Mag-log inไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
ธารน้ำยืนโบกมือให้มีญ่าที่หันมาชี้นิ้วแล้วมองอย่างคาดโทษ ไรอันเปิดประตูรถให้มีญ่าแล้วปิดลงให้ ส่วนตัวเองเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เมื่อเข้ามานั่งหลังพวงมาลัยแล้วจึงจัดการสตาร์ตรถแล้วขับออกไป “หมอไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ” “ทำอะไร” “ก็ที่ทำอยู่ตอนนี้ไงคะ จริงๆ มีญ่าขับรถกลับเองได้” “เห็นเพื่อนเธอบอกว่าเ
“งั้นก็รีบคบเลย ฉันเชียร์คนนี้” “ฉันไม่ชอบคนแก่” “แก่ตรงไหน หมอรวิกรดูยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย” “เขาจะสามสิบแล้ว ส่วนฉันเพิ่งยี่สิบ อีกอย่างเขาไม่มีวันชอบเด็กแบบฉันหรอก” “อายุเป็นเพียงตัวเลข ใครจะไปรู้ล่ะ เผลอๆ ในอนาคตแกกับหมอรวิกรอาจจะแต่งงานกันก็ได้” ธารน้ำพูดแล้วยิ้ม เธอถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้
วาริสาส่งยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าท้องอย่างสง่างาม ท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจและความรู้สึกเหนือกว่า “ขอฝากตัวกับทุกท่านด้วยนะคะ” เสียงปรบมือดังขึ้นบางเบา มีญ่าตบมือไปตามมารยาทแต่ในใจกลับรู้สึกถึงบางอย่างจากผู้หญิงคนนี้ มีญ่ามองวาริสาเงียบๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นรอ
คนฟังกระตุกยิ้มมุมปาก มือเลื่อนมาปลดนาฬิกาข้อมือแล้ววางลง พับแขนเสื้อขึ้นสายตาพลางมองมีญ่าที่ยืนประหม่าอยู่พลางเดินไปหย่อนสะโพก “เข้ามาใกล้ๆ สิ” เสียงของเขาทุ้มต่ำแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง มีญ่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้คุณหมอหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สา







