EPISODE 39

หลังจากนั้นชีวิตที่พลิกผันของผมก็เริ่มต้นขึ้น ผมกลายเป็นไอ้ขี้เมาหยำเป สนุกกับการดื่มและเที่ยวไปวันๆ หลังจากวันนั้นผมก็ขี้ขลาดเกินกว่าที่จะหันไปมองหน้าเธอ ผมออกบ้านแต่เช้าและเมากลับมากลางดึกทุกวัน เหตุผลก็เพื่ออยากจะลืมความเจ็บปวดในวันนั้นไปซะ ผมไม่อยากมีเธอในชีวิตอีกต่อไปแล้ว มันเจ็บปวดและทรมานเกินไป

"คุณโช! คุณโชคะ"

"อย่ามายุ่ง ออกไป! "

ผมออกแรงผลักเธอให้ออกห่าง เมื่อเธอพยายามที่จะเข้ามาพยุงร่างของผมที่กำลังเมามายกลับมาเช่นทุกวัน แต่คืนนี้เธอออกมารอรับผมถึงหน้าห้อง และพยายามจะประคองผมเข้าห้อง แต่ผมกลับไม่อยากเห็นหน้าเธอ

"ทำไมดื่มทุกวันแบบนี้คะ เมาทุกวันไม่ดีนะ"

"เรื่องของผม ผมจะดื่ม...ใครจะทำไม"

"แต่มันทำลายสุขภาพ พี่เป็นห่วง"

"เหอะ...เป็นห่วงเหรอ จะมาเป็นห่วงผมทำไม ห่วงในฐานะอะไร เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"พี่...."

ผมจ้องใบหน้าสวยที่มองหน้าผมด้วยแววตาสั่นระริก ในดวงตาของเธอมีคำถามมากมายที่อยากเอ่ยถาม แต่เป็นคำถามที่ผมไม่อยากตอบหรือเอ่ยถึงที่สุด

"ทำไม หรือว่าวันนี้รู้สึกอยากขึ้นมา ก็ได้นะ...เดี๋ยวผมสนองให้"

"คุณโช! ไม่ค่ะ! อย่าค่ะ ปล่อยพี่นะ...กรี๊ด!"

ผมกระชากเธอเข้ามากอดแล้วบดจ