเกือบถึงเวลาปิดคลับ “มึงไปพักได้แล้ว ไม่ต้องขึ้นไปส่งถึงห้อง” “ไหวนะครับนาย” “นี่มึงคิดว่ากูเป็นใคร” สายตาคู่คมตวัดมองอย่างเอาเรื่อง เมื่อเห็นว่าปันแอบยิ้มที่เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับใบชา แถมยังหมดแรง หมดสภาพมากขนาดนี้อีก “ครับ ผมจะไปพัก” ภายในห้อง ใบชางัวเงียตื่นขึ้นมาตอนเช้า ตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ทว่า ก็ตกสดุ้งตื่นเต็มตา เมื่อเห็นว่าคนร่างสูงนอนอยู่ข้างๆ แถมยังกอดเอวของเธอเอาไว้แน่น ใบชาสูดหายใจเข้าลึกไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวว่าเขาจะตื่น เธอพยายามนึกเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมตัวเองถึงกลับมาอยู่ในสภาพนี้ ภาพเซ็กส์อันเร่าร้อนภายในห้องชั้นบนสุดของคลับ แล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ มือเล็กยกขึ้นปิดปา

ภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง มือแกร่งยังยกแก้วขึ้นดื่มไม่หยุด ใบชาได้แต่เหลือบมอง ก่อนจะยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มเช่นกัน ความขมของแอลกอฮอล์แตะปลายลิ้น ทำให้อารมณ์แตกซ่าน เธอแค่ไม่อยากอึดอัด จึงเลือกยกดื่มแข่งกันกับเขาจนเกือบจะเมา สายตาคู่มคมตวัดมองคนข้างๆ พร้อมกับอารมณ์บางอย่างผุดขึ้นมา มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ก่อนจะสั่งงานคนปลายสาย โทร : ปัน~ “มึงอยู่ไหน?” (อยู่ข้างล่างคลับครับนาย) “มาเฝ้าหน้าประตู ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด” (ครับ) หลังกดวางสาย มือแกร่งก็ดึงกระชากร่างเล็กเข้ามาแนบอก จนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนของกันและกัน ติณณ์มองใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะแตะนิ้วลงบนริมฝีปากแล้วกดแทรกมันเข้าไปด้านใน ไล้วนจนทั่วโพรงปาก “อื้อ” “ขอเอาได้ไหม” เสียงทุ้มเย็นกระซิบข้างใบหู ความมึนเมาจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ทำให้ใบชาพร่าเบลอ พร้อมกับอารมณ์บางอย่างที่แตกซ่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก้านนิ้วถูกถอนออกจากริมฝีปากบาง ก่อนจะเกลี่ยไปมาตามขอบปาก ทว่า คนตัวเล็กกลับจับแขนของติณณ์เอาไว้นิ่ง ก่อนจะตวัดดูดนิ้วของเขาอย่างหื่นกระหาย “อื้ม~ ยั่ว” “อื้อ” ใบหน้าอ้อนเอ็นส่งสายตายั่วยวน ภ

ร่างเล็กนั่งตัวสั่นอยู่เบาะด้านข้าง ติณณ์ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความอึดอัดไหลซึมผ่านอากาศ มีเพียงเสียงพ่นลมหายใจดังสะท้อนในความเงียบ ปลายเท้าแตะเหยียบคันเร่งจนมิด ดวงตาเย็นชามองไปยังถนนเบื้องหน้า ก่อนจะกำพวงมาลัยแน่นเพื่อระบายความหงุดหงิด ใบชากวาดสายตามองคนร่างสูง ยิ่งเขาเงียบ มันก็ยิ่งหน้ากลัว ความรู้สึกวูบหวิวยังเกาะหนึบอยู่ในใจ ร่างเล็กได้แต่เตือนตัวเองว่าให้ใจเย็น หากถึงห้องเมื่อไหร่จะพยายามอธิบายให้เขาฟัง ไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างหนัก ราวกับยืดเวลาให้ใบชาอยู่กับความหนักอึ้งนานกว่าเดิม สายฝนกระหน่ำลงมาจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ติณณ์จึงตัดสินใจเปิดไฟเลี้ยวลงจอดข้างทาง เพื่อรอให้ฝนหยุดตก ใบหน้าหวานก้มลงหลบหน้า เมื่อเห็นว่าสายตาคู่คมกำลังตวัดมอง ทว่า ติณณ์กลับเลือกหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออกหาใครบางคน “อื้อ เปิดห้องไว้ให้กูหน่อย กำลังเข้าไป” (มึงจะมาหากูตอนนี้ คลับกูเปิดตอนเย็น) “กูอารมณ์ไม่ดี อย่าขัด” เมื่อร่างเล็กได้ยินสิ่งที่ติณณ์พูด หัวใจดวงน้อยก็ชาวาบ เธอไม่รู้เลยว่าเขายกหูคุยกับใคร กำลังจะพาเธอไปที่ไหน แถมประโยคที่พูดคุยกันมันทำให้ร่างเล็กขอบตาร้อนผ่าว หลังจากวางสาย ติณณ์ก็พ

ใบชาไม่ได้ตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้เป็นวันหยุด ร่างเล็กอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย จึงหยิบโทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะมาเช็กดู เพราะไม่อยากรีบออกไปเจอติณณ์ หน้าจอสว่างขึ้นกลับเห็นแชตของเพื่อนสนิทค้างอยู่ แชต : น้ำขิง น้ำขิง : ตื่นยัง ยัยคนสวย น้ำขิง : ไปดูหนังกันไหม? ดวงตากลมไล่อ่านแชตของเพื่อนส่งค้างเอาไว้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมง ก่อนปลายนิ้วเรียวจะแตะแป้นพิมพ์ตอบกลับ ใบชา : ชาไปขอพี่ติณณ์ก่อนนะ ไม่รู้เขาจะให้ไปไหม? เมื่อคืนแทบจะไม่คุยกันเลย เขาคงโกรธอยู่ น้ำขิง : ลองอ้อนเขาหน่อยดีไหม? แกไม่ค่อยได้ออกมาหาฉันเลยช่วงนี้ ใบหน้าหวานก้มอ่านข้อความของเพื่อนแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเปิดประตูออกไปหาเจ้าของร่างสูงกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าระเบียง ใบหน้าหล่อหันมองร่างเล็กกำลังเดินตรงมาหา ติณณ์รู้ได้ทันทีว่า คงอยากออกไปไหนแน่นอน เพราะตั้งแต่เมื่อคืนตอนแยกจากกัน ใบชาก็เอาแค่ขลุกตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาเจอ เพราะติณณ์เห็นว่าเธออยากพักผ่อนบวกกับรู้สึกผิด จึงปล่อยให้นอนพักแล้วหันมาจัดการความหงุดหงิดของตัวเอง “พี่ติณณ์คะ ชาขอออกไปดูหนังกับเพื่อนได้ไหม?” ดวงตาเย็นยะเยือกตวัดมอง พลาง

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อตอบแชตของเพื่อนที่อยู่มหาลัย เธอโดนเพื่อนทักมาตามกันใหญ่เพราะช่วงนี้ติดแฟนจนไม่ออกไปข้างนอกเลย อลิซให้เหตุผลว่าที่คอนโดเธอกับเพื่อนอยู่ไกล เปิดเทอมค่อยเจอกันทีเดียวเลยก็ยังได้ คิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อสายตาเหลือบเห็นแชตไลน์ที่ถูกส่งทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน อลิซเพิ่งเห็นว่าบุคคลนั้นได้บล็อกเธอไปเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา เพราะคิดว่าน่าจะมีคนส่งผิดมาจึงไม่ได้สนใจอะไร ไหนๆข้อความทั้งหมดก็ถูกลบไปตั้งแต่ยังไม่ทันอ่าน เธอวางโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะหันมาลงมือตั้งใจทำกับข้าวที่ทำค้างเอาไว้เมื่อห้านาทีก่อน “วันนี้ทำอะไรกินครับ” ฮาชิเดินเข้ามาโอบกอดจากด้านหลังขณะอลิซยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว ใบหน้าหล่อโน้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ และออดอ้อนเธอเหมือนแมวน้อยที่ขาดเจ้าของไม่ได้ “นายไปนั่งรอตรงโน้นเลย” อลิซพูดพลางทำท่าดุแบบไม่จริงจัง ทว่า สีหน้าของคนร่างสูงกลับเปลี่ยนไป และสัมผัสได้ว่าเขากำลังไม่พอใจมากขนาดไหน “อืม อ้อนหน่อยก็ไม่ได้” “ไม่เอาดิ อย่างอนกันนะ” อลิซพูดเสียงสั่นเพราะดูจากท่าทางของเขาคงจะโกรธกันจริงๆ ร่างเ

อลิซพูดเสียงสั่น พร้อมกับก้าวขาเรียวลงไปแช่ในอ่างอย่างรวดเร็ว ตามด้วยคนร่างสูงที่ก้าวขาตามมาติดๆ ก่อนจะรั้งเอวบางเข้าหาตัวเอง “ฮะ ฮาชิ” “ซี๊ด~ฉันไม่ไหวแล้ว ขึ้นมา” พูดจบฮาชิก็ดึงขาเรียวแยกออกให้นั่งลงบนท้องแกร่งของเขา ยิ่งทั้งสองอยู่ในน้ำอุ่น มันยิ่งรู้สึกพลุ่งพล่าน “อื้ม” “อ่า นั่งลงมาเลย” ฮาชิออกคำสั่งพร้อมกับมองท่อนเอ็นของตัวเองถูไถบนกลีบสีหวานด้วยมือของคนตัวเล็ก เธอบดเอวถูลงบนแท่งเนื้อของเขาอย่างยั่วยวน ก่อนจะจ่อหัวบานเข้าไปในรูเล็ก แล้วค่อยๆกดลงสะโพกลงกลืนกินแท่งเนื้อเข้าไปจนสุด “อ๊า~มันแน่น” “ซี๊ด~เสียวแม่ง” ร่างสูงสูดปากครางออกมาเบาๆในลำคอ เขาเลื่อนมือแกร่งมาบนสะโพกของคนตัวเล็กและบีบเบาๆเพื่อสั่งให้เธอขยับ ก่อนจะจ้องใบหน้าหวานที่มีสีหน้าทรมานและเปลี่ยนเป็นเคลิ้บเคลิ้มในเวลาต่อมา อลิซควบเอวขึ้นลงแท่งร้อนขณะอยู่ในอ่าง เสียงน้ำกระเพื่อมเป็นจังหวะทุกครั้งที่ถูกกระแทกลงไปหนักๆ ฮาชิก้มมองกลีบสีสดดูดกลืนแท่งเนื้อเข้าออก ก็อดไม่ได้จึงเอื้อมมือมาบีบบี้หัวนมคนตัวเล็กเบาๆ “อ๊ะๆ ซี๊ด” “อ๊า จะเสร็จ” อลิซเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้น เมื่อเห็นคนร่างสูงจิก

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา.. ร่างเล็กนั่งอยู่บนตักแกร่ง พร้อมกับมือหนาที่ลูบไล้ไปมาอยู่กับขาอ่อน มันถึงเวลาใกล้เปิดเทอมแล้ว ฮาชิบอกกับอลิซว่าถ้าจบปีสองจะขอหมั้นเธอเอาไว้ก่อน คนอื่นจะได้รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว สายตาคู่สวยนั่งดูทีวีจอใหญ่ มันเป็นการ์ตูนที่เธอขอให้ฮาชิเปิดให้ เพราะตอนเด็กๆชอบดูเรื่องนี้มาก พอโตมาได้นั่งดูเรื่องเดิมทำให้ย้อนคิดถึงความทรงจำเก่าๆ ครืด~ เสียงโทรเข้าเรียกให้ร่างเล็กหันไปมอง สายตาคู่สวยเหลือบดูมือถือของฮาชิที่วางอยู่หัวใจก็เต้นรัวอย่างแรง เพราะชื่อที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอคือ ‘นะริน’ “นายรับสายก่อนไหม?” “ไม่” เสียงทุ้มต่ำพูดอย่างเฉยชา พร้อมกับบีบสะโพกเล็กอย่างหนักหน่วง เขาอยากให้เธอรู้ว่าไม่ได้สนใจคนอื่นนอกจากคนที่อยู่ตรงหน้า “รับเถอะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก” “อืม” ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ฮาชิคว้ามือถือขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนกดรับและเปิดลำโพงให้คนตัวเล็กที่นั่งบนตักได้ยินด้วย “ฮัลโหล” (พี่ชิว่างไหมคะวันนี้ รินอยากชวนไปเลือกของขวัญวันเกิดให้คุณแม่) “ไม่ว่าง..อยู่กับแฟน” (อ่อค่ะ แล้ววันหลัง..) “แค่นี้นะ พี่ยุ่งอยู่” ร่างสูงพ่นลมห

ทั้งสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันมาตั้งแต่หน้าประตู ยังดีที่มันไม่ไกลจากคอนโดมากนัก ไม่งั้นเขาคงได้จัดเธอคาโรงหนัง ฮาชิบดจูบลงบนริมฝีปากเล็กอย่างรุนแรงจนแผ่นหลังของเธอชนติดผนังเย็นเฉียบ เสียงครางอื้ออึงดังในลำคอ อลิซพยายามป้อนจูบกลับอย่างกระหายอยาก เธอหอบโกยเอาอากาศเข้าในปอดเพราะเริ่มจูบตามคนร่างสูงไม่ทัน “อื้ม” เขาผละจูบออกอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งอุ้มร่างเล็กลอยเหนือพื้น ก่อนจะสาวเท้าเดินมายังโซฟา พร้อมกับวางร่างเล็กลงอย่างเร่งรีบก่อนจะประกบปากดูดเลียลิ้นเล็กภายในโพรงฉ่ำ ทั้งสองกระแทกจูบสาดใส่ความเร่าร้อนใส่กันจนริมฝีปากบางขึ้นสีแดงก่ำ ฮาชิดูดปากร่างเล็กแรงๆ เขาฝังเขี้ยวลงไปตามริมฝีปากจนมันบวมเจ่อ ก่อนจะค่อยๆถอนจูบออกจ้องมองใบหน้าหวานที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขากดริมฝีปากจุมพิตที่ข้างขมับ ก่อนจะเม้มจูบไปเรื่อยๆจนถึงใบหูเล็กแล้วตวัดเลียจนมันชื้นแฉะ ก่อนจะผละออกจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอและของตัวเองออกจนหมดในพริบตาเดียว “สวย..สวยมาก” อลิซขนลุกซู่เมื่อไม่มีอะไรห่อหุ้มร่างกาย ไฟในห้องเปิดสว่างกว่าทุกครั้ง มันจึงทำให้ทั้งสองเห็นร่างกายกันอย่างชัดเจนทุกซอกทุกมุม อลิซงับเขี้ยวลงบนริม

“ไอ้ม่อน..” ฮาชิตวัดมองอย่างไม่สบอารมณ์ เขาพ่นหายใจออกมาหนักๆเพื่อความคุมตัวเอง ตอนนี้ เขาไม่อยากให้ใครมาขวางความสุข มือหนาจึงกุมมือเรียวเอาไว้แน่นจะเดินเลี่ยงไปอีกฝั่ง แต่ม่อนก็ยืนขว้างไว้เหมือนเดิม ม่อนตวัดมองมือของฮาชิที่ประสานกับมือของอลิซแน่นก็แสยะยิ้มออกมาอย่างหัวเสีย ทั้งที่ข้างกายของเขายังมีปลายืนมองมายังร่างของอลิซอย่างไม่วางตา “หึ! ยังจำกูได้นี่หว่า” “ไม่คิดว่าจะเจอ” ปลาพูดขึ้นหลังจากทั้งสองไม่ได้เจอกันมานาน ตั้งแต่อลิซรู้ว่าปลาพยายามทำลายเธอมาตลอด ก็ตัดขาดกันทุกอย่าง “ขอตัวก่อนนะ..พอดีเรารีบ” อลิซเอ่ยขึ้น สายตาคู่สวยจ้องเพื่อนสนิทและอดีตคนรักนิ่งเงียบ ตอนนี้ ต่อให้จะเผชิญหน้ากันอีกกี่ครั้ง อลิซก็ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปเพราะเธอมูฟออนจากทุกเรื่องมานานแล้ว “มึงจะรีบไปไหนวะ ไอ้ชิ!” “หลบไป” ม่อนกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหลีกทางหลบให้ ฮาชิและอลิซยังสับสนกับการกระทำของฝ่ายตรงข้าม เพราะทุกทีเขาต้องเข้ามาหาเรื่องจนถึงที่สุดแบบที่เคยทำ “ดูซิพวกมึงสองคนจะมีปัญญาไหม!” เขาพูดทิ้งท้ายพร้อมกับยืนอยู่เคาท์เตอร์ข้างๆ ไม่ว่าฮาชิจะพูดอะไรกับพนักงาน ม่อนก็ได้ยินมั

อลิซตื่นขึ้นมาภายใต้แขนแกร่งที่กอดเอาไว้แน่นอย่างเช่นทุกวัน เปลือกตาสีสวยค่อยๆปรือขึ้นรับแสงยามเช้า เธอไม่รู้เลยว่ากิจกรรมเมื่อคืนมันจบลงเมื่อไหร่ จบลงตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าตัวเองหลับไปพร้อมกับแท่งเอ็นที่ยังเสียบคารู อลิซค่อยๆพลิกตัวอย่างเชื่องช้า เธอจับมือของเขาออกให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนที่หลับสนิทจะตื่น มือเรียวกุมท้องตัวเองเบาๆ มันยังรู้สึกหน่วงๆเพราะขนาดของเขากับเธอมันต่างกันมาก ความปวดเมื่อยแล่นเข้าสู่ร่างกายอย่างหนัก เธอกะว่าจะลุกไปทำกับข้าวให้ฮาชิตอนเช้า แต่ดูเหมือนว่าจะลุกไม่ไหวเอาซะเลย “อื้ม” ฮาชิลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะคนตัวเล็กขยับดิ้น สายตาคู่คมมองใบหน้าสวยที่แก้มขึ้นเลือดฝาดสีจางๆ ต่อให้ไม่แต่งหน้าก็ยังสวยสำหรับเขาอยู่ดี “จะรีบลุกไปไหน หืม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม พร้อมกับคว้าคนตัวเล็กมาจูบที่หน้าผากหนักๆ “ว่าจะลุกไปทำกับข้าว” คิ้วหนาขมวดเข้ากันอย่างไม่พอใจ เข้าไม่เข้าใจว่าอลิซดูเพลียจนไม่มีแรงจะเดินแล้ว ยังจะฝืนอีกทำไม “ไม่ต้องเลย ขาสั่นขนาดนี้จะทำยังไงไหว” “ก็โดนนาย..เอาหนัก” ฮาชิหลุดขำออกมาเบาๆ เธอดูแข็งแกร่งในบางเวลา แต่ก็ยังมีมุมใสซื่อดูเป็นธ

1 เดือนต่อมาหลังเลิกงานที่บริษัทหนุ่มใหญ่ก็ตรงดิ่งกลับมาบ้านทันที เขาไม่ได้แวะที่ไหนเลย เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะรอกินข้าวเย็น ทั้งที่วันนี้สัญญากับเธอแล้วว่าจะพาออกไปกินข้าวข้างนอก แต่มีงานด่วนมาจึงทำให้ธนินต้องอยู่ทำจนดึกดื่นขาแกร่งก้าวเข้ามาภายในบ้านที่เงียบสนิท ปกติทุกวันจะมีคนตัวเล็กวิ่งมารอรับ แต่วันนี้กลับว่างเปล่า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น เขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองว่าเธอหายไปไหนธนินเดินขึ้นมาบนชั้นสอง เขาได้ยินเสียงทีวีเปิดอยู่ในห้องก็รู้สึกโล่งใจ ทำไมตัวเองชอบคิดอะไรบ้าๆ คิดว่าเธอจะหายไปจากเขา“กลับมาแล้วครับ”ธนินเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงทักทาย แต่ไร้การตอบกลับ ร่างเล็กยังคงนั่งนิ่งบนโซฟา สายตาจ้องมองดูทีวีโดยไม่ได้สนใจเขาที่เพิ่งเลิกงานมาเหนื่อยๆ“ขอกอดหน่อย”ธนินพาดสูทไว้บนโซฟา ก่อนจะโน้มตัวลงกอดร่างเล็ก ทว่า กลับโดนเธอผลักออกอย่างสุดแรง“ไปเลยค่ะ!! ออกไปเลย”“หนู หนูฟังพี่ก่อน”ธนินพูดเสียงอ่อนโยน พลางบังคับให้ร่างเล็กหันหน้าเข้าหาและฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดทว่า จู่ๆ คนร่างเล็กก็สะอื้นออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลพรากเปื้อนบนแก้มนุ่ม ธนินรีบปาดเช็ดมันออกให้เธอแผ่วเบา ก่อนจะรั

เดซี่เก็บเดินผ้าใส่กระเป๋าเดินทางเพราะหลังจากจัดงานแต่งงานเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไปฮันนีมูน ซึ่งสถานที่ เดซี่ให้ธนินเป็นคนเลือกว่าจะไปที่ไหนสายตาคู่สวยหันมองกระเป๋าของหนุ่มใหญ่ที่ถูกเก็บไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวาน เธอกำลังคิดว่าไปตั้งหนึ่งเดือนแต่เขาเก็บเสื้อผ้าและของทั้งหมดใส่ในกระเป๋าใบเดียวมันจะพอหรอ ไม่คิดจะใสชุดอื่นบ้างหรือไง ต่างจากเธอที่มีถึงสามใบใหญ่“หนูเก็บของเสร็จรึยัง เราจะไปเย็นนี้”“เก็บช่วยหน่อยสิคะ ของเดซี่มันเยอะอ่า”เธอพูดด้วยสีหน้าออดอ้อน พร้อมกับซบลงบนอกแกร่งเบาๆ ธนินยิ้มออกมาอย่างชอบใจ เพราะดูท่าว่าครั้งนี้เด็กเล็กจะโดนเขาลงโทษอย่างหนัก ข้อหาที่ทำตัวน่ารักเกิน“ถ้าให้พี่ช่วยทำอย่างอื่นก็พอได้อยู่”“ชิ! ใจร้าย”“มาๆ เดี๋ยวเก็บช่วย เด็กดื้อ”ธนินพูดพลางฟาดมือลงบนก้นกลมอย่างหมั่นเขี้ยว คอยดูเถอะ ถ้าไปถึงชายหาดเมื่อไหร่ เธอโดนจัดหนักจัดเต็มแน่นอน“ช่วยเก็บอันนี้ไปไว้ในกระเป๋าใบนั้นนะคะ ส่วนอันนี้เดี๋ยวเดซี่เก็บเอง”“ครับๆ”เธอพูดพลางชี้นิ้วบอกว่าขออันไหนเอาไว้กระเป๋าใบไหน ส่วนตัวเองมานั่งจัดเครื่องสำอางอย่างสบายใจ จนธนินเห็นอดเอ็นดูเด็กที่ห่างจากเขาเกือบยี

2 ปีต่อมา..วันรับปริญญาธนินถือดอกไม้ช่อโตเดินเข้ามาในงานรับปริญญา สายตาคู่คมมองดูร่างเล็กที่กำลังยืนถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สีหน้า แววตา และรอยยิ้มของเธอ มันน่ารักทั้งตัวจนทำเขาคลั่งมาตลอดขาแกร่งเดินมาหยุดดูคนรักอยู่ไม่ไกลมากนัก สายตาของเขาโฟกัสที่ร่างเล็กคนเดียว ถึงแม้รอบข้างจะมีผู้หญิงมากมายที่มองมาทางเขา“พี่ธนิน..”“ครับ นี่ดอกไม้ ยินดีกับแฟนคนเก่งของพี่ด้วยนะ”“ขอบคุณค่ะ”เดซี่รับช่อดอกไม้มาถือไว้ในมือ ดอกกุหลาบสีแดงสด ถูกตกแต่งเป็นช่อใหญ่จนเกือบเท่าตัวของเธอ จนธนินต้องคอยถือช่วย“ถ่ายรูปกันไหมคะ?”“ครับ”ธนินยิ้มหวาน ตาฉ่ำเยิ้มมองคนรักอยู่ในชุดครุยอย่างภูมิใจ เขาและเธอเดินมาถ่ายรูปในซุ้ม โดยมีช่างภาพที่จ้างมาส่วนตัว และกลุ่มเพื่อนๆที่ช่วยจัดท่าและถ่ายในโทรศัพท์ให้อีกทีหลังจากถ่ายรูปแสดงความยินดีเสร็จ เดซี่ก็ได้นั่งพักที่ม้านั่ง โดยมีดอกไม้วางอยู่ข้างๆ ส่วนธนินไปหาซื้อน้ำกับซื้อของกินมาให้คนที่นั่งรออยู่ส่วนมะลิ เธอก็มายินดีกับน้องสาวด้วย ตอนนี้เธอควงแฟนใหม่หน้าตาดีแถมดีกรีเป็นลูกครึ่งจบจากเมืองนอก ในช่วงที่ผ่านมามะลิให้พื้นที่น้องสาวได้ใช้ชีวิตของตัวเอง

15.25 นาที @ประเทศไทย“พ่อไม่น่าตามผมกลับมาเลย”ธนินพูดขณะเดินเข้าไปภายในบ้าน กระเป๋าของเขาถูกลูกน้องลากเดินตามหลังมาเงียบๆ ธนินถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะเข้าใจว่าพ่อจะกลับมาหาเรื่องกันอย่างที่เคยทำ“แล้วทำไมฉันจะตามแกกลับมาไม่ได้”“ผมไม่ใช่เด็กที่ต้องให้มาส่งนี่ครับ”“ฉันไม่ได้มาหาแก แล้วหนูเดซี่อยู่ไหน?”“ถามหาเธอทำไมครับ”“ฉันอยากเจอหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ไม่ได้รึไง?”“ห้ะ! มะ เมื่อกี้พ่อว่าอะไรนะครับ”“แกหนูหนวกรึไงธนิน ฉันถามว่าลูกสะใภ้ฉันอยู่ไหน”ธนินหูดับไปชั่วขณะ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน คนแข็งกร้าวแบบพ่อเนี้ยนะยอมรับเดซี่เป็นลูกสะใภ้ ธนินยิ้มออกมาอย่างหน้าบาน ก่อนจะได้เสียงเสียงหวานเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ คุณพ่อ”“อ้าว..หนูเดซี่ มาแล้วหรอลูก”“ค่ะ มาเหนื่อยๆเข้ามานั่งพักข้างในก่อนไหมคะ หนูจะไปเอาน้ำเย็นๆมาให้”เดซี่พูดพลางยิ้มให้ผู้ใหญ่อย่างอ่อนโยน ตั้งแต่ได้คุยกันคราวนั้น เธอรู้สึกว่าพูดคุยถูกคอกับผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าจนได้รับความเอ็นดูอย่างมาก“ไม่ๆ หนูไม่ต้องทำ”“ธนิน! แกบอกแม่บ้านไปเอาน้ำมาเสิร์ฟ ส่วนฉันกับหนูเดซี่จะไปนั่งรอบนโซฟาในห้องรับแขก”ธนินได้แต่ทำหน้าง

ธนินเกลี่ยกล่อมให้เดซี่ย้ายมาอยู่กับเขาที่บ้านทุกวัน แต่เธอก็เอาปฏิเสธมาเรื่อยๆจนถึงตอนนี้ ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่เธอยอมใจอ่อนย้ายตามหนุ่มใหญ่มา ช่วงปิดเทอมเดซี่แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะธนินจับเธอกดเตียงทุกวันจนหมดแรงทำอย่างอื่น แม้แต่กับข้าวหรือพวกงานบ้านธนินก็จ้างแม่บ้านทำให้ทั้งหมด “พี่จะบินไปญี่ปุ่นแล้วนะ”“ค่ะ”“พี่ต้องคิดถึงหนูมากๆแน่”“แค่สามวันเองค่ะ แป๊ปเดียว เดซี่จะรอนะคะ”“เมียพี่น่ารักจัง”หนุ่มใหญ่พูด ก่อนจะหยิกแก้มนิ่มเบาๆอย่างเอ็นดู เธอเป็นเด็กซนที่อยู่ด้วยแล้วไม่น่าเบื่อ แถมรสนิยมเรื่องเซ็กส์ก็มาตรงกันอีก แบบนี้จะไม่ให้หลงยังไงไหวเวลา 13.57 นาทีหลังจากไปส่งธนินที่สนามบิน เพื่อบินไปคุยงานที่ญี่ปุ่น เดซี่ที่อยู่บ้านคนเดียวก็ไม่ได้อยากออกไปไหน แม้จุ้บแจงจะทักมาชวนอยู่บ้าง แต่เธอก็บอกเพื่อนว่าช่วงนี้ติดแฟน จนเพื่อนหมั่นไส้ไปตามๆกันเดซี่ลงมาหยิบขนมบนชั้นในครัวติดมือมาสองสามห่อ ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นชั้นบนเพื่อเปิดหนังดูที่ชอบ เธอนั่งดูตั้งแต่บ่ายจนเวลาล่วงเลยจนไปถึงตอนเย็น ขณะที่สายตาคู่สวยจ้องมองทีวีอยู่ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นครืด~วีดีโอคอล~ ธนิ

ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่เพิ่งตื่นนอนถูกอุ้มมาภายในห้องน้ำ เดซี่ยังรู้สึกมึนหัวจากการดื่มหนักจากงานเลี้ยงที่ผ่านมา ธนินวางร่างเล็กลงบนพื้นอย่างเบามือ ตอนแรกเดซี่คิดว่าหนุ่มใหญ่จะพามาแช่อ่าง แต่มันกลับไม่ใช่“จะทำอะไรคะ?”สายตาคู่สวยมองดูร่างสูงที่กำลังหยิบเอาฝักบัวดึงลงมาหาร่างเล็กที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้องน้ำ ธนินลูบหัวเดซี่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงทุ้มเย็น“พี่จะช่วยทำให้สร่างเมา”ธนินยิ้มมุมปาก พร้อมกับเปิดฝักบัวปรับน้ำให้อยู่ในระดับที่แรงพอเหมาะและปรับอุณหภูมิให้เย็นลง ก่อนจะนำมันมาจ่อที่ร่องกลีบของคนตัวเล็ก“อ้าขาออกหน่อย”เดซี่ทำตามโดยการอ้าขาแยกออกจากกันและโน้มตัวลงไปด้านหลัง เธอใช้แขนสองข้างค้ำยันตัวเองไว้ ดวงตากลมจับจ้องใบหน้าหล่ออย่างร่านๆ พร้อมกับกัดปากเอาไว้แน่นเพราะรู้ทันในการกระทำของเขา เธอเคยลองทำมันด้วยตัวเองมาก่อน พอนึกถึงก็ได้แต่วูบไหวท้องน้อย ร่างเล็กแก้มแดงระเรื่อ ท่าทางของเธอตอนนี้มันโคตรน่าอาย“อ๊ะ~”“ซี๊ด อ๊า~ ซี๊ด”น้ำเย็นเฉียบถูกฉีดลงมาบนร่องแคบทำให้สะโพกบางสั่นสะท้าน สายน้ำที่ตกกระทบผิวเนื้ออ่อนทำให้รู้สึกคล้ายการใช้เซ็กส์ทอยที่สั่นสะเทือนอยู่ในร่องกลีบ เ